Πάρε-Δώσε

Σε εποχές παροξυσμού της καθεστωτικής βλακείας, όπως είναι φυσικό, ακούς και τα γλοιωδέστερα, αλλά και γελοιωδέστερα πράγματα.

Τα όσα ακούμε και όσα διαβάζουμε καθημερινά από τους «παραγωγούς» και τους «μεταπράτες» της βλακείας (ΜΜΕ) σου φέρνουν παραζάλη. Είναι απίστευτη η αποχαλίνωση του γελοίου και της φαυλοηλιθιότητας.

Φυσικά, κανείς δεν αμφέβαλε, ότι το ανέκδοτο της δεκαετίας, αν όχι του 21ου αιώνα, θα το ξεστόμιζε ο πρωθυπουργός της Ελλάδας. Ο «ξένος», με την Ελλάδα, εγκέφαλός του, σε συνδυασμό με την καχεκτική «πολιτική του διάνοια» και τον παροξυσμό της «πολιτικής» του ταραχής τον οδηγούσε στην εκστόμιση πολλών ανεκδότων το τελευταίο διάστημα. Όχι μόνο λεκτικών, όπως «το μηδέν εις το πηλήκιο» κ.λπ., αλλά πολιτικών ανεκδότων: «θα απολέσουμε την εθνική μας κυριαρχία», «η διαφθορά της Ελλάδας ευθύνεται για την κρίση» και πολλά άλλα παρόμοια της «τρομοκρατικής συνταγής» των ΗΠΑ…

Ωστόσο, σήμερα ξεπέρασε κάθε προηγούμενο και «κέντησε» στο στημόνι της βλακείας, το ανέκδοτο της δεκαετίας, ίσως και του 21ού αιώνα. Μας είπε λοιπόν ότι τον σταματούν στο δρόμο οι άνθρωποι του μόχθου και του λένε ότι για να σωθεί η πατρίδα θυσιάζουν και τον μισθό τους! Και με μελοδραματικό ύφος, ο πρωθυπουργός μας, εξήρε το μεγαλείο του «ελληνικού πατριωτισμού»!

Γιατί είναι το ανέκδοτο της δεκαετίας, ίσως και του 21ου αιώνα:
Πρώτον: Έχει περπατήσει ποτέ στο δρόμο ο Γιωργάκης και μάλιστα στις γειτονιές των ανθρώπων του μόχθου; Ιδιαίτερα αυτό τον καιρό κυκλοφορεί στους διαδρόμους του θεάματος, των Γραφείων των γραφειοκρατών της Ε.Ε., των μηχανισμών των ΗΠΑ, των επιχειρηματιών και των χρηματοπιστωτικών ιδρυμάτων. Εκεί συνάντησε τούς ανθρώπους του μόχθου;

Δεύτερον: Οι απόκληροι και οι άνθρωποι του μόχθου, αυτόν τον καιρό, κατεβαίνουν στους δρόμους ΜΑΖΙΚΑ και διαμαρτύρονται για τα εξοντωτικά κυβερνητικά μέτρα, ακόμα και οι ξεπουλημενένες συνδικαλιστικές ηγεσίες του κόμματός του. Γιατί δεν κατέβηκε στο δρόμο που διαδήλωναν οι άνθρωποι του μόχθου να κάνει «ζωντανό ρεπορτάζ» και να μη μας αραδιάζει παραμύθια για μωρά παιδιά;

Τρίτον: Ο ΓΑΠ, κρίνει το «πολιτικό δαιμόνιο» τού πιο πολιτικοποιημένου λαού του κόσμου (του ελληνικού) με τον πήχη της δικής του πολιτικής αναπηρίας και της αλαζονικής βλακείας του αμερικανικού κατεστημένου; Είναι δυνατόν να πουλάει «πατριωτισμό» αυτός στον ελληνικό λαό και να ταυτίζει το «ελληνικό πατριωτικό μεγαλείο» με τη θηριώδη βλακεία; Γιατί, ο άνθρωπος του μόχθου δεν έχει ΠΟΤΕ «δωρίσει» το μισθό του στην «πατρίδα» των κερδών και των δυναστών του, σε εκείνους που τον ξεζουμίζουν και του πίνουν το αίμα για να διαφυλάξουν και να αυξήσουν τα κέρδη τους, αλλά και να διαλύσουν παντελώς την πατρίδα του και την εθνική του υπόσταση. Τέτοια προσβλητικά περιφρονητική αντίληψη έχει ο Παπανδρέου για τον Έλληνα εργαζόμενο: Τον θεωρεί ολοκληρωτικά ηλίθιο!

Τέταρτον: Ο κύκλος της γλοιώδους γελοιότητας κλείνει με το να επικαλείται τον «πατριωτισμό» ο Παπανδρέου. Ποιος, ο Παπανδρέου που κυνηγάει αλύπητα και κάθε «εθνική μυρουδιά»! Εδώ παραδίδει την Ελλάδα στα υπερεθνικά κέντρα εξουσίας, συστηματικά και επιθετικά, διαλύει κάθε ιστό εθνικής υπόστασης, επικυρώνει πολιτικά την αλλοδαπή κατοχή της ελληνικής κοινωνίας και την ισλαμοποίησή της, θεσμοθετεί την κατασκευή εχθρικών μειονοτήτων για τον τεμαχισμό της Ελλάδας και πολλά άλλα, ΚΑΙ παρόλα αυτά τα εφιαλτικά έχει το απύθμενο και αβυσσαλέο θράσος να επικαλείται τον πατριωτισμό των Ελλήνων για τη διάλυση της πατρίδας.

ΑΝ όλα αυτά δεν αποτελούν το πλέον βλακώδες και εφιαλτικό ανέκδοτο της δεκαετίας, ίσως και του 21ου αιώνα, ΤΟΤΕ, πράγματι, οι λέξεις έχουν χάσει κάθε σημασία…

Υ.Γ. Και ένθερμος υποστηρικτής του «πατριώτη» ΓΑΠ, μας προέκυψε και ο «υπερπατριώτης» Καρατζαφέρης!
Τα ανέκδοτα και το γελοίο έχουν και τους κλόουν..

Πηγή: resaltomag.gr

Σημείωση Π-Δ: Η κύκλος της γλοιώδους γελοιότητας δεν φαίνεται να κλείνει με τον «πατριωτισμό» που επικαλείται ο ΓΑΠ. Κάποιο άλλο σαΐνι-υπουργός (αν θυμάμαι καλά, ο Φίλιππος Πετσάλνικος) πρότεινε και την δημιουργία ταμείου, καθώς κάποιοι «πατριώτες» «παρακαλούσαν» να καταθέσουν προς βοήθεια, αυτά που ΔΕΝ τους περισσεύουν, αλλά δεν ήξεραν τον τρόπο! Να σε βιάζουν δηλαδή, και στο τέλος να δίνεις και φιλοδώρημα στον βιαστή σου!
Τί άλλο θ’ ακούσουμε άραγες;…

«Πολλάκις εδοκίμασα την λόγχη και την φυλακή, κατανοήσας έτσι ότι η πρόοδος της ιδέας έχει ανάγκην αυτοθυσίας και ότι το δέντρο του αγώνα ποτίζεται με αίμα και όχι με νερό».
Μαρίνος Αντύπας

Ο Μαρίνος Αντύπας υπήρξε αγωνιστής του αγροτικού κινήματος κι ο πρώτος που αγωνίστηκε εμπράκτως για να αφυπνίσει τους εξαθλιωμένους κολίγους, παρ’ ότι ο ίδιος δεν ήταν αγρότης. Ήταν υπέρμαχος των λαϊκών ελευθεριών και των φυσικών δικαιωμάτων του ανθρώπου, κυρίως των ανθρώπων του μόχθου. Αγωνίστηκε σ’ όλη του τη ζωή για την αφύπνιση του λαού, και μάλιστα των αγροτικών και εργατικών τάξεων.

Γεννήθηκε στο ορεινό χωριό Φερεντινάτα, της περιοχής Πυλαρού στην Κεφαλλονιά, το 1872. Ήταν ο μεγαλύτερος γιος του Σπύρου Αντύπα και της Αγγελίνας το γένος Κλαδά από το Αργοστόλι. Αδέλφια του ήταν ο Μπάμπης ή (Μπαούτας) και η Αδελαΐς. Ο πατέρας του ήταν ξυλουργός και ξυλογλύπτης και ζούσε από το επάγγελμά του. Έτσι ο Μαρίνος Αντύπας κατόρθωσε να τελειώσει το γυμνάσιο με πολλές στερήσεις, που έγιναν ακόμη μεγαλύτερες όταν, σε ηλικία 17 ετών, πήγε να ζήσει στην Αθήνα ως φοιτητής της Νομικής Σχολής, χωρίς εντέλει να αποπερατώσει τις σπουδές του και να πάρει το πτυχίο του νομικού. Ο Μαρής, όπως τον φώναζαν στην ιδιαίτερη πατρίδα του, ως φοιτητής ήρθε σε στενή επαφή με προοδευτικούς, δημοκρατικούς και σοσιαλιστικούς κύκλους της Αθήνας, που επέδρασαν σημαντικά στον ιδεολογικό του προσανατολισμό, γίνεται μέλος του Κεντρικού Σοσιαλιστικού Συλλόγου του Καλλέργη και μάλιστα στις αρχές Φεβρουαρίου 1896 ήταν ομιλητής σε συγκέντρωση 200 περίπου χωρικών στη Βιτρίτσα, όπου μίλησε για τον Σοσιαλισμό. Αργότερα, με τη διάσπαση του Κεντρικού Σοσιαλιστικού Συλλόγου, συνεργάστηκε για ένα διάστημα με τον Σοσιαλιστικό Σύνδεσμο «Κόσμος», ενώ αργότερα έγινε μέλος του Σοσιαλιστικού Συλλόγου.

Όταν ξέσπασε η Κρητική Επανάσταση του 1896, ο Αντύπας με άλλους φοιτητές κατέβηκε εθελοντής αγωνιστής στην Κρήτη. Σε μια σύγκρουση όμως με τους Τούρκους, τραυματίστηκε σοβαρά στο στήθος και αναγκάστηκε να επιστρέψει στην Αθήνα. Στην Αθήνα άρχισε να οργανώνει δημόσιες ομιλίες για τον Σοσιαλισμό και τις επαναστατικές ιδέες, ενώ τον ίδιο χρόνο (1897) οργάνωσε και μίλησε σε συλλαλητήριο στην Ομόνοια εναντίον των Μεγάλων Δυνάμεων και του βασιλικού καθεστώτος της Ελλάδας, κατηγορώντας τους για την ήττα στον πόλεμο του χρόνου αυτού και ζήτησε την εξακολούθηση του πολέμου κατά των Τούρκων μέχρι τέλους. Για το συλλαλητήριο αυτό συνελήφθη και παραπέμφθηκε σε δίκη, στις 8 Ιανουαρίου 1898, όπου καταδικάστηκε σε έναν χρόνο φυλάκιση στις φυλακές της Αίγινας, αποκτώντας τον χαρακτηρισμό του επικίνδυνου. Η υπ΄αριθμόν 4176 διαταγή του Υπουργείου Δικαιοσύνης δίνει αυστηρή εντολή «Να μπει ο Αντύπας στην απομόνωση και να μην συνδιαλέγεται κανένας μαζί του. Σε περίπτωση μη συμμορφώσεως του Αντύπα προς τα παραπάνω να τον δέσουν μέσα στο κελί και να τον θέσουν “υπό άναλον δίαιτα”».

Μετά την αποφυλάκισή του, προσπάθησε να συνεχίσει τις σπουδές του, αλλά τελικά τις εγκατέλειψε και επέστρεψε στην ιδιαίτερη πατρίδα του το 1900. Τότε γνώρισε την Βασιλικούλα Καλομοίρη κόρη σταφιδέμπορα από την Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου. Η κυρία «Κούλα», όπως την έλεγαν στο χωριό, ήταν γυναίκα από αρχοντική οικογένεια, αγάπησε τον Αντύπα και φύλαγε τα γράμματα του μέχρι τελευταία που πέθανε. Ο Αντύπας εκδίδει εκεί την εφημερίδα «Ανάστασις», όπου το πρώτο φύλλο της κυκλοφόρησε στις 29 Ιουλίου του 1900. Το περιεχόμενο του πρώτου φύλλου προκάλεσε την καταδίωξη του Αντύπα και την εισαγωγή του σε δίκη, με αποτέλεσμα τη διακοπή της έκδοσης της εφημερίδας. Όμως από τις 3 Ιουλίου 1904 ως τις 27 Απριλίου 1907 συνεχίστηκε η έκδοσή της χωρίς καμιά διακοπή.

Τα πιστεύω του, συμπύκνωσε στο τελευταίο του άρθρο, με τίτλο «ΤΙ ΕΙΜΑΙ», όπου, μεταξύ άλλων, γράφει:
«Είμαι σοσιαλιστής όνομα και πράγμα, φέρω τον τίτλο μου πιστώς και υπερηφάνως. Πιστεύω ως παντοκράτορα, ποιητή ορατών τε και αοράτων, την εργασίαν, και ως ομοούσιον και αχώριστον τριάδα της ευτυχίας και της ειρήνης, την Ελευθερία, την Ισότητα και την Αδελφότητα». …
Ανάγνωση ολόκληρου του θέματος »

Αίσθηση προκάλεσε πριν λίγες ημέρες ένας Βρετανός ευρωβουλευτής, ο Νάιτζελ Φάρατζ (Nigel Farage), ηγέτης ενός μικρού κόμματος στην χώρα του (Κόμμα της Ανεξαρτησίας), όταν σε ομιλία του στην Ευρωβουλή, τα «έχωσε χοντρά» στον διορισμένο Βέλγο πρόεδρο της Ε.Ε. Χέρμαν Βαν Ρόμποϊ (Herman Van Rompuy), που οι περισσότεροι Ευρωπαίοι αγνοούν την ύπαρξή του και τις εξουσίες του.

Η είδηση έφτασε φυσικά και στην Ελλάδα και τα ελληνικά ΜΜΕ δεν παρέλειψαν να κάνουν μια αναφορά στο συμβάν. Μόνο που το έκαναν με τον δικό τους, συνηθισμένο τρόπο: Μετέδωσαν μόνο τα «πιπεράτα» αποσπάσματα της σύντομης ομιλίας του Βρετανού ευρωβουλευτή, φροντίζοντας παράλληλα να τον προβάλλουν ως έναν κοινό εθνικιστή.

Μόνο που ο Φάρατζ, δεν είπε μόνο μόνο αυτά. Είπε κι άλλα, που τα ελληνικά ΜΜΕ θεώρησαν ότι δεν αξίζουν προσοχής, ενώ έθεσε και κάποια άλλα εύλογα ερωτήματα. Μεταξύ αυτών, ο Φάρατζ, έκανε και μια μικρή αναφορά στην Ελλάδα και τον τρόπο που την μεταχειρίζεται η Ε.Ε, στα πλαίσια της οικονομικής κρίσεως. Αυτά τα αποσπάσματα, τα ελληνικά ΜΜΕ τα έκαναν, κατά το κοινώς λεγόμενον, «γαργάρα» …
Ανάγνωση ολόκληρου του θέματος »

Ο Niko Ago είναι ένας Αλβανός δημοσιογράφος, που αρθογραφεί στην «Αυγή» και 1-2 ακόμη εφημερίδες μικρής κυκλοφορίας. Διατηρεί επίσης το ιστολόγιο «Ανταποκριτής | Correspondent». Ο Ago ήρθε στην Ελλάδα με τον γνωστό παραδοσιακό τρόπο: Λαθραία από τα βουνά της Αλβανίας. Σήμερα όμως ως νόμιμος πλέον, υπεραμύνεται στην ουσία αυτής της πρακτικής, η οποία έχει μετατρέψει την Ελλάδα σε Καμπούλ.

Το ιστολόγιο αυτό, το παρακολουθώ αρκετό καιρό, καθώς μου έκανε εντύπωση η μετριοπάθεια που διατηρούσε αρχικά. Μια μετριοπάθεια όμως που φάνηκε εν τέλει επίπλαστη. Ενώ συχνά πυκνά γράφει «μετριοπαθή» άρθρα και στις δύο γλώσσες (ελληνικά και αλβανικά), τον τελευταίο καιρό που έχει προκύψει το μεγάλο ζήτημα των μεταναστών (νομίμων και μη) και της απόδοσης ιθαγένειας, έχει εγκαταλείψει το προσωπείο της μετριοπάθειας και απλά αναδημοσιεύει οτιδήποτε ανθελληνικό και «μεταναστολαγνικό» κυκλοφορεί στην «πιάτσα».

Ο τύπος αυτός, που φαινομενικά συνομιλεί δημοκρατικότητα με τους αναγνώστες του μέσα από το ιστολόγιό του, δεν είναι παρά ένα πιστό αντίγραφο του άλλου Αλβανού «φιλέλληνα», του Γκασμέντ Καπλάνι. Λέμε φαινομενικά, γιατί στην πραγματικότητα, είναι blogger του φαίνεσθαι, που υποτίθεται ότι σέβεται την γνώμη των άλλων, δεν λογοκρίνει κ.τ.λ. κ.τ.λ., αλλά στην πραγματικότητα, αυτό που τον ενδιαφέρει, είναι να κάνει την προπαγάνδα του, συνεπικουρούμενος από μερικούς χειροκροτητές-σχολιαστές, που συνειδητά ή μη, παίζουν το παιχνίδι του.

Το πόσο δημοκράτης είναι, είχε την ευκαιρία να το διαπιστώσει και ο γράφων, όταν επιχείρησε να αφήσει σχόλιο σε ένα αναδημοσιευμένο άρθρο του, με τίτλο «Γιατί όχι και δήμαρχος αλλοδαπός;». Ο τίτλος του άρθρου νομίζω ότι τα λέει όλα. Το κείμενο βέβαια, που μπουσουλώντας έσπευσε να αναδημοσιεύσει, δεν είναι δικό του, αλλά του δημάρχου Σαγιάδας Θεσπρωτίας, Βαγγέλη Μάστορα. Ως πηγή, ο Ago αναφέρει τα «Νέα». Τί έκπληξη όμως! Ο σύνδεσμος οδηγεί στον πάντα «πρόθυμο», Γκασμέντ Καπλάνι.

Αν και όλο το άρθρο είναι «άξιο» σχολιασμού, προτίμησα να περιοριστώ μόνο στην τελευταία παράγραφο, όπου για πολλοστή φορά αναπαράγεται η γνωστή μπούρδα που βάζουν στο στόμα του Ισοκράτη: «Έλληνες εισίν οι της ελληνικής παιδείας μετέχοντες». Προτίμησα ν’ ασχοληθώ μόνο μ’ αυτήν την παράγραφο, γιατί καθώς έβλεπα μόνο κολακευτικά και συγκαταβατικά σχόλια στις αναρτήσεις του Ago, υποψιάστηκα ότι θα έχει ενεργοποιημένη την λογοκρισία και θα το φάει η μαρμάγκα το κατεβατό μου. Και δεν έπεσα έξω. Το σχόλιο μπήκε στην αναμονή για έγκριση δημοσίευσης. Τελικά, μετά από λίγη ώρα, ο Ago έστειλε το σχόλιό μου, στον κάλαθο των αχρήστων, γιατί απλά του χάλαγε τη «σούπα». Για την ιστορία πάντως, φρόντισα να πάρω ένα στιγμιότυπο του σχολίου μου, καθ’ όσον βρισκόταν στην αναμονή. Όχι τίποτε άλλο, απλά για να μην διανοηθεί ο Ago και πει ότι δεν έστειλα ποτέ σχόλιο.

Βέβαια, ο Ago έχει δώσει κατά το παρελθόν δείγματα για την άποψη που έχει για την ελευθεροτυπία και ελευθερογνωμία. Για να μην σας κουράζω, σας παραπέμπω στις ακόλουθες σελίδες:
1. Niko Ago και Αθηναίος: Όταν η λογοκρισία μας βολεύει, είναι καλή.
2. Σε καταγγέλλω από σήμερα στην Δίωξη Ηλεκτρονικού Εγκλήματος.
3. Εγώ αποφασίζω ποιος είναι ο φασίστας: Εσύ!

Κλείνω, με δύο απορίες μόνο:
1. Οι «δημοκράτες» αυλοκόλακες του Ago, τι γνώμη έχουν για την πρακτική του;
2. Έχει ρωτήσει τους Αλβανούς συμπατριώτες του, για να του πουν τη γνώμη τους για όλους τους τριτοκοσμικούς λαθρομετανάστες, με τους οποίους πλέον είναι αναγκασμένοι να συγκατοικούν κι αυτοί, κι επιπλέον να μοιράζονται την ήδη περιορισμένη αγορά εργασίας;

Δείτε το παρακείμενο βίντεο, στο οποίο συνομιλούν οι δημοσιογράφοι Γιώργος Καμπουράκης και Γιώργος Οικονομέας με την γνωστή βυζαντινολόγο Ελένη Γλύκαντζη Αρβελέρ. Δεν θα μπω στην διαδικασία να σχολιάσω τα όσα λέει η κυρία Αρβελέρ -αν και κάποια σημεία σηκώνουν συζήτηση- γιατί το βίντεο αποτελείται από συρραμμένα αποσπάσματα της συζήτησης και ίσως να υπάρχει κάτι ενδιάμεσα που διασπά την συνοχή και το νόημα των λεγομένων της. Οπότε, ίσως θα ήταν άδικο, να κριθεί χωρίς να υπάρχει η γνώση ολόκληρης της συζήτησης.

Το σημείο που μου προκάλεσε εντύπωση βρίσκεται προς το τέλος του βίντεο (7:30), όπου ο Καμπουράκης πετάει μια στρακαστρούκα που με αφήνει άναυδο. Τι λέει λοιπόν ο Καμπουράκης;
Καμπουράκης: Εγώ αυτό που γνωρίζω, είναι ότι όταν έγινε η περίφημη συζήτηση ανάμεσα στον Φαλμεράιερ από τη μια, που έλεγε «δεν έχετε ίχνος ελληνικού αίματος», και απ’ την άλλη μεριά ο κατεξοχήν Έλληνας ιστορικός που του έκανε την αντιπαράθεση, ο Κωνσταντίνος Παπαρρηγόπουλος, του απάντησε με το απλό «ε και;».
Αρβελέρ: Ε μπράβο…
Καμπουράκης: Αυτό του είπε. Δεν του είπε «όχι, τι λες ρε, είμαι κατ’ ευθείαν (απόγονος) του Περικλή. Είμαστε έθνος για άλλους λόγους».

Θα πρέπει να πω ότι με προβλημάτισε κάπως, η συγκαταβατικότητα της Αρβελέρ, που στην ουσία επιβεβαίωνε τα όσα έλεγε ο Καμπουράκης. Με προβλημάτισε, γιατί εγώ τουλάχιστον δεν έχω υπόψιν μου τέτοια συζήτηση και πολύ περισσότερο τέτοια απάντηση από τον Παπαρρηγόπουλο. Και πως θα μπορούσε να δώσει μια τέτοια απάντηση, απ’ την στιγμή που κάθισε και έγραψε την «Ιστορία του ελληνικού έθνους», για να αντικρούσει τα όσα αντιεπιστημονικά και ανιστόρητα έγραφε ο Φαλμεράιερ; Και να θυμίσουμε εδώ, ότι οι θέσεις του Φαλμεράιερ, απορρίφθηκαν ως υποκειμενικές και αντιεπιστημονικές, πρωτίστως από την Βαυαρική Ακαδημία Επιστημών και Κλασικών Μελετών και σχεδόν σύσσωμη την επιστημονική κοινότητα (εκτός από κάποιους καλοθελητές βεβαίως).

Από την άλλη, με «ερέθισε» η αυτοπεποίθηση και η σιγουριά του δημοσιογράφου. Ο Καμπουράκης, έχω την αίσθηση, ότι εννοεί την αντιπαράθεση -που στην πραγματικότητα, μάλλον αγνοεί· απλά θα πήρε κάτι τ’ αφτί του για αντιπαράθεση- του Παπαρρηγόπουλου, με τον άλλο ιστορικό της εποχής, τον Κωνσταντίνο Σάθα, ο οποίος επέκρινε την προσπάθεια του Παπαρρηγόπουλου να εμφανίσει λίγο έως πολύ (μάλλον πολύ), το Βυζάντιο σαν ελληνική αυτοκρατορία (στην ουσία, ο Παπαρρηγόπουλος είναι ο δημιουργός του «Ελληνοχριστιανισμού»). Απ’ αυτή την αντιπαράθεση που γινόταν μέσω εφημερίδων, έμεινε στην ιστορία η ακόλουθη συμπυκνωμένη «στιχομυθία» των απόψεών τους:
Σάθας: «Το Βυζάντιο δεν ήταν ελληνικό».
Παπαρρηγόπουλος: «Ως επιστήμων δεν λέγω όχι, ως Έλλην όμως…».

Λαμβάνοντας λοιπόν υπόψιν, αυτή την «στιχομυθία», είναι δυνατόν να εννοεί ο Παπαρρηγόπουλος αυτά που του αποδίδει ο Καμπουράκης; Ο Παπαρρηγόπουλος, μπορεί κάλλιστα να κατηγορηθεί για «βιασμό» της ιστορίας, στο σημείο που αφορά το Βυζάντιο, αλλά δύσκολα θα μπορούσε να του προσάψει κάποιος τέτοιες αμυντικές απόψεις που θα μπορούσαν να ταυτίζονται -στο σημείο που υποστηρίζει ο δημοσιογράφος- μ’ αυτές τις επιθετικές του Φαλμεράιερ.

Παρακαλείται λοιπόν, όποιος έχει στοιχεία που επιβεβαιώνουν και επαληθεύουν τον δημοσιογράφο, να τα καταθέσει.

Στην περίπτωση που κάνω λάθος, εντίμως θα ζητήσω συγγνώμη για την δική μου άγνοια και θα διαγράψω πάραυτα το συγκεκριμένο θέμα. Διαφορετικά, καθίσταται επίκαιρη η ρήση του Βρετανού φιλόσοφου Μπέρτραντ Ράσελ: «Το μεγάλο πρόβλημα του κόσμου είναι ότι οι βλάκες είναι γεμάτοι αυτοπεποίθηση και οι έξυπνοι είναι γεμάτοι αμφιβολίες». Χωρίς αυτό να σημαίνει ότι αυτοανακηρύσσω τον εαυτό μου σε έξυπνο και τους άλλους σε βλάκες. Η εστίαση γίνεται στην αυτοπεποίθηση και τις αμφιβολίες. Άλλωστε, είναι προφανές, ότι η συγκεκριμένη εκπομπή είχε έναν συγκεκριμένο σκοπό, που σαφώς χρειάζεται εξυπνάδα, για να επιτευχθεί, πασπαλισμένη με έγκυρη(;) ιστορική ανάλυση…