Πάρε-Δώσε

Το 1925, ένας νόμος τής πολιτείας τού Τενεσί στις Η.Π.Α., θα γινόταν η αιτία να συγκρουστούν στα δικαστήρια η θρησκεία με την επιστήμη. Σύμφωνα με αυτόν τον νόμο, απαγορεύονταν στα δημόσια σχολεία η διδασκαλία τής θεωρίας τής Εξέλιξης τού Δαρβίνου· μια θεωρία, η οποία έρχεται σε αντίθεση με την θεωρία τής δημιουργίας τού κόσμου, όπως προβάλλεται αυτή, μέσα από την Αγία Γραφή και η οποία ήταν τότε η μόνη εκδοχή που επιτρέπονταν να διδάσκεται.

Ο νόμος ψηφίστηκε, χάρις στην εισήγηση και στις πολιτικές πιέσεις που άσκησε ένας αγρότης και μέλος τής Βουλής τών Αντιπροσώπων τού Τενεσί, ο Τζον Μπάτλερ. Όπως είχε δηλώσει ο Μπάτλερ, ο οποίος ήταν και επικεφαλής μιας χριστιανικής οργάνωσης, οδηγήθηκε στην εισήγηση τού νόμου, επειδή διάβαζε στις εφημερίδες, πως τα παιδιά γυρνούσαν από το σχολείο και έλεγαν στους γονείς τους πως η Αγία Γραφή είναι γεμάτη ανοησίες. Μέχρι τότε δεν γνώριζε κάτι για την θεωρία τής Εξέλιξης. Διαβάζοντας όμως σχετικές διαλέξεις, πείστηκε πως η θεωρία τής Εξέλιξης ήταν «επικίνδυνη».

Σύμφωνα με τον Νόμο Μπάτλερ, που εγκρίθηκε στις 21 Μαΐου 1925, καθορίστηκε πως, «είναι παράνομο για κάθε δάσκαλο, σε οποιοδήποτε από τα Πανεπιστήμια, κανονικά και όλα τα άλλα δημόσια σχολεία τής πολιτείας, που υποστηρίζονται εν όλω ή εν μέρει από τα δημόσια σχολικά κονδύλια, να διδάξει οποιαδήποτε θεωρία που αρνείται την ιστορία τής θείας δημιουργίας τού ανθρώπου, όπως διδάσκεται στην Βίβλο, και να διδάξει, αντίθετα, ότι ο άνθρωπος προέρχεται από μια κατώτερη τάξη ζώων». Ως ελάχιστο πρόστιμο για τούς παραβάτες ορίστηκε το ελάχιστο ποσό τών 100 δολαρίων, με μέγιστο όριο τα 500 δολάρια.

Η Αμερικανική Ένωση Πολιτικών Ελευθεριών, αποφάσισε να αντιδράσει απέναντι σ’ αυτόν τον σκοταδιστικό νόμο, φέρνοντας την υπόθεση στα δικαστήρια. Έτσι, πρόσφερε νομική και οικονομική κάλυψη σε όποιον εκπαιδευτικό αψηφούσε τον νόμο και δίδασκε την θεωρία τής Εξέλιξης …
Ανάγνωση ολόκληρου του θέματος »

Κατά την διάρκεια τής Γερμανικής Κατοχής στην Ελλάδα (1941-44), ένας πρώην αξιωματικός τού Πολεμικού Ναυτικού και μετέπειτα επιχειρηματίας, ο Άγγελος Παπαναστασίου, αποτύπωσε κάποιες εικόνες τής περιόδου εκείνης στην κινηματογραφική του μηχανή.

Ένα εγχείρημα, ιδιαιτέρως δύσκολο και επικίνδυνο, δεδομένου ότι η φωτογράφιση ή κινηματογράφιση άνευ άδειας από τον εχθρό, τιμωρούνταν διά τής θανατικής ποινής. Ο Παπαναστασίου, με κίνδυνο τής ζωής του, έκρυβε την μηχανή του σε μια καραβάνα συσσιτίου για να μην κινήσει υποψίες και κατέγραφε κρυφά εικόνες, τόσο από την καθημερινότητα, αλλά και -κυρίως- σκληρές εικόνες από τα δεινά που επέφερε η Κατοχή.

Το κινηματογραφικό υλικό τού Παπαναστασίου, χρησιμοποιήθηκε στην Δίκη τής Νυρεμβέργης, ως αποδεικτικό στοιχείο τών εγκλημάτων που διέπραξαν οι Γερμανοί στην Ελλάδα.

Το 1978, οι υπεύθυνοι τού Πολεμικού Μουσείου, δανείστηκαν την ταινία από την κόρη τού Παπαναστασίου, Λουκία, για μία και μόνη προβολή. Πριν την επιστρέψουν όμως, αφαίρεσαν σημαντικό τμήμα τού υλικού (18′ από τα περίπου 45′), χωρίς να δώσουν πειστική εξήγηση. Όπως λέγεται, ο κύριος λόγος που «εξαφανίστηκαν» σκηνές από το υλικό, οφείλεται στο ότι σε κάποιες απ’ αυτές εμφανίζονται δωσίλογοι εν ώρα δράσης.

Ακολουθεί ένα βίντεο με τα κυριότερα αποσπάσματα και στην συνέχεια ολόκληρο το ντοκουμέντο …
Ανάγνωση ολόκληρου του θέματος »

Το «Pet shop», είναι μια ταινία μικρού μήκους, που έχει λάβει αρκετές διακρίσεις, σε Ελλάδα και εξωτερικό. Το γιατί, δεν θα δυσκολευτείτε να το καταλάβετε, αφού παρακολουθήσετε το ολιγόλεπτο βίντεο που ακολουθεί.

Υπόθεση: Ένα παιδί, πηγαίνει με τις λιγοστές οικονομίες του σ’ ένα κατάστημα ζώων (pet shop), για ν’ αγοράσει έναν σκύλο. Τα χρήματα όμως, δεν είναι αρκετά γι’ αυτόν που έχει βάλει στο μάτι. Ώσπου πέφτει το μάτι του σ’ ένα κουτσό κουταβάκι, που ο καταστηματάρχης θέλει να επιστρέψει ως «σκάρτο» εμπόρευμα.

Παρ’ ότι ο καταστηματάρχης προσπαθεί ν’ αποτρέψει τον μικρό, απ΄την αγορά αυτού του «άχρηστου» προϊόντος, εν τούτοις αυτός επιμένει. Η απορία του καταστηματάρχη, μ’ αυτή την περίεργη εμμονή του παιδιού, θα λυθεί όμως σύντομα …
Ανάγνωση ολόκληρου του θέματος »

Η ταινία που θα παρακολουθήσετε, γυρίστηκε από τον ΔΣΕ (Δημοκρατικός Στρατός Ελλάδας) το 1948. Τα γυρίσματα πραγματοποιήθηκαν στον Γράμμο και το Βίτσι, περιοχή στην οποία ο ΔΣΕ είχε υπό τον έλεγχό του κατά το μεγαλύτερο μέρος του Εμφυλίου Πολέμου (την αποκαλούμενη απ’ αυτόν, «Ελεύθερη Ελλάδα») και στις προσκείμενες κομμουνιστικές χώρες, Ουγγαρία και Τσεχοσλοβακία. Προβλήθηκε για πρώτη φορά στην Ουγγαρία και στην συνέχεια στις υπόλοιπες χώρες-μέλη του «κομμουνιστικού Παραδείσου». Η αρχική ταινία που θεωρούνταν χαμένη για πολλά χρόνια, εντοπίστηκε στην Ουγγαρία, πριν μερικά χρόνια. Σήμερα αποτελεί αρχειακό υλικό του ΚΚΕ, ενώ το βίντεο αυτό διανεμήθηκε στο παρελθόν απ’ τον «Ριζοσπάστη».

Το αντικείμενο της ταινίας, είναι το «Παιδομάζωμα» (ή «Παιδοσώσιμο» όπως αρέσκεται να το αποκαλεί το ΚΚΕ). Δηλαδή ο βίαιος εκπατρισμός 25.000-28.000 χιλιάδων Ελληνόπουλων κατά την διάρκεια του Εμφυλίου Πολέμου, τον οποίον ο ΔΣΕ με αυτό το προπαγανδιστικό οπτικοακουστικό υλικό, προσπαθεί να δικαιολογήσει και να ωραιοποιήσει, παρουσιάζοντας, λίγο πολύ, τις Ελληνίδες μανάδες, να παρακαλούν να τους πάρουν τα παιδιά για να «γλυτώσουν» από τα δεινά του «Μοναρχοφασισμού». Οι δε συνθήκες διαβίωσης των απαχθέντων παιδιών, παρουσιάζονται τουλάχιστον -κι εντελώς «αυθόρμητα»- ως ειδυλλιακές …
Ανάγνωση ολόκληρου του θέματος »

Η ταινία «Agora» (Αγορά) τού Ισπανοχιλιανού σκηνοθέτη, Αλεχάντρο Αμενάμπαρ, εξιστορεί την ζωή της Ελληνίδας φιλοσόφου και επιστήμονος Υπατίας και τον φρικτό της θάνατο από τούς φανατικούς χριστιανούς τού πατριάρχη Αλεξανδρείας Κύριλλου.

Η Υπατία, που έζησε και δίδαξε τον 4ο αιώνα μ.Χ. στην Αλεξάνδρεια τής Αιγύπτου, ως μια μορφωμένη και χειραφετημένη γυναίκα, όπως ήταν, ήταν εξαιρετικά δύσκολο να έχει θέση μέσα σε μια θεοκρατική και σκοταδιστική κοινωνία, η οποία άρχισε να οικοδομείται σε πιο σταθερά θεμέλια εκείνη την εποχή.

Δυστυχώς, ακόμη και στις μέρες μας, πολλοί έχουν ακουστά τον «άγιο» Κύριλλο, τού οποίου η μνήμη τιμάται από την Εκκλησία στις 18 Ιανουαρίου (το έργο του μάλιστα, είναι τόσο «θεάρεστο», ώστε τιμάται και δεύτερη φορά στις 9 Ιουνίου), αλλά λιγότεροι την μοναδική φιλόσοφο τής ύστερης αρχαιότητας, που ο θάνατός της ωφείλεται στις επιθυμίες κι επιταγές τού εν λόγω «αγίου».

Στο πρόσωπο τής Υπατίας (την υποδύεται η Ρέιτσελ Βάις), δολοφονείται η γνώση και η πρόοδος και σηματοδοτείται το τέλος μιας εποχής μέσα σ’ ένα κλίμα θρησκευτικού φανατισμού, κάτι το οποίο, απεικονίζεται αρκετά παραστατικά στην ταινία αυτή.

Προειδοποίηση: Η ταινία είναι «ακατάλληλη» για Ιουδαιοχριστιανούς και δη «Ρωμιούς»…