Οι διάφορες ορθόδοξες απολογητικές ομάδες του διαδικτύου, προβάλλουν την πεπλανημένη άποψη ότι ο Ελληνισμός οφείλει στην Εκκλησία τη συγκρότηση, τη διάσωση, και την επιβίωσή του μέσα στους αιώνες. Και αυτό συντελέστηκε -κατά τις απόψεις τους πάντα- κατά την βυζαντινή εποχή. Την προηγούμενη περίοδο, πριν δηλαδή τον «εκχριστιανισμό» του Ελληνισμού, αυτός ήταν βυθισμένος στα «σκοτάδια» της (υποτιθέμενης) «ειδωλολατρίας», διασπασμένος και υποβαθμισμένος στην δεισιδαιμονία χωρίς εθνική αυτοσυνειδησία. Αν όμως ισχύει αυτό, τότε πως εξηγείται ο υψηλός πολιτισμός που επεδείκνυε επί αιώνες; Εκτός και αν μας δείξουν κάποια φάση της βυζαντινής περιόδου όπου να είχαμε ανάκαμψη του ελληνικού πολιτισμού σε επίπεδα αντίστοιχα με εκείνα πριν τον «εκχριστιανισμό» του. Και αν όχι στα ίδια επίπεδα, τουλάχιστον σε άλλα έστω κατώτερα. Μπορεί μεν να σημειώνεται πτώση από τη ρωμαϊκή κατάκτηση, όμως δεν παύει ο Ελληνισμός να είναι ακόμα ένα σημαντικό πολιτισμικό μέγεθος που επηρεάζει τους Ρωμαίους κατακτητές, εφόσον εκατοντάδες δημιουργοί αποστέλλονται στην Ρώμη από την πολιτικά και στρατιωτικά κατεκτημένη Ελλάδα, για να μεταλαμπαδεύσουν τη γνώση των καλών τεχνών, των γραμμάτων και της παιδείας. Δεν υπάρχει όμως κάτι αντίστοιχο στην βυζαντινή εποχή. Και πως άλλωστε, εφόσον ο Ελληνισμός διώκεται σε όλη αυτήν την μακρά περίοδο, λοιδορείται, συκοφαντείται, και διώκεται ποινικά;
Πασχίζουν να πείσουν ότι η ιουδαιο-χριστιανική αίρεση που υπερασπίζονται (το γιατί χαρακτηρίζεται έτσι μπορείτε να το δείτε στο άρθρο «Εξετάζοντας τις «προφητείες» για τον Ιησού», «έσωσε» τον Ελληνισμό. Ότι του έδωσε…ταυτότητα! Παρότι η «αποκαλυφθείσα αλήθεια» τελούσε υπό συνεχή…θεολογική ζύμωση (κοινώς «μαγείρεμα») κυρίως κατά τους τρείς πρώτους αιώνες με αποτέλεσμα τα δόγματα που καθιερώθηκαν κατά τον 4ο και 5ο αιώνα -κυρίως κατά τις τέσσερεις πρώτες «οικουμενικές» συνόδους (μπορείτε να τα βρείτε στο άρθρο Η κατασκευή του «χριστιανικού θεού», κατά τις δύο πρώτες «οικουμενικές» συνόδους και στο άρθρο Πώς ο Ιησούς έγινε «θεός» που γράφτηκε σε τέσσερα μέρη), κατάφερε να μπολιάσει τον Ελληνισμό, να τον «εξυγιάνει» από όλα τα άρρωστα συστατικά του, και να τον κρατήσει καθαρό δια μέσου των αιώνων. Με τον όρο «εξυγίανση» εννοούν τα εγκλήματά της Εκκλησίας τα οποία δικαιολογούν και τα οποία διέπραξε σε αγαστή συνεργασία με την Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία. Όμως, στην πραγματικότητα αυτό που δημιούργησε, μετέδωσε, και διαφύλαξε με κάθε τρόπο είναι μια υβριδική και νόθα κατάσταση· τη Ρωμιοσύνη … Ανάγνωση ολόκληρου του θέματος »
Από σήμερα ξεκινάω μια νέα σειρά δεκαέξι άρθρων που τιτλοφορώ ως «χριστιανικές διαβολές κατά της αρχαίας Ελλάδας». Βέβαια, σε αυτόν τον ιστότοπο έχουν γραφτεί αξιόλογα άρθρα που καλύπτουν το θέμα κατά ένα πολύ μεγάλο ποσοστό. Ωστόσο, η ιδιαιτερότητα αυτής της σειράς είναι ότι επικεντρώνεται στον ρόλο της αρχαίας ελληνικής θρησκείας. Έναν ρόλο που φανατικά αρνούνται οι χριστιανοί αρθρογράφοι, επιχειρώντας την αποσύνδεσή της από τον αρχαίο ελληνικό πολιτισμό. Αν ήταν αληθές και υποστηριζόμενο από την αρχαία ελληνική γραμματεία, δεν θα υπήρχε κανένα απολύτως πρόβλημα. Από πάντα όμως είχα μια…«παραξενιά»· δεν μου άρεσε όταν διαπίστωνα ότι η προσπάθεια υποστήριξης πεπλανημένων θέσεων γίνονταν με διαστρέβλωση των πηγών. Κανείς δεν είναι σε θέση να ισχυριστεί ότι είναι κάτοχος της αλήθειας. Εδώ όμως έχουμε να κάνουμε με την κατασυκοφάντηση μιας θρησκείας- και μάλιστα πολύ αρχαιότερης από τον Χριστιανισμός -που όσα πρεσβεύει είναι πολύ ανώτερα από τη θρησκεία των κατηγόρων της. Και τούτη η διαβολή γίνεται απάτη. Η απάτη πρέπει να εκτίθεται και να μην μένει αναπάντητη.
Το μέγεθος των πεπλανημένων θέσεων και διαστρεβλώσεων είναι τόσο μεγάλο, που η συνείδησή μου με ωθεί να συγγράψω αυτή τη σειρά άρθρων προς αποκατάσταση της αδικίας.
Ο στόχος μου λοιπόν, είναι διττός· όχι μόνο να καταδειχτεί πόσο αναξιόπιστοι είναι οι ισχυρισμοί των χριστιανών απολογητών που κινούμενοι από εμπάθεια και φανατισμό αλλοιώνουν και πλαστογραφούν την ιστορία και την φιλοσοφία, αλλά επίσης να καταδειχτεί ότι το ηθικό τους επίπεδο είναι τόσο χαμηλό ώστε δεν διστάζουν να παραχαράξουν και να διασπείρουν ψεύδη εν γνώσει τους και όχι από άγνοια! Διότι όταν κανείς παρουσιάζει αποσπάσματα αποκομμένα που δίνουν ένα άλφα νόημα, αλλά όταν διαβάζεις ολόκληρες τις παραγράφους διαπιστώνεις ότι το νόημα είναι εντελώς διαφορετικό, τότε δεν μπορεί παρά να καταλήξεις στο λογικό συμπέρασμα ότι επιχειρείται προπαγάνδα και όχι η προαγωγή της γνώσεως. Δεν είναι δυνατόν να μην είδαν οι αρθογράφοι τους χωρία που βρίσκονται στην ίδια σελίδα και παράγραφο που έχουν μπροστά τους! Και τούτο, όχι μια φορά και δυο, αλλά συστηματικά!
Θα επιχειρηθεί λοιπόν από την μεριά μου να αναιρεθεί όλο αυτό το πλαστό δημιούργημα με παράθεση πηγών. Ώστε να μπορέσει ο αναγνώστης που δεν διαθέτει τα κείμενα, να έχει εικόνα των γραφομένων. Γιατί το ασφαλέστερο είναι η καταφυγή στην αρχαία ελληνική γραμματεία και από εκεί να πληροφορηθεί κανείς … Ανάγνωση ολόκληρου του θέματος »
Σήμερα θα ξαναδούμε ένα γνωστό χριστιανικό τσιτάτο, το «Πίστευε και μη ερεύνα» και το συνηθισμένο ερώτημα που συχνά το ακολουθεί: «Υπάρχει μέσα στην Αγία Γραφή»;
Η γρήγορη απάντηση είναι: Όχι, δεν αναφέρεται αυτολεξεί στην Αγία Γραφή, αλλά γράφεται με ίδιο ή και παρόμοιο τρόπο και με αυτήν την έννοια από τους ίδιους τους Πατέρες της Εκκλησίας, και επιπλέον αντιπροσωπεύει πλήρως το πνεύμα της Αγίας Γραφής και της Εκκλησίας και υπάρχουν πολλά στοιχεία που το επιβεβαιώνουν.
Αυτά τα στοιχεία θα δούμε σε αυτή την παρουσίαση.
Για το θέμα αυτό έχουμε ήδη ασχοληθεί εδώ αλλά μάλλον χρειάζεται επικαιροποίηση.
Σήμερα θα δείξουμε ελπίζω την υποκρισία των χριστιανών και την μόνιμη διάθεση που έχουν για απόλυτη κυριαρχία που έχει φανεί ήδη από την ολοκληρωτική τους συμπεριφορά, αυτή που έφερε τον Μεσαίωνα.
Όπως γράφει και η τεχνητή νοημοσύνη, οι διαφορές Ορθόδοξης και Καθολικής Εκκλησίας περιγράφονται ως εξής:
Οι βασικές διαφορές μεταξύ Ορθοδόξων και Καθολικών εστιάζονται στην πρωτοκαθεδρία του Πάπα, στη θεολογική διατύπωση της προσθήκης του Filioque στο Σύμβολο της Πίστης (που οι Ορθόδοξοι απορρίπτουν), στις διαφορές στη διάρθρωση της Λειτουργίας (η Ορθόδοξη Θεία Λειτουργία έχει πιο αρχέγονη μορφή), και σε διαφορές στα Ιερά Μυστήρια, όπως το βάπτισμα (βύθιση στους Ορθοδόξους, ράντισμα στους Καθολικούς).
Για την ορθόδοξη οπτική αυτών των διαφορών διαβάστε την παρουσίαση αυτή του Αρχιμανδρίτη Κυπριανού Μηλιδώνη: εδώ.
Για την καθολική, μια ιδέα (φτωχή είναι η αλήθεια) εδώ από τη καθολική επισκοπή Σύρου.
Έχουμε δείξει σε επανάληψη την πλήρη έλλειψη ιστορικών στοιχείων για την ύπαρξη του Ιησού των Ευαγγελίων. Η έλλειψη στοιχείων, μολονότι περίεργη, τη στιγμή μάλιστα που έγιναν προσπάθειες αυτή να δημιουργηθεί με πλαστογραφίες κ.λπ, δεν σημαίνει απαραίτητα την ανυπαρξία κάποιου Ιησού που θα μπορούσε να έχει κάποια σχέση με τα Ευαγγέλια. Σήμερα όμως θα δούμε ένα μεγάλο αλλά ιδιαίτερο θέμα, ότι αυτός δεν ήταν καν απαραίτητος και η συσκότιση των διαφόρων πρωτοχριστιανικών ιδεολογιών που έγινε από το δημιουργηθέν αφήγημα που επικράτησε, είναι ύποπτη.
Στις δύο αναρτήσεις που ακολουθούν θα διαπιστώσουμε το πως πιθανόν πρωτοξεκίνησε ο Χριστιανισμός σαν μια όλο και πιο διακριτή αίρεση του Ιουδαϊσμού. Σε αυτή θα δούμε το υπόβαθρο και την χρήση οραμάτων για την επικοινωνία με τον Ιησού και στην επόμενη, το πως από τα οράματα προήλθε η ιστόρηση του Ιησού στο πρώτο Ευαγγέλιο.
Για τον Ιουδαϊσμό και τις αρχαιολογικές ανακαλύψεις έχουμε μιλήσει εδώ, δηλαδή φαίνεται να δημιουργείται μέσα με τέλος του δεύτερου αιώνα π.κ.χ. Ενώ για το πως γράφηκε σε στρώματα η Παλαιά Διαθήκη μέσα σε ένα πολυθεϊστικό Ισραήλ, πάνω στην οποία στηρίχθηκε ο Ιουδαϊσμός όταν κυριάρχησε, έχουμε αναφερθεί εδώ. Ο Χριστιανισμός εμφανίζεται ιστορικά τον δεύτερο αιώνα κ.χ., και μάλιστα περισσότερο στον Πόντο και την Βιθυνία, πράγμα περίεργο, αλλά έχουμε κείμενά του όπως θεωρείται από τον πρώτο αιώνα, σαν μια αίρεση του ιουδαϊσμού, η οποία εκλογικεύει διαφορετικά από τους φαρισαίους την αδιαφορία του Γιαχβέ για τη καταστροφή των Εβραίων που έγινε το 70 και αργότερα το 135/6 κ.χ. Η διαφορετική αυτή θεώρηση, όπως τελικά διαμορφώθηκε, ήταν ότι ο Μεσσίας που περίμεναν οι Εβραίοι ήρθε μεν, αλλά δεν τον πίστεψαν και τον σκότωσαν, γιατί ήταν διαφορετικός από έναν επίγειο ηγέτη όπως τον φανταζόντουσαν.
20/11/2025 | 
Σχολιασμός 
Οι διάφορες ορθόδοξες απολογητικές ομάδες του διαδικτύου, προβάλλουν την πεπλανημένη άποψη ότι ο Ελληνισμός οφείλει στην Εκκλησία τη συγκρότηση, τη διάσωση, και την επιβίωσή του μέσα στους αιώνες. Και αυτό συντελέστηκε -κατά τις απόψεις τους πάντα- κατά την βυζαντινή εποχή. Την προηγούμενη περίοδο, πριν δηλαδή τον «εκχριστιανισμό» του Ελληνισμού, αυτός ήταν βυθισμένος στα «σκοτάδια» της (υποτιθέμενης) «ειδωλολατρίας», διασπασμένος και υποβαθμισμένος στην δεισιδαιμονία χωρίς εθνική αυτοσυνειδησία. Αν όμως ισχύει αυτό, τότε πως εξηγείται ο υψηλός πολιτισμός που επεδείκνυε επί αιώνες; Εκτός και αν μας δείξουν κάποια φάση της βυζαντινής περιόδου όπου να είχαμε ανάκαμψη του ελληνικού πολιτισμού σε επίπεδα αντίστοιχα με εκείνα πριν τον «εκχριστιανισμό» του. Και αν όχι στα ίδια επίπεδα, τουλάχιστον σε άλλα έστω κατώτερα. Μπορεί μεν να σημειώνεται πτώση από τη ρωμαϊκή κατάκτηση, όμως δεν παύει ο Ελληνισμός να είναι ακόμα ένα σημαντικό πολιτισμικό μέγεθος που επηρεάζει τους Ρωμαίους κατακτητές, εφόσον εκατοντάδες δημιουργοί αποστέλλονται στην Ρώμη από την πολιτικά και στρατιωτικά κατεκτημένη Ελλάδα, για να μεταλαμπαδεύσουν τη γνώση των καλών τεχνών, των γραμμάτων και της παιδείας. Δεν υπάρχει όμως κάτι αντίστοιχο στην βυζαντινή εποχή. Και πως άλλωστε, εφόσον ο Ελληνισμός διώκεται σε όλη αυτήν την μακρά περίοδο, λοιδορείται, συκοφαντείται, και διώκεται ποινικά;
