Πάρε-Δώσε

Ένα απ’ τα κύρια επιχειρήματα των Εβραιοχριστιανών, όταν βρίσκονται σε δύσκολη θέση και αδυνατούν να δώσουν πειστικές -και κυρίως, λογικές- εξηγήσεις στις αντιφάσεις και τις τερατολογίες της «θεόπνευστης» Αγίας Γραφής (ας παραβλέψουμε το γεγονός, ότι η συντριπτική πλειοψηφία των «πιστών» δεν γνωρίζει ούτε ένα εδάφιό της -κι όμως την επικαλούνται!), είναι ότι αυτοί που την αμφισβητούν και την κριτικάρουν (άθρησκοι, άθεοι κλπ.), δεν έχουν «πίστη», γι’ αυτό και δυσκολεύονται να κατανοήσουν το «θεόπνευστο» περιεχόμενό της και τα «θεάρεστα» μηνύματα που εκπέμπει.

Θα μπορούσε βέβαια κάποιος, να αναρωτηθεί: Μα πως στο καλό υπολογίζεται και συγκρίνεται αυτή η πίστη; Ποια είναι τα κριτήρια;

Ίσως φανεί απίστευτο, αλλά η Αγία Γραφή, ειδικά σ’ αυτό το σημείο, ως εκ του θαύματος, είναι αρκετά σαφής:
«Σημεῖα δὲ τοῖς πιστεύσασι ταῦτα παρακολουθήσει· ἐν τῷ ὀνόματί μου δαιμόνια ἐκβαλοῦσι· γλώσσαις λαλήσουσι καιναῖς· ὄφεις ἀροῦσι· κἂν θανάσιμον τι πίωσιν, οὐ μὴ αὐτοὺς βλάψει· ἐπὶ ἀρρώστους χεῖρας ἐπιθήσουσι, καὶ καλῶς ἕξουσιν».
Κατά Μάρκον 16, 17-18

Δηλαδή:
«Και τα θαύματα που θα συνοδέψουν εκείνους που θα πιστέψουν είναι τούτα: Στ’ όνομά μου θα αποβάλλουν δαιμόνια, θα μιλούνε καινούργιες γλώσσες, θα εξουδετερώνουν φίδια, κι αν πιουν κάτι θανατηφόρο καθόλου δε θα τους βλάψει. Θα βάζουν τα χέρια τους πάνω σε αρρώστους και θα τους θεραπεύουν».

Και:
«…ἀμὴν γὰρ λέγω ὑμῖν, ἐὰν ἔχητε πίστιν ὡς κόκκον σινάπεως, ἐρεῖτε τῷ ὄρει τούτῳ, μετάβηθι ἐντεῦθεν ἐκεῖ, καὶ μεταβήσεται, καὶ οὐδὲν ἀδυνατήσει ὑμῖν. Τοῦτο δὲ τὸ γένος οὐκ ἐκπορεύεται εἰ μὴ ἐν προσευχῇ καὶ νηστείᾳ».
Κατά Ματθαίον 17, 20-21

Δηλαδή:
«…πραγματικά, σας λέω, αν έχετε πίστη ίση μ’ έναν κόκκο σιναπιού, θα πείτε στο βουνό αυτό: Πήγαινε απ’ εδώ εκεί, και θα πάει. Και τίποτε δε θα είναι αδύνατο για σας. Kαι το γένος αυτό δε βγαίνει, παρά με προσευχή και νηστεία».

Με βάση αυτά τα κριτήρια-πειστήρια, εγώ τουλάχιστον, ομολογώ και παραδέχομαι δημοσίως, ότι ο βαθμός πίστης μου είναι υπό του μηδενός. Δικαιολογούμαι όμως, κατά κάποιον τρόπο, διότι δεν δηλώνω ούτε χριστιανός, ούτε πιστός…

Μάλλον όμως τώρα, οι περισσότεροι κάνουν στον εαυτό τους, το αυθόρμητο ερώτημα: Άραγε, τί αποτελέσματα θα είχαν τα παραπάνω «τεστ» πάνω σ’ αυτούς που κατέχουν εργολαβικά την πίστη και ειδικά στους «επαγγελματίες» έμπορους της πίστης, τους κληρικούς; Πόσοι απ’ αυτούς έχουν δοκιμάσει τον βαθμό της πίστης τους, με βάση τις ανωτέρω ρήσεις του Ιησού;

Προσωπικά, πολύ υποψιάζομαι, πως αν επιχειρούσαν π.χ. να μετακινήσουν ένα βουνό με κινητήριο μοχλό την «πίστη» τους, δύο τινά θα μπορούσαν να συμβούν:
1. Να μην συμβεί απολύτως τίποτα… (λέτε;…).
2. Να μετακινηθεί όντως το βουνό και να…πέσει στα κεφάλια τους!

Γι’ αυτό αγαπητοί «πιστοί», όταν θα νιώσετε κάποια στιγμή την ανάγκη, να επικαλεστείτε την «πίστη» σας, θυμηθείτε κι αυτά τα εδάφια της «θεόπνευστης» (για να μην ξεχνιόμαστε) Αγίας Γραφής. Και μην μπείτε στην διαδικασία να τα υποβαθμίσετε ή να τα ερμηνεύσετε κατά το δοκούν (συνήθης πρακτική των Ιουδαιοχριστιανών), γιατί δεν τα «λέει» ο οποιοσδήποτε, αλλά ο «Κύριος υμών Ιησούς Χριστός»…

Εν τέλει, καθώς «η πίστη μετακινεί βουνά» και για να παραφράσουμε την γνωστή ρήση «Ιδού η Ρόδος, ιδού και το πήδημα»: Ιδού το όρος, ιδού και η μετακίνηση λοιπόν…

Με αφορμή την καταδίκη της Ιταλίας από το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, για την ύπαρξη «εσταυρωμένων» στις σχολικές αίθουσες (μετά από προσφυγή της Soile Lautsi, μιας Ιταλίδας τής οποίας τα παιδιά, παρακολουθούσαν μαθήματα σε δημόσιο σχολείο, γεμάτο «εσταυρωμένους», σε κάθε τάξη, όπως και σε ολόκληρη την Ιταλία), απέναντι σ’ αυτούς που νιώθουν να τούς θίγονται τα «ιερά και τα όσια» (αισθανόμενοι ότι αργά ή γρήγορα, κάτι τέτοιο θα συμβεί και στην Ελλάδα), ίσως θα ήταν χρήσιμο να παρατεθεί το σκεπτικό μιας απόφασης δικαστηρίου στις Η.Π.Α. το 2000.

Η απόφαση αφορά την υπόθεση «Santa Fe Independent School Dist. v. Doe» και συμπυκνώνει μέσα σε λίγες μόνο γραμμές την αιτιολόγηση της μη ύπαρξης θρησκευτικών συμβόλων στα σχολεία.

«School sponsorship of a religious message is impermissible because it sends the ancillary message to members of the audience who are nonadherents “that they are outsiders, not full members of the political community, and an accompanying message to adherents that they are insiders, favored members of the political community».

Δηλαδή:
«Η εναγκάλιση ενός θρησκευτικού μηνύματος από το σχολείο είναι ανεπίτρεπτη διότι στέλνει το συμπληρωματικό μήνυμα προς τα μέλη του ακροατηρίου που είναι αλλόθρησκοι, ότι είναι παρείσακτοι, ότι δεν είναι πλήρως μέλη της πολιτειακής κοινωνίας, και ένα συνοδευτικό μήνυμα προς τους ομόθρησκους ότι εκείνοι είναι αναγνωρισμένα, ευνοούμενα μέλη της πολιτειακής κοινωνίας».
(Το κείμενο και η μετάφραση από τον Διαγόρα τον Μήλιο)

Και για να «δανειστώ» τον συλλογισμό του (τού Διαγόρα), «για να μπορέσουν κάποιες τόσο “λεπτές” έννοιες να ληφθούν σοβαρά υπόψη από τους δικούς μας νομοθέτες θα πρέπει πρώτα να φύγουν από το Σύνταγμα της Ελλάδας οι αισχρότητες περί επικρατούσας θρησκείας κ.λπ.
Βλέπετε, έτσι όπως είναι αυτή τη στιγμή το Σύνταγμα, ο διαχωρισμός των μελών της κοινωνίας σε “παρείσακτα” και “αναγνωρισμένα”, είναι συνταγματικά κατοχυρωμένος».

Ενημέρωση: Τα «μαντάτα» έφτασαν και στην Ελλάδα και κατατέθηκε ήδη προσφυγή για την απομάκρυνση των θρησκευτικών συμβόλων, με βάση την προηγούμενη απόφαση που αφορά την Ιταλία.

Αν σας ρωτήσει κάποιος «μπορεί ένας άνθρωπος να συνομιλήσει μ’ ένα ζώο;», το πιθανότερο είναι να τον κοιτάξετε καχύποπτα και να προσπαθήσετε να μαντέψετε από ποιο τρελοκομείο το έσκασε. Κι όμως…

Η χριστιανική θρησκεία έχει καταφέρει να φυτέψει στον εγκέφαλο των πιστών της, την συνομιλία μιας γυναίκας κι ενός φιδιού, ως πραγματικό γεγονός. Μιλάμε φυσικά για την Εύα και τον «κατηραμένο όφη» και την «συνομιλία» τους η οποία διημείφθη στον «Παράδεισο». Αν σκεφτεί λοιπόν κανείς, ότι πάνω στο αλλόκοτο αυτό «γεγονός» έχει χτιστεί το τερατούργημα του Χριστιανισμού κι υπάρχουν άνθρωποι που πιστεύουν πως όντως συνέβη κάτι τέτοιο, τότε δεν χρειάζεται και μεγάλη προσπάθεια οι ίδιοι άνθρωποι να πειστούν ότι ένας κατοπινός «μεσσίας» έκανε «πράματα και θάματα». Μιλάμε φυσικά για τον Ιησού Χριστό.

Με τον Ιησού παρατηρείται το εξής παράδοξο: Ενώ υπάρχουν σχετικά άφθονες «πληροφορίες» για την αρχή και το τέλος τής ζωής του (όχι ιστορικές βέβαια, αλλά απ’ τα «θεόπνευστα» ευαγγέλια), για τον υπόλοιπο βίο του δεν γνωρίζουμε απολύτως τίποτε. Ή μήπως γνωρίζουμε;…

Μερικά από τα «απόκρυφα» ευαγγέλια της Εκκλησίας και ο φιλόσοφος Κέλσος ο οποίος επικαλείται εβραϊκές μαρτυρίες, ρίχνουν λίγο φως σ’ αυτή την σκοτεινή πλευρά του «Θεανθρώπου», ο οποίος, παιδί ακόμα, ως φαίνεται οδηγημένος απ’ τη φτώχεια, πήγε αρχικά στην Αίγυπτο για να εργαστεί. Εκεί κατέληξε να γίνει μαθητευόμενος μάγος, μαθαίνοντας την τέχνη του υπνωτισμού και της ταχυδακτυλουργίας. Από κει φέρεται να περιπλανήθηκε στην Μέση Ανατολή, αποκομίζοντας ακόμα περισσότερες εμπειρίες, μέχρι ότου επέστρεψε στη Γαλιλαία έτοιμος να εφαρμόσει όλα όσα έμαθε.

Ένας επαγγελματίας «μάγος» όμως χρειάζεται και συνεργάτες για να κάνει τις απατεωνιές του. Αυτοί δεν άργησαν να βρεθούν. Ήταν οι 12 Απόστολοι, που δεν ήταν μόνο 12 βέβαια (ο αριθμός είναι καθαρά συμβολικός), αλλά πολλοί περισσότεροι (κι αυτό δεν είναι κρυφό, ασχέτως αν δεν είναι ευρέως γνωστό). Τουλάχιστον άλλοι 70 («Ύστερα απ’ αυτά ο Kύριος διόρισε κι άλλους εβδομήντα και τούς έστειλε, να πάνε πριν από τον ίδιο, σε κάθε πόλη και σε κάθε τόπο που επρόκειτο να επισκεφτεί», Κατά Λουκά, κεφ.10.1). Και τι Απόστολοι… Ένας κι ένας… Του σκοινιού και του παλουκιού οι περισσότεροι, αν όχι όλοι, κρίνοντας για παράδειγμα τις επιλογές του Σίμωνα του Ζηλωτή και του Ιούδα του Ισκαριώτη, οι οποίοι ανήκαν σε ομάδες δολοφόνων, φανατικών Ιουδαίων επαναστατών.

Κι κάπως έτσι αρχίζει η «βιομηχανία» των «θαυμάτων», αρχής γενομένης απ’ τον «γάμο της Κανά», όπου ο Ιησούς εμφανίζεται να μετατρέπει το νερό σε κρασί, αφού προηγουμένως έχει ευλογήσει τον γάμο. Το συγκεκριμένο «θαύμα», αναφέρεται μόνο στο «Κατά Ιωάννην» ευαγγέλιο (κεφάλαιο 2). Οι υπόλοιποι μαθητές, δεν ξέρουν, δεν είδαν, δεν άκουσαν. Μια στιγμή όμως… Έστω κι έτσι… Αλήθεια, τί γνώμη είχε ο Ιησούς για την ένωση άντρα και γυναίκας; Την απάντηση την βρίσκουμε στο «απόκρυφο» του Θωμά: «Ουαί σε εσάς που αγαπάτε την παρέα με την θηλυκότητα και την άπρεπη συναναστροφή μαζί της», ενώ στο Κατά Ματθαίον (19.10) διαβάζουμε: «…Υπάρχουν ευνούχοι που γεννήθηκαν έτσι. Υπάρχουν ευνούχοι που τους ευνούχισαν άνθρωποι και υπάρχουν ευνούχοι που μόνοι τους ευνουχίσθηκαν για χάρη της Βασιλείας των Ουρανών. Όποιος μπορεί να βαδίσει αυτόν τον δρόμο ας τον βαδίσει». Όταν το περιστατικό αυτό ξεκινά με τέτοιες αντιφάσεις (πως γίνεται να ευλογείς κάτι που δεν πιστεύεις;), χρειάζεται κάποιος ν’ αρχίζει να «πονοκεφαλιάζει» για το υποτιθέμενο θαύμα, για το αν έγινε και πώς έγινε;

Ένα άλλο καταπληκτικό «θαύμα», είναι αυτό όπου ο Ιησούς με λίγα ψάρια και ψωμί τάισε 5.000 άτομα. Απίστευτο; Ε ναι, είναι απίστευτο, αν λάβει κανείς υπόψιν το γεγονός ότι οι ίδιοι οι «μαθητές» τού Ιησού, οδηγημένοι απ’ την πείνα τους μπήκαν να κλέψουν σε ξένο χωράφι και μάλιστα Σάββατο, την ιερή ημέρα των Ιουδαίων («Eκείνον τον καιρό, ο Iησούς περνούσε κάποιο Σάββατο μέσα από τα σπαρτά. Kι επειδή οι μαθητές του πείνασαν, άρχισαν να ξεσποριάζουν στάχυα και να τρώνε», Κατά Ματθαίον, 12.1). Το πιο καταπληκτικό είναι ότι ο ίδιος ο Ιησούς, μετά την «ανάστασή» του, εμφανίζεται στους μαθητές τους και τους ρωτά: «Έχετε κάτι φαγώσιμο εδώ;» (Κατά Λουκάν, 24: 41). Αυτός δηλαδή που χόρτασε την πείνα των άλλων με τα «θαύματά» του, εμφανίζεται με τα συμπτώματα ενός κοινού θνητού που γουργουρίζει η κοιλιά του απ’ την πείνα. Για την «ιστορία», οι μαθητές του τον τάισαν με ψάρι και μέλι.

Θα αναρωτηθεί κάποιος εδώ «Εντάξει, άντε και πες ότι τα δέχομαι αυτά. Εδώ ο Κύριος ανάστησε νεκρούς, θεράπευσε ανάπηρους. Αυτά πως εξηγούνται;».
Όπως εξηγήθηκε και παραπάνω, ο Ιησούς είχε μια στρατιά από συνεργάτες κι απ’ αυτούς έστελνε πάντα 2 άτομα πριν απ’ αυτόν σε κάθε πόλη και χωριό που επισκέπτονταν με σκοπό να «θαυματουργήσει». Ο λόγος ήταν για να διαπιστώσουν αν τούς «σηκώνει το κλίμα» και στη συνέχεια να «πιάσουν δουλειά». Η ιστορία αυτή θυμίζει τούς σημερινούς «μάγους», οι οποίοι επιλέγουν «τυχαία» κάποιον «εθελοντή» απ’ το κοινό για να κάνουν τα «μαγικά» τους. Μαντέψτε λοιπόν, ποιοι ήταν αυτοί που «θεράπευσε» κι «ανάστησε» ο Χριστός… Όσον δε, αφορά την περίφημη ανάσταση του Λαζάρου, πρόκειται προφανώς για μία ακόμη απάτη. Το «θαύμα» αναφέρεται μόνο σε ένα ευαγγέλιο, στο «Κατά Ιωάννην» (κεφάλαια 11-12). Και είναι να απορεί κανείς, πως για το «θαύμα» των θαυμάτων, δεν υπάρχει λέξη γραμμένη, όχι μόνο στα υπόλοιπα τρία ευαγγέλια, αλλά ούτε καν και στα λεγόμενα «απόκρυφα». Διαβάζοντας όμως αυτό το κεφάλαιο, μαθαίνουμε και κάτι άλλο: Οι Ιουδαίοι αποφάσισαν να σκοτώσουν τον αναστημένο Λάζαρο! Είναι δυνατόν, θα αναρωτηθεί κάποιος, μετά από ένα τέτοιο θαύμα, να αποτολμούν κάτι τέτοιο; Προφανώς οι Ιουδαίοι δεν ήταν και τόσο εύπιστοι στα «μαγικά» του Ιησού και με την πράξη αυτή του έδιναν μια πολύ καλή ευκαιρία να τους κλείσει το στόμα μία και καλή, ανασταίνοντας για δεύτερη φορά τον νεκρό Λάζαρο (πραγματικά νεκρό όμως τώρα…). Δυστυχώς, ο Ιωάννης δεν μας αναφέρει τι συνέβη στην συνέχεια με τον Λάζαρο, αλλά μεταφέρει το σκηνικό απευθείας στον δρόμο για την Ιερουσαλήμ, όπου ο Ιησούς, στον γάιδαρο καβάλα, με την δόξα και την φήμη του «θαύματος», γίνεται δεκτός «μετά βαΐων και κλάδων» από εκστασιασμένους πιστούς.

Θα έπρεπε να απορεί πάντως, ακόμη και ο πιο καλόπιστος χριστιανός, γιατί ο Ιησούς με τις θεϊκές ικανότητες, χρειάζεται «γιατροσόφια» (π.χ. πηλό από σάλιο και χώμα, στα μάτια ενός τυφλού που «θεράπευσε») για να επιτελέσει τα «θαύματά» του, όταν αυτά θα μπορούσαν να γίνουν, με μια απλή προσταγή του.

Ίσως είναι περιττό βέβαια να ειπωθεί, πως «θαύματα», ανάλογα μ’ αυτά του Ιησού, προϋπάρχουν ήδη σε προχριστιανικές θρησκείες. Πρόκειται, δηλαδή, για μια ακόμη αντιγραφή και αναπαραγωγή παλαιότερων θρύλων.

Αλλά κι ίδιος ο Ιησούς (σύμφωνα πάντα με τα «θεόπνευστα» ευαγγέλια), εξοργίστηκε απ’ την απάθεια του πλήθους το οποίο έμεινε «αμετανόητο», παρά τα «πράματα και θάματα» που έκανε για να τους φέρει στον «δρόμο του Θεού» και άρχισε να εξαπολύει…κατάρες: «Τότε άρχισε ο Ιησούς να κατηγορή τας πόλεις εις τας οποίας είχαν γίνει τα περισσότερα θαύματά του διότι δεν μετενόησαν. “Αλλοίμονόν σου Χοραζίν, αλλοιμονόν σου Βηθσαιδά, διότι εάν τα θαύματα τα οποία έγιναν σ’ εσάς είχαν γίνει εις την Τύρον και την Σιδώνα, θα είχαν δείξει μετάνοιαν προ πολλού, με σάκκον και στάκτην. Εν τούτοις σας λέγω, η Τύρος και η Σιδών θα υποφέρουν πιο λίγο από σας κατά την ημέραν της κρίσεως. Και συ Καπερναούμ που υψώθηκες έως τον ουρανόν, θα καταβιβασθής έως τον Άδην, διότι, εάν εις τα Σόδομα είχαν γίνει τα θαύματα, τα οποία έγιναν σ’ εσέ, θα παρέμεναν μέχρι σήμερον. Αλλά σας λέγω ότι η χώρα των Σοδόμων θα υποφέρη πιο λίγο από σένα κατά την ημέρα της κρίσεως» (Κατά Ματθαίον, 11.20-11.25).

Κι απατεώνας κι αποτυχημένος δηλαδή…

Όπου υπάρχει καπνός, λένε, υπάρχει και φωτιά…
Φυσικά τα περί σύλληψης του Χριστού με την όσφρηση του κρίνου, από την Μαρία, δεν αποτελεί τίποτε άλλο παρά ένα ακόμα σενάριο χριστιανικής φαντασίας, το οποίο μπορεί να γίνει αποδεκτό μόνο από μικρά παιδιά, καθώς και οπαδούς τού «πίστευε και μη ερεύνα».

Τι ήταν όμως αυτό που οδήγησε τούς πρώτους χριστιανούς, στην επινόηση αυτού τού μύθου; Γιατί ντε και καλά η Μαρία έπρεπε να είναι «παρθένα» και πολύ περισσότερο, όταν τόσο ο Λουκάς, όσο κι ο Ματθαίος, αφήνουν να εννοηθεί ότι ο Ιησούς δεν είναι το μόνο παιδί που γέννησε η Μαρία; («Και ενώ βρίσκονταν εκεί, συμπληρώθηκαν οι ημέρες για να γεννήσει· και γέννησε τον γιο της τον πρωτότοκο…», Λουκάς 2: 6-7 – «Και όταν ο Ιωσήφ σηκώθηκε από τον ύπνο, έκανε όπως τον πρόσταξε ο άγγελος του Κυρίου· και πήρε τη γυναίκα του. Και δεν τη γνώριζε, μέχρις ότου γέννησε τον πρωτότοκο γιο της· και αποκάλεσε το όνομά του Ιησού», Ματθαίος 1: 25-26). Μήπως ήθελαν να «κουκουλώσουν» κάτι;

Τα «κουτσομπολιά» τής εποχής εκείνης, αναφέρουν ότι η Μαρία δεν ήταν και τόσο…πιστή σαν σύζυγος. Διάφορες πηγές, όπως το Ταλμούδ και ο φιλόσοφος Κέλσος, αναφέρουν ότι η Μαρία «παραστράτησε» και κατέστη έγκυος, τρώγοντας από ξένη «πορτοκαλιά». Το ποιος ήταν ο απατημένος και ποιος ο «επιβήτορας», δεν είναι σαφές και για να είμαστε ειλικρινείς είναι δύσκολο να τεκμηριωθεί ιστορικά. Σύμφωνα πάντως με την πιο διαδεδομένη άποψη, ο μαραγκός Ιωσήφ χώρισε την Μαρία και την έδιωξε, όταν έμαθε ότι «τού τα φορούσε» με κάποιον Εβραίο, ονόματι Παντέιρα. Σύμφωνα με άλλη εκδοχή, ο άντρας της δεν ονομάζονταν Ιωσήφ, αλλά Ιωάννης, ενώ όσον αφορά το «τρίτο πρόσωπο», γίνεται λόγος και για έναν Ρωμαίο στρατιώτη. Αυτή, γεμάτη ντροπή, αλλά και φόβο, καθώς ο μωσαϊκός νόμος ήταν ιδιαίτερα αυστηρός με την μοιχεία και τα νόθα παιδιά, περιπλανιόταν από δω κι από κει, μέχρι που γέννησε τον Ιησού. Οι εκδοχές της γέννησης, πολλές κι αυτές, που δεν είναι τού παρόντος.

Αιχμές και υπονοούμενα για την νόθα προέλευση του Ιησού βρίσκουμε και στην Αγία Γραφή (που σε κάποιες νεοελληνικές μεταφράσεις «εξαφανίζονται»):
«Ἔλεγεν οὖν ὁ Ἰησοῦς πρὸς τοὺς πεπιστευκότας αὐτῷ Ἰουδαίους· Ἐὰν ὑμεῖς μείνητε ἐν τῷ λόγῳ τῷ ἐμῷ, ἀληθῶς μαθηταί μού ἐστε, καὶ γνώσεσθε τὴν ἀλήθειαν καὶ ἡ ἀλήθεια ἐλευθερώσει ὑμᾶς. ἀπεκρίθησαν αὐτῷ· Σπέρμα Ἀβραάμ ἐσμεν καὶ οὐδενὶ δεδουλεύκαμεν πώποτε· πῶς σὺ λέγεις ὅτι ἐλεύθεροι γενήσεσθε; ἀπεκρίθη αὐτοῖς ὁ Ἰησοῦς· Ἀμὴν ἀμὴν λέγω ὑμῖν ὅτι πᾶς ὁ ποιῶν τὴν ἁμαρτίαν δοῦλός ἐστι τῆς ἁμαρτίας. ὁ δὲ δοῦλος οὐ μένει ἐν τῇ οἰκίᾳ εἰς τὸν αἰῶνα· ὁ υἱὸς μένει εἰς τὸν αἰῶνα. ἐὰν οὖν ὁ υἱὸς ὑμᾶς ἐλευθερώσῃ ὄντως ἐλεύθεροι ἔσεσθε. οἶδα ὅτι σπέρμα Ἀβραάμ ἐστε· ἀλλὰ ζητεῖτέ με ἀποκτεῖναι, ὅτι ὁ λόγος ὁ ἐμὸς οὐ χωρεῖ ἐν ὑμῖν. ἐγὼ ὃ ἑώρακα παρὰ τῷ πατρὶ μου λαλῶ· καὶ ὑμεῖς οὖν ὃ ἑωράκατε παρὰ τῷ πατρὶ ὑμῶν ποιεῖτε. Ἀπεκρίθησαν καὶ εἶπον αὐτῷ· Ὁ πατὴρ ἡμῶν Ἀβραάμ ἐστι. λέγει αὐτοῖς ὁ Ἰησοῦς· Εἰ τέκνα τοῦ Ἀβραάμ ἦτε, τὰ ἔργα τοῦ Ἀβραὰμ ἐποιεῖτε. νῦν δὲ ζητεῖτέ με ἀποκτεῖναι, ἄνθρωπον ὃς τὴν ἀλήθειαν ὑμῖν λελάληκα, ἣν ἤκουσα παρὰ τοῦ Θεοῦ· τοῦτο Ἀβραὰμ οὐκ ἐποίησεν. ὑμεῖς ποιεῖτε τὰ ἔργα τοῦ πατρὸς ὑμῶν. εἶπον οὖν αὐτῷ· Ἡμεῖς ἐκ πορνείας οὐ γεγεννήμεθα· ἕνα πατέρα ἔχομεν, τὸν Θεόν».
Κατά Ιωάννην, 8: 31-41

Μετάφραση:
«Στους Iουδαίους, λοιπόν, που είχαν πιστέψει σ’ αυτόν, έλεγε ο Iησούς: Aν εσείς μείνετε σταθεροί στον λόγο μου, θα είστε πραγματικά μαθητές μου, και θα γνωρίσετε την αλήθεια και η αλήθεια θα σας ελευθερώσει. Tου απάντησαν: Eμείς είμαστε απόγονοι του Aβραάμ και δεν έχουμε γίνει ποτέ δούλοι κανενός, πώς λοιπόν λες εσύ ότι θα γίνουμε ελεύθεροι; O Iησούς τους αποκρίθηκε: H αλήθεια είναι, και σας το τονίζω, πως ο καθένας που αμαρτάνει, είναι δούλος της αμαρτίας. Kι ο δούλος δε μένει στο σπίτι μόνιμα, ο γιος όμως μένει μόνιμα. Aν, λοιπόν, σας ελευθερώσει ο Γιος, τότε θα είστε πραγματικά ελεύθεροι. Tο ξέρω πως είστε απόγονοι του Aβραάμ. Όμως θέλετε να με σκοτώσετε, γιατί η δική μου διδαχή δε βρίσκει χώρο μέσα σας. Eγώ μιλώ για ό,τι είδα κοντά στον Πατέρα μου, κι εσείς λοιπόν κάνετε ό,τι είδατε κοντά στον δικό σας πατέρα. Aποκρίθηκαν εκείνοι και του είπαν: O πατέρας μας είναι ο Aβραάμ. Tους λέει ο Iησούς: Aν ήσασταν παιδιά του Aβραάμ, θα κάνατε τα έργα του Aβραάμ. Tώρα όμως θέλετε να με σκοτώσετε, έναν άνθρωπο που σας έχω πει την αλήθεια, την οποία άκουσα από τον Θεό. Aυτό ο Aβραάμ δεν το έκανε. Eσείς κάνετε τα έργα του δικού σας πατέρα. Tου είπαν τότε: Eμείς δεν έχουμε γεννηθεί από πορνεία. Έναν πατέρα έχουμε: τον Θεό».

Είναι περιττό να ειπωθεί βέβαια, πως ο Ιησούς αφήνει ασχολίαστη αυτή τη μομφή και συνεχίζει την «διδασκαλία» του, σαν να μην την άκουσε.

Οι χριστιανοί, θέλοντας να «καθαρίσουν» το λερωμένο όνομα τής μητέρας του Ιησού, επινόησαν την ιστορία τής παρθενικής σύλληψης, ή για να είμαστε πιο ακριβείς, την «δανείστηκαν» από παλαιότερους παγανιστικούς μύθους (Διόνυσος, Μίθρας, Όσιρις κ.α.). Τα περί παρθενίας της Μαρίας ακόμη και μετά τον τοκετό, τα μαθαίνουμε από το απόκρυφο ευαγγέλιο «Πρωτευαγγέλιον τού Ιακώβου», ενώ είναι απορίας άξιον, ότι κάτι τέτοιο δεν αναφέρεται σε κανένα από τα Ευαγγέλια της Καινής Διαθήκης!

Η ιδέα ότι η Μαρία ήταν μοιχαλίδα ποτέ δεν εξαλείφθηκε τελείως στην χριστιανική μυθολογία. Αντί τής πλήρους εξαλείψεως, ο χαρακτήρας τής Μαρία διαχωρίστηκε στα δύο: Την Μαρία (Μαριάμ) την μητέρα του Ιησού, που επιστεύετο ότι ήταν παρθένος, και την Μαρία Μαγδαληνή, που επιστεύετο ότι ήταν μια γυναίκα ανήθικης υπόληψης. Σύμφωνα με τον Εβραίο ερευνητή Hayyim ben Yehoshua («Απορρίπτοντας ιεραπόστολους», μετάφραση δρος Ιωάννου, Νεοκλέους Φιλάδελφου, Μ. Ρούσσου), η ιδέα ότι ο χαρακτήρας τής Μαρίας Μαγδαληνής προέρχεται επίσης από την Μαρία την μητέρα τού Ιησού, επιβεβαιώνεται από το γεγονός ότι το παράξενο όνομα «Μαγδαληνή» μοιάζει καθαρά με τον αραμαϊκό όρο «μγάδλα νσάγια» που σημαίνει «κομμώτρια γυναικών». Υπήρχε η πεποίθηση ότι η μάνα του Ιησού ήταν η «Μιριάμ, η κομμώτρια γυναικών». Επειδή όμως οι χριστιανοί δεν γνώριζαν τι σήμαινε το όνομα «Μαγδαληνή», αργότερα είκαζαν ότι σήμαινε αυτήν που καταγόταν από τα Μάγδαλα στα δυτικά της λίμνης Κιννέρετ (Γεννησαρέτ). Η ιδέα τών δύο Μαριών ταίριαζε καλά με τον παγανιστικό τρόπο σκέπτεσθαι. Το απείκασμα του Ιησού που συνοδευόταν από δύο Μαρίες μάς υπενθυμίζει κτυπητά τον Διόνυσο που συνοδευόταν από την Δήμητρα και την Περσεφόνη.

Όλα αυτά όμως ήταν «ψιλά γράμματα» για τούς «πατέρες» της Εκκλησίας, αν και τούς πήρε κάπου τέσσερις αιώνες να παραμερίσουν τον μισογυνισμό τους και να ανακηρύξουν την Μαρία ως «Παναγία και Υπεραγία Θεοτόκο» στην Γ’ Οικουμενική Σύνοδο τής Εφέσου (431 μ.Χ.). Μέχρι τότε η «Μεγαλόχαρη» βρίσκονταν σε γενική ανυποληψία. Ας όψεται όμως η ανάγκη τής ανεύρεσης μιας γυναικείας θεότητας, που μέχρι τότε απουσίαζε από τον Χριστιανισμό, καθώς μέσα στον γενικό αχταρμά του, υπήρχε ένας Θεός απροσδιορίστου φύλου, ένας άντρας (Χριστός) και κάτι…ουδέτερο (Άγιο Πνεύμα). Δεν υπήρχε όμως γυναίκα, σε αντίθεση με τις περισσότερες θρησκείες. Με λίγα λόγια, έγινε η ανάγκη φιλότιμο…

Ο Ιεχωβάς που από όλους τους θεούς που λάτρεψαν οι άνθρωποι, υπήρξε οπωσδήποτε ο πιο φθονερός, ματαιόδοξος, θηριώδης, άδικος, αιμοχαρής και τυρρανικός, ο μεγαλύτερος εχθρός της ανθρώπινης αξιοπρέπειας και ελευθερίας, έπλασε τον Αδάμ και την Εύα, άγνωστο γιατί, ίσως για να αποκτήσει καινούργιους σκλάβους.

Έθεσε γενναιόδωρα στην διάθεσή τους ολόκληρη την γη, με τους καρπούς της και τα ζώα της, και έθεσε έναν μονάχα φραγμό σε αυτήν την πλήρη απόλαυση: Τους απαγόρευσε ρητά να αγγίξουν τον καρπό του δένδρου της Επιστήμης. Ήθελε να παραμείνει ο άνθρωπος για πάντα κτηνώδες πλάσμα, στερημένο από κάθε αυτοσυνείδηση, αιώνια γονατισμένος μπροστά στον «ζωντανό» Θεό, πλάστη και αφέντη του. Να όμως που πρόβαλε ο Σατάν, ο αιώνιος εξεγερμένος, το πρώτο ατίθασο πνεύμα, ο απελευθερωτής των κόσμων! Κάνει τον άνθρωπο να ντραπεί για την ζωώδη άγνοια και δουλικότητά του και τον χειραφετεί, τον σημαδεύει με την σφραγίδα της ελευθερίας και της υπερηφάνειας, ωθώντας τον στην ανυπακοή και πείθοντάς τον να γευτεί τον απαγορευμένο καρπό.

Τα υπόλοιπα είναι γνωστά. Ο καλός Θεός, που όμως η μελλογνωσία του, μια από τις κλασικές θεϊκές ιδιότητες, θα ‘πρεπε κανονικά να τον είχε προειδοποιήσει για όλα όσα θα συνέβαιναν, παραδόθηκε σε μια τρομερή όσο και γελοία έκρηξη οργής: Καταράστηκε τον Σατάν, τον άνθρωπο και τον κόσμο που ο ίδιος υποτίθεται ότι δημιούργησε, βάζοντάς τα κατά κάποιον τρόπο με τον ίδιο του τον εαυτό, όπως τα θυμωμένα παιδιά. Και δεν αρκέστηκε να πλήξει τους προπάτορές μας, αλλά καταράστηκε όλες τις μέλλουσες γενεές, που φυσικά ήσαν αμέτοχες του όποιου εγκλήματος των προγόνων τους. Οι χριστιανοί θεολόγοι βρίσκουν αυτό το πράγμα πολύ σοφό και δίκαιο, επειδή ακριβώς είναι τερατώδες, άνομο και παράλογο.

Έπειτα ο Ιεχωβάς θυμήθηκε ότι δεν είναι μόνο θεός της εκδίκησης και της οργής, αλλά και θεός της αγάπης και, αφού βασάνισε μερικά δισεκατομμύρια φτωχά ανθρώπινα πλάσματα και τα καταδίκασε στην αιώνια κόλαση, λυπήθηκε τους υπόλοιπους και, για να τους σώσει, για να συμβιβάσει την αιώνια και θεία αγάπη του με την εξίσου αιώνια και θεία οργή του που τον έκανε πάντα να διψάει για θύματα και αίμα, έστειλε στον κόσμο σαν εξιλαστήριο θύμα τον μοναδικό γιο του, προορισμένο δήθεν να σκοτωθεί από τους ανθρώπους.

Αυτό είναι το εκπληκτικό μυστήριο της «Λύτρωσης» στο οποίο στηρίζονται όλες οι χριστιανικές δοξασίες. Και να΄χε τουλάχιστον όντως λυτρώσει τον κόσμο αυτός ο θείος σωτήρας! Όμως όχι. Στον παράδεισο που υποσχέθηκε ο Χριστός είναι γνωστό και ρητά διατυπωμένο, ότι θα υπάρχουν ελάχιστοι εκλεκτοί. Οι υπόλοιποι, η τεράστια πλειονότητα των παρόντων και μελλουσών γενεών, είναι αιώνια καταδικασμένοι στο πυρ το εξώτερον.

Στο αναμεταξύ, για να μας παρηγορήσει ο πάντα δίκαιος και πανάγαθος Θεός, παραδίδει τον κόσμο στην διακυβέρνηση των Ναπολεόντων Γ, των Γουλιέλμων Α, των Φερδινάνδων της Αυστρίας και των Αλεξάνδρων πασών των Ρωσιών. Τέτοια είναι τα παραμύθια που σερβίρονται και τα τερατώδη δόγματα που διδάσκονται ακόμα και σήμερα στα σχολεία της Ευρώπης, με ρητή εντολή των κυβερνήσεων. Και αυτό ονομάζεται μόρφωση των λαών! Δεν είναι ολοφάνερο ότι όλες οι κυβερνήσεις δηλητηριάζουν συστηματικά και αποκτηνώνουν εσκεμμένα τις λαϊκές μάζες;

Αυτά τα ποταπά και εγκληματικά μέσα χρησιμοποιούν για να διαιωνίσουν την σκλαβιά των λαών, για να μπορούν πιο εύκολα να νέμονται τα προϊόντα του ιδρώτα τους. Τί βαρύτητα έχουν τα εγκλήματα όλων των δολοφόνων της υφηλίου μπροστά σε αυτό το συνεχές έγκλημα κατά της ανθρωπότητας, που διαπράττεται καθημερινά και απροκάλυπτα σε όλη την έκταση του πολιτισμένου κόσμου από αυτούς που έχουν το θράσος να αυτοαποκαλούνται κηδεμόνες και πατέρες των λαών;

Και όμως, στο παραμύθι του προπατορικού αμαρτήματος, ο Θεός δικαίωσε τον Σατάν, αναγνώρισε ότι εκείνος δεν είχε εξαπατήσει τον Αδάμ και την Εύα όταν υποσχόταν την Επιστήμη και την Ελευθερία σαν ανταμοιβή για την πράξη ανυπακοής που τους ώθησε να διαπράξουν. Αμέσως μόλις έφαγαν τον απαγορευμένο καρπό, ο Θεός είπε στον εαυτό του, σύμφωνα τουλάχιστον με την Βίβλο: «Ιδού, έγινε ο Αδάμ όμοιος με εμάς ως προς την γνώση του καλού και του κακού. Και τώρα ας φροντίσουμε να μην απλώσει το χέρι του και πιάσει τον καρπό της ζωής και φάει και ζήσει αιωνίως».

Ας αφήσουμε τώρα το φανταστικό μέρος αυτού του παραμυθιού και ας εξετάσουμε το πραγματικό νόημά του, που άλλωστε είναι ολοφάνερο. Ο άνθρωπος χειραφετήθηκε, έπαψε να είναι ζώο και έγινε άνθρωπος, άρχισε την Ιστορία του και την ειδικά ανθρώπινη ανάπτυξή του με μια πράξη ανυπακοής και επιστήμης, δηλαδή με την ΕΞΕΓΕΡΣΗ και την ΣΚΕΨΗ…

[…] Είναι ολοφάνερο ότι το τρομερό αυτό και ανεξήγητο μυστήριο του Ιεχωβά στηρίζεται στον παραλογισμό, επειδή ακριβώς μόνο το παράλογο δεν επιτρέπει να του δοθεί καμμία εξήγηση. Είναι ολοφάνερο ότι όποιος το χρειάζεται για να ζήσει και να ευτυχίσει, πρέπει να αποκηρύξει την λογική του και να επιστρέψει, αν το μπορεί, στην αφελή, τυφλή και ηλίθια πίστη. Πρέπει να επαναλάβει μαζί με τον Τερτυλλιανό και όλους τους πραγματικούς πιστούς τα λόγια που συνοψίζουν την πεμπτουσία της θεολογίας: «CREDO QUIA ABSURDUM!» (ΠΙΣΤΕΥΩ ΓΙΑΤΙ ΕΙΝΑΙ ΠΑΡΑΛΟΓΟ!). Τότε σταματάει κάθε συζήτηση και απομένει η επική ηλιθιότητα της πίστης. Όμως αμέσως τίθεται ένα άλλο ερώτημα: Πώς μπορεί να γεννηθεί σε έναν έξυπνο και μορφωμένο άνθρωπο η ανάγκη να πιστέψει σε τέτοια πράγματα;…

Πηγή: «Θεός και κράτος» του Μιχαήλ Μπακούνιν (dikaiopolis.pblogs.gr)