Πάρε-Δώσε

Πριν λίγες ημέρες, δημοσιεύθηκε στο «Έθνος», ένα άρθρο με τίτλο «Τουρκική σκευωρία κατά Ελληνίδας δασκάλας», όπου μεταξύ άλλων αναφέρεται:

«Τουρκόφωνες εφημερίδες της μουσουλμανικής μειονότητας της Θράκης αλλά και τουρκικές ιστοσελίδες εμφανίζουν τη δασκάλα να έχει ζητήσει από τους μαθητές της να ζωγραφίσουν την εικόνα του Αλλάχ και την κατηγορούν για ιεροσυλία και προσβολή των θρησκευτικών πεποιθήσεων των μαθητών της. […]

Την ίδια ώρα η πλειονότητα των Ελλήνων μουσουλμάνων κατοίκων της περιοχής σπεύδει να υποστηρίξει την «ηρωική δασκάλα», όπως οι ίδιοι την αποκαλούν, αποτελώντας στόχο πολλές φορές για τους σκληροπυρηνικούς ομοθρήσκους τους […]».

Είναι ηλίου φαεινότερον, πως οι εγκάθετοι της Τουρκίας, δεν προσπαθούν να ενεργοποιήσουν το θρησκευτικό συναίσθημα μόνο των μουσουλμάνων της Θράκης, αλλά στοχεύουν και στην «κατανόηση» και «συμπαράσταση» των φανατικών ισλαμιστών που βρίσκονται στην Ελλάδα με την ιδιότητα του μετανάστη, και όχι μόνο αυτών.

Είναι νωπές ακόμη οι μνήμες από τα επεισόδια που προκλήθηκαν εξ αιτίας του περίφημου «σκισμένου Κορανίου», όπου οι θρησκόληπτοι μουσουλμάνοι, έδωσαν «εξετάσεις» και τις πέρασαν με «λίαν καλώς», αφού τα έκαναν «γυαλιά καρφιά» μέσα στο κέντρο της πρωτεύουσας. Η «συνταγή» άλλωστε έχει αποδειχθεί αρκετά επιτυχημένη αν λάβουμε υπόψιν -κυρίως αυτό- το τι έγινε πριν λίγα χρόνια με τα περιβόητα «σκίτσα του Μωάμεθ».

Χρειάζεται περισσότερη επεξήγηση;…

ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ (27-3-2010):
Αγωγές ύψους 3 εκατομμυρίων ευρώ κατά των τουρκόφωνων εφημερίδων «Μπιρλίκ», «Γκιουντέμ» Κομοτηνής και «Μιλλέτ» Ξάνθης
«Το είδαμε σε μπλογκς, μας το είπαν κάποιοι», ψελλίζουν τώρα αυτοί, που καλούνται να αποδείξουν ότι η Χαρά Νικοπουλου «ζήτησε από τα παιδιά να ζωγραφίσουν τον Αλλάχ», κάτι που ουδέποτε έγινε.

Η δασκάλα Χαρά Νικοπούλου του μειονοτικού δημοτικού σχολείου Μεγάλου Δερείου στον Έβρο κατέθεσε αγωγές κατά τριών μειονοτικών εφημερίδων με υψηλά χρηματικά ποσά ως αποζημίωσης και συγκεκριμένα κατά των εφημερίδων της Κομοτηνής «Γκιουντέμ»,»Μπορλίκ» «Μιλλέτ» Ξάνθης με την κατηγορία της διασποράς ψευδών ειδήσεων και της προσωπικής εκστρατείας συκοφάντησής της και αξιώνει αποζημίωση 3 εκατομμύριων ευρώ. Η Νικοπούλου χαρακτηρίζει αβάσιμο παντελώς ψευδή τον ισχυρισμό των τριών εφημερίδων ότι ζήτησε από τους μαθητές να «ζωγραφίσουν την εικόνα του Αλλάχ» και το αποδίδει στην εκστρατεία κατασυκοφάντησής της με πολλά ευρηματικά τρυκ που είχαν πληθύνει τον τελευταίο καιρό ενώ την είχαν στοχοποιήσει από την πρώτη μέρα που πάτησε το πόδι της στο Δέρειο.

Η πρώτη από τις αγωγές που υπέβαλε η κ. Νικοπούλου θα συζητηθεί στην Ξάνθη. Η αγωγή για την εφημερίδα «Μιλλέτ» θα εκδικαστεί στις 15 Απριλίου ημέρα Πέμπτη. Ενώ η υπόθεση με την εφημερίδα Γκιουντέμ και Μπιρλίκ θα συζητηθεί την Τετάρτη 21 Απριλίου στην Κομοτηνή.

Χαρακτηριστικό του κλίματος που δημιουργείται στο Μεγάλο Δέρειο για τη Χαρά Νικοπούλου είναι το άρθρο που δημοσιεύτηκε στην εβδομαδιαία «Γκιουντέμ» (1/1/2010, αριθμός φύλλου 666, σελ 3). Παρατίθεται σχετικό απόσπασμα: «Η Χαρά Νικοπούλου είναι η πιο διάσημη δασκάλα των τουρκικών μειονοτικών σχολείων της Δυτικής Θράκης. Η φήμη της δεν πηγάζει από τις καλές της πράξεις αλλά από τα κόλπα που έκανε. Το άτομο για το οποίο μιλάμε είναι δασκάλα στο τουρκικό δημοτικό του Μεγάλου Δέρειου, περιοχής Έβρου. Και είναι η κόρη του προέδρου του Αρείου Πάγου. Τι κρίμα που αυτή η δασκάλα που έχει μαλώσει με τους χωρικούς, τους δασκάλους, με τη μειονότητα και είναι στα δικαστήρια με κηδεμόνες μαθητών, παρά την επιμονή όλων των χωρικών, συνεχίζει τη δουλειά της σε αυτό το Δημοτικό. (…) Η εργασία που έδωσε η δασκάλα Χαρά ήταν “Ζωγραφίστε τον Αλλάχ”. Μάλιστα, έτσι ακριβώς. Άντε τώρα, ελάτε στη θέση τους και ζωγραφίστε την εικόνα του Αλλάχ.

Αυτή η εργασία της δασκάλας Χαράς δεν σε κάνει να πεις “Αλλάχ, Αλλάχ, μακάρι να βγει σε καλό”. Η επί χρόνια υπηρετούσα -έστω και με διαμάχες- σε μειονοτικό δημοτικό χριστιανή Ελληνίδα δασκάλα δεν ξέρει ότι στο Ισλάμ αλλά και σε άλλες θρησκείες δεν υπάρχει εικόνα του Αλλάχ; Δεν καταλαβαίνει πως παίζοντας με τον μικρό κόσμο των παιδιών οι σοβαρές έννοιες μπορεί να προκαλέσουν ταραχές και διαμάχες; Ο στόχος της είναι να παίζει με τα ιερά και όσια των παιδιών που έχουν διαφορετική θρησκεία από αυτήν; Αν είναι έτσι, η δασκάλα Χαρά κάνει μεγάλο λάθος και πρέπει αμέσως να μετανιώσει».

Η δε χρονική στιγμή που επιλέχθηκε να δημοσιευτεί, δηλαδή στα έντυπα της 29ης Δεκεμβρίου και της Πρωτοχρονιάς, χωρίς να υπάρχουν εργασίες της Χαράς προς στους μαθητές με σχετικό περιεχόμενο δημιουργεί ερωτήματα. Η μόνη σχετική εργασία που δόθηκε από τη Χαρά στους μαθητές ήταν εκείνη της 7ης Δεκεμβρίου, όπου ζήτησε μόνο την αντιγραφή των λέξεων θάλασσα, θρανίο, θησαυρός και Θεός. Όχι η απεικόνιση οποιασδήποτε λέξης εκ των προαναφερθέντων. Μάλιστα οι εμπλεκόμενοι δημοσιογράφοι που ρωτήθηκαν σχετικά, τα «μασάν», λέγοντας ότι άκουσαν πληροφορίες από κατοίκους ή τις διάβασαν σε μπλογκς.

Θα δούμε τώρα πως θα τεκμηριώσουν τις απαντήσεις τους και πως θα αντιμετωπίσουν τις αγωγές αφού όλα αυτά τα χρόνια ήταν στο απυρόβλητο.

ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ 2 (15-12-2010):
60.000 Ευρώ θα πληρώσει η Μιλλέτ στη Χαρά Νικοπούλου
Όπως δημοσιεύει ή ίδια η μειονοτική εφημερίδα, το Πολυμελές πλημμελειοδικείο Ξάνθης μετά από διαβούλευση, έφτασε σε απόφαση σχετικά με την αγωγή εκατομμυρίων που είχε υποβάλλει η Χαρά Νικοπούλου ενάντια στην εφημερίδα Μιλλέτ. Σύμφωνα με την απόφαση του δικαστηρίου η εφημερίδα Μιλλέτ καταδικάστηκε να πληρώσει 60 χιλιάδες ευρώ. Υποβλήθηκε έφεση για την απόφαση. Η Νικοπούλου είχε υποβάλλει μήνυση ισχυριζόμενη πως η είδηση που δημοσιεύτηκε στον μειονοτικό τύπο πως είχε ζητήσει από τους μαθητές της «να ζωγραφίσουν την εικόνα του Αλλάχ», ήταν αβάσιμη.

Η μήνυση που υπέβαλε η Χαρά Νικοπούλου στην εφημερίδα Μιλλέτ, όταν υπηρετούσε ως δασκάλα στο μειονοτικό δημοτικό του Μεγάλου Δερείου συζητήθηκε στο Πολυμελές Πλημμελειοδικείο Ξάνθης στις 6 Μαΐου 2010. Με βάση την απόφαση που επιδόθηκε, η Μιλλέτ στην αγωγή εκατομμυρίων της Νικοπούλου καταδικάστηκε να πληρώσει 60.000 ευρώ. Σύμφωνα με την απόφαση του δικαστηρίου η περίληψη της απόφασης πρέπει μέσα σε 15 μέρες να δημοσιευτεί στην εφημερίδα Μιλλέτ. Σε περίπτωση που δεν δημοσιευτεί τιμωρείται με 6.000 ευρώ πρόστιμο. Κρίνει ως άμεσα εκτελεστή την πληρωμή 30.000 ευρώ από την αποζημίωση, και σε περίπτωση που δεν πληρωθεί το ποσό τιμωρείται ο Τζενγκίζ Ομέρ με 10 μήνες φυλάκιση, ενώ αποφασίστηκε τα δικαστικά έξοδα 4.000 ευρώ να πληρωθούνε από την εφημερίδα Μιλλέτ.

Συζητήθηκε στην Ξάνθη η πρώτη από τις αγωγές εκατομμυρίων που υπέβαλε η Χαρά Νικοπούλου στις εφημερίδες Γκιουντέμ, Μιλλέτ και Μπιρλίκ, όταν υπηρετούσε ως δασκάλα στο μεινοτικό δημοτικό του Μεγάλου Δερείου.

Η μήνυση που υπέβαλε η Χαρά Νικοπούλου στην εφημερίδα Μιλλέτ, συζητήθηκε στο Πολυμελές Πλημμελειοδικείο Ξάνθης στις 6 Μαΐου 2010. Στην διαδικασία δικηγόροι της Μιλλέτ ήταν ο Ιχσάν Αχμέτ Καγιά και ο Ραίφ Ουστά και της Χαράς Νικοπούλου ο αδερφός της.

Προκάλεσε εντύπωση ότι ομάδα περίπου 20 ατόμων αποτελούμενη από μέλη του Πατριωτικού Ελληνικού Συνδέσμου και φίλους της Χαράς Νικοπούλου, ήρθαν στο δικαστήριο, μετά την εκδίκαση της υπόθεσης άνοιξαν μπροστά στο δικαστήριο το λάβαρο του συλλόγου, την ελληνική σημαία, φώναξαν συνθήματα, έψαλλαν τον εθνικό ύμνο, κορόιδεψαν τους μειονοτικούς δημοσιογράφους, ενώ είχε έρθει για να παρακολουθήσει την δίκη και ο πρόεδρος του «Συλλόγου Πομάκων Ξάνθης», Ταχίρ Κόντε.

Η αγωγή που υπέβαλε η Ελληνίδα δασκάλα Χαρά Νικοπούλου που υπηρετούσε μέχρι το τέλος της εκπαιδευτικής χρονιάς στο μειονοτικό δημοτικό του Μεγάλου Δερείου, στην εφημερίδα Γκιουντέμ, εκδικάστηκε στο Πολυμελές Πρωτοδικείο Κομοτηνής στις 22 Σεπτεμβρίου 2010, και τώρα αναμένεται να ανακοινωθεί η απόφαση.

Ο Ιλχάν Ταχσίν, ιδιοκτήτης της άλλης μειονοτικής εφημερίδας Μπιρλίκ, διέψευσε την είδηση που δημοσίευσε στην εφημερίδα του και ζήτησε συγγνώμη από την Χαρά Νικοπούλου. Η κίνηση αυτή του Ταχσίν προκάλεσε έκπληξη και ερωτηματικά στην μειονότητα.

Ως γνωστόν (ή μήπως όχι;), σύμφωνα με την συνθήκη της Λοζάνης (1923), η εξαίρεση της ανταλλαγής των πληθυσμών της Δυτικής Θράκης και της Κωνσταντινούπολης (και των νησιών Ίμβρου και Τενέδου), επετεύχθη μετά από απαίτηση της Τουρκίας και του Κεμάλ, πως ως νικητής του πολέμου που οδήγησε στην Μικρασιατική Καταστροφή, είχε το πάνω χέρι στις διαπραγματεύσεις. Η εξαίρεση αυτή, που προφανώς εξυπηρετούσε τις τότε επιδιώξεις, βραχυπρόθεσμες ή μακροπρόθεσμες βλέψεις, και τα συμφέροντα της Τουρκίας, έγινε με δύο πολύ συγκεκριμένα κριτήρια:
1. Οι πληθυσμοί της Δυτικής Θράκης εξαιρέθηκαν με βάση το θρήσκευμα (μουσουλμάνοι) και όχι την όποια εθνική καταγωγή. Πρόκειται δηλαδή για μια θρησκευτική μειονότητα και όχι εθνική.
2. Οι πληθυσμοί της Κωνσταντινούπολης εξαιρέθηκαν με βάση την εθνική καταγωγή (Έλληνες) και όχι το θρήσκευμα (χριστιανοί). Πρόκειται δηλαδή για μια εθνική μειονότητα και όχι θρησκευτική.

Τονίζεται και πάλι, πως τα κριτήρια εξαίρεσης επιβλήθηκαν από τον Κεμάλ. Ο πιο προφανής λόγος που επέλεξε αυτά τα κριτήρια εξαίρεσης, είναι πως με την Τουρκία ως «προστάτιδα» του Μουσουλμανισμού, το πέπλο της θρησκείας κάλυπτε πολύ μεγαλύτερο πληθυσμό απ’ αυτόν των τουρκογενών που υπήρχαν στη Θράκη, καθώς μουσουλμάνοι ήταν και πληθυσμοί που είχαν διαφορετική καταγωγή: Πομάκοι, Αθίγγανοι (Ρομά), αλλά και εξισλαμισμένοι Έλληνες.

Και φτάνουμε στο σήμερα, όπου οι κραυγές αγωνίας και ανησυχίας περί εκτουρκισμού της Θράκης, δίνουν και παίρνουν. Μάλλον όχι αβάσιμα, καθώς η Τουρκία επεμβαίνει σχεδόν απροκάλυπτα στην περιοχή, λες και πρόκειται για κάποια περιφέρεια της επικράτειάς της.

Ας είμαστε όμως αντικειμενικοί και πραγματιστές. Η Τουρκία καλά κάνει και προασπίζεται, αυτά που θεωρεί συμφέροντά της. Το παρελθόν έχει δείξει, ότι οι σκοποί της έχουν μια ιστορική συνέχεια και δεν παρεκκλίνουν απ’ την σταθερή εθνική της εξωτερική πολιτική.

Οπότε το θέμα δεν είναι οι ενέργειες της Τουρκίας, αλλά της Ελλάδος, που της επιτρέπει να επεμβαίνει σε μια περιοχή, που όπως προαναφέρθηκε, τουλάχιστον σήμερα, λόγω και της συνθήκης της Λοζάνης, ουσιαστικά δεν έχει κανέναν λόγο και δικαίωμα.

Κι όμως… Το δικαίωμα της απροκάλυπτης επέμβασης στη Θράκη και την οικειοποίηση των μουσουλμάνων, όχι απλά την έχει επιτρέψει διαχρονικά με την γραικύλικη πολιτική της η Ελλάδα, αλλά κάποιες φορές έφτασε στο σημείο να την…ενθαρρύνει κιόλας!

Ακούγεται απίστευτο; Μάλλον όχι… Δυστυχώς η εθνική πολιτική της Ελλάδος, σε σχέση τουλάχιστον με την Τουρκία, δεν μας αφήνει και πολλά περιθώρια για να…πέσουμε απ’ τα σύννεφα.

Βρισκόμαστε εν έτη 1930 όταν έχει υπογραφεί το Ελληνοτουρκικό Σύμφωνο Φιλίας (με πρωτοβουλία της Ελλάδος). Ο «εθνάρχης» Βενιζέλος μάλιστα, το έχει πάρει τόσο πολύ τοις μετρητοίς, που δεν διστάζει να προτείνει, το 1934, τον σφαγέα των Ελλήνων (και όχι μόνο), Κεμάλ Ατατούρκ, ως υποψήφιο για το…Νόμπελ Ειρήνης, επειδή τού έκανε τη χάρη και υπέγραψε το Σύμφωνο!

Την εποχή εκείνη, ο Κεμάλ είχε να αντιμετωπίσει τους ισλαμιστές που αντιδρούσαν στις μεταρρυθμίσεις του (όπως κατάργηση αραβικού αλφάβητου, οθωμανικού ημερολογίου κ.ά.) και προκαλούσαν σοβαρά προβλήματα στην πολιτική του με την επιρροή τους. Οι ισλαμιστές έβρισκαν καταφύγιο στην Δυτική Θράκη, όπου οι κεμαλιστές ανάμεσα στον μουσουλμανικό πληθυσμό που εξαιρέθηκε, ήταν μια ασήμαντη μειοψηφία.

Για όσους δεν κατάλαβαν το βαθύτερο νόημα, οι ισλαμιστές όπως είναι ευνόητο έβαζαν πάνω απ’ όλα τη θρησκεία τους και μετά την όποια καταγωγή τους. Ήταν δηλαδή, πρώτα μουσουλμάνοι και μετά οτιδήποτε άλλο. Με άλλα λόγια, αποτελούσαν μια κατάσταση και οντότητα, σύμφωνη με τις επιταγές και το περιεχόμενο της συνθήκης της Λοζάνης.

Τί κάνει λοιπόν ο «εθνάρχης»;
Κατ’ απαίτηση του Κεμάλ, εκδιώκει τους αντικεμαλικούς ισλαμιστές από τη Θράκη, αντικαθιστά το αραβικό αλφάβητο που χρησιμοποιούσαν οι μουσουλμάνοι, με το τουρκικό της κεμαλικής Τουρκίας, και ταυτόχρονα εισάγει από την Τουρκία, βιβλία και δασκάλους για την εκπαίδευση των μουσουλμάνων της Θράκης. Δασκάλους, που στα πλαίσια της «εκπαίδευσης», καλλιεργούσαν την φιλοτουρκική στάση και την τουρκική εθνική συνείδηση στους κόλπους της μουσουλμανικής μειονότητας. Χάριν μάλιστα της ελληνοτουρκικής «φιλίας», ο Βενιζέλος επιβάλλει και τον «εκσυγχρονισμό» της ενδυμασίας των μουσουλμάνων, απαγορεύοντάς τους να φοράνε φέσι και φερετζέ. Το κύριο δηλωτικό δηλαδή της θρησκευτικής τους υπόστασης.

Ο Βενιζέλος μάλιστα, δεν φάνηκε να πτοείται από τις αντιδράσεις του πολιτικού και της κοινής γνώμης, λέγοντας στη Βουλή, με έναν τρόπο που θα μπορούσε κάποιος να τον χαρακτηρίσει φασίζουσας νοοτροπίας: «Την κοινήν γνώμην, αν δεν την έχω σύμφωνον, εννοώ να τη διαπαιδαγωγήσω και όχι να παρασύρομαι από αυτήν».

Το 1936, είχε ξεφύγει τόσο πολύ η κατάσταση, ώστε χρειάστηκε να ψηφιστεί νόμος που…υπενθύμιζε…«την υποχρεωτική διδασκαλία της ελληνικής γλώσσας στα μουσουλμανικά σχολεία»! (Αναγκαστικός Νόμος 132, 7/25.9.1936, άρθρο 2, παράγραφος 7).

Η ενδοτική πολιτική που ξεκίνησε ο Βενιζέλος, και ο βαθμιαίος εκτουρκισμός της Θράκης που άρχισε να συνταλείται εξ αιτίας της, δεν σταμάτησε εκεί, αλλά συνεχίστηκε κι αργότερα, από τον δευτερότοκο γιο του, Σοφοκλή Βενιζέλο…

Έτσι, το 1951, η τουρκική γλώσσα επιβάλλεται στην εκπαίδευση, ως η επίσημη μειονοτική, παραβλέποντας πως αυτή δεν ήταν η μητρική γλώσσα των Πομάκων (οι οποίοι, αξίζει να σημειωθεί εδώ, πως στο παρελθόν αντιστάθηκαν στις πιέσεις των Τούρκων να πολεμήσουν εναντίον των Ελλήνων, πληρώνοντας αυτή τη στάση τους με τη ζωή τους) και των Αθίγγανων (Ρομά). Κάτι δηλαδή, που ερχόταν σε πλήρη αντίθεση με το άρθρο 41 της συνθήκης της Λοζάνης, που προέβλεπε ότι το κράτος ήταν υποχρεωμένο να παρέχει εκπαίδευση «εν τη ιδία αυτών γλώσση» (δηλαδή την μητρική τους) για τους μουσουλμάνους των δημοτικών σχολείων.

Στις 15 Αυγούστου 1952, με το νομοθετικό διάταγμα 2203, επί κυβερνήσεως Νικολάου Πλαστήρα, ο «έρωτας» Ελλάδας-Τουρκίας φουντώνει ακόμα πιο πολύ κι έτσι η βασίλισσα Φρειδερίκη ιδρύει ιδιωτικό σχολείο στην Κομοτηνή, με την επωνυμία «Γυμνάσιον Τζελάλ Μπαγιάρ», το όνομα δηλαδή του τότε προέδρου της Τουρκίας, ο οποίος μάλιστα παραβρέθηκε και στα εγκαίνια.

Το 1954, με την κυβέρνηση Παπάγου, η βαλίτσα πάει ακόμα παραπέρα. Εδώ ο ενδοτισμός και παράλληλα ο ελληνικός…ανθελληνισμός χτυπάνε κόκκινο…
Στις 28 Ιανουαρίου 1954, και μπρος στις ανεκδιήγητες διεκδικήσεις και απαιτήσεις της Τουρκίας, ο Γενικός Διοικητής Θράκης, συνταγματάρχης Γ. Φεσσόπουλος εκδίδει μια διαταγή, που ούτε οι ίδιοι οι Τούρκοι δεν θα μπορούσαν να διανοηθούν:

Βασίλειον της Ελλάδος
Γενική Διοίκησις Θράκης
Διεύθυνσις Εσωτερικών
Αριθμός Πρωτοκόλλου Α1043
Εν Κομοτηνή τη 28/01/1954

 

Επείγον

 

Προς: Τους κ.κ. δημάρχους και προέδρους κοινοτήτων Νομού Ροδόπης.

 

Κατόπιν διαταγής του κ. Προέδρου της Κυβερνήσεως, παρακαλούμεν όπως εφεξής εις πάσαν περίπτωσιν γίνεται χρήσις του όρου «Τούρκος – τουρκικός», αντί του τοιούτου «μουσουλμάνος – μουσουλμανικός».

 

Επί τούτοις δέον να μεριμνήσετε δια την αντικατάστασιν των εν τη περιφέρεια υμών υφισταμένων διαφόρων επιγραφών, όπως «Μουσουλμανικόν σχολείον, Μουσουλμανική κοινότης» κ.τ.λ. διά της ταύτης «Τουρκικόν».

 

Ο Γενικός Διοικητής Θράκης
Γ. Φεσσόπουλος

Η διαταγή αυτή, ερχόταν σε πλήρη αρμονία με το νομοθετικό διάταγμα (Ν.Δ.) 3065/1954, το οποίο έφερε τον πλήρως επεξηγηματικό τίτλο «Περί τρόπου ιδρύσεως και λειτουργίας τουρκικών σχολείων στοιχειώδους εκπαιδεύσεως Δυτικής Θράκης»

Ο Φεσσόπουλος, που έκανε τον Αριστείδη Στεργιάδη να ωχριά μπροστά του, διαπιστώνοντας ότι κάποιοι δήμαρχοι και κοινοτάρχες δεν φάνηκαν και τόσο «πρόθυμοι» να εκτελέσουν τις εντολές τού διατάγματος, αποφασίζει να τους «τραβήξει το αφτί», κι έτσι, έναν χρόνο αργότερα, στις 5 Φεβρουαρίου 1955, εκδίδει και δεύτερη διαταγή, με την οποία τους υπενθυμίζει το «καθήκον» τους:

Βασίλειον της Ελλάδος
Γενική Διοίκησις Θράκης
Διεύθυνσις Εσωτερικών
Αριθμός Πρωτοκόλλου Α202
Εν Κομοτηνή τη 05/02/1955

 

Παρά τας αυστηράς διαταγάς της κυβερνήσεως περί της αντικαταστάσεως και χρησιμοποιήσεως του λοιπού των όρων «μουσουλμάνος – μουσουλμανικός» δια των τοιούτων «Τούρκος – τουρκικός», εις το χωρίον Άρατος επί της δημοσίας οδού Κομοτηνής-Αλεξανδρουπόλεως, υφίσταται επιγραφή εμφανέστατη αναγράφουσα «μουσουλμανικό σχολείο». Να αντικατασταθεί αμέσως, τόσον αυτή, όσο και πάσα άλλη τυχόν υπάρχουσα εις την περιοχή του νομού Ροδόπης.

 

Ο Γενικός Διοικητής Θράκης
Γ. Φεσσόπουλος

Το 1955 και στη βάση της ελληνοτουρκικής «φιλίας», ξεκινά η διαδικασία επιβολής της τουρκικής γραφής και γλώσσας και στους Πομάκους (οι οποίοι δεν φαίνονταν και τόσο…«πρόθυμοι» να «επωφεληθούν» από τις «καινοτομίες» των ελληνικών κυβερνήσεων), η οποία ολοκληρώθηκε το 1973. Ήταν το αποφασιστικό σημείο εκτουρκισμού της φυλής αυτής.

Οι αλλοπρόσαλλες κινήσεις των ελληνικών κυβερνήσεων, έκαναν ακόμα και τους ίδιους τους μουσουλμάνους να βγουν έξω απ’ τα ρούχα τους και το ίδιο έτος η «Ένωση Μουσουλμάνων Ελλάδος» αποστέλλει επιστολή προς τον Υπουργό Βορείου Ελλάδος, με την οποία τού κρούει τον κώδωνα του κινδύνου:

Συνεπήχθη η Ένωσις ημών με αντικειμενικόν σκοπόν τη διάσωσιν και διατήρησιν των κεκτημένων δικαιωμάτων των Μουσουλμάνων. Εφ’ όσον όμως προχωρούν αι φιλικαί σχέσεις, επί τοσούτον η θέσις των Μουσουλμάνων εδυσχαιρένετο, μέχρις ότου κατέληξεν η μεν μουσουλμανική μειονότης να μετονομασθή εις τουρκικήν μειονότητα, τα δε δικαιώματα των Μουσουλμάνων να αναγνωριστούν ως δικαιώματα των Τούρκων, και να καταργηθώσιν ουσιαστικώς τα πρώτα.

Είναι περιττό βέβαια να ειπωθεί, ότι οι ανωτέρω κυβερνητικές «ρυθμίσεις», αποτελούν βούτυρο στο ψωμί των Τούρκων, που τις επικαλούνται κάθε ώρα και στιγμή.

Αξίζει βέβαια να σημειωθεί, ότι παρά τον παράφορο «έρωτα» της Ελλάδος προς την «φίλη» Τουρκία, τον οποίο φρόντιζε να αποδεικνύει με κάθε τρόπο, αυτές οι εκδηλώσεις και πράξεις «αγάπης» και «φιλίας», δεν εμπόδισαν σε τίποτα την γείτονα χώρα, να εκδιώξει τους περισσότερους Έλληνες της Κωνσταντινούπολης, στα γνωστά «Σεπτεμβριανά» του 1955.

Θα ήταν βέβαια αδικία, προς τον άλλο μεγάλο «εθνάρχη», τον Κωνσταντίνο Καραμανλή (αυτό το καλό έχει η Ελλάδα: βγάζει «εθνάρχες» με το τσουβάλι), να αποσιωπηθεί και η δική του συμβολή στην τουρκοποίηση της Θράκης, όταν στις 11 και 12 Μαρτίου 1978 και στο πλαίσιο συνάντησής του με τον Τούρκο πρωθυπουργό Μπουλέντ Ετζεβίτ, στο Μοντρέ της Ελβετίας, αποκαλούσε «νέτα σκέτα» τους μουσουλμάνους, Τούρκους, και την μειονότητα, τουρκική:

Σε ό,τι αφορά το πρόβλημα των μειονοτήτων, η δική μας πλευρά είναι εκείνη που θα πρέπει να εγείρει θέμα. Η εξέλιξις του προβλήματος αυτού έχει ως εξής: Όταν υπεγράφη η Συνθήκη της Λωζάννης, υπήρχαν 111.000 Έλληνες εις την Τουρκία και 106.000 Τούρκοι εις την Ελλάδα. Σήμερα υπάρχουν 10.000 Έλληνες στην Κωνσταντινούπολη και 120.000 Τούρκοι στην Ελλάδα. Με αποτέλεσμα η ισορροπία που προεβλέπετο στην Συνθήκη της Λωζάννης ανετράπη εναντίον μας.

 

Το μόνο θέμα που μπορεί να εγερθεί στο σημείο αυτό είναι η επαναφορά της ισορροπίας αυτής. Δεν είχα ποτέ την πρόθεση, ως Κυβέρνησις, να ενοχλήσω την τουρκική μειονότητα. Στην Ελλάδα υπάρχουν 300 τουρκικά δημοτικά σχολεία, 2 γυμνάσια, 280 τεμένη, 7 περιοδικά στην τουρκική και 2 βουλευτές, αμφότεροι στην αντιπολίτευση, ένας του φιλοχουντικού κόμματος και ένας του κόμματος του Κέντρου.

 

Επαναλαμβάνω ότι, αν σημειώθηκαν οποιεσδήποτε υπερβολές απ’ τις τοπικές αρχές, είμαι πρόθυμος να τις συζητήσω. Αυτό δεν σημαίνει ότι η Κυβέρνησις έχει πολιτική διωγμού. Σας διαβεβαιώ ότι θα κάνω το καλύτερο δυνατό για να προλάβω τέτοιες υπερβολές

Μετά απ’ όλα αυτά, το (ρητορικό) ερώτημα που προκύπτει, είναι το εξής: Γιατί οδηγήθηκε στη φυλακή, το 1990, ο ακραίος ηγέτης της μειονότητας, Αχμέτ Σαδίκ (ο οποίος διδάσκεται στην τουρκική ιστορία, ως ήρωας της «τουρκικής» μειονότητας της Θράκης), όταν χρησιμοποίησε σε κείμενό του στην εφημερίδα του (Guven), τους όρους «Τούρκοι» και «τουρκική μουσουλμανική μειονότητα»;
Και επίσης, γιατί δεν βρέθηκε ούτε ένας Έλληνας βουλευτής, να τον βάλει στη θέση του, όταν μέσα στην ελληνική Βουλή δήλωνε ευθαρσώς: «Όλοι οι μουσουλμάνοι στη Θράκη είναι Τούρκοι. Φέρτε μου έναν που να δηλώνει ότι δεν είναι Τούρκος! Δεν υπάρχει ούτε ένας!».

Τί να λέμε όμως;… Εδώ φτάσαμε στο ανώτατο επίπεδο ραγιαδισμού, μέσα στην ίδια βουλή, να συζητάμε και να θεσμοθετούμε την υποχρεωτική διδασκαλία της τουρκικής γλώσσας, στα ελληνικά σχολεία… Με τέτοιες τρίχες θ’ ασχολούμεθα;

Το μόνο ενθαρρυντικό βέβαια, σε όλη αυτή την ιστορία, είναι πως η «ελληνοτουρκική φιλία» παραμένει «ακλόνητη» κι αυτό μας το θυμίζει διαρκώς το ομώνυμο βραβείο ενός μεγάλου περιώνυμου Τούρκου «φιλέλληνα», του Αμπντί Ιπεκτσί.

Ώρα για ζεϊμπέκικο τώρα… Που είσαι Yorgo;…

Πρόσφατα έπεσε στην αντίληψή μου ένα βίντεο στο YouTube (δυστυχώς δεν θυμάμαι ποιο ακριβώς, γι’ αυτό παραθέτω ένα παρόμοιο), όπου παρουσιάζονταν ένας παραδοσιακός χορός. Με την πρώτη ματιά ήταν φανερό πως επρόκειτο για ποντιακό χορό. Και δώσ’ του από κάτω τα σχόλια για τους αθάνατους ποντιακούς χορούς, την Ελλαδάρα κ.ά.

Μόνο που μες στην έξαρση εθνικής υπερηφάνειας και του «τσακίρ κεφιού» κανείς δεν «πρόσεξε» την εισαγωγή του βίντεο που στην τουρκική γλώσσα εξηγούσε ότι επρόκειτο για παραδοσιακό χορό των Λαζών (τουρκικά δεν γνωρίζω, αλλά απ’ τα συμφραζόμενα [Laz] αυτό κατάλαβα). Τέτοιοι χοροί, χορεύονται στην περιοχή της Τραπεζούντας και θεωρούνται παραδοσιακοί τουρκικοί χοροί, καθώς οι περισσότεροι Λαζοί είχαν εξισλαμιστεί-εκτουρκιστεί στην εποχή της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.
[Υπάρχει μάλιστα κι ένα σατιρικό βίντεο, ανάλογο μ’ αυτό όπου μαϊμούδες χορεύουν κρητικό πεντοζάλι, μόνο που εδώ η υπόκρουση είναι η λαζική μουσική.]

Δυστυχώς, ως φαίνεται, οι ιστορικές αλήθειες που σκοπίμως υποβαθμίζονται, παρασιωπούνται ή αγνοούνται, οδηγούν σε τέτοιου είδους παρανοήσεις. Είναι γνωστό ότι με την ανταλλαγή των πληθυσμών του 1922 (ως αποτέλεσμα της Γενοκτονίας των Ποντίων και της Μικρασιατικής Καταστροφής) στον ελληνικό χώρο δεν εισήλθαν μόνο Έλληνες, αλλά και άλλα φύλα, μεταξύ των οποίων, Αρμένιοι, Λαζοί κ.ά. Κι αυτό γιατί, η ανταλλαγή δεν έγινε με βάση την εθνική καταγωγή, ή τουλάχιστον τη γλώσσα ή και συνδυασμό των δυο αυτών, αλλά με βάση το θρήσκευμα (αυτά γίνονται όταν η θρησκεία υπερισχύει τους έθνους). Η απαίτηση αυτή ήταν του Κεμάλ, που έδρασε προνοητικά, καθώς ήθελε να αποφύγει κακοτοπιές με εν δυνάμει εθνικές μειονότητες. Έτσι με το κριτήριο της θρησκείας, θα κατόρθωνε να διώξει τον μεγαλύτερο όγκο εθνικών μειονοτήτων, καθώς αυτές είχαν ως κοινό στοιχείο τη θρησκεία και δη τον Χριστιανισμό. Είναι επίσης γνωστό δε, πως ο μεγαλύτερος όγκος των ανταλλάξιμων πληθυσμών που ήρθαν στην Ελλάδα, εγκαταστάθηκαν στην περιοχή της Μακεδονίας και της Θράκης (πολλοί δεν μιλούσαν καν ελληνικά).
[Εδώ, θα πρέπει να συμφωνήσει κάποιος με τον μέγα «φιλέλληνα» Νίκο Στοΐδη*, που λέει ότι οι Λαζοί (Λαζοπόντιους τους ονομάζει) κάνουν «κρα» από μακριά, καθώς δεν φημίζονται για την…ομορφιά τους (είναι ονομαστοί για τις μεγάλες μύτες τους: 1, 2, 3).]

Η μεγάλη παρανόηση γίνεται με τους Λαζούς, οι οποίοι έχουν κακώς ταυτιστεί με τους Έλληνες του Πόντου. Πρόκειται για γειτονικό λαό με τους Ελληνοπόντιους. Η γλώσσα τους αποτελεί ιδίωμα της γειτονικής Γεωργίας. Θα πρέπει να σημειωθεί δε, πως οι Λαζοί ήταν ανέκαθεν εχθρικοί προς τους Ποντίους (ο περίφημος σφαγέας των Ελλήνων, Τοπάλ Οσμάν ήταν Λαζός). Σ’ αυτήν την παρανόηση βοηθά και η κοινή παραδοσιακή ενδυμασία Ποντίων και Λαζών (ενδεχομένως με κάποιες μικροδιαφορές), καθώς και οι παρόμοιοι παραδοσιακοί χοροί. Μόνο που η παραδοσιακή ενδυμασία των Ποντίων, δεν είναι άλλη απ’ αυτή των Λαζών, αποτέλεσμα προφανώς της μακροχρόνιας συμβίωσης κάτω από την Οθωμανική Αυτοκρατορία. Αν κρίνουμε δε, και απ’ την ομοιότητα των μουσικών ακουσμάτων και χορών, κάτι τέτοιο συμβαίνει και σ’ αυτή την περίπτωση (κι αυτή η ομοιότητα δεν αφορά μόνο την περίπτωση Ποντίων και Λαζών, αλλά και άλλες περιοχές της Ελλάδας, που δεν είναι του παρόντος). Υπάρχουν όμως και αρκετοί Πόντιοι που αγνοώντας την ιστορική αλήθεια, εξάγουν το αυθαίρετο συμπέρασμα ότι ο όρος «Λαζοί» αποτελείται από τις λέξεις Ελλάς+ζει=Λαζοί, με αποτέλεσμα να ταυτίζουν τους Πόντιους με τον λαό των Λαζών (περισσότερα εδώ).

Και ερχόμαστε τώρα, στην τελευταία παράμετρο του θέματος: Το Οικουμενικό Πατριαρχείο. Το κωμικοτραγικό εδώ, είναι πως οι Πόντιοι περιφέρουν με καμάρι τον βυζαντινό δικέφαλο αετό, έμβλημα του Βυζαντίου και του Πατριαρχείου. Το Πατριαρχείο λοιπόν που έχει την παγκόσμια πρωτοτυπία να διαθέτει εικονικούς μητροπολίτες σε μητροπόλεις με ανύπαρκτο ποίμνιο, την περιοχή του ευρύτερου Πόντου την καλύπτει με μητροπολίτη «Τραπεζούντας, Υπέρτιμoς και έξαρχος πάσης Λαζικής». Ένας τίτλος πατριαρχικής δικαιοδοσίας (Λαζική) που διατηρείται από την εποχή ενός άλλου μέγα «φιλέλληνα» αυτοκράτορα του Βυζαντίου, του Θεοδόσιου. Κι εντάξει… Το τότε ήταν τότε, με τις όποιες σκοπιμότητες. Σήμερα όμως, που η περιοχή στις μνήμες των Ελλήνων έχει καθαρά συμβολικό και ιστορικό χαρακτήρα, γιατί το Πατριαρχείο «καπελώνει» τον Πόντο (Μητρόπολη Τραπεζούντας) με την «Λαζική»; Απλή απορία…

* Παλαιότερα ήμουν της άποψης (και πάρα πολλοί εξακολουθούν να την έχουν), πως θα πρέπει να αποφεύγεται η εμετική ιστοσελίδα του Στοΐδη. Στην πορεία, ομολογώ πως αναθεώρησα την άποψή μου. Ο Στοΐδης οδηγούμενος απ’ το ανθελληνικό του μένος, μελετά σε βάθος την ιστορία (και ειδικά την ιστορία που έχει να κάνει με τους Έλληνες). Στις ιστορικές του ανακρίβειες και σκόπιμες παραποιήσεις, συνήθως όμως υπάρχει και ένας κόκκος αληθείας. Όποιος διαθέτει κριτικό πνεύμα λοιπόν, οφείλει αφενός να διαχωρίσει τα σκόπιμα ψεύδη του Στοΐδη κι αφετέρου να διερευνήσει αυτόν τον κόκκο αληθείας.

Νικολάκης Εφέντης – Ο κατάσκοπος που έγινε θύμα της δημοσιογραφικής επιτυχίας
Ελάχιστοι Έλληνες, αλλά και Ηπειρώτες, ακόμη δε και Γιαννιώτες, γνωρίζουν την τεράστια εθνική προσφορά και συμβολή του Νικολάκη Εφέντη, για την επίτευξη του τελικού στόχου του ελληνικού στρατού το 1913, που ήταν η απελευθέρωση της πόλεως των Ιωαννίνων και του μεγαλύτερου τμήματος της Ηπείρου. Το δε ελληνικό κράτος δεν τίμησε ίσως όσο θα έπρεπε και όσο θα άξιζε την μνήμη του υπέροχου εκείνου ομογενούς μας και αξιωματικού του τουρκικού στρατού στα Ιωάννινα.

Οι περισσότεροι πληροφοριοδότες ήταν Μικρασιάτες Έλληνες που υπηρετούσαν στον οθωμανικό στρατό. Ο Νικολάκης Εφέντης, του οποίου το πραγματικό όνομα, κατά πάσα πιθανότητα, ήταν Νικόλαος Μιζαντζιόγλου, ανήκε στους πολλούς ομογενείς μας αξιωματικούς του τουρκικού στρατού στα Ιωάννινα και υπηρετούσε ως λοχαγός (κατ΄ άλλους ως υπολοχαγός) του Μηχανικού, και ήταν συνεργάτης του Γερμανού στρατάρχη Γκόλτς (von Der Goltz), οποίος κατασκεύασε τα Οχυρά του Μπιζανίου κατά τα έτη 1909-1912 αλλά και κατά τη διάρκεια του πολέμου.

Όταν περί τα τέλη Ιανουαρίου του 1913 ο ελληνικός στρατός αποφάσισε, ύστερα από πολλές δυσκολίες, πολλές αποτυχίες και πολλές θυσίες, να κάνει την οριστική γενική επίθεση για την πτώση του Μπιζανίου και την απελευθέρωση της πόλεως των Ιωαννίνων, είχε ένα μεγάλο πρόβλημα, σχετικά με τα μέχρι τότε απόρθητα οχυρά του Μπιζανίου και ειδικότερα του οχυρού «ΣΚΥΛΛΑ», διότι δεν είχαν καθόλου πληροφορίες περί αυτών. Θα έπρεπε, λοιπόν, οι μυστικές ελληνικές υπηρεσίες στα σκλαβωμένα Ιωάννινα να πληροφορηθούν την ακριβή θέση, την κατασκευή, την επάνδρωση και τον εξοπλισμό των οχυρών αυτών, για να μπορέσουν να σχεδιάσουν και να πετύχουν την κατάληψη της πόλεως των Ιωαννίνων …
Ανάγνωση ολόκληρου του θέματος »

Την Τρίτη 10/11/2009, προβλήθηκε στην εκπομπή τού Alter «Αθέατος Κόσμος» τού δημοσιογράφου Κώστα Χαρδαβέλα, ένα θέμα που είχε να κάνει με την ασυδοσία τού τουρκικού προξενείου τής Κομοτηνής στην Θράκη.

Είναι γνωστό ότι το εν λόγω προξενείο, ουσιαστικά λειτουργεί ως κράτος εν κράτει στην περιοχή και στην πράξη συνδιοικεί. Έχει καταφέρει σε σημαντικό βαθμό να «τουρκοποιήσει» τούς Πομάκους (με την αμέριστη «συμπαράσταση» βέβαια της ελληνικής πολιτείας) και γενικότερα να εκτουρκίσει κάθε τι μουσουλμανικό. Αποτελεί το «μακρύ χέρι» τής Τουρκίας στην Θράκη και με την τακτική τής κοινωνικής απομόνωσης, αλλά και τής αφειδούς οικονομικής ενίσχυσης, καταφέρνει να χειραγωγεί ακόμα και τούς μετριοπαθείς ή φιλήσυχους μουσουλμάνους, που δεν έχουν διάθεση να γίνονται πιόνια στην πολιτική σκακιέρα τής Τουρκίας.

Για να επιστρέψουμε στην εν λόγω εκπομπή, μαθαίνουμε ότι το τουρκικό προξενείο τής Θεσσαλονίκης ιδρύθηκε κατ’ αμοιβαιότητα με το ελληνικό προξενείο στην Κωνσταντινούπολη, ενώ το τουρκικό προξενείο στην Κομοτηνή, κατ’ αμοιβαιότητα με το ελληνικό προξενείο στην Ανδριανούπολη τής Ανατολικής Θράκης, το οποίο ασχολείται κατ’ εξοχήν με την έκδοση θεωρήσεων.

Όπως ήταν εύλογο, τέθηκε το ερώτημα γιατί δεν κλείνει η ελληνική πολιτεία το τουρκικό προξενείο, αφού είναι γνωστή τοις πάσι η δράση του κι εν πάση περιπτώσει, αφού το αντίστοιχο προξενείο στην Ανδριανούπολη υφίσταται τυπικά και ουσιαστικά δεν έχει σοβαρό λόγο ύπαρξης.

Η απάντηση ήταν απλή και αφοπλιστική και ήρθε από τον επίτιμο πρέσβη Χρήστο Ζαχαράκη: «Λόγω τού Πατριαρχείου στην Κωνσταντινούπολη»…

Καταλάβατε λοιπόν πάνω σε τί βάση ασκείται η εθνική εξωτερική πολιτική τής Ελλάδος, έναντι τής Τουρκίας; Ούτε καν σε σχέση με τούς ελάχιστους εναπομείναντες Έλληνες τής Πόλης (στην οποία είναι μαθηματικώς βέβαιο, πως σε λίγες δεκαετίες δεν θα υπάρχει δείγμα γηγενή Έλληνα), αλλά σε σχέση με το μέλλον και τα συμφέροντα τού Πατριαρχείου… Ενός Πατριαρχείου, τού οποίου η ιστορία, σε σχέση με τον Ελληνισμό, είναι γραμμένη σε μαύρες σελίδες.

Στην ίδια ζυγαριά δηλαδή η βραδυφλεγής βόμβα τής Θράκης, ή το κυπριακό πρόβλημα, με την Θεολογική Σχολή τής Χάλκης. Και ποιός ο λόγος; Για να βγουν ακόμα μερικοί παπάδες και να το παίζουν μητροπολίτες και πατριάρχες σε «ποίμνια» μερικών δεκάδων ή εκατοντάδων πιστών (κι αξίζει εδώ ν’ αναφερθεί ο αποκλεισμός τών Ρώσων από την διεκδίκηση τού πατριαρχικού θρόνου, που αριθμητικά αποτελούν την συντριπτική πλειοψηφία τού ορθόδοξου δόγματος). Κάτι ανάλογο δηλαδή και με τούς απατεωνίσκους στην Ιερουσαλήμ που πουλάνε φύκια για μεταξωτές κορδέλες (Άγιο Φως) στους θρησκόληπτους και τα γεροντάκια και έχουν το θράσος να μιλάνε για ελληνικά εθνικά συμφέροντα στην περιοχή. Συμφέροντα ναι. Εθνικά όχι.

Πώς είναι δυνατόν λοιπόν, να μιλάμε για σοβαρή, στιβαρή και κυρίως ρεαλιστική εθνική εξωτερική πολιτική έναντι της Τουρκίας, όταν πετάμε στο τραπέζι «καμμένα» χαρτιά; Όταν αυτή η πολιτική ασκείται με τρόπο ετεροβαρή; Όταν δίνουμε λιγότερα απ’ όσα παίρνουμε; Όταν ανταλλάσσουμε χρυσό με χάντρες και καθρεφτάκια; Όταν το εθνικό συμφέρον ταυτίζεται μ’ αυτό τής Εκκλησίας και τής θρησκείας;

Αλλά τί να λέμε τώρα; Μια ζωή Γραικύλοι και Ρωμιοί ραγιάδες…