Χαρακτηριστικό στιγμιότυπο, από συνεδρίαση τής ελληνικής Βουλής, κατά την διάρκεια τής οποίας, συνέβη το πρωτοφανές και παγκόσμιας πρωτοτυπίας γεγονός, μια κυβέρνηση να ζητά ψήφο εμπιστοσύνης για να οδηγηθεί σε…παραίτηση! Και το πιο κωμικό; Τον πήρε…

Ανάλογος λοιπόν, με τον εμπαιγμό τής κυβέρνησης κι αυτός τών «εκπροσώπων τού λαού»… Ο ένας διαβάζει εφημερίδα, ο άλλος λύνει…σταυρόλεξο(!!!) και κάποιοι άλλοι χασκογελάνε (με τα χάλια τους;…).

Αλλά είπαμε… Έχουμε τούς πολιτικούς που μάς αξίζουν…

«Τα μάτια τού Κυρίου είναι σε κάθε τόπο, παρατηρώντας κακούς και αγαθούς» (Παροιμίες, 15: 3).

«“Μπορεί κάποιος να κρυφτεί σε κρυφούς τόπους κι εγώ να μη τον δω;”, λέει ο Κύριος» (Ιερεμίας, 23: 24).

«Ο Θεός είναι μεγαλύτερος από την καρδιά μας και γνωρίζει τα πάντα» (Α’ καθολική επιστολή Ιωάννου, 3: 20).

Αυτά είναι μερικά από τα χωρία τής Αγίας Γραφής, όπου ρητώς κι απεριφράστως, δηλώνεται η παντογνωσία τού Εβραίου Θεού τών χριστιανών, Γιαχβέ.

Κι όμως… Μέσα στην «θεόπνευστη» Αγία Γραφή, υπάρχουν πλήθος άλλων χωρίων, που έρχονται σε πλήρη σύγκρουση με τα άνωθεν κι αμφισβητούν ευθέως, τόσο την (παντο)γνωστική και…αντιληπτική ικανότητα τού Θεού, όσο και την…όρασή του!

Ας διαβάσουμε λοιπόν ένα μικρό δείγμα …
Ανάγνωση ολόκληρου του θέματος…

Το όνομα τού Θεού, Εβραίων, χριστιανών και μουσουλμάνων, είναι ένα και το αυτό: Γιαχβέ (ελληνιστί: Ιεχωβάς). Ειδικώς όμως οι ορθόδοξοι Έλληνες Ιουδαιοχριστιανοί, έχουν πολύ σοβαρό πρόβλημα ως προς την αποδοχή του. Έτσι παρατηρείται π.χ. το τραγελαφικό φαινόμενο, να στιγματίζονται και να δαιμονοποιούνται οι Μάρτυρες τού Ιεχωβά (κοινώς ιεχωβάδες), ως κάτι μιαρό και διαφορετικό από τούς υπόλοιπους χριστιανούς, ενώ στην πραγματικότητα δεν αποτελούν παρά ακόμα ένα δόγμα μέσα στα σπλάχνα τού εβραιογενούς Χριστιανισμού.

Οι ιεχωβάδες δεν πιστεύουν σε κάποιον διαφορετικό Θεό, από αυτόν τών απανταχού χριστιανών (επομένως και τών ορθόδοξων). Ως βάση τής θρησκείας τους, έχουν κι αυτοί την Αγία Γραφή. Απλά λένε τα πράγματα με το όνομά τους κι εν προκειμένω τού Θεού που πιστεύουν όλοι οι χριστιανοί. Από κει και πέρα, οι διαφωνίες που έχουν με τα υπόλοιπα χριστιανικά δόγματα είναι κυρίως θέμα ερμηνείας τών «ιερών» γραφών και τών πρακτικών που ακολουθούνται. Έτσι, π.χ. δεν αποδέχονται την Αγία Τριάδα και την ύπαρξη Κόλασης, απορρίπτουν τον νηπιοβαπτισμό, τον μοναχισμό, το προσκύνημα τών εικόνων, καθώς και την ανάμειξη τών χριστιανών σε πολιτικοστρατιωτικά ζητήματα (εξ ου και η άρνηση στράτευσης). Βεβαίως, όπως και για τούς υπόλοιπους χριστιανούς, έτσι και για τούς ιεχωβάδες ο Θεός τής Αγίας Γραφής, είναι ο «Θεός τής αγάπης» …
Ανάγνωση ολόκληρου του θέματος…

1951. Η Ελλάδα προσπαθεί να μαζέψει τα κομμάτια της, καθώς έχει πρόσφατα βγει από τα ερείπια μιας πολυετούς εμπόλεμης κατάστασης που έχει σμπαραλιάσει τη χώρα.

Πρωθυπουργός, ο επονομαζόμενος «Μαύρος Καβαλάρης», ο Νικόλαος Πλαστήρας. Ένας άνθρωπος, τού οποίου ο πατριωτισμός, η ηθική αρετή και η εντιμότητα δύσκολα αμφισβητούνται, ακόμη κι από πολιτικούς αντιπάλους.

Το περίφημο εργοστάσιο ζυθοποιίας «ΦΙΞ», το οποίο βρισκόταν στην Λεωφόρο Συγγρού, δημοσιεύει αγγελία, ζητώντας οδηγό. Όπως ήταν φυσικό, οι υποψήφιοι που διεκδίκησαν την θέση, ήταν πολλοί.

Ο υπάλληλος τής «ΦΙΞ» που εξέταζε τις αιτήσεις, κάποια στιγμή κοιτάζει ερευνητικά, κάποιον από τούς υποψήφιους που βρισκόταν εκείνη την ώρα μπροστά του, με έναν τρόπο σαν να προσπαθεί να ξεδιαλύνει κάποιο μυστήριο…

Το επώνυμο που αναγράφεται στην αίτηση εργασίας, είναι «Πλαστήρας»…

«Τον πρωθυπουργό τί τον έχετε;», ρωτά με μια ανάλαφρη και περιπαικτική διάθεση ο υπάλληλος.

Ο μεσόκοπος υποψήφιος, μ’ ένα ύφος ντροπής και ταυτόχρονα μ’ έναν χαμηλόφωνο τόνο, αναλαμβάνει να εξηγήσει: «Είναι αδελφός μου… Είναι όμως επιθυμία, δική μου και δική του, αν υπάρχει κάποιος καταλληλότερος για τούτη τη θέση, να μην σάς επηρεάσει η σχέση αυτή…».

Εσύ, τίμιε αναγνώστη, απλά κάνε την θλιβερή σύγκριση στο μυαλό σου, τού τότε και τού τώρα…

Υπενθυμίζεται, πως ο Νικόλαος Πλαστήρας, εκτός από τις υπηρεσίες του στην πατρίδα, πρόσφερε διακριτικά τον μισθό του σε άπορους και ορφανά παιδιά, ενώ ο ίδιος πέθανε πάμφτωχος… Άφησε πίσω του την «τεράστια» περιουσία, που αποτελούνταν από τα παράσημά του, 216 δραχμές, 10 δολάρια κι ένα σιδερένιο…κρεβάτι εκστρατείας… Ακόμη και το κουστούμι τής κηδείας του, ήταν προσφορά φίλου του…