«Το ιδανικό υποκείμενο για τον ολοκληρωτισμό δεν είναι ο αμετανόητος ναζί αλλά ο άνθρωπος για τον οποίο η διάκριση μεταξύ γεγονότος και μυθοπλασίας και η διάκριση μεταξύ αλήθειας και ψεύδους δεν υφίστανται πλέον».
Arendt

Δημοκρατία ή κοινοβουλευτισμός;
Η απάντηση στο ερώτημα αυτό και σε άλλα συναφή εξαρτάται από τη συνειδητοποίηση και τη θέληση των ανθρώπων, από τους κοινωνικούς και πολιτικούς αγώνες. Η ιστορία δεν είναι ευθύγραμμη, δεν υπακούει σε τελεολογίες και νομοτέλειες. Η δημοκρατία δεν θεμελιώνεται σε καμία φύση των πραγμάτων, σε κανένα ενδογενή σκοπό (τέλος) της ιστορίας, σε καμία εμμένεια, “δεν υπακούει σε κάποιον θεό ή τελεολογία”, δεν είναι ιστορική και οικονομική αναγκαιότητα, δεν έχει εγγυητή κανένα κόμμα, οργάνωση ή άτομο. Η δημοκρατία οφείλει την ύπαρξη, τη διασφάλιση και την βελτίωσή της στη βούληση και την επαγρύπνηση των ανθρώπων, στο ενδιαφέρον για τα κοινά, στο πάθος, για τις δημόσιες υποθέσεις και το κοινό συμφέρον.

Η ιστορία πάντως προσφέρει ορισμένα αρνητικά μαθήματα, όπως το γεγονός ότι η φυσική δουλεία καταργήθηκε μόλις τον 19ο αιώνα και οι γυναίκες απέκτησαν πολιτικά δικαιώματα στα μέσα του 20ου αιώνα -ενώ η πολιτική δουλεία δεν έχει καταργηθεί ακόμη. Ακόμη χειρότερα, η κατάσταση της πολιτικής δουλείας φαίνεται φυσιολογική και νόμιμη στους σημερινούς, όπως φυσιολογική και νόμιμη φαινόταν η δουλεία στους αρχαίους, ελληνιστικούς, ρωμαϊκούς, βυζαντινούς και μεσαιωνικούς χρόνους. Κατά συνέπεια, η απελευθέρωση του ανθρώπου είναι αργό και δύσκολο εγχείρημα, αξίζει όμως τον κόπο και ίσως είναι ο πιο σημαντικός πολιτικός στόχος που πρέπει οι άνθρωποι να επιδιώξουν πάση θυσία. Το προσωπικό και συλλογικό κέρδος θα είναι μεγάλο, η κοινωνική γνώση και η πολιτική συνειδητοποίηση σημαντική, οι αναβαθμοί ελευθερίας ανυπολόγιστοι. Η κατάργηση της πολιτικής δουλείας θα σημάνει, άλλωστε, το άνοιγμα σε άλλους δημιουργικούς και απελευθερωτικούς ορίζοντες, στην αξιοποίηση του ανθρωπίνου δυναμικού, στον ουσιαστικό έλεγχο επί των τεραστίων οικονομικών συμφερόντων και τεχνολογικών εφαρμογών που σήμερα κυριαρχούν ανεξέλεγκτα ανά τον πλανήτη, άρα θα συμβάλει στην καλύτερη και δικαιότερη διανομή του παραγόμενου κοινωνικού πλούτου, θα συμβάλει επίσης στην προστασία του περιβάλλοντος, το οποίο είναι έρμαιο των ισχυρών συμφερόντων και των μεγάλων κερδών, που το οδηγούν ολοταχώς προς την αναπόδραστη καταστροφή του …
Ανάγνωση ολόκληρου του θέματος…

«…η ίδια είσαι εσύ, Δημοκρατία, αφρόντιστη και κακογερασμένη, βρώμικη και ντυμένη με κουρέλια που δεν σου πρέπουν…».
(Παράφραση του Ομήρου, «Οδύσσεια» Ω 249-250)

Δύο από τις πιο χαρακτηριστικές ιδιότητες αυτού του μεταελληνικού κόσμου στον οποίον ζει εδώ και 16 αιώνες η ανθρωπότητα, είναι η υπερβολική ασάφεια και η μεγάλη δεξιοτεχνία στην παραποίηση. Αυτή η ίδια η προέλευση άλλωστε του συγκεκριμένου «πολιτισμού» που τώρα κυριαρχεί, προϋποθέτει αξιωματικά κάτι τέτοιο, αφού ένας πολύ πονηρός τρόπος για να κρύβει κανείς την όποια ανεπιθύμητη, για αυτόν, αλήθεια είναι να μιλάει ακατανόητα ή με ασάφεια, αλλά και να παραχαράζει ή να παραποιεί γεγονότα και νοήματα. Ο E. A. Ράουτερ παρατηρούσε από την δεκαετία του ’60 κιόλας ότι, «όσο ασαφέστερα εκφράζεται κανείς, τόσο περισσότερο μένει κρυμμένο το ψέμα που υπάρχει στον λόγο του…» («Η Κατασκευή Υπηκόων»).

Οι αρχαίοι, αβάπτιστοι και πραγματικοί Έλληνες πρόγονοί μας, έδιδαν μεγάλη προσοχή στην ακριβολογία, για αυτό άλλωστε και έφθασαν την ανθρώπινη νόηση στα ύπατα ιστορικά της σημεία. Κάθε λέξη σήμαινε ένα πολύ συγκεκριμένο πράγμα, ούτε ένα χ παραπλήσιο, ούτε ένα ψ παρόμοιο. Από τους ομηρικούς κιόλας χρόνους, βρίσκουμε να χρησιμοποιούν εν συνόλω δώδεκα (12!!!) ρήματα για το «βλέπω», και συγκεκριμένα τα: Βλέπειν, θεωρείν, ειδείν, οράν, λεύσσειν, αθρείν, θεάσθαι, σκέπτεσθαι, όσσεσθαι, δενδίλλειν, δέρκεσθαι και παπταίνειν -ένα διαφορετικό δηλαδή ρήμα για κάθε διαφορετικό κοίταγμα …
Ανάγνωση ολόκληρου του θέματος…

Υπάρχει η αντίληψη τις τελευταίες δεκαετίες, ότι ξυρίζοντας τις τρίχες η γυναίκα από τα γεννητικά της όργανα, είναι πιο καθαρή…

Δηλαδή αν το έχει αξύριστο, ακόμα και «θάμνο», που λέει και ο λαός, αλλά τηρεί τους στοιχειώδεις κανόνες υγιεινής, θα εξακολουθεί να μην είναι καθαρή;

Αν και 29 χρονών δεν έχω επηρεαστεί από τις «καραφλές» αποτριχωμένες μόδες, και δηλώνω λάτρης του φυσικού αξύριστου αιδοίου. Η μόνη δικαιολογία που λένε όταν ρωτάω, «γιατί το κάνεις;», είναι καθαρά και μόνο για θέμα αισθητικής και για να είναι καθαρό. Λες και η καθαριότητα εξαρτάται από τις τρίχες!!!

Ερώτηση: Ποιά πιστεύετε ότι είναι τα υπέρ και τα κατά σ’ ένα φυσικό τριχωτό αιδοίο και σε ένα ξυρισμένο;

Ηλίας

O Σρι Σάτια Σάι Μπάμπα, ο οποίος αυτοανακηρύχθηκε «ζωντανός θεός» και αφιέρωσε δεκαετίες ολόκληρες στη δημιουργία μιας «πνευματικής» αυτοκρατορίας, έχει διεισδύσει σε κάθε γωνία της μικρής πόλης Πουταπάρθι της Ινδίας. Την μεταμόρφωσε από χωριό με καλύβες από λάσπη, σε κέντρο προσέλκυσης πιστών με ιδιωτικό αεροδρόμιο, πανεπιστήμιο, δύο μεγάλα νοσοκομεία, ουρανοξύστες διαμερισμάτων και ένα στάδιο –μια κληρονομιά που πλέον γεννά στους οπαδούς του το ερώτημα: Τι συμβαίνει όταν ένας θεός πεθαίνει;

Όταν ο Σάι Μπάμπα απεβίωσε τον Απρίλιο του 2011 σε ηλικία 84 ετών, όπως συμβαίνει με τους ανθρώπους, ολόκληρη η χώρα απέτισε φόρο τιμής, παρότι υπήρχε και αρκετός σκεπτικισμός: Άλλοι προβληματίστηκαν που πέθανε ένας θεός, άλλοι επειδή οι άνθρωποι διατηρούν τέτοιους αναχρονισμούς! Περίπου 900 χιλιάδες άνθρωποι του απηύθυναν τον ύστατο χαιρετισμό στην πολυτελή αγρυπνία και στην κηδεία του, η οποία μεταδόθηκε ζωντανά από την τηλεόραση σε εθνικό δίκτυο. Οι επικριτές του όμως τον χαρακτηρίζουν απατεώνα και οικτίρουν την τάση των Ινδών να έλκονται από θρησκείες και τελετές …
Ανάγνωση ολόκληρου του θέματος…