Το άγαλμα του γυμνού Απόλλωνα επιστρέφει στη Grand Place Massena της Νίκαιας στη Γαλλία εκεί που ήταν τοποθετημένο από το 1956 έως το 1979.

Το αρχαιοελληνικό άγαλμα είχε αποκαθηλωθεί στα τέλη της δεκαετίας ’70, γιατί αντιδράσεις από σωματεία καθολικών γυναικών το είχαν απαιτήσει.

Το άγαλμα ύψους επτά μέτρων και βάρους επτά τόνων, τέσσερις φορές μεγαλύτερο από έναn άνθρωπο, είχε μεγάλα σεξουαλικά όργαναn τα οποία και προκαλούσαν τη συντηρητική κοινωνία της πόλης!

Ο νυν δήμαρχος της πόλης Jacques Peyrat αποφάσισε να το αποκαταστήσει. Σε δήλωσή του ο Emmanuelle Gantie, εκπρόσωπος του Δήμου τόνισε στο AOL News, ότι “Το άγαλμα έχει μεγάλη ιστορία”.

“Όταν τοποθετήθηκε στην πλατεία υπήρχε μια ομάδα από κυρίες που ζούσαν κοντά στην πλατεία και είχαν διαμαρτυρηθεί επειδή το πέος του ήταν πολύ μεγάλο!”, τόνισε και πρόσθεσε, “σήμερα ο σύνδεσμος που είχαν δημιουργήσει αυτές οι καθολικές κυρίες έχει αποδυναμωθεί. Έτσι αποφασίσαμε να επανατοποθετήσουμε το άγαλμα στο σιντριβάνι”.

Το άγαλμα θα επιστρέψει “σπίτι” του στις 21 Ιουνίου. Το σιντριβάνι είχε μείνει κυριολεκτικά γυμνό, με μόλις πέντε μικρότερα χάλκινα αγάλματα να επισκιάζονται από τον Απόλλωνα.

Πηγή: diogenis-press.blogspot.com

Γιάννης Νιάνιος

«Την ηδονήν ονομάζουμε αρχή και τέλος (αξία και σκοπό) της ευτυχισμένης ζωής. Διότι αυτή γνωρίσαμε ως αγαθό , πρώτο και συγγενικό προς τη φύση μας και χάρη σ΄αυτήν αποφασίζουμε για κάθε επιλογή και αποφυγή, αλλά και σε αυτήν οδηγούμαστε όταν κρίνουμε κάθε καλό με κριτήριο αυτό το συναίσθημα».
Επίκουρος

Οι άνθρωποι για να μπορέσουν να συμβιώσουν μεταξύ τους, καθιέρωσαν κανόνες κοινής συμπεριφοράς, κάτι που σε γενικές γραμμές ονομάζεται ηθική. Ως εκ τούτου, τους κανόνες αυτούς, τους έφτιαξαν από μόνοι τους οι άνθρωποι, και όχι κάποιοι θεοί για αυτούς.

Κατά τον Επίκουρο, οι πνευματικές απολαύσεις είναι ανώτερες απ’ τις φυσικές, γιατί διαρκούν πιο πολύ και μας προσφέρουν καθαρή, ανόθευτη ηδονή, θεωρεί την ακινησία, την ησυχία σαν τη μεγαλύτερη ηδονή απ’ την κίνηση και την ψυχική ηρεμία σαν τη μεγαλύτερη ευτυχία. Η έλλειψη μέτρου στις απολαύσεις είναι καταδικαστέα και οι εγωιστικές ενέργειες είναι κακές, επειδή η εκτίμηση, η αγάπη και η βοήθεια του πλησίον, καθώς και η ευημερία της κοινότητας στην οποία ανήκω, είναι παράγοντες αναγκαίοι για την δική μου ευημερία, για την ευδαιμονία μου, τους οποίους όμως δεν πετυχαίνω, όταν φροντίζω μόνο για τον εαυτό μου χωρίς να μεριμνώ για τους άλλους.

Αυτή η αντίληψη για την ηθική του Επίκουρου, είχε το πλεονέκτημα ότι φαινόταν πολύ φυσική, που μπορούσε εύκολα να συνδεθεί με τις φιλοσοφικές ανάγκες εκείνων που ήξεραν να αρκεσθούν στη γνώση του γνωστού κόσμου με τις αισθήσεις, σαν του μόνου πραγματικού και οι οποίοι θεωρούσαν τον άνθρωπο μόνο σαν ένα μέρος του κόσμου, και αυτή ακριβώς η αντίληψη για την ηθική, έπρεπε να γεννήσει εκείνη την υλιστική αντίληψη για τον κόσμο. …
Ανάγνωση ολόκληρου του θέματος…

Προβληματιζόμενη γύρω από το παράλογο της θρησκευτικής πίστης, στο οποίο πρόσφατα τραβήχτηκε η προσοχή μου, θα ήθελα να επισημάνω και ένα άλλο ορθολογιστικά παράλογο, που συνοδεύει το είδος μας εξαρχής. Είναι η τεκνοποίηση και η επιθυμία γι’ αυτήν.

Τόσο η τεκνοποίηση όσο και η τελετουργία μοιάζουν να σχετίζονται με την ασύνειδη πλευρά του ανθρώπου. Και από τις δύο, ο «homo sapiens» αντλεί κατά κανόνα μία ευχαρίστηση που αντιστέκεται σε ορθολογιστική ερμηνεία.

Για τη θρησκευτικότητα το παράλογο έχει εξεταστεί.
Ας δούμε τί συμβαίνει και με την περίπτωση της επιθυμίας για απογόνους. Ακολουθούν το κόστος και το όφελος της τεκνοποίησης κάτω από ορθολογιστική εξέταση …
Ανάγνωση ολόκληρου του θέματος…