Πάρε-Δώσε

Πρόκειται για βίντεο που δείχνει το ποιόν των Ναζωραίων. Είναι ο επίλογος από την εκπομπή «Αρχονταρίκι» που παρουσιάζει το πρωί της Κυριακής από την ΕΤ-1 ο 54χρονος Μητροπολίτης Δημητριάδος Βόλου Ιγνάτιος Γεωργακόπουλος.

Η εκπομπή που θα δείτε προβλήθηκε 10:20 με 11:15 το πρωί της Κυριακής 26 Δεκεμβρίου 2010. Στο στούντιο βλέπουμε δύο πανέξυπνα κατηχητόπουλα, τα αδελφάκια Αντώνη και Ιωάννα, που διηγούνται αυτά που διάβασαν από τους «Βίους των Αγίων». Και ο Δεσπότης του Βόλου (όπως θα δείτε στο συλλεκτικό αυτό βίντεο) τα παρακινεί να γίνουν άγιοι και να μαρτυρήσουν για τον Εβραίο ραβίνο Ιησού Χριστό!

Ρε καλοπερασάκια Ιγνάτιε Γεωργακόπουλε, γιατί δεν γίνεσαι άγιος εσύ, να δεις την γλύκα; Δεν ντρέπεσαι να προπαγανδίζεις τις μαζοχιστικές, αντεθνικές σου ιδέες στα μικρά κι αθώα Ελληνόπουλα, που δεν έχουν ακόμη καταλάβει πόσο μαζοχιστές υπήρξαν ΟΛΟΙ οι άγιοι του Χριστιανισμού;

Δείτε, σας παρακαλώ, αυτό το βίντεο και είναι βέβαιον πως αν έχετε παιδιά, θα εξοργισθείτε με το απύθμενο θράσος του πάμπλουτου Δεσπότη Βόλου, Ιγνάτιου Γεωργακόπουλου.

ΠΡΟΣΕΞΤΕ, πάντως (0:02 έως 0:50 του βίντεο), την ευφυέστατη απάντηση που δίνουν τα δύο παιδιά στον Ιγνάτιο: …
Ανάγνωση ολόκληρου του θέματος »

Ένα σπάνιο οπτικοακουστικό απόσπασμα, από συνέντευξη, την οποία έδωσε ο Νίκος Καζαντζάκης για την γαλλική τηλεόραση.

Η συνέντευξη δόθηκε, στις 22 Μαΐου 1957, λίγους μήνες πριν, του θανάτου του μεγάλου Έλληνα λογοτέχνη, σε δύο ανθρώπους των γραμμάτων και δημοσιογράφους, τον Pierre Dumayet και τον Max-Pol Fouchet. Η συνέντευξη αφορούσε δύο από τα βιβλία του Καζαντζάκη, τον «Ζορμπά» και τον «Φτωχούλη του Θεού», που ήταν και το πιο πρόσφατο …
Ανάγνωση ολόκληρου του θέματος »

Βλέπω συχνά πυκνά, σε αρκετά ελληνικά ιστολόγια και διάφορες ιστοσελίδες, να αναρτώνται διάφορα αποσπάσματα από τις εκπομπές των Αντώνη Κανάκη (Ράδιο Αρβύλα) και Λάκη Λαζόπουλου (Αλ Τσαντίρι) κάτω από τον τίτλο «Τι είπε ο Κανάκης για το τάδε» ή «Πως σχολίασε ο Λαζόπουλος το δείνα». Κι αναρωτιέμαι ο αφελής:

Μα καλά, ποιοι είναι αυτοί οι δύο που η γνώμη τους έχει τόση σημασία; Γιατί έχει τόση βαρύτητα η γνώμη κάποιων που ασχολούνται με ένα κάρο γραφικούς, τηλεμαϊντανούς και ασήμαντους ανθρώπους; Που θεωρούν ότι κάνουν «χιούμορ» αναπαράγοντας χιλιοειπωμένα ανέκδοτα και αστεία βιντεάκια του YouTube, ή διαβάζοντας σαχλαμαρίτσες του τύπου «Τι είναι κόκκινο με μαύρες βούλες και βρομάει»; Που βγάζουν το «ψωμί» τους διαφημίζοντας -με την αλάνθαστη μέθοδο της διακωμώδησης- αυτούς που θεωρούν -και είναι- «τηλεοπτικά σκουπίδια»;

Πως νομιμοποιείται ο Κανάκης να «καυτηριάζει» την κλεψιά και την απάτη των άλλων, όταν ο ίδιος -κατά δήλωσή του, αλλά και σύμφωνα με καταγγελίες θαμώνων καταστήματός του- φοροδιαφεύγει και «ξεχνάει» να κόβει αποδείξεις; Πως νομιμοποιείται να μιλάει ο Λαζόπουλος για ηθική και νομιμότητα, όταν έχει συλληφθεί σε σκάφος των πλουσίων φίλων του γεμάτο ναρκωτικά; Πότε τους είδατε και τους δύο αυτούς «άτεγκτους» κριτές να τα χώνουν στους εργοδότες τους που έχουν πάρε-δώσε με την δικαιοσύνη;

Έχουμε έλλειψη ικανότητας κρίσης κι εξαγωγής συμπερασμάτων, ακόμη και για τα πιο αυτονόητα και χρειαζόμαστε υποβοήθηση από δαύτους, ώστε να πειστούμε ότι η κρίση μας είναι ορθή; Γιατί υποτιμούμε τόσο πολύ το δικό μας αισθητήριο κρίσης και αναμένουμε τους άλλους να μας το επιβεβαιώσουν; Τι παραπάνω προσθέτει στην κρίση μας, να μας πουν π.χ. ότι ο θάνατος αθώων ανθρώπων από αποβράσματα της κοινωνίας, όπως τρομοκράτες και αναρχικούς, είναι άδικος, όταν αυτοί οι ίδιοι κατά καιρούς, μέσα απ’ τις εκπομπές τους, είτε τους δίνουν ελαφρυντικά (ενίοτε και με την εκκωφαντική σιωπή τους), είτε τους παροτρύνουν να είναι πιο «αγωνιστικοί»;

Γιατί αδυνατούμε να διακρίνουμε την προπαγάνδα, που κρύβεται πίσω από το προσχηματικό, κατασκευασμένο και φτηνό «χιούμορ» τους; Πότε είδατε, οι τιμητές των πάντων, Λαζόπουλος και Κανάκης, να ασκούν κριτική στην ακροαριστερά (αυτή που εξωραΐζουμε σε «αντιεξουσιαστικό ή αναρχικό χώρο»). Πότε είδατε να τα χώνουν στον Τσίπρα ή τον Αλαβάνο; Πότε τους είδατε να κάνουν έστω και μια αναφορά στην τηλεοπτική προπαγάνδα και να την καταδικάζουν, έστω και με «χιούμορ», την ίδια στιγμή που στο διαδίκτυο ο καθένας απ’ το σπίτι του και τον υπολογιστή του, ξεβρακώνει καθημερινώς την αθλιότητα των ΜΜΕ; Μας πως να κάνουν κριτική στην προπαγάνδα, όταν και οι ίδιοι κάνουν προπαγάνδα; Όταν είναι μέρος του συστήματος, το οποίο «καταγγέλουν»;

Μα καλά, φίλε αναγνώστη, πως δέχεσαι να «συμπάσχουν» μαζί σου, κάποιοι που δεν έχουν καμμία σχέση με τα δικά σου προβλήματα και ανησυχίες; Δεν καταλαβαίνεις ότι υποκρίνονται και σε κοροϊδεύουν μες στα μάτια σου; Όταν βλέπεις τον Λαζόπουλο να βάζει παράθυρο τη φτωχή γριούλα και τον ταλαιπωρημένο συνταξιούχο και παίρνει ένα ύφος «συμπόνοιας» και «κατανόησης», σου είναι δύσκολο να καταλάβεις ότι παίζει θέατρο για να κερδίσει το εύκολο χειροκρότημα χρησιμοποιώντας την αναξιοπάθεια του συνανθρώπου του; Σου είναι δύσκολο να καταλάβεις ότι γεμίζεις τις τσέπες του, επιτρέποντάς του να σε «συμπονέσει» ή να «θυμώσει» μαζί σου; Με τι μούτρα βγαίνουν και οι δύο να καταδικάσουν τη εκρηκτική άνοδο της βίας και την εγκληματικότητας, όταν δεν έχουν την εντιμότητα -ή και τους όρχεις αν θέλετε- να καταδείξουν και να ονοματίσουν τους κύριους υπεύθυνους που λέγονται τριτοκοσμικοί λαθρομετανάστες; Λες κι ο άλλος ληστεύεται μόνος του, μαχαιρώνεται μόνος του, κακοποιείται μόνος του. Και πως θα μπορούσαν να το κάνουν, καθώς αμφότεροι φορώντας το προσωπείο του «ανθρωπισμού» μάς πουλάνε αντιρατσισμό και ανθρωπισμό με το κιλό; Λες κι εμείς εμείς είμαστε παλιάνθρωποι κι εκ γενετής ανήθικοι και περιμέναμε αυτούς τους δυο να μας κάνουν μαθήματα ηθικής και φιλανθρωπίας.

Γιατί τους επιτρέπεις να διαμορφώνουν την γνώμη σου; Γιατί υποτιμάς την νοημοσύνη σου, περιβάλλοντάς τους με το «αλάθητο» και «ειδικό βάρος» γνώμης; Γιατί αυτή η μυθοποίηση όσων εμφανίζονται στο «γυαλί»; Γιατί αδυνατείς να καταλάβεις φίλε αναγνώστη, ότι και αυτοί κατουράνε όπως κι εμείς, χέζουν όπως κι εμείς, κλάνουνε όπως κι εμείς, βρίζουν όπως κι εμείς, ψεύδονται όπως κι εμείς. Ότι κι αυτοί έχουν αδυναμίες και ελαττώματα τα οποία δεν φαίνονται στο «γυαλί»; Αδυναμίες που κρύβουν πίσω απ’ τις δικές μας, οι οποίες διογκώνονται μπροστά στις δικές τους, όταν τους επιτρέπουμε να «ασελγούν» πάνω μας.

Γιατί τους επιτρέπεις στον εαυτό σου να κατατάσσεται σε μια αγέλη άβουλων τηλεθεατών, που μασάνε το κουτόχορτο που τους ταΐζει η κάθε «αυθεντία»; (ο Λαζόπουλος το συνοδεύει και με «απεριτίφ»). Που πρέπει να γελάσουν ή να χειροκροτήσουν, μόλις τους δώσουν το σύνθημα;

Ξύπνα μαλάκα* Νεοέλληνα (ο γράφων δεν εξαιρείται). Εσύ δεν ζεις στην εικονική πραγματικότητα που ζουν αυτοί, αλλά στην δική σου πραγματική πραγματικότητα, που αυτοί αγνοούν, ή θέλουν να πιστεύουν πως γνωρίζουν. Είναι στο ρετιρέ της πνευματικής χειραγώγησης και είσαι στο υπόγειο της πνευματικής αποχαύνωσης. Ξύπνα…

* Με την αρχαιοελληνική σημασία (άρρωστος) και την ελληνιστική (μαλθακός, άβουλος, «αγαθός»). Αν κάποιος διακρίνει τον εαυτό του και στην νεοελληνική σημασία, είτε κυριολεκτικώς (αυνανιζόμενος), είτε μεταφορικώς (βλάκας), ουδεμία ευθύνη φέρομεν…

Applause, κυρία μου!
Παλιά λάτρευα το Αλ Τσαντίρι, τώρα πια όμως ο Λαζόπουλος θυμίζει πολιτικό σχολιαστή/πολιτευτή με πιο έξυπνα λογοπαίγνια. Μιλά κυρίως για τους αδύναμους (κι ας δήλωσε ο Ψινάκης ότι ποτέ δεν τον άκουσε να μιλά γι’ αυτούς στα γιοτ των πλουσίων). Οι πιο προβλέψιμες στιγμές της ρουτίνας του είναι όταν τον πιάνει η απελπισία την οποία πετυχημένα μεταδίδει και σε μας: «Κυρία μου, το ξέρω, σε χτυπάνε από παντού, είσαι σ’ ένα τούνελ, όπου και να πας τοίχος, έτσι όπως μας έχουν κάνει δεν μπορούμε να αναπνεύσουμε, ζητάμε λίγο αέρα, ΔΕΝ ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΝΑ ΑΝΑΠΝΕΥΣΟΥΜΕ!». (Αν αυτά δεν προκαλούν κρίση στους καταθλιπτικούς, πίεση στους υπερτασικούς και πόνους στους καρδιακούς, τότε δεν ξέρω τι μπορεί να τα προκαλέσει!).

Όταν η γκρίνια τελειώνει, μπαίνουν κλιπάκια ενός τηλεοπτικού γιατρού που λέει σόκιν χαζομάρες (με την ελπίδα να τον παίξει ο Λαζόπουλος) ή της Μπεζαντάκου που πέφτει από άλογα (με την ελπίδα να την παίξει ο Λαζόπουλος). «Δες, κυρία μου, δες με τι ασχολούνται», λέει κάθε τόσο απελπισμένος, «εδώ ο κόσμος καίγεται και δες με τι ασχολούνται». Εννοείται ότι αυτή είναι μονάχα η εισαγωγή, που στην πραγματικότητα υπονοεί: «Τώρα θα ασχοληθώ κι εγώ μ’ αυτά». Και ασχολείται. Σχεδόν όσο μια κουτσομπολίστικη εκπομπή και απ’ αυτή την άποψη θυμίζει λίγο σεμνότυφο θείο που ξεφυλλίζει με λαχτάρα το «Playboy», κάνοντας ταυτόχρονα «τσκ τσκ» για τα αίσχη που βλέπει.

Το παίζει λοιπόν έκπληκτος και σοκαρισμένος (όπως θέλει να αισθανθούμε κι εμείς). Μετά γελάει όταν πρέπει να γελάσουμε, συγκινείται όταν πρέπει να συγκινηθούμε, εξοργίζεται όταν πρέπει να εξοργιστούμε: το πρόσωπό του είναι μια κινούμενη ταμπέλα «applause», σαν αυτές που ανάβουν στο στούντιο και λένε στο κοινό (που νιώθει πώς ζει ιστορικές στιγμές) πώς ακριβώς πρέπει να αντιδράσει.

Το δίκιο είναι εύκολο – Έντερα, σεξ, γέλιο και κλάμα
Στο δεξί μέρος της οθόνης, κλιπάκια με απελπισμένες γιαγιάδες που ουρλιάζουν στις λαϊκές αγορές ή με παππούδες που σχολιάζουν την κρίση με αστείες θυμοσοφίες. Στο αριστερό μέρος της οθόνης ο Λάκης κουνάει το κεφάλι του θλιμμένος (αν οι γιαγιάδες είναι απελπισμένες) ή ξεκαρδίζεται (αν οι παππούδες λένε κάποιο σόκιν οικονομικό υπονοούμενο). Καλά τα λένε όλοι, δεν αντιλέγω, αυτή η μανιέρα όμως… Έπειτα πάμε στους απεργούς, στους οποιουσδήποτε απεργούς που έχουν μεγάλο δίκιο -άλλωστε, σύμφωνα με τον Λαζόπουλο, δεν υπάρχει απεργός, ή νέος άνθρωπος, που να μην έχει δίκιο.

Ανέκδοτα με σεξ και πεθερές μπλέκονται με δραματικούς μονολόγους για τις φοβερές ευθύνες του Γιώργου Παπανδρέου (που έφταιγε από πάντα, ακόμα κι όταν κυβερνούσε ο Καραμανλής!). Υπάρχουν και εύστοχοι σχολιασμοί και εξαιρετικά, λεπτά, αστεία. Όμως, αλήθεια, δεν καταλαβαίνω το κόλλημα με το χιούμορ τουαλέτας (και κρεβατοκάμαρας). Οι πορδές, το έντερο, οι ήχοι, το σεξ, τα παιδιάστικα υπονοούμενα! Μήπως στην αγωνία του να βρει τον μέσο τηλεθεατή και να μιλήσει στην καρδιά του βρήκε απλώς τον χαμηλότερο κοινό παρονομαστή και βολεύτηκε εκεί, στα εύκολα μπράβο και στο εύκολο γέλιο;

Γνήσιο, λεβέντικο ελληνικό δράμα
Προς το τέλος, αρχίζει η δραματική ρουτίνα: θλιμμένη μουσική, δυσάρεστες ειδήσεις, συγκινητικά γεγονότα, κάποια τραγική μπαλάντα. Και κατόπιν ο ηθοποιός ερμηνεύει (και ζωντανεύει τα λόγια από) κάποιο γράμμα φυλακισμένου, κάποιο email νέου ανθρώπου που δεν αντέχει άλλο τη σήψη γύρω του και, αν είμαστε πολύ άτυχοι, κάποια επιστολή του Μίκη Θεοδωράκη για τους εθνομηδενιστές που θέλουν να μας καταστρέψουν.

Η τόση πολλή συγκίνηση δεν μπορεί παρά να εκτονωθεί με γνήσιο, λεβέντικο ελληνικό τρόπο, δηλαδή με old school γλεντζέδικα τραγούδια τραγουδισμένα απ’ τον Λάκη. Αυτή η κάθαρση-λύτρωση είναι γνωστή και ως «τελείωσε ο Λαζόπουλος», κι ας μένουν κι άλλα πέντε τραγούδια. Με το που λέει «Εγώ θα τραγουδάω κι εσείς θα επαναλαμβάνετε» φαντάζομαι εκατοντάδες χιλιάδες τηλεθεατών να αρπάζουν το τηλεκοντρόλ και να αλλάζουν κανάλι.

Το ζάπινγκ μου αποδίδει. Ο Λαζόπουλος είναι και στην ΕΤ1, καλεσμένος στη θεατρική εκπομπή του Γεωργουσόπουλου. Εκεί βλέπω έναν άλλο Λάκη – ίσως τον αληθινό: έναν πανέξυπνο άνθρωπο με συστολή, με μέτρο, με λεπτό χιούμορ. Ούτε λαϊκισμός, ούτε αλαζονεία, ούτε γελοίες προσπάθειες να μοιάσει στο μέσο Έλληνα. Παρακολουθώ ολόκληρη την εκπομπή με απόλαυση. Να ένας πραγματικός καλλιτέχνης, σκέφτομαι.

Πηγή: lifo.gr (Άρης Δημοκίδης)