Μα, πως το λέει το Ευαγγέλιο είπαμε;
«Ο έχων δύο χιτώνας μεταδότω τω μη έχοντι και ο έχων τροφάς ομοίως»;

Ή το άλλο, που είπε ο Ιησούς;
«Aν θέλεις να είσαι τέλειος, πήγαινε πούλησε τα υπάρχοντά σου και δώσε τα σε φτωχούς, και θα αποκτήσεις θησαυρό στον ουρανό»;

Ευτυχώς που υπάρχουν και οι καλόγεροι για να μας τα θυμίζουν…

Καταστατικό του κόμματος, άρθρο 4, παράγραφος 9:

Το ΠΑΣΟΚ μέσα στο πλαίσιο ενός νέου διεθνισμού αγωνίζεται για μια ειρηνική διεθνή κοινωνία και για τη διαμόρφωση δομών δημοκρατικής και δίκαιης παγκόσμιας διακυβέρνησης. Προωθεί την ιδέα της πολιτικής και κοινωνικής συνεργασίας για το δημοκρατικό έλεγχο της παγκοσμιοποίησης.

Εγώ νομίζω, ότι μια χαρά τα πάνε…

Μιας και εξ ορισμού τα «θεόπνευστα» Ευαγγέλια δεν γράφουν ασυναρτησίες και αυτές βρίσκονται στην κακοπιστία των άθεων, οφείλουμε να ξαναρίξουμε μια ματιά στις ιστορίες για την γέννηση του Ιησού.

Ιστορία πρώτη λοιπόν, του Ματθαίου, περιληπτικά:
Οι γονείς του Ιησού βρίσκονται στην Βηθλεέμ. Εκεί γεννιέται το βρέφος, εκεί έρχονται οι Μάγοι, εκεί τα παίρνει ο εβδομηντάχρονος γερο-Ηρώδης και σκέφτεται πως το βρέφος όταν μεγαλώσει μετά από καμια τριανταριά χρόνια θα του πάρει το θρόνο (ούτε εκατό χρόνων δεν θά ‘ναι τότε ο Ηρώδης, πάνω στο άνθος της ηλικίας του), εκεί σκέφτεται να σκοτώσει τον μελλοντικό σφετεριστή κι αντί να στείλει δυο παλικάρια να παρακολουθήσουν τους Μάγους και να εκτελέσουν το βρέφος, οργανώνει ολόκληρα πογκρόμ και εκεί η θεϊκή οικογένεια φεύγει για την Αίγυπτο.

Το πως, τώρα, διέσχισαν καμμιά τριακοσαριά χιλιόμετρα, μέσα απ’ την έρημο του Σινά, μια λεχώνα γυναίκα, ένα βρέφος κι ο γερο-Ιωσήφ είναι μια άλλη ιστορία. Οι μεγαλύτερες τερατολογίες γράφονται με τον απλούστερο τρόπο …
Ανάγνωση ολόκληρου του θέματος…

Επειδή, η περιβόητη ρήση που αποδίδεται στον Ιωάννη Μακρυγιάννη (κι έχει δημοσιευτεί κι εδώ), οπλαρχηγό της Επανάστασης του 1821, «Αν είναι να μείνωμε ημείς νηστικοί, ας πάη στο διάβολο η ελευθερία. Έφαγαν αυτοί, ας φάμε και εμείς τώρα», μοιάζει κάπως ακατανόητη, αν λάβουμε υπόψιν ότι ο άνθρωπος αυτός πολέμησε για την ελευθερία, με κίνητρο την περιέργεια, θέλησα να το ψάξω λίγο παραπάνω το θέμα.

Κατ’ αρχάς, ας θέσουμε τρία ουσιώδη ερωτήματα:
1. Είναι απολύτως βέβαιο, ότι αυτή την ύβρι την έχει ξεστομίσει ο Μακρυγιάννης;
2. Πότε και σε ποιό ιστορικό πλαίσιο τοποθετείται αυτή η φράση;
3. Ποιά είναι η πηγή;

Η σύντομη απάντηση, στο πρώτο ερώτημα, είναι πως, όχι, δεν είναι είναι απολύτως τεκμηριωμένο και με αδιάσειστα στοιχεία, ότι ο Μακρυγιάννης έχει πει κάτι τέτοιο.

Όσον αφορά το δεύτερο ερώτημα, η φράση αυτή έτσι όπως παρατίθεται αποκομμένη από τα γεγονότα της εποχής, ακόμη κι αν αληθεύει, οδηγεί σε παρανοήσεις και παρερμηνείες.

Την απάντηση στο τρίτο ερώτημα, θα την δούμε διεξοδικότερα παρακάτω, η οποία συμπληρώνει και τα όποια κενά και στα πρώτα δύο ερωτήματα.

Κάποιος που έχει απλά στοιχειώδη γνώση της νεοελληνικής ιστορίας, πιθανότατα θα υποθέσει, πως ο Μακρυγιάννης εκστομίζει αυτά τα βαριά λόγια, κατά την εποχή των εμφυλίων και κατά την κατασπατάληση των επαχθών δανείων για ιδιοτελείς σκοπούς. Αυτό όμως είναι λάθος.

Άρχισα να προβληματίζομαι, όταν ο Ευάγγελος Κοροβίνης, στο βιβλίο του «Η νεοελληνική φαυλοκρατία» (ένα βιβλίο δηλαδή, με μεγάλη συνάφεια προς το θέμα αυτό), αναφερόμενος στον Μακρυγιάννη, αποφεύγει να του αποδώσει ευθέως την περιβόητη φράση. Γράφει ο Κοροβίνης: …
Ανάγνωση ολόκληρου του θέματος…

Ο Αμερικανός κωμικός Τζορτζ Κάρλιν, καταπιάνεται με ένα μέρος της ανθρώπινης υποκρισίας: Λόγια που, συνήθως, δεν τα εννοούμε κυριολεκτικά και υποσχέσεις τις οποίες επί το πλείστον δεν κρατάμε, ή δεν είμαστε σε θέση να κρατήσουμε.

Ένα τέτοιο παράδειγμα, αποτελούν τα λόγια παρηγοριάς και συμπαράστασης, τα οποία ακολουθούν έναν θάνατο και μια κηδεία, και τα οποία εκστομίζονται μηχανικά.

Ο Κάρλιν, καυτηριάζει και σατιρίζει με τον δικό του τρόπο τους στερεότυπους διαλόγους, οι οποίοι συνήθως «διανθίζουν» ένα τέτοιο συμβάν …
Ανάγνωση ολόκληρου του θέματος…