Πάρε-Δώσε

«Αναρωτιέμαι σήμερα αν τότε εκείνη η ακτή είχε εμπόδια ή ήταν ναρκοθετημένη! Τι θα κάναμε; Ποια άλλη ακτή θα επιλέγαμε και θα ερευνούσαμε; Ήταν ποτέ δυνατόν αφού η επιχείρηση στην Κύπρο θα άρχιζε το πρωί της 20ης Ιουλίου, να ψάχναμε άλλη ακτή και να την ερευνούσαμε κιόλας; Υπήρχε επαρκής χρόνος;».
Στρατηγός Μπεντρεντίν Ντεμιρέλ, διοικητής της 39ης Μεραρχίας Πεζικού του τουρκικού στρατού και πρωταγωνιστής της τουρκικής εισβολής στην Κύπρο, τον Ιούλιο του 1974.

Αυτή η παραδοχή από μόνη της δείχνει τον ερασιτεχνισμό με τον οποίο σχεδιάστηκε από τους Τούρκους η εισβολή. Παρόλο το γεγονός ότι αυτός ο σχεδιασμός γινόταν σε βάθος χρόνου, την ώρα «μηδέν» αποδείχτηκε ότι ήταν απόλυτα ερασιτεχνικός, πράγμα που δεν συνάδει σε καμία περίπτωση, με ένα στρατό και μία στρατιωτική ηγεσία, τόσο πολυδιαφημισμένων από το ΝΑΤΟ και τις Η.Π.Α., όπως είναι αυτός των Τούρκων!

Γνωρίζουν άραγε οι Νεοέλληνες ότι οι Τούρκοι σαν «σημάδι» του χώρου που θα πραγματοποιούσαν μια απόβαση, ξεκινώντας μια πολεμική επιχείρηση, είχαν μόνο μια παρακείμενη βραχονησίδα (την βραχονησίδα Καλαμούλια); Όμως βραχονησίδες υπήρχαν άφθονες στο ευρύ φάσμα της περιοχής που έγινε η απόβαση! Ποιος πράγματι στρατός προχωρεί σε μια τόσο σημαντική απόβαση, η οποία θα καθορίσει σημαντικότατα πολιτικά θέματα για το μέλλον, χωρίς να διασφαλίσει την πλήρη γνώση του εδάφους της απόβασης και το ακριβές στίγμα της;

Από αφήγηση Τούρκου στρατιώτη του 2ου λόχου του 1ου Συντάγματος Πεζοναυτών που επέβαιναν σε αποβατικό σκάφος LCU, μαθαίνουμε ότι τα τούρκικα αποβατικά από λάθος τους αρχικά πήγαιναν να αποβιβασθούν στις βραχώδεις ακτές της Γλυκιώτισσας (όπου έδρευε το 251 Τ.Π. της Εθνικής Φρουράς υπό τον Αντισυνταγματάρχη ΠΖ Παύλο Κουρούπη)! Είναι γνωστό ότι στις ακτές της Γλυκιώτισσας υπάρχουν μόνο βράχοι και ύφαλοι και δεν ενδείκνυται σε καμιά περίπτωση για αποβατική ενέργεια. Τέτοια γνώση του χώρου είχαν οι εισβολείς…

Μπορεί ο οποιοσδήποτε να φαντασθεί ποια θα ήταν μοίρα της αποβατικής δύναμης αν το Γ.Ε.Ε.Φ. (Γενικό Επιτελείο Εθνικής Φρουράς) είχε διατάξει το «μουδιασμένο» από τα αντιφατικές εντολές και πληροφορίες 251 Τ.Π. της Γλυκιώτισσας να προωθηθεί, και να ταχθεί αμυντικά, στην παραλία της απόβασης από την πρώτη στιγμή που αυτή είχε γίνει αντιληπτή; Πολλώ δε μάλλον αν το ΓΕΕΦ δεν είχε διατάξει το 281 Τ.Π., που έδρευε στην περιοχή των Πανάγρων (δυτικά της ακτής απόβασης των Τούρκων), να φύγει από την έδρα του (αφήνοντας εκεί μόνο την φρουρά του στρατοπέδου) και να σπεύσει προς καταδίωξη του Μακαρίου και των οπαδών του, στην Πάφο (παρόλο που ήταν ήδη γνωστό ότι ο Μακάριος ήδη από την 16η Ιουλίου, είχε διαφύγει μέσω Μάλτας, στην Αγγλία). Στην ουσία η δυτική πλευρά του Πεντεμιλίου ήταν κυριολεκτικά αφύλακτη. Αν ήταν στην θέση του εκείνο το πρωί της 20ης Ιουλίου, το 281 Τ.Π., και δεν έκανε άσκοπες «βόλτες» στην κυπριακή επικράτεια, η πίεση κατά του προγεφυρώματος θα ήταν ασφυκτική και θα αποδιοργάνωνε την διαδικασία προσέγγισης των τούρκικων αποβατικών με ολέθρια για αυτούς αποτελέσματα. Διότι σημειωτέον οι Τούρκοι δεν κατάφεραν να αποβιβάσουν τον μεγάλο όγκο του 50ου Συντάγματος Πεζικού παρά μόνο μετά από περίπου 6 ώρες (είχε αρχικά σχεδιαστεί να γίνει στις 05.30 πμ, πάτησαν το πόδι τους τελικά στο Πεντεμίλι στις 07.15 πμ αλλά μόνο στις 13.00 μμ είχαν καταφέρει να αποβιβάσουν περίπου 3.000 άνδρες. Για αποβίβαση αρμάτων, ούτε κουβέντα να γίνεται! …
Ανάγνωση ολόκληρου του θέματος »

Ψάχνοντας για μερικές πληροφορίες στο διαδίκτυο, έπεσα όλως τυχαίως στην ιστοσελίδα του γνωστού και μη εξαιρετέου, Νίκου Δήμου. Εκεί βρήκα μερικές από τις συνεντεύξεις, που έχει δώσει κατά καιρούς. Μπήκα στον πειρασμό κι έριξα μια ματιά σχεδόν σε όλες. Για να είμαι ειλικρινής, περίμενα ότι κάποια σημεία θα με «ερέθιζαν» και δεν έπεσα έξω. Καθώς, εκεί δεν υπάρχει η δυνατότητα σχολιασμού στα όσα λέει, αποφάσισα να μεταφέρω εδώ αποσπασματικά αυτά τα επίμαχα τμήματα των συνεντεύξεων. Με κούρασε λίγο βέβαια, στην διόρθωση, καθώς γράφει τους «Έλληνες» (και τις λοιπές εθνικές ομάδες) με μικρό «ε» (έλληνες). Ανεπίτρεπτο βέβαια για έναν άνθρωπο των γραμμάτων, καθώς ο όρος «Έλληνας», δεν είναι επίθετο.

Οι περισσότερες απαντήσεις δόθηκαν σε συνέντευξη που του πήραν μαθητές.

Με έντονα γράμματα, είναι η ερώτηση, με πλάγια η απάντηση του κυρίου Δήμου και με κόκκινα ο δικός μου σχολιασμός.

Σε προσφορά στην ανθρωπότητα, θεωρείτε τον τουρκικό πολιτισμό ανώτερο απ’ τον ελληνικό;
Όχι. Άλλωστε δεν υπάρχουν «ανώτεροι» πολιτισμοί ούτε ανώτεροι λαοί. Ποιον ελληνικό εννοείτε.
[Υπάρχουν πολλοί ελληνικοί πολιτισμοί κύριε Δήμου, ή περιμένετε να σας το πουν οι μαθητές;]

Τον αρχαιοελληνικό
Αυτόν δεν τον θεωρώ πια μόνο ελληνικό! Ο αρχαίος ελληνικός πολιτισμός είναι πιθανότατα ο μεγαλύτερος πολιτισμός που υπήρξε, αλλά δεν είναι ελληνικός, με την έννοια ότι ανήκει σε μας. Ανήκει στην ανθρωπότητα.
[Η γνωστή «γενναιοδωρία» του κυρίου Δήμου. Ας είναι κάτι ότι θέλει, αρκεί να μην είναι αποκλειστικά ελληνικό. Αλλά κύριε Δήμου, στην προηγούμενη ερώτηση ήσασταν απόλυτος ότι δεν υπάρχουν ανώτεροι πολιτισμοί. Πως κι αναφέρετε τώρα τον ελληνικό πολιτισμό (που δεν είναι ελληνικός για σας, έστω και «μεταφορικά») ως τον «μεγαλύτερο πολιτισμό που υπήρξε»; Σας ξέφυγε, έτσι;]

Εμείς δεν είμαστε συνέχεια των αρχαίων Ελλήνων;
Καμία σχέση! Από πού κι ως πού; Βιολογικά;
[Από πού κι ως πού; Απ’ την ανθρωπολογική έρευνα του Πουλιανού (που μόνο εθνικιστή δεν μπορεί να τον πει κάποιος) ας πούμε, που έγινε παγκοσμίως αποδεκτή. Αλλά γιατί είναι τόσο απόλυτος ο κύριος Δήμου; Μήπως υπάρχει εξήγηση σε επόμενη ερώτηση;]

Εννοείτε ότι έχουν υπάρξει επιμειξίες;
Εκατομμύρια επιμειξίες! Η Αττική, η καρδιά του ελληνικού πολιτισμού, ήταν από τον 11ο αιώνα έρημη. Δεν υπήρχε ψυχή. Είχαν προηγηθεί λιμοί, πειρατές, καταστροφές και οι άνθρωποι είχαν φύγει. Ξέρετε ποιοι ήρθαν να την κατοικήσουν τον 12ο και 13ο αιώνα;
[Εκατομμύρια! Τι μας λέτε κύριε Δήμου; Μη μας κρατάτε όμως σε αγωνία…]

Ποιοι;
Οι Αρβανίτες, οι Αλβανοί! Τα Σπάτα γιατί νομίζετε ότι ονομάζονται έτσι;
[Απίστευτο! Αλήθεια κύριε Δήμου, εσείς έχετε ξεκαθαρίσει την καταγωγή των Αρβανιτών; Γιατί η επιστημονική κοινότητα ακόμα το ψάχνει, με πιο πιθανό να έχουν ελληνική καταγωγή. Και μια λεπτομέρεια κύριε Δήμου. Ο όρος «Αλβανός» δεν υπήρχε τότε. Αλλά όποια καταγωγή κι αν έχουν, πολύ πηδήκουλες δεν ήταν οι Αρβανίτες κύριε Δήμου; 80.000-100.000 περίπου που κατέβηκαν κατά καιρούς, κατάφεραν κατά την γνώμη σας να «μπασταρδέψουν» τους πολυαριθμότερους Έλληνες, ενώ οι ίδιοι έμειναν αγνοί και παρθένοι; Γιατί τα σημερινά δημογραφικά στοιχεία, εμφανίζουν το πολύ 250.000, αναμεμειγμένους και μη, Αρβανίτες]

Γιατί;
Από τον Αλβανό πολέμαρχο Μπούα Σπάτα αρχιστράτηγο της Βενετίας. Ήταν πολύ πλούσιος και είχε αγοράσει όλη αυτή την περιοχή. Πιο δίπλα είχε αγοράσει ο γαμπρός του, ο Λιόπεσης. Γι’ αυτό λεγόταν Λιόπεσι, πριν το μετονομάσουμε σε Παιανία. Τα Κιούρκα είναι ένα αρβανίτικο χωριό, μην κοιτάτε που τώρα λέγονται Αφίδναι. Οι Αφίδναι είναι ένας αρχαιοελληνικός οικισμός, 10 χιλιόμετρα από εκεί –καμία σχέση με τα Κιούρκα. Ακόμα κι ο Παπαρρηγόπουλος, ο εθνικιστής ιστορικός μας, περιγράφει μια φοβερή σκηνή από την Ελληνική Επανάσταση: όταν ο Μαυροκορδάτος έγινε πρωθυπουργός ζήτησε από τον Κουντουριώτη να μαζέψει όλα τα πληρώματα του ελληνικού στόλου για να τους βγάλει λόγο. Βγάζει λόγο, λοιπόν, ο Μαυροκορδάτος και από κάτω δεν υπάρχει καμία αντίδραση. Του λέει ο Κουντουριώτης: «Μινίστρο, να τα πω τώρα εγώ και στη γλώσσα μας;» και τα είπε στα αρβανίτικα. Τότε αυτοί άρχισαν τις ζητωκραυγές. Όλοι οι άντρες του ένδοξου ναυτικού της Ελληνικής Επανάστασης ήταν Αρβανίτες. Ο Μιαούλης ήταν Αρβανίτης. Η Μπουμπουλίνα Αρβανίτισσα. Ο Μπότσαρης, ο Τζιαβέλας, Αρβανίτες. Οι Σουλιώτισσες που χορέψανε τον χορό του Ζαλόγγου Αρβανίτισσες.
[Μπράβο κύριε Δήμου, είστε τέρας ιστορικής γνώσης. Γιατί ξεφτιλίζεστε όμως; Οι Αρβανίτες που ήταν επί το πλείστον δίγλωσσοι, γιατί πανηγύριζαν; Επειδή είχαν (και έχουν) αλβανική συνείδηση, ή μήπως…ελληνική; Το γεγονός ότι αυτοχαρακτηρίζονταν Έλληνες, γιατί δεν το αναφέρετε; Το ότι δεν γνώριζαν καλά κάποιοι την ελληνική γλώσσα, σημαίνει κάτι κύριε Δήμου; Γιατί και οι πρόσφυγες από τον Εύξεινο Πόντο, όταν ήρθαν στην Ελλάδα, δεν μιλούσαν την ελληνική. Αποδεικνύει κάτι αυτό λοιπόν;]

Κι αυτές; (γέλια) …
Ανάγνωση ολόκληρου του θέματος »

«Στο βιβλίο αυτό βρίσκαμε επί τέλους την αλήθεια για την καταστροφή της Σμύρνης και για τη σφαγή μεγάλου μέρους απ’ τους κατοίκους της, γραμμένη από έναν αυτόπτη μάρτυρα. Ο συγγραφέας των σελίδων πού ακολουθούν, είναι ευτυχώς ένας άνθρωπος πού δεν εμποδίζεται να ειπεί, ό,τι ξέρει, από πολιτικούς λόγους η από οποιαδήποτε επίδραση φόβου η συμφέροντος. Δίνει ολόκληρη τη διήγηση του αγρίου αφανισμού του Χριστιανικού πληθυσμού σε όλη την έκταση και το πλάτος της Παλαιάς Βυζαντινής Αυτοκρατορίας μ’ ένα σαφή και πειστικό τρόπο. Το ότι είκοσι αιώνες μετά Χριστόν μπόρεσε ένας μικρός και οπισθοδρομικός λαός, όπως οι Τούρκοι, να διαπράξει τέτοια εγκλήματα εναντίον του πολιτισμού και της προόδου του κόσμου, είναι ένα ζήτημα πού θα έπρεπε να κάμει όλους τους ευσυνείδητους λαούς να σταθούν και να σκεφτούν ο συγγραφέας όμως δείχνει με αναντίρρητο τρόπο ότι τα εγκλήματα αυτά διαπράχθηκαν χωρίς αντίσταση εκ μέρους οιουδήποτε χριστιανικού έθνους και ότι η τελευταία εκείνη φρικτή σκηνή στη Σμύρνη εκτελέστηκε σε απόσταση ολίγων μέτρων από ένα ισχυρότατο συμμαχικό και αμερικανικό στόλο.

Εκωφεύσαμε στις απελπισμένες κραυγές για βοήθεια των Χριστιανών πού πεθαίνανε, αν και ξέραμε καλά πώς η Αμερική ήταν η μοναδική ελπίδα τους, και τώρα είναι φανερό πώς υπάρχει στη χώρα μας μια τάση πού ολοένα μεγαλώνει, να συγκαλύψουμε τα εγκλήματα των Τούρκων και να τους δώσουμε συγχωροχάρτι γι’ αυτά, για να επιτύχουμε υλικά οφέλη απ’ αυτούς. Ο συγγραφέας υποστηρίζει ότι αυτό δεν πρέπει να γίνει, εφόσον οι Τούρκοι έδειξαν τόσο μεγάλη περιφρόνηση σε κάθε ανθρωπισμό πού δεν μπορεί κανείς να παραβλέψει και η αλήθεια είναι ολοφάνερη. Έχει τη γνώμη πώς τα υψηλά Ιδανικά είναι ανώτερα από το πετρέλαιο και απ’ τους σιδηροδρόμους και πώς οι Τούρκοι δεν θα έπρεπε να γίνουν δεκτοί στην κοινωνία των έντιμων εθνών, ωσότου δείξουν ειλικρινή μετάνοια για τα εγκλήματα τους.

Η συναδέλφωση μαζί τους με οιουσδήποτε άλλους ορούς δημιουργεί την υποψία μικροπρέπειας αλλά και συνενοχής. Απ’ τη θαρραλέα παρρησία αυτού του βιβλίου γίνεται φανερό στον αναγνώστη ότι χρειαζόταν μεγάλο θάρρος για να γραφεί, και ότι εκείνος πού το έγραψε δεν ήταν δυνατό να έχει κανένα άλλο κίνητρο απ’ την επιθυμία να κάμει γνωστή την αλήθεια επάνω σε ζητήματα πού έχουν τεράστια σημασία για τον κόσμο να τα μάθει».
James W. Gerard

«Έχουν γραφεί πολλά βιβλία και εκατοντάδες άρθρα σχετικά με τη σημασία και τα αίτια της Μικρασιατικής καταστροφής. Εκείνος όμως πού έγραψε το πιο εμπεριστατωμένο και στηριγμένο σε αυθεντικές πηγές βιβλίο σχετικά με το ζήτημα αυτό, είναι ο Αμερικανός διπλωμάτης και συγγραφεύς Τζορτζ Χόρτον (George Horton), πού έζησε στο δεύτερο ήμισυ του 19ου και τις πρώτες δεκαετίες του 20ου αιώνα και υπηρέτησε επί πολλά χρόνια σαν Γενικός Πρόξενος των ΗΠΑ στη Θεσσαλονίκη και στη Σμύρνη. Το βιβλίο αυτό δημοσιεύθηκε στα Αγγλικά το 1925 και έχει τον τίτλο «The blight of Asia» (Η κατάρα της Ασίας, ή η μάστιγα της Ασίας), με τον όποιο ο συγγραφεύς χαρακτηρίζει την τουρκική φυλή και τις αφάνταστες καταστροφές, πού η φυλή αυτή προξένησε, αφού εμφανίσθηκε στο προσκήνιο της ιστορίας, σε όλη την ανθρωπότητα και προ πάντων στους χριστιανικούς λαούς. Στο βιβλίο αυτό ο συγγραφεύς, με απόλυτη αντικειμενικότητα, παρρησία και σθένος περιγράφει και αποδεικνύει με ατράνταχτα επιχειρήματα και με βάση τα ιστορικά γεγονότα 4 κυρίως πράγματα:
1) Τη θαυμαστή ικανότητα του ελληνικού έθνους να δημιουργεί πολιτισμούς.
2) Τα βάρβαρα ένστικτα και τη φοβερή ικανότητα της τουρκικής φυλής να καταστρέφει πολιτισμούς και να εξοντώνει τα έθνη πού τους δημιούργησαν.
3) Τα βαθύτερα αίτια της νίκης του Μουσταφά Κεμάλ στη Μικρά Ασία.
4) Τη βαρύτατη ευθύνη ορισμένων Μεγάλων Δυνάμεων της Δύσεως σχετικά με την κοσμοϊστορική μεταβολή πού είχε σαν αποτέλεσμα η νίκη αυτή επί της φυλετικής συνθέσεως των πληθυσμών πού κατοικούσαν επί δεκάδες αιώνων στο χώρο της Βυζαντινής και αργότερα της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Στο ίδιο βιβλίο ο Τζορτζ Χόρτον αναλύει με θαυμαστό τρόπο τα στοιχεία και την ουσία των δύο θρησκειών, του Χριστιανισμού και του Ισλαμισμού και τονίζει την βασική αντίθεση μεταξύ των από άποψη κοσμοθεωριακή, φιλοσοφική και ηθική και την αντίστοιχη επίδραση επάνω στην πολιτιστική εξέλιξη των λαών πού δέχθηκαν τη μία η την άλλη απ’ τις δυο αυτές θρησκείες».
Ο μεταφραστής Γ.Λ. Τσελίκας.

Θα πρέπει να σημειωθεί, ότι λόγου του ότι η σύζυγος του Χόρτον ήταν Ελληνίδα κι ως εκ τούτου θα μπορούσε βασίμως να ισχυριστεί κάποιος, ότι ο συγγραφέας του βιβλίου μεροληπτεί επηρεαζόμενος συναισθηματικά, ο Χόρτον, αν και είναι διάχυτη η χριστιανική επιρροή πάνω του, προσπαθεί να αποφύγει αυτόν τον σκόπελο, παραθέτοντας κατά κύριον λόγον μαρτυρίες τρίτων κι όχι μόνο δικές του.

Αν σας έλεγαν ότι, κάποιος που έχει κάνει την δήλωση (δείτε το βίντεο) «Ξέρουμε ή δεν ξέρουμε σε αυτή την μειονότητα ποιος δουλεύει στον γκιαούρη, ποιος δουλεύει στον Σγουρίδη και ποιος στον Κοντό; Ξέρουμε. Λοιπόν γιατί; Γιατί όλοι μας τον μιλάμε. Να τον απομονώσουμε να μην τον αφήσουμε να μπει στα καφενεία. Θα μιλήσει άραγε μετά με τον Σγουρίδη, για τον Κοντό, ή για το μουνί της μάνας του;» και έχει υπογράψει επιστολή, με την οποία καλούνταν το τουρκικό κράτος να εκτελέσει την απόφαση θανατικής ποινής του Οτσαλάν, έχει βραβευτεί για τους «αγώνες» του για τα ανθρώπινα δικαιώματα τι θα σκεφτείτε;
Μάλλον ότι έχει χαθεί το μέτρο.

Κι όμως, ο μειονοτικός δημοσιογράφος Αμπντουλχαλίμ Ντεντέ το έχει καταφέρει (κι όχι μόνο μια φορά). Βέβαια, το από που βραβεύεται ο κ. Ντεντέ, είναι μια άλλη πονεμένη ιστορία. Γι’ αυτό το συγκεκριμένο «βραβείο» πάντως, πανηγύρισε και η τουρκική ιστοσελίδα «Trakya Haber» σε στήλη της οποίας, υπήρχε η φωτογραφία του κ. Ντεντέ κάτω από φωτογραφία της «Μεγάλης Τουρκίας» (η σελίδα και οι φωτογραφίες δεν υπάρχουν πλέον, αλλά ρίξτε μια ματιά εδώ για να πάρετε μια ιδέα, ή εδώ σε μια σελίδα αρχείου, όπου ο κ. Ντεντέ είναι «πρώτη μούρη στο Καβούρι»).

Ποιος είναι ο Αμπντουλχαλίμ Ντεντέ; Είναι Πομάκος που γεννήθηκε στη Ξάνθη και στην πορεία της ζωής του ανακάλυψε ότι είναι Τούρκος. Θεωρεί κι αυτός όλους τους μουσουλμάνους της Θράκης Τούρκους, φυσικά και τους Πομάκους. Όταν μάλιστα πριν λίγα χρόνια η Πομάκα Γκιουλμπεγιάζ Καραχασάν (άλλο «μπουμπούκι» κι αυτή) ήταν υποψήφια με το ΠΑΣΟΚ για την υπερνομαρχία Δράμας-Καβάλας-Ξάνθης, ο Ντεντέ είχε δηλώσει χαρακτηριστικά σε ραδιοφωνική εκπομπή: «Πού την βρήκαν αυτήν; Ούτε μία λέξη τουρκικά δεν γνωρίζει!».

Ο Αμπντουλχαλίμ Ντεντέ διατηρεί τον ραδιοφωνικό σταθμό «Ισμίκ», την ιστοσελίδα «Trakya’nın Sesi» (Φωνή της Θράκης), μια ομώνυμη εφημερίδα και ένα blog με ένα και μοναδικό θέμα. Είναι μέλος της «Τουρκικής Μειονοτικής Κίνησης για τα Ανθρώπινα και Μειονοτικά Δικαιώματα», της «Τουρκικής Ένωσης Θράκης», του «(Ανθε)Ελληνικού Παρατηρητηρίου των Συμφωνιών του Ελσίνκι», της ελληνικής επιτροπής της EBUL (European Bureau for Lesser-Used Languages=Ευρωπαϊκό Γραφείο για τις Λιγότερο Ομιλούμενες Γλώσσες (το οποίο έχει «ανακαλύψει» 4-5 γλωσσικές μειονότητες στην Ελλάδα). Ο Ντεντέ, πρότεινε μάλιστα ως επίτιμο πρόεδρο, τον γνωστό αρνητή της Ποντιακής Γενοκτονίας Δρ. Γεώργιο Νακραντζά (ο οποίος το πάει ακόμα παραπέρα: Οι Πόντιοι ήταν οι σφαγείς των Τούρκων και όχι το αντίστροφο)) κ.ά.
Ο Ντεντέ είχε πάρει μέρος και στο 1ο συνέδριο του «Ουράνιου Τόξου» στη Θεσσαλονίκη το 2004 όπου κλείνοντας τον ανθελληνικό λόγο του, είπε «Τέλος πραγματικά ας είναι η αρχή και η επόμενη συνάντησή μας να είναι στη δική μας ιδρυτική διακήρυξη του κόμματος της τουρκικής μειονότητας, η οποία όπως είπε και ο σύντροφος Ιμπραήμ Ονσούνογλου όσο και αν είναι δύσκολο θα το καταφέρουμε. Χρειάζεται ψυχή, την έχουμε την ψυχή, έχουμε το τζιγέρι σιγά-σιγά θα το κάνουμε. Ζήτω το Ουράνιο Τόξο. Καλή επιτυχία».
Με λίγα λόγια, ο κ. Ντεντέ δεν έχει αφήσει ανθελληνική οργάνωση που να μην συμμετέχει ως ενεργό μέλος.

Έχει κατηγορηθεί επώνυμα ότι είναι πράκτορας του τουρκικού προξενείου (παλαιότερα, είχε στήσει στην αυλή του σπιτιού του, κεραία παράνομου ραδιοφωνικού σταθμού (κάτι για το οποίο καταδικάστηκε), αναμεταδίδοντας εθνικιστικά μηνύματα των Γκρίζων Λύκων της Τουρκίας). Στην διάρκεια μάλιστα τηλεοπτικής εκπομπής, ο Αμπντουλχαλίμ Ντεντέ ανταπέδωσε τους χαρακτηρισμούς και επιπλέον έκανε μια δήλωση, με την οποία όλως περιέργως δεν «συγκινήθηκε» κανένας αρμόδιος: «Έλληνας βουλευτής παρέδωσε τα επιχειρησιακά σχέδια του ελληνικού στρατού για την περίπτωση σύγκρουσης» (σ.σ.: εννοεί στην Τουρκία).

Το καταπληκτικό, με βάση τα παραπάνω, είναι ότι ο Αμπντουλχαλίμ Ντεντέ θεωρείται από τα ελληνικά ΜΜΕ, μια μετριοπαθής(!) φωνή της μουσουλμανικής μειονότητας (εδώ κι αν έχει χαθεί το μέτρο), ενώ με την ιδιότητα αυτή (του…«μετριοπαθούς») «κοσμεί» κατά καιρούς κυρίως εκπομπές του Μάκη Τριανταφυλλόπουλου (ο οποίος, κατά δήλωσή του, τον θεωρεί φίλο του), όπου παραδίδει μαθήματα ελληνοτουρκικής φιλίας, ειρηνικής συνύπαρξης χριστιανών και μουσουλμάνων και λογικής χαμηλών τόνων. Ο χαμαιλεοντισμός σε όλο του το μεγαλείο.

Ας σκεφτούμε μόνο, τη τύχη θα είχε στην Τουρκία ο αντίστοιχος, πραγματικά καταπιεσμένος (κι όχι «γιαλαντζί»), μειονοτικός Έλληνας «Ντεντέ»…
Να τον χαιρόμαστε λοιπόν και με τις υγείες μας…

Υ.Γ. Υπάρχει ένα μικρό τυπογραφικό λάθος στο βίντεο. Αντί 33.000 ψήφων, έχει κατά λάθος γραφτεί 31.000.

«Η Κύπρος ήταν πάντοτε Ελληνική. Δεν υπάρχει κανένα ζήτημα για την ελληνικότητα της νήσου. Η πλειοψηφία των κατοίκων της είναι Έλληνες και δίκαια αγωνίζονται για την ένωση της Κύπρου με την Ελλάδα. Η τουρκική μειονότητα πρέπει να συνεργαστεί με τους Έλληνες Κύπριους για την απαλλαγή από τον αγγλικό ιμπεριαλισμό. Μόνο όταν η νήσος απαλλαγεί από τους Άγγλους ιμπεριαλιστές, οι Τούρκοι κάτοικοί του θα μπορέσουν να ζήσουν πραγματικά ελεύθεροι, κι αυτό δεν μπορεί να γίνει παρά με την ενότητα του κυπριακού λαού, με την συνεργασία από Τούρκους και Έλληνες Κύπριους στην πάλη εναντίον του ξένου δυνάστου. Εκείνοι που προσπαθούν να στρέψουν τους Τούρκους εναντίον των Ελλήνων, μόνο τα συμφέροντα του ξένου κατακτητή εξυπηρετούν».
Ναζίμ Χικμέτ – ( εφημερίδα ΑΥΓΗ των Αθηνών. 17 Απριλίου 1955).

Λίγα χρόνια αργότερα, το 1960, η εφημερίδα «Τζιουμχουριέτ» (Δημοκρατία) εκδίδεται στη Λευκωσία ταυτόχρονα με την ανακήρυξη της Κυπριακής Δημοκρατίας. Εκδότες της ήταν δύο Τουρκοκύπριοι δικηγόροι, ο Αϊχάν Χικμέτ και ο Μουζαφέρ Γκιουρκάν.
Στις 25 Μαρτίου 1962 ανατινάχθηκαν στη Λευκωσία δύο μουσουλμανικά τεμένη. Ο Γκιουρκάν είχε την πληροφορία ότι τις εκρήξεις προκάλεσαν Τούρκοι εξτρεμιστές και έσπευσε να τη διαβιβάσει στον υπουργό Εσωτερικών της Κυπριακής Δημοκρατίας, Πολύκαρπο Γιωρκάτζη. Ο τελευταίος ηχογράφησε, εν αγνοία του, τον συνομιλητή του και αρχειοθέτησε τη μαγνητοταινία.
Στην έκδοση της 23ης Απριλίου 1962, η «Τζιουμχουριέτ», εξάγγειλε ότι στην επόμενη της έκδοση θα αποκάλυπτε τα ονόματα των βομβιστών. Επόμενη έκδοση δεν υπήρξε..
Ο λόγος; Οι δυο Τουρκοκύπριοι που ήταν απ’ τους πρώτους που διακήρυξαν ότι η Κύπρος ανήκει στους Κύπριους, ενώ ταυτόχρονα καλούσαν τον Αντιπρόεδρο Κουτσιούκ να διαχωρίσει την θέση του «από τους άθλιους που κυκλοφορούν με τα ρόπαλα στο χέρι και τα πιστόλια στη μέση και προσπαθούν να οδηγήσουν την τουρκοκυπριακή κοινότητα στην αλληλοσφαγή με τους σύνοικους Ελληνοκυπρίους», δολοφονήθηκαν από Τούρκους εθνικιστές την ίδια ημέρα.

Με βάση τις παραπάνω έμπρακτες φιλελληνικές και φιλειρηνικές κινήσεις εκ μέρους Τούρκων και Τουρκοκυπρίων, τις οποίες βρήκα τυχαία στο διαδίκτυο, μου ήρθε αίφνης στο μυαλό το όνομα «Αμπντί Ιπεκτσί» και το ομώνυμο βραβείο ελληνοτουρκικής φιλίας. Το μόνο που γνώριζα γι’ αυτόν, ήταν ότι είναι ένας δολοφονημένος δημοσιογράφος, τίποτε περισσότερο.

Σκέφτηκα, πως για να υπάρχει τέτοιο βραβείο, δεν μπορεί, αυτός ο Ιπεκτσί θα είχε στο ενεργητικό του αν όχι παρόμοιες φιλειρηνικές-φιλελληνικές ενέργειες με των ανωτέρω (αν και κομματάκι δύσκολο: ο ένας εξορίστηκε και οι άλλοι δολοφονήθηκαν, άρα χρειαζόταν μεγάλα «καρύδια»), θα είχε δώσει τουλάχιστον κάποια σαφή δείγματα των πιστεύω του και των αγνών του προθέσεων.

Αρχίζω λοιπόν και ψάχνω να βρω πληροφορίες για τον Αμπντί Ιπεκτσί, για να δω τι ήταν αυτό που τον έκανε σύμβολο και βραβείο της ελληνοτουρκικής «φιλίας» (αν και ο όρος «ελληνοτουρκική» δεν υφίσταται: ονομάζεται «Βραβείο Ειρήνης και Φιλίας Αμπντί Ιπεκτσί»»). Με αυτά τα στοιχεία που βρήκα (όχι τόσα πολλά, όσα περίμενα να βρω, για να είμαι ειλικρινής), άρχισαν να κάνουν τα μάτια μου «πουλάκια» …
Ανάγνωση ολόκληρου του θέματος »