Πάρε-Δώσε

«Ο Μαυρογιαλούρος ποτέ δεν πεθαίνει», «Έδρασε ως ένας άλλος Μαυρογιαλούρος», «Πάντα επίκαιρος ο Μαυρογιαλούρος»…

Αυτές είναι μερικές από τις κλασικές ατάκες, που χρησιμοποιούνται για να καταγγελθεί κάποιος πολιτικός για διαφθορά, παροχολογία κ.λπ.

Στην ελληνική ταινία «Υπάρχει και φιλότιμο», ο Μαυρογιαλούρος (Λάμπρος Κωνσταντάρας) είναι ένας τυπικός πολιτικός, με ξύλινο λόγο κι αποκομμένος από την πραγματικότητα, ενώ έχει και μια μάλλον κοινότοπη γνώμη για τους ψηφοφόρους (ειδικά της επαρχίας), που κινείται γύρω από τον άξονα του κλασικού ρουσφετιού και των προεκλογικών υποσχέσεων -χαρακτηριστικά γνωρίσματα της ελληνικής πολιτικής πραγματικότητας (κι όχι μόνο).

Πουθενά στην ταινία όμως δεν διαφαίνεται ένας χαρακτήρας ανέντιμος χωρίς ηθικούς φραγμούς. Χαρακτηριστικές είναι οι σκηνές που αυτοσαρκάζεται και μουντζώνει κι ο ίδιος τον…Μαυρογιαλούρο (δηλαδή τον εαυτόν του), μαζί με τους αγανακτισμένους χωρικούς, όταν πληροφορείται τις αδικίες και τις λαμογιές που στήνονται πίσω από την πλάτη του από το κομματόσκυλό του, τον Γκρούεζα (Διονύσης Παπαγιαννόπουλος) …
Ανάγνωση ολόκληρου του θέματος »

Ο «Αιώνιος Εβραίος», είναι μια γερμανική ταινία-ντοκιμαντέρ, η οποία γυρίστηκε το 1940. Θεωρείται το αποκορύφωμα της αντιεβραϊκής προπαγάνδας των ναζί και δημιουργήθηκε με τις ευχές του υπουργού Προπαγάνδας, Γιόζεφ Γκέμπελς, αν και όπως λέγεται, διατηρούσε επιφυλάξεις για την ωμότητα κάποιων σκηνών, επιθυμώντας κάτι πιο «εκλεπτυσμένο», όπως το «Jud Süß».

Ο όρος «αιώνιος Εβραίος» (Der Ewige Jude), είναι ο εναλλακτικός όρος που χρησιμοποιείται απ’ τους Γερμανούς για να περιγράψει τον «περιπλανώμενο Ιουδαίο».

Στην ταινία, όπου την εκφώνηση κάνει ο ηθοποιός Χάρι Γκίζε, οι Εβραίοι παρομοιάζονται με τους αρουραίους, οι οποίοι φέρνουν την καταστροφή όπου πάνε. Οι Εβραίοι, περιγράφονται με αρνητικά χρώματα, για κάθε έκφανση της ζωής τους: Κοινωνική, οικονομική, πολιτιστική, θρησκευτική κ.ά. Παρουσιάζονται ως μια απολίτιστη φυλή που ζει παρασιτικά, εις βάρος των άλλων λαών, διαβρώνοντας κάθε ιστό τους. Παράλληλα, γίνονται συγκρίσεις ανάμεσα στους Εβραίους και στην ανώτερη άρια φυλή των Γερμανών.

Η ταινία περιλαμβάνει πραγματικές σκηνές και αποσπάσματα από κινηματογραφικές ταινίες, αρχειακό υλικό και φωτογραφίες. Οι πραγματικές σκηνές κινηματογραφήθηκαν στα γκέτο της Πολωνίας, χωρίς ωστόσο οι Εβραίοι που εμφανίζονται σ’ αυτές να γνωρίζουν τον πραγματικό σκοπό της κινηματογράφησής τους, ενώ σε κάποιες περιπτώσεις εξαναγκάστηκαν να εμφανισθούν, παρά τη θέλησή τους.

Η ταινία κλείνει μ’ ένα απόσπασμα από ομιλία του Χίτλερ στη γερμανική βουλή (Ράιχσταγκ), όπου ουσιαστικά ανακοινώνει αυτό που περιμένει τους Εβραίους …
Ανάγνωση ολόκληρου του θέματος »

1. Έμαθα ότι στο χωριό μου, δεν τρώνε πλέον χοιρινό, λουκάνικα, μπουμπάρια και τσιγαρίθρες τα Χριστούγεννα, αλλά γαλοπούλα γεμιστή με κάστανα. Ε τόσα χρόνια που ακούνε οι άνθρωποι στην τηλεόραση να γίνεται λόγος για την «παραδοσιακή γαλοπούλα», λογικό ακούγεται…

2. Μετά από τον ανηλεή βομβαρδισμό στα ΜΜΕ για τη νέα ταινία του Παπακαλιάτη, πείστηκα: Δεν θα τη δω.

3. Η Παπαρήγα και ο Τσίπρας υπερηφανεύονται ότι δεν πλήρωσαν το χαράτσι μέσω της ΔΕΗ. Εύγε τους. Μπορεί να μας απαντήσει όμως η ΔΕΗ, γιατί τα σπίτια τους εξακολουθούν να έχουν ρεύμα, σε αντίθεση με κάποιους κοινούς θνητούς, οι οποίοι έπραξαν ακριβώς το ίδιο;

4. Καθώς γύριζα σπίτι χθες βράδυ, ξάφνου πετάχτηκαν μπροστά μου τρεις μαντράχαλοι και κινήθηκαν εναντίον μου με απειλητικές διαθέσεις. «Είμαστε της Χρυσής Αυγής», μου φώναξαν. Δεν τρομοκρατήθηκα όμως… Ήμουν διαβασμένος. Τους κοιτάζω ίσα μες στα μάτια και τους λέω, αργά και δυνατά: «Εδώ Στρατούλης!». Πριν προλάβω να ολοκληρώσω τη φράση μου, είχαν γίνει καπνός. Είχα πει τη μαγική λέξη…

5. Πρόσφατο ανέκδοτο: «Ποτέ η Αριστερά δεν ενέδωσε σε εθνικισμούς από όπου κι αν προέρχονται». Τάδε έφη η βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ, Ιωάννα Γαϊτάνη. Εμείς οφείλουμε να την πιστέψουμε και να δεχθούμε ότι για τον εθνικισμό των Σκοπιανών, «φταίνε οι Έλληνες καπιταλιστές».

6. Ξεσηκώθηκαν οι ευαίσθητοι χριστιανοί, επειδή στην αγορά πωλούνται κοτόπουλα με πιστοποίηση «Χαλάλ» (δηλαδή, σφαγμένα ζωντανά, με το αίμα να ρέει άφθονο, σύμφωνα και με την ισλαμική παράδοση). Δηλαδή, ρε Φαρισαίοι υποκριτές, τόσα χρόνια που σας στέλνουν από το χωριό «ντόπιο κοτόπουλο» για να περιδρομιάσετε, είχατε την εντύπωση ότι κάναν αναισθητική ένεση πριν σφάξουν την κότα; Ότι την έσφαζαν αναίμακτα;

7. Λευτεριά στους καταληψίες της Βίλας Αμαλίας. Η επί 22 χρόνια κατοχή ενός δημοσίου κτηρίου από «αντιεξουσιαστές» είναι αναφαίρετο δικαίωμα. Κι όπως λέει και ο ΣΥΡΙΖΑ, «η τρομοκρατία δεν θα περάσει».

Οι πρωτοπόροι, στον χώρο των Βαλκανίων, Ελληνοβλάχοι κινηματογραφιστές, αδελφοί Μίλτος και Ιωάννης Μανάκης (ή Μανάκιας), στις αρχές του 20ού αιώνα αποτύπωσαν με τον φακό τους, αρκετές εικόνες της εποχής, τόσο με την μορφή φωτογραφίας, όσο και ταινίας. Αποθανάτισαν, σημαντικά γεγονότα, αλλά και καθημερινές εικόνες τις υπαίθρου και της τότε κοινωνικής ζωής.

Ανάμεσα στο πλούσιο και σπάνιο αρχειακό υλικό τους, ξεχωρίζουν και οι κινηματογραφικές εικόνες που εμφανίζουν την είσοδο του ελληνικού στρατού στη Θεσσαλονίκη, το 1912 …
Ανάγνωση ολόκληρου του θέματος »

Οι «Βάσσες» είναι η πρώτη ταινία (μικρού μήκους) για τον ναό του επικούρειου Απόλλωνα που έχτισε ο Ικτίνος στην κορυφή ενός βουνού. Ο ναός είναι κτισμένος κυρίως με ασβεστολιθική πέτρα και είναι χωρίς το άγαλμα του θεού Απόλλωνα.

Ο σκηνοθέτης Jean-Daniel Pollet μαγεύτηκε και είπε ότι αυτός ο ναός υπήρξε το κέντρο του κόσμου για ‘κείνον. Έτσι λοιπόν, το 1964 τον κινηματογράφησε με ρυθμό ιερής τελετουργίας και το αποτέλεσμα αντάμειψε τις προσπάθειες του…

Πρόταση προς αναδημοσίευση: Μάγκας