Πάρε-Δώσε

«Η πτώση της Κωνσταντινούπολης για το έθνος μας, δεν είχε τέτοια σημασία, όπως αυτή η έξοδος του ελληνισμού από ολόκληρη την Ανατολή. Ένα φοβερό πράμα…».
Διδώ Σωτηρίου.

Η Μικρασιατική Καταστροφή του 1922, είναι η μεγαλύτερη εθνική συμφορά στην ιστορία του νεωτέρου Ελληνισμού. Κι αυτό, γιατί αποτέλεσε την ταφόπλακα στο όνειρο της «Μεγάλης Ιδέας» που προσέβλεπε στην επανένωση όλων των εδαφών που κατοικούνταν από αρχαιοτάτων χρόνων από Έλληνες. Κυρίως όμως, επειδή ξεριζώθηκε οριστικά η μακραίωνη ελληνική παρουσία στην περιοχή, με τον πιο δραματικό τρόπο. Την μεγάλη αυτή συμφορά συνθέτουν, εκτός των άλλων, η κατάρρευση του Μικρασιατικού Μετώπου, η πυρπόληση της Σμύρνης από τους Τούρκους, όπου είχαν συρρεύσει και πολλοί Έλληνες από τις γειτονικές περιοχές, και οι σφαγές, λεηλασίες και άλλες φρικαλεότητες εις βάρος των Ελλήνων και των Αρμενίων χριστιανών, στη Σμύρνη και στις πόλεις και τα χωριά που ανακαταλαμβάνονταν από τον τουρκικό στρατό, οι μαρτυρικές πορείες των αιχμαλώτων και των ομήρων προς το εσωτερικό της Ανατολής, η εξόντωση εκατοντάδων χιλιάδων Ελλήνων και Αρμενίων και η εκδίωξη των υπολοίπων από τις πατρογονικές εστίες τους, χωρίς τις περιουσίες τους, από το μικρασιατικό έδαφος και προ πάντων το ξερίζωμα του Ελληνισμού από την Μικρά Ασία και την Ανατολική Θράκη.

Η Μικρασιατική Καταστροφή, δεν είναι ένα γεγονός που προέκυψε ξαφνικά, αλλά ήταν αποτέλεσμα χρόνιων διεργασιών στις οποίες συμμετείχαν και αλληλεπιδρούσαν αρκετοί παράγοντες. Ήταν αποτέλεσμα αντικειμενικών δυσκολιών, λαθών, αντικρουώμενων συμφερόντων, ενίοτε και μικροπολιτικών σκοπιμοτήτων και παθών. Πριν λοιπόν, θελήσει κάποιος να διερευνήσει το ιστορικό γεγονός «Μικρασιατική Καταστροφή», θα πρέπει να ερευνήσει σε βάθος χρόνου ότι προηγήθηκε μέχρι την τελική πτώση και να αναζητήσει τα πραγματικά αίτια, γιατί μια επιδερμική ανάγνωση και εστίαση μόνο στα δραματικά γεγονόταν που συνέβησαν τις 3-4 τελευταίες μέρες του ελληνισμού στην Μικρά Ασία, ίσως οδηγήσει και σε λάθος συμπεράσματα.

Η παρουσία του ελληνισμού στην Μικρά Ασία
Η Μικρά Ασία, υπήρξε κοιτίδα πολλών αρχαίων λαών και πολιτισμών, ενώ έντονη ήταν σ’ αυτήν και η ελληνική παρουσία ήδη από την Μυκηναϊκή εποχή. Ειδικότερα, στα παράλια προς το Αιγαίο της Μικράς Ασίας, εγκαταστάθηκαν ενωρίτατα διάφορα ελληνικά φύλα (Αιολικά, Ιωνικά, Δωρικά), τα οποία ίδρυσαν σημαντικότατες αποικίες, οι οποίες απέκτησαν μεγάλη ακμή κατά τους ιστορικούς χρόνους και συνέβαλαν στην ολοκλήρωση του Ελληνικού Πολιτισμού. Σπουδαιότερες από αυτές τις αποικίες, υπήρξαν η Μίλητος, η Φώκαια, η Έφεσος, η Σμύρνη, η Μαγνησία, η Αλικαρνασσός και άλλες.

Ο μικρασιατικός ελληνισμός ήταν γεωγραφικά διάσπαρτος σε όλο το μήκος και το πλάτος της Ανατολίας. Η παρουσία του Ελληνικού στοιχείου ήταν ιδιαίτερα έντονη στην κοσμοπολίτικη Σμύρνη, ένα από τα σπουδαιότερα εμπορικά και πολιτιστικά κέντρα της Μεσογείου κατά το δεύτερο ήμισυ του 19ου αιώνος. Για τον μικρασιατικό ελληνισμό η Σμύρνη αποτελούσε οικονομικό, πολιτιστικό και εθνικό κέντρο, ιδιαίτερα για τους τουρκόφωνους ελληνορθοδόξους της ενδοχώρας. Γενικά, ο μικρασιατικός ελληνισμός δύναται να διαχωρισθή σε τέσσερις βασικές ομάδες: 1) Της Ιωνίας, 2) της Προποντίδος, 3) της Καππαδοκίας και 4) του Πόντου.

Οι ελληνικοί πληθυσμοί στην Οθωμανική Αυτοκρατορία ήταν οργανωμένοι σε κοινότητες, σε συμφωνία με την οθωμανική πρακτική του Μιλλέτ, που αποτελούσε το θρησκευτικό έθνος. Κεφαλή του ορθόδοξου Μιλλέτ, που περιλάμβανε τούς Έλληνες και τούς Σλάβους ορθόδοξους, ήταν το Οικουμενικό Πατριαρχείο.

Η συνολική αριθμητική δύναμη του ελληνικού στοιχείου της Μικράς Ασίας δεν μπορεί να καθοριστεί με ακρίβεια, διότι δεν υπάρχουν αξιόπιστες στατιστικές. Ωστόσο η επίσημη οθωμανική στατιστική του 1910 και η στατιστική του πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως του 1912 δεν παρουσιάζουν σημαντικές διαφορές και επιτρέπουν να σχηματίσουμε κάποια εικόνα: …
Ανάγνωση ολόκληρου του θέματος »

Αποθεώθηκε χθες ο Τούρκος πρωθυπουργός, Ταγίπ Ερντογάν, όταν σε συζήτηση στο Νταβός, τα «έχωσε» στον Ισραηλινό πρόεδρο Σιμόν Πέρες, σε σχέση με τις σφαγές που πραγματοποιούνται στην Παλαιστίνη. Στο τέλος μάλιστα «πήρε το καπελάκι του» κι έφυγε, κερδίζοντας έτσι ολοκληρωτικά τις εντυπώσεις.

Πολλοί απ’ τους Έλληνες, ίσως αισθάνθηκαν την ανάγκη να του πουν και μπράβο γι’ αυτή την στάση που κράτησε απέναντι στον Ισραηλινό πρόεδρο.

Μήπως όμως ο «κουμπάρος» ο Ταγίπ, έγινε κατά κάποιον τρόπο «τσάμπα μάγκας»;
Και τι εννοούμε με αυτή την τούρκικη φράση;
Εντάξει, δεν το συζητάμε, με την κίνησή του αυτή ο Τούρκος πρωθυπουργός, κάπου ικανοποίησε το κοινό αίσθημα των περισσότερων από εμάς και σίγουρα ικανοποίησε το κοινό συναίσθημα του απανταχού μουσουλμανικού κόσμου, οποίος ήταν ο κύριος αποδέκτης του «μηνύματος». Οι φίλοι μας οι Παλαιστίνιοι μάλιστα, εξ αιτίας αυτού του γεγονότος, τον έβαλαν τιμητικά δίπλα στους «ένδοξους Οθωμανούς προγόνους του», με πρώτον και καλύτερο τον σουλτάνο Μωάμεθ Β΄(ναι, αυτός που άλωσε την Κωνσταντινούπολη).

Το να λέμε όμως και «μπράβο Ταγίπ», είναι και λίγο τραβηγμένο.
Φυσικά και να του πούμε μπράβο, αν την ίδια στιγμή τολμούσε και έλεγε δημοσίως, όχι μόνο «τέρμα το Νταβός για μένα», αλλά και «τέρμα στην τουρκοϊσραηλινή συμφωνία», η οποία προβλέπει μεταξύ άλλων στρατιωτική συνεργασία και την ενίσχυση των τουρκικών ενόπλων δυνάμεων με οπλικά συστήματα ισραηλινής κατασκευής.
Άκουσε κανείς κάτι τέτοιο, ή τουλάχιστον αντιλήφθηκε τέτοια πρόθεση; Μάλλον όχι…

Αλλά εκτός αυτού, πως νομιμοποιείται να κάνει τον τιμητή ο Ερντογάν, όταν και η Τουρκία ακολουθεί ανάλογη τακτική μ’ αυτή του Ισραήλ, στην νοτιοανατολική Τουρκία με τους Κούρδους;
Να θυμηθούμε επίσης, ότι η Τουρκία διατηρεί παράνομο κατοχικό στρατό στην βόρεια Κύπρο;

Και κάτι τελευταίο…
Δεν προξένησε σε κανένα εντύπωση, πως οι Τούρκοι έκαναν λόγο για συγγνώμη που ζήτησε εκ των υστέρων ο Πέρες, σε τηλεφωνική συνομιλία που είχε με τον Ερντογάν;
Πόσο λογικό ακούγεται αυτό; Για ποιο πράγμα ζήτησε συγγνώμη άραγε ο ισραηλινός πρόεδρος; Επειδή μιλούσε δυνατά;
Όσο και να διαφωνεί κανείς με την τακτική του Ισραήλ, ο Πέρες έκανε το αυτονόητο, για κάθε ηγέτη χώρας: Υποστήριξε το συμφέρον της χώρας του. Πιστεύει λοιπόν κανείς, ότι υπήρχε πιθανότητα να ζητήσει συγγνώμη γι’ αυτό;
Η διάψευση λοιπόν που ακολούθησε από το Ισραήλ, μάλλον έβαλε τα πράγματα στη σωστή τους διάσταση. Αν βέβαια επιμένουν οι Τούρκοι ότι όντως ελέχθη κάτι τέτοιο, δεν έχουν παρά να δημοσιοποιήσουν την απομαγνητοφωνημένη τηλεφωνική συνομιλία των δύο ηγετών.
Ιδού η Ρόδος, ιδού και το πήδημα.

Κατά τ’ άλλα, λίγη εγκράτεια, από πλευρά Ελλήνων, μάλλον δεν θα έβλαπτε…

Αναζητώντας κάποιες πληροφορίες για κάποιο άλλο θέμα, έπεσα τυχαία πάνω στο άρθρο της ελληνικής Βικιπαίδεια που αφορά την κατεχόμενη Κύπρο.
Με έκπληξη, αλλά και λύπη, διαπίστωσα ότι αναφερόμενη στο θέμα αυτό, χρησιμοποιεί ως τίτλο του λήμματος το «Τουρκική Δημοκρατία της Βόρειας Κύπρου».
Έναν τίτλο δηλαδή, που επίσημα μόνο το ψευδοκράτος και η Τουρκία χρησιμοποιούν (είναι η μόνη χώρα που το έχει αναγνωρίσει επίσημα).
Φυσικά και στο άρθρο θα πρέπει να αναφερθεί σημειολογικά ο όρος. Υπάρχει όμως κάποια απόσταση απ’ το ένα στο άλλο. Δεν γινόμαστε βασιλικότεροι του βασιλέος στον βωμό ενός υπερβάλλοντα ζήλου να επιδείξουμε αντικειμενικότητα. Άλλο ουδετερότητα κι άλλο η υιοθέτηση ή επίκληση ενός τέτοιου όρου, παγκοσμίως μη αποδεκτού (τουλάχιστον επισήμως).
Σημειώστε εδώ, ότι ακόμη και η «μαμά» αγγλική Βικιπαίδεια αποφεύγει να χρησιμοποιήσει αυτόν τον τίτλο στο αντίστοιχο λήμμα της, το οποίο ονομάζει «Βόρεια Κύπρος» (Northern Cyprus).
Αν διαβάσετε την συζήτηση (συνήθως εκεί υπάρχει όλη η ουσία) του άρθρου αυτού, θα διαπιστώσετε ότι υπάρχουν ενστάσεις κι έχουν γίνει ανάλογες συστάσεις, οι οποίες, ως φαίνεται εκ του αποτελέσματος, δεν γίνονται αποδεκτές απ’ τους συγγραφείς του λήμματος.

Περαστικά μας και πάλι…

Καμμιά «αντιρατσιστική» οργάνωση δεν θα δείτε να εκδίδει ανακοινώσεις (και καμμιά ομάδα «αντιεξουσιαστών» να καίει την Αθήνα) για την δασκάλα Χαρά Νικοπούλου.
Καμμιά οργάνωση «προστασίας των ανθρωπίνων δικαιωμάτων» δεν θα δείτε να επεμβαίνει για την προστασία της δασκάλας από το τουρκικό παρακράτος.
Κανέναν κύριο Δημητρά δεν θα δείτε να προσφεύγει στα Ελληνικά και στα ευρωπαϊκά δικαστήρια.
Κανέναν «Ιό» δεν θα δείτε να φωνάζει για μια δασκάλα που έβαλε τους μαθητές της, χριστιανούς και μουσουλμάνους, πάνω από τους πράκτορες του τουρκικού προξενείου.
Κανένα «φιλελεύθερο» ιστολόγιο του Διαδικτύου δεν θα δείτε να αναρτά μπανεράκια και κορδελίτσες για την δασκάλα Χαρά Νικοπούλου.

Ποια είναι η Χαρά Νικοπούλου
Η κόρη του Προέδρου του Αρείου Πάγου, η Χαρά Νικοπούλου, είναι δασκάλα και δεν χρησιμοποίησε το αξίωμα του πατέρα της για να επιτύχει έναν «καλό» διορισμό. Διορίστηκε στο Μεγάλο Δέρειο του νομού Έβρου, το 2004, σε ένα απομονωμένο Πομακοχώρι 1200 κατοίκων, κοντά στα ελληνοβουλγαρικά σύνορα, που κατοικείται μόνο από μουσουλμάνους Πομάκους. Επέλεξε να μείνει με τον σύζυγό της στο χωριό που διδάσκει, κοντά στους μαθητές και τις μαθήτριές της, κοντά στους ανθρώπους που εκτιμούν το έργο και την προσφορά της. Το νεαρό ζευγάρι μετέφερε ακόμη και τα πολιτικά του δικαιώματα στο χωριό και διαμένει εκεί, όχι μόνο τους μήνες του σχολικού έτους, αλλά ολόκληρο το χρόνο.

Αυτή ακριβώς η αγάπη προς τον τόπο και τους ανθρώπους του, αυτή η ανιδιοτελής διάθεση για προσφορά, έγινε αιτία για την στοχοποίησή τους από τους πράκτορες του τουρκικού προξενείου. Χρησιμοποιώντας διάφορα ψεύδη, εκβιάζοντας και πιέζοντας τους κατά τα άλλα φιλήσυχους Πομάκους, οι εγκάθετοι του τουρκικού προξενείου συλλέγουν υπογραφές για να διώξουν από το χωριό τη φιλότιμη δασκάλα και το σύζυγό της. «Αυτό το χωριό αγαπά μόνο τους Τούρκους που για αιώνες μένουν σ’ αυτό», γράφουν οι πρακτορίσκοι, ενώ οι απειλές και οι εκφοβισμοί σε βάρος των δύο «ξένων» είναι πλέον σε ημερησία διάταξη!

Κάποιοι από αυτούς ενοχλήθηκαν όταν τα παιδιά τους άρχισαν να κάνουν παρέλαση στις εθνικές γιορτές με παρότρυνση της δασκάλας. Μάλιστα μερίδα μειονοτικών θέλησαν να τη διώξουν από το σχολείο, υποστηριζόμενοι και από τους δύο μειονοτικούς βουλευτές της Ξάνθης και της Ροδόπης, ύστερα από παρότρυνση του ιμάμη της περιοχής. Υπέρ της απομάκρυνσής της τάχθηκε και ο μειονοτικός διευθυντής του σχολείου, καθώς και γονείς που υπέγραψαν σχετικό υπόμνημα. Είναι προφανές ότι η Χαρά γινόταν εμπόδιο στα σχέδια του Τουρκικού Προξενείου της Κομοτηνής. Όλα αυτά ήταν γνωστά από μήνες, όπως φαίνεται και από παλαιότερο άρθρο που αναδημοσιεύουμε σε ειδικό πλαίσιο.

Αυτή η δασκάλα, με την ανιδιοτελή προσφορά, ξεκίνησε με όραμα να δώσει ό,τι καλύτερο μπορούσε για να υπηρετήσει το λειτούργημά της. Εκτός των καθημερινών μαθημάτων του σχολείου, παρέδιδε δωρεάν μαθήματα σε παιδιά με μαθησιακές δυσκολίες και δυσχέρεια στη χρήση της ελληνικής γλώσσας. Οργάνωσε χορωδία με την οποία τα παιδιά ήρθαν σε καλύτερη επαφή με τη γλώσσα και τον πλούτο της ελληνικής παράδοσης. Με αυτή τη χορωδία η δασκάλα και οι μαθητές της, βραβεύτηκαν από το Υπουργείο με ένα ταξίδι στη Θεσσαλονίκη όπου φιλοξενήθηκαν σε ξενοδοχείο της πόλης δίνοντας μια μουσική παράσταση. Επίσης το σχολείο της προσκαλέστηκε για τις 29 Φεβρουαρίου 2008 από εκπαιδευτικό μορφωτικό σύλλογο αποφοίτων Αρσακείου, για να τιμηθεί για τη χορωδία και για το έργο που γίνεται. Η δασκάλα προετοίμασε τα παιδιά, μοίρασε τραγούδια και ξεκίνησε την προετοιμασία της χορωδίας. Όπως είπε η Χαρά σε συνέντευξή της «δυστυχώς μου ερχόντουσαν μηνύματα να μην γίνει αυτή η εκδρομή, δεν θα στείλουμε τα παιδιά…
Αυτά τα παιδιά δεν έχουν επισκεφθεί ποτέ, όχι μόνο την πρωτεύουσα, αλλά ούτε και τις γειτονικές πόλεις. Είναι τακτική των γονέων να πηγαίνουν εκδρομές και διακοπές σε πόλεις της γείτονος χώρας και όχι σε δικές μας πόλεις. Καταλαβαίνετε ότι κάτι τέτοιο είναι ενδεικτικό της όλης στάσης μέσα στο χωριό. Τα παιδιά των ανθρώπων που υπέγραψαν για να φύγω από το σχολείο, δεν τα στέλνουν στην εκδρομή, ενώ οι γονείς των άλλων παιδιών, τα στέλνουνε».

Για τα περισσότερα παιδιά ήταν το πρώτο ταξίδι έξω από το χωριό τους. Πολλά αντίκριζαν για πρώτη φορά στη ζωή τους τη θάλασσα. Συγκινήθηκαν όλοι τους.
Η Χαρά έδωσε πολλή αγάπη κι έτσι κέρδισε την εκτίμηση, την αποδοχή και το σεβασμό όλου του χωριού. Δυστυχώς αυτό δεν άρεσε σε κάποιους. Συγκεκριμένα, άτομα του χωριού όπως ο ψευτοϊμάμης και ο μουσουλμάνος διευθυντής του μειονοτικού σχολείου εξυπηρετούσαν τους σκοπούς του Τουρκικού Προξενείου Κομοτηνής φανατίζοντας το χωριό κάτω από τη σημαία του τουρκικού σοβινισμού που προέτασσε μίσος για όλους τους «γκιαούρηδες», δυσαρεστήθηκαν από τις δραστηριότητες της Χαράς που αντί για μίσος φύτευε την αγάπη και την ομόνοια στις καρδιές των μαθητών της και των γονιών τους.

Έτσι καραδοκούσαν για την αφορμή που θα δημιουργούσε ένταση και θα ανάγκαζε τη Χαρά να φύγει από το σχολείο. Η αφορμή δεν άργησε να έλθει. Κάποια φθινοπωρινή μέρα του 2007 …
Ανάγνωση ολόκληρου του θέματος »

«Το μήνυμά μου προς την Τουρκία είναι να έρθει εδώ να μας διεκδικήσει»!

Τάδε έφη Τσετίν Μάντατζι σε ομιλία του στην Κομοτηνή

Κύριοι του ΠΑΣΟΚ σας εκπροσωπούν οι θέσεις του βουλευτή σας;
Ξεκάθαρα τα’ πε τα πράγματα ο βουλευτής του ΠΑΣΟΚ κ. Τσετίν Μάντατζι στη συγκέντρωση της Δευτέρας 11 Ιουλίου (ξενοδοχείο Chris & Eve στην Κομοτηνή) στα στελέχη της μειονότητας παρουσία και του έτερου βουλευτής του ΠΑΣΟΚ Ροδόπης κ. Αχμέτ Χατζηοσμάν. Μπορεί το θέμα της συγκέντρωσης να ήταν τα νηπιαγωγεία και τα προβλήματα της μειονοτικής εκπαίδευσης και ο τρόπος αντιμετώπισής τους όμως ο κ. Μάντατζη άδραξε την ευκαιρία να θέσει το δάκτυλο επί τον τύπον των ήλων και να κάνει ξεκάθαρες τις απόψεις του για αυτά που τον…καίνε! …
Ανάγνωση ολόκληρου του θέματος »