«Ημίν μεν ου νόμος εστίν ανθρώπους θύειν αλλ’ ανόσιον».
Πλάτων («Μίνως», 315b)

Μία από τις γνωστές πρακτικές των χριστιανών απολογητών, όταν θέλουν να αναδείξουν το μεγαλείο και την ανωτερότητα του Χριστιανισμού έναντι των άλλων θρησκειών και γενικότερα πολιτισμών, είναι η σπίλωση του αρχαίου κόσμου και δη του ελληνικού, με κάθε τρόπο.

Ένα από τα επιχειρήματα που χρησιμοποιούν στο πλαίσιο αυτό, είναι το ότι στην αρχαία πολυθεϊστική Ελλάδα (κι όχι μόνο σ’ αυτήν), τελούνταν ανθρωποθυσίες. Πράγματι, στην περίπτωση αυτή, υπάρχουν αναφορές που κάνουν λόγο για ανθρωποθυσίες, καθώς και κάποιες ενδείξεις. Όμως, οι μεν ενδείξεις δεν αποτελούν οπωσδήποτε και αποδείξεις, οι δε αναφορές διερευνώνται ως προς την αξιοπιστία τους. Σε κάθε περίπτωση δεν μιλάμε για ένα πανελλαδικό και συστηματικό φαινόμενο (ακολουθεί αναφορά στην συνέχεια του άρθρου), όπως θέλουν να το παρουσιάσουν οι Ιουδαιοχριστιανοί.

Όμως εδώ τίθεται ένα ερώτημα: Από που κι ως που ο Χριστιανισμός γίνεται τιμητής αυτών των τελετών, ακόμη κι αν τις δεχθούμε ως δεδομένες, όταν το αίμα στην Αγία Γραφή ρέει άφθονο; Κι όχι μόνο στην Αγία Γραφή, αλλά και στην πραγματική ιστορία του Χριστιανισμού. Στο σπίτι του κρεμασμένου μιλάνε για σκοινί; Άραγες, τα όποια θεωρούμενα εγκλήματα των άλλων, ελαφρύνουν τον Χριστιανισμό από το βαρύ φορτίο αίματος που κουβαλά στην διαχρονική εγκληματική ιστορία του και του προσφέρει άλλοθι;

Μήπως οι απολογητές παθαίνουν επιλεκτική αμνησία, ή δεν έχουν διαβάσει την Παλαιά Διαθήκη, όπου ο Θεός τους, προτρέπει ή αποδέχεται την ανθρωποθυσία; Ξεχάσανε τον Αβραάμ που ήταν έτοιμος να σφάξει σαν αρνί τον γιο του Ισαάκ, σύμφωνα με την θεϊκή βούληση;

Μήπως αγνοούν ή ξεχνάνε την ιστορία του Ιεφθάε και της κόρης του;

Για να τους την θυμίσουμε λοιπόν, μέσα απ’ τη «θεόπνευστη» Αγία Γραφή και τους «Κριτές» (11: 29-40), βάσει της μετάφρασης Βάμβα: …
Ανάγνωση ολόκληρου του θέματος…

Ας μην αυταπατώμαστε… Στην Ελλάδα δεν πρόκειται να δούμε ποτέ πολιτικό, με δάκρυα στα μάτια, να προσπαθεί να σώσει την τιμή της χώρας. Ο κυνισμός και η δουλοφροσύνη περισσεύουν σ’ αυτόν εδώ τον τόπο.

Ας θυμηθούμε λοιπόν πως συμπεριφέρονται οι πραγματικά μεγάλοι πολιτικοί κι ας κάνουμε την θλιβερή σύγκριση με τα εν Ελλάδι γιουσουφάκια…

Παρέλαβα κράτος διεθνώς αναγνωρισμένο. Δεν θα παραδώσω «κοινότητα» χωρίς δικαίωμα λόγου διεθνώς και σε αναζήτηση κηδεμόνα. Και όλα αυτά έναντι κενών, παραπλανητικών, δήθεν, προσδοκιών. Έναντι της ανεδαφικής ψευδαίσθησης ότι η Τουρκία θα τηρήσει τις δεσμεύσεις της.

 

Συμπατριώτισσες, συμπατριώτες…
Στις 24 Απριλίου θα τοποθετηθείτε με ένα «ΝΑΙ» ή ένα «ΟΧΙ» στο «Σχέδιο Ανάν». Θα αποφασίσετε για το παρόν και το μέλλον της Κύπρου. Για τη γενιά μας, αλλά και τις γενιές που θα έρθουν μετά από εμάς.

 

Έχω εμπιστοσύνη στην κρίση σας.

 

Είμαι βέβαιος ότι δεν σας αγγίζουν ψεύτικα διλήμματα.

 

Ότι δεν σας τρομάζουν απειλές για δήθεν διεθνή απομόνωση.

 

Ότι δεν σας πείθουν τα περί δήθεν τελευταίας ευκαιρίας.

 

Είμαι βέβαιος ότι εξακολουθούν να έχουν για σας νόημα οι ηθικές αρχές και αξίες του λαού μας, του πολιτισμού και του εθνικού ιστορικού μας βίου, τον οποίο θέλετε να συνεχίσουμε με ασφάλεια, δικαιοσύνη, ελευθερία και ειρήνη.

 

Ελληνικέ κυπριακέ λαέ…
Στη ζυγαριά του «ΝΑΙ» και του «ΟΧΙ», πολύ βαρύτερες και πολύ πιο επαχθείς θα είναι οι συνέπειες του «ΝΑΙ».

 

Σε καλώ να απορρίψεις το «Σχέδιο Ανάν».

 

Σε καλώ να πεις στις 24 του Απρίλη ένα δυνατό «ΟΧΙ»!

 

Σε καλώ να υπερασπιστείς το δίκαιο, την αξιοπρέπεια και την ιστορία σου…

Αξιότιμοι κύριοι:

Αν και χριστιανή, απευθύνομαι σ’ εσάς τους Αθέους να σάς ενημερώσω για το εξής: Πρίν από λίγο (μεσημέρι Τετάρτης 8-2-2012, ο Τουρκαλβανός Αρχιεπίσκοπος Αθηνών Ιερώνυμος έκλεισε με το «έτσι θέλω» το Ραδιόφωνο της Εκκλησίας 89,5 Fm, γιατί του στοίχιζε πολλά. Μένουν άνεργοι 87 συνάδελφοι.

Και τί είπε ο άθλιος ο Ιερώνυμος στην σημερινή Σύνοδο; Ότι προτιμάει να ταΐζει τους λαθρομετανάστες, παρά να πληρώνει τους τεμπέληδες Έλληνες εργαζόμενους στον 89,5! Πιό πολύ πονάει ο Τουρκαλβανός Ιερώνυμος τους Λάθρο από εμάς τους Έλληνες!..

Δουλεύω τηλεφωνήτρια στον Ραδιοσταθμό της Εκκλησίας 8 χρόνια, είμαι χωρισμένη μητέρα 2 παιδιών και βρίσκομαι σε απόγνωση αυτή την στιγμή. Τρελαθήκανε οι Δεσποτάδες μας, αγαπητοί κύριοι; Αυτό δίδαξε ο Κύριός μας Ιησούς Χριστός; Να φροντίζουμε τους Αλλόθρησκους και Αλλόφυλους, και να πετάμε στον δρόμο τα δικά μας παιδιά; Πάρτε θέση, σάς παρακαλώ, εσάς που σάς διαβάζουν πολλοί χριστιανοί, γιατί το πράγμα είναι πολύ σοβαρό.

Κάντε μιά σχετική ανάρτηση, γιατί σάς διαβάζει όλη η Θεολογική Σχολή και τους πονάει ό,τι γράφετε. Μπας και φιλοτιμηθούν και κάνουν πίσω.

Ευχαριστώ εκ των προτέρων.

Παναγιώτα Πεπόνη
Εργαζόμενη του 89,5 FM

Γράφει ο Ιωάννης Νεοκλής Φιλάδελφος Μ. Ρούσσος

Οι, ως συνήθως ανώνυμοι, απολογητές της ΟΟΔΕ με το διαδικτυακό άρθρο τους, «Το αντιχριστιανικό κείμενο-απάτη, “Περί ορθοδόξου και βυζαντινής Ιεράς Εξετάσεως” – Η κ. Αμαλία Κ. Ηλιάδη (ιστορικός), ο Ιωάννης Νεοκλής Ρούσσος (ανιστόρητος) και ο κρατικός υπάλληλος “Κοιαισίτωρ” (quaesitor), ο οποίος μετατράπηκε από υπεύθυνος για θέματα αστυφιλίας, σε… “ιεροεξεταστή”!», επιτέθηκαν σφοδρότατα και με χαρακτηρισμούς σε προηγούμενη έκδοση τού άρθρου μου με τίτλο «ΠΕΡΙ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ KAI ΒΥΖΑΝΤΙΝΗΣ ΙΕΡΑΣ ΕΞΕΤΑΣΕΩΣ» καθώς και σε μένα προσωπικώς, με κύριο αιτιολογικό το ότι στο μέρος του άρθρου με τίτλο «Το Αξίωμα του Quaesitor = Ανακριτή, Βυζαντινού Ιεροεξεταστή» γράψαμε εσφαλμένως ότι αυτό το αξίωμα και τα καθήκοντά του νομοθετήθηκαν εντός της Νεαράς 80, του έτους +539.

Έτσι εδώ τους παρέχω την παρακάτω απάντηση για να διορθωθεί και να λήξει το ζήτημα. …
Ανάγνωση ολόκληρου του θέματος…

Σε προηγούμενο άρθρο, είχε αναλυθεί ένα κείμενο-απάτη (ή μάλλον ένα απόσπασμά του) που έχει ως πηγή την ΟΟΔΕ (αρχική πηγή το Αντίβαρο, με παραπομπές στην «Εστία» και την «Ελεύθερη Ώρα»), που αφορά την μισθοδοσία των ιερέων από το κράτος.

Σ’ αυτό εδώ το άρθρο, θα αναλύσουμε γενικότερα ένα μεγαλύτερο μέρος του άρθρου αυτού, που φέρει το όνομα «Η Εκκλησιαστική περιουσία και οι υποχρεώσεις του κράτους» και αναφέρεται στην «αρπαγή» της εκκλησιαστικής περιουσίας από το κράτος με σκοπό την διανομή σε πρόσφυγες και ακτήμονες.

Για να είμαι ειλικρινής, νιώθω την ανάγκη ν’ απολογηθώ, επειδή με αυτό το κείμενο που έχει αναπαραχθεί από πλήθος ιστοσελίδων, την είχα πατήσει κι εγώ, καθώς αφ’ ενός όταν είχα ασχοληθεί μ’ αυτό πριν μερικά χρόνια ήμουν σχετικά «απονήρευτος» (γι’ αυτό δείξτε μια κατανόηση, αν εντοπίσετε στα παλιότερα κείμενα τέτοια ατοπήματα) κι αφ’ ετέρου φαίνεται πειστικό, καθώς δίνει παραπομπές σε νόμους.

Αυτό όμως είναι το μεγάλο μας πρόβλημα… Επαναπαυόμαστε στα γραφόμενά τους και στην κρίση τους, χωρίς να μπαίνουμε στην διαδικασία να κάνουμε επαλήθευση. Επειδή λοιπόν, η ιστορία με την μισθοδοσία των παπάδων μού έβαλε ψύλλους στ’ αφτιά, είπα να το ψάξω κι αυτό λίγο παραπάνω, πηγαίνοντας στις παραπομπές που παραθέτουν.

Κατ’ αρχάς, θα πρέπει να επισημάνουμε μια αντίφαση στα λεγόμενα της Εκκλησίας: Από τι μία επαίρεται πως χάρις στην εκκλησιαστική περιουσία και τις «δωρεές» της επιτέλεσε κοινωνικό και φιλανθρωπικό και εθνικό έργο κι απ’ την άλλη κλαίγεται πως το κράτος την έχει αφαιμάξει για τον ίδιο ακριβώς σκοπό.

Εξετάζοντας το κείμενο, θα διαπιστώσουμε ότι τίποτα απ’ τα δύο δεν ισχύει. Η Εκκλησία, ουδέποτε διέθεσε οικειοθελώς την περιουσία της στην υπηρεσία του κοινωνικού συνόλου και στα πλαίσια του φιλανθρωπικού χαρακτήρα της που ευαγγελίζεται. Όποτε το έκανε, το έκανε επειδή υποχρεώθηκε από το κράτος και τις επιτακτικές ανάγκες των καιρών και όπως θα δούμε παρακάτω, πάντα αντί αποζημιώσεως. Έγινε απαλλοτρίωση και όχι δήμευση (όπως ίσως θα έπρεπε να έχει γίνει προ πολλού) κι αυτό έχει μεγάλη διαφορά. Και για να μην δημιουργούνται παρανοήσεις, παρατίθεται η νομική έννοια της απαλλοτρίωσης, έτσι όπως ορίζεται από το Σύνταγμα (Άρθρο 17: Προστασία της ιδιοκτησίας, απαλλοτρίωση):

Kανένας δεν στερείται την ιδιοκτησία του, παρά μόνο για δημόσια ωφέλεια που έχει αποδειχθεί με τον προσήκοντα τρόπο, όταν και όπως ο νόμος ορίζει, και πάντοτε αφού προηγηθεί πλήρης αποζημίωση, που να ανταποκρίνεται στην αξία την οποία είχε το απαλλοτριούμενο κατά το χρόνο της συζήτησης στο δικαστήριο για τον προσωρινό προσδιορισμό της αποζημίωσης… Η αποζημίωση, εφόσον συναινεί ο δικαιούχος, μπορεί να καταβάλλεται και σε είδος ιδίως με τη μορφή της παραχώρησης της κυριότητας άλλου ακινήτου ή της παραχώρησης δικαιωμάτων επί άλλου ακινήτου… Η αποζημίωση ορίζεται από τα αρμόδια δικαστήρια…

Ας δούμε όμως τι γράφει το επίμαχο κείμενο της ΟΟΔΕ (τα έγχρωμα και έντονα γράμματα, καθώς και τα ορθογραφικά λάθη, δικά της): …
Ανάγνωση ολόκληρου του θέματος…