Υποψιάζομαι, πως διαβάζοντας τον τίτλο του θέματος, όσοι τυγχάνει να είναι κάτοικοι της Πρέβεζας, ή όσοι την έχουν επισκεφτεί, πιθανότατα να ψυχανεμίζονται περί τίνος πρόκειται και να χαμογελούν με νόημα…

Ας εξηγήσουμε όμως και στους ανίδεους αναγνώστες, τι υποδηλώνει ο τίτλος…

Το 1967, με πρωτοβουλία του Πρεβεζάνου στρατηγού Θρασύβουλου Τσακαλώτου, μεταφέρονται από το Α’ Νεκροταφείο Αθηνών στην Πρέβεζα, τα οστά του ήρωα της Ελληνικής Επαναστάσεως του 1821, Οδυσσέα Ανδρούτσου -η μάνα του Ανδρούτσου ήταν απ’ αυτή την πόλη, ενώ εκεί είχε ζήσει για μερικά χρόνια και ο ίδιος ο Ανδρούτσος.

Τα οστά έγιναν δεκτά στην πόλη, με όλες τις πρέπουσες τιμές και τοποθετήθηκαν στη βάση του αγάλματος του Ανδρούτσου, στην ομώνυμη πλατεία της Πρέβεζας.

Ωστόσο, όταν έγιναν τα αποκαλυπτήρια του αγάλματος του Οδυσσέα Ανδρούτσου, οι παριστάμενοι αντίκρισαν μια εικόνα, που μάλλον δεν την περίμεναν (εκτός φυσικά, αυτών που είχαν γνώση περί του θέματος): Πέραν του ότι, φυσιογνωμικά το άγαλμα δεν έφερνε και τόσο στην γνωστή εικόνα που έχουμε για τον ήρωα, διαπίστωσαν γρήγορα, ότι το «καλλιτέχνημα» είχε κι ένα αρκετά παράξενο χαρακτηριστικό …
Ανάγνωση ολόκληρου του θέματος…

Ο διάλογος Αθηναίων και Μηλίων, που τον έχει διασώσει ο Θουκυδίδης, έχει δραματική επικαιρότητα, όχι μόνο για μας, αλλά γενικότερα για την ανθρωπότητα, που παραστέκεται μάρτυρας πολλών τέτοιων «διαλόγων» (με διάφορες παραλλαγές) ανάμεσα στην πάνοπλη αλαζονεία των ισχυρών και τη θαρραλέα αντιπαράταξη των μικρών λαών. Από το ίδιο το κείμενο αναδύεται ανενδοίαστη και απάνθρωπη και προκλητική η αλαζονεία της δύναμης και η ροπή της δύναμης προς την αδικία και την αυτοκαταστροφή.

ΤΟ 416-415 π.Χ. ο Πελοποννησιακός Πόλεμος βρίσκεται ήδη στο 16ο έτος του και τίποτε δεν δείχνει ποια θα είναι η κατάληξή του, έντεκα, περίπου, χρόνια αργότερα -όταν τελείωσε με πλήρη νίκη της Σπάρτης και ήττα των Αθηνών.

Ενώ ακόμα διαρκούσε η Νικίειος Ειρήνη που είχαν υπογράψει Αθηναίοι και Σπαρτιάτες, επιχείρησαν οι πρώτοι να εκβιάσουν τους Μήλιους να μπουν στην Αθηναϊκή Συμμαχία, μολονότι οι Μήλιοι ήταν άποικοι των Λακεδαιμονίων και δεν ήθελαν να γίνουν υπήκοοι των Αθηναίων, ενώ είχαν μείνει ως τότε, ουδέτεροι στη μεγάλη σύγκρουση.

Οι Μήλιοι, πιεζόμενοι από τους Αθηναίους, που ερήμωναν το έδαφός τους, περιήλθαν σε κατάσταση απροκάλυπτου πολέμου μ’ αυτούς. Οι τελευταίοι, θέλοντας να ξεκαθαρίσουν -μια για πάντα- το πρόβλημα της Μήλου, εκστράτευσαν εναντίον των Μηλίων, τον Μάρτιο του 416 π.Χ. Είχαν μαζί τους τριάντα δικά τους πλοία και οκτώ συμμαχικά (έξι από τη Χίο και δύο από τη Λέσβο) και η στρατιωτική τους δύναμη αποτελούνταν από Αθηναίους μεν 1.200 οπλίτες, 300 τοξότες και 20 ιπποτοξότες, συμμάχους δε, κυρίως νησιώτες, 1.500 περίπου. Συνολικά, δηλαδή είχαν μια δύναμη 3.000 περίπου ανδρών -πολλαπλάσια από εκείνη που μπορούσαν να αντιπαρατάξουν οι Μήλιοι.

Στρατοπέδευσαν έξω από τα τείχη της πόλης και έστειλαν προς διαπραγμάτευση πρέσβεις, σε μια προσπάθεια ειρηνικής υποταγής της νήσου. Οι Μήλιοι δεν παρουσίασαν τους πρέσβεις ενώπιον του λαού, όπως γινόταν σε άλλες περιπτώσεις, αλλά, προφανώς φοβούμενοι μήπως ο λαός παρασυρθεί από τα επιχειρήματα των πρέσβεων και δεν λάβει τη σωστή απόφαση, ζήτησαν από αυτούς να εκθέσουν τον σκοπό της ελεύσεώς τους, προς τις αρχές του τόπου και το κυβερνητικό συμβούλιο της Μήλου.

Οι Αθηναίοι πρέσβεις, αρχίζοντας την ομιλία τους, είπαν ότι, αφού δεν πρόκειται να μιλήσουν ενώπιον του λαού, αλλά η συνδιάσκεψη θα είναι κλειστή, επιτρέπουν στους Μήλιους, αντί να περιμένουν το τέλος του λόγου των Αθηναίων, να απαντούν αμέσως σε κάθε σημείο του, στο οποίο διαφωνούν, εκθέτοντες την αντίθετη άποψή τους. Και ρώτησαν τους Μήλιους αν εγκρίνουν τον τρόπο αυτόν της συζητήσεως.

Τότε άρχισε ένας από τους σημαντικότερους διαλόγους που έχει διασώσει η παγκόσμια Ιστορία. Πρόκειται για ένα κείμενο πολιτικού ρεαλισμού και αμοραλισμού, όπως θα δούμε παρακάτω, από τα λίγα που μπορεί να βρει κανείς. Είναι η περίπτωση όπου η δύναμη (Αθηναίοι) ποδοπατεί την έννοια της δικαιοσύνης που την επικαλείται η αδύναμη πλευρά (οι Μήλιοι). Είναι το δίκαιο του ισχυρού. Οι λόγοι των Αθηναίων στην περίοδο αυτή έχουν αποτελέσει κλασικό δείγμα πολιτικού κυνισμού και είναι ο πυρήνας της επιστημονικής μελέτης σε επίπεδο διεθνών σχέσεων.

Όταν οι «διαπραγματεύσεις» απέτυχαν, γιατί οι Μήλιοι επέμεναν να μείνουν ανεξάρτητοι και ουδέτεροι στο μικρό νησί τους, οι Αθηναίοι τους πολιόρκησαν, τους νίκησαν και την νίκη τους την επισφράγισαν με την ανηλεή σφαγή των Μηλίων …
Ανάγνωση ολόκληρου του θέματος…

«Δεν έχει σχέση ο μοναχισμός, αδελφοί μου, με τον ανθρωποκεντρισμό… Ένας άνθρωπος που πάει για μοναχός, φεύγει από τη ματαιότητα… Ο μοναχός, αδελφοί μου, δεν έχει σκοπούς ιδίους, δεν έχει συμφέρον… Ο μοναχός αγκαλιάζει την ακτημοσύνη».
Εφραίμ – Ηγούμενος Μονής Βατοπεδίου

Στο ακόλουθο βίντεο, εκτίθενται σε όλο τους το «μεγαλείο» οι απατεωνιές ρασοφόρων, πολιτικών και δικαστικών, που αφορούν το σκάνδαλο της Μονής Βατοπεδίου.

Ο πρωταγωνιστής μάλιστα του σκανδάλου, ο εκ Κύπρου ψευδοκήρυκας της ακτημοσύνης, καλόγερος-επιχειρηματίας Εφραίμ (κατά κόσμον Βασίλης Κουτσού), «πνευματικό» τέκνο του παιδεραστή μοναχού Ιωσήφ του Βατοπεδινού (αυτουνού, με το ηλίθιο «αιώνιο χαμόγελο», που διαφημίζουν κιόλας οι χριστιανοταλιμπανικές ιστοσελίδες), προσπάθησε με εξώδικο να αποτρέψει την μετάδοση της εκπομπής.

Απλά, αφιερώστε λίγον απ’ τον χρόνο σας, δείτε και φρίξτε …
Ανάγνωση ολόκληρου του θέματος…

Ακούγεται σαν ανέκδοτο, αλλά δεν είναι…

Στο ισπανικό χωριό Σοντέτο, οι 250 περίπου κάτοικοι του νησιού αγόρασαν όλοι μαζί λαχεία. Τελικά, φάνηκαν τυχεροί και το φτωχό αυτό χωριό κέρδισε 950 εκατομμύρια δολάρια.

Ωστόσο, μέσα σ’ αυτή την τύχη, υπήρχε κι ένας που στάθηκε άτυχος, καθώς δεν συμμετείχε στην προσπάθεια των κατοίκων του χωριού. Ο «γκαντέμης» είναι Έλληνας κι όλως τυχαίως, το όνομά του είναι…Κώστας Μητσοτάκης!

Δεν πρόκειται βέβαια, για τον γνωστό «γκαντέμη», αλλά για έναν Έλληνα μετανάστη, ο οποίος φέρει το ίδιο «τυχερό» όνομα.

Κάποιες συμπτώσεις, είναι κάτι παραπάνω από διαβολικές…

«Ο Κύριος, είναι δίκαιος και αγαπάει τη δικαιοσύνη…».
(Ψαλμοί, 11: 7)

Μάλιστα… Ο Θεός είναι δίκαιος…

Μα για να δούμε κι ένα άλλο εδάφιο της Παλαιάς Διαθήκης, για να διαπιστώσουμε ιδίοις όμμασι, πως ακριβώς τεκμηριώνεται η «δικαιοσύνη» που αποδίδει ο Κύριος…

«Εγώ ο Κύριος ο Θεός σου είμαι Θεός ζηλότυπος, που ανταποδίδω τις αμαρτίες των πατέρων επάνω στα παιδιά, μέχρι τρίτης και τετάρτης γενεάς εκείνων που με μισούν· και κάνω έλεος σε χιλιάδες γενεές εκείνων που με αγαπούν, και τηρούν τα προστάγματά μου» (Έξοδος, 20: 5-6 & Δευτερονόμιον, 5: 9-10).
[Μετάφραση Ο’: «ἐγὼ γάρ εἰμι Κύριος ὁ Θεός σου, Θεὸς ζηλωτής, ἀποδιδοὺς ἁμαρτίας πατέρων ἐπὶ τέκνα, ἕως τρίτης καὶ τετάρτης γενεᾶς τοῖς μισοῦσί με καὶ ποιῶν ἔλεος εἰς χιλιάδας τοῖς ἀγαπῶσί με καὶ τοῖς φυλάσσουσι τὰ προστάγματά μου».]

Οι απολογητές εδώ, προσπαθώντας να συμμαζέψουν τα ασυμμάζευτα, επιχειρούν να τετραγωνίσουν τον κύκλο. Ξεκινούν με την ερμηνεία της φράσης «Αμαρτίαι γονέων παιδεύουσι τέκνα», εστιάζοντας στο ότι η αρχική σημασία του «παιδεύουσι» ήταν «εκπαιδεύουν», «διδάσκουν». Δηλαδή, ότι τα παιδιά διδάσκονται από τις αμαρτίες των γονέων τους. Αυτό είναι σωστό. Βεβαίως, και η αρχική σημασία της «αμαρτίας», δεν ήταν ακριβώς αυτή που έχει καθιερωθεί σήμερα από την Εκκλησία. Στα αρχαία ελληνικά, αμαρτία σήμαινε την αστοχία, την αποτυχία. Δηλαδή, τα παιδιά διδάσκονται από τα λάθη των γονέων τους. Θα πρέπει όμως να σημειωθεί, ότι αυτή φράση, που πολλοί συνδέουν άμεσα με το προαναφερθέν κείμενο της Παλαιάς Διαθήκης, δεν υπάρχει εκεί μέσα. Πρόκειται για λαϊκή έκφραση -παροιμία. Οπότε, ας το αφήσουμε αυτό και πάμε παρακάτω…

Στο επόμενο βήμα, οι απολογητές επιδίδονται στο αγαπημένο τους άθλημα: Το παιχνίδι με τις λέξεις και τα νοήματα -δηλαδή κάνουν ερμηνείες. Γράφει λοιπόν, η κατέχουσα την μοναδική «αλήθεια», ΟΟΔΕ: …
Ανάγνωση ολόκληρου του θέματος…