Η απέχθεια του Έλληνα πολίτη για τους πολιτικούς αυξάνεται τελευταία κατακόρυφα, καθώς η κρίση που μας μαστίζει οξύνεται. Η αιτία της απέχθειας επικυρώνεται καθημερινά από λόγια και έργα πολιτικών, που δείχνουν ότι οι άνθρωποι αυτοί όχι απλώς δεν συμβάλλουν στη λύση των προβλημάτων μας, αλλά φέρονται σαν να μην έχει καταλάβει καν ότι υπάρχουν. Οι νοήμονες πολίτες απορούν: Είναι δυνατόν να μη συνειδητοποιούν οι πολιτικοί το τι συμβαίνει; Δεν βλέπουν τον γκρεμό που οδηγούμαστε; Υστερούν μήπως βιολογικά· είναι διανοητικά καθυστερημένοι; Ή μήπως βλέπουν, αλλά εθελοτυφλούν;

Βέβαια, η περιγραφή των χαρακτηριστικών του είδους «σύγχρονος Έλληνας πολιτικός» δεν εμπνέει αισιοδοξία. Είναι άνθρωπος μέσης (και κάτω) νοημοσύνης, αλλά κουτοπόνηρος, αμβλυμένης ηθικής αντίληψης, ημιμαθής (όταν δεν είναι εντελώς αμαθής), πολιτιστικά και πολιτισμικά υπανάπτυκτος. Αν έχει πτυχίο πανεπιστημίου, μάλλον το πήρε χαριστικά, ως στέλεχος φοιτητικής νεολαίας, ενώ αν δηλώνει κάποιο επάγγελμα, είτε δεν το άσκησε ποτέ, είτε -αν το άσκησε, λιγουλάκι- κινήθηκε στον πάτο του. (Αν, για παράδειγμα, δηλώνει οδοντίατρος, δεν θα του εμπιστευόμασταν σε καμία περίπτωση τα δόντια μας). Τι τον οδήγησε λοιπόν στο αξίωμά του; Μήπως του χάρισε η Φύση αρχηγικό τάλαντο, πρωτογενή ηγετική ιδιοφυΐα; Μπα, ούτε αυτό. Είναι κοινός τόπος ότι οι περισσότεροι πολιτικοί θα τα θαλάσσωναν στο τιμόνι και μιας μικρής ιδιωτικής επιχείρησης, κι αν κάποιοι θεωρούνται «επιτυχημένοι» επί κεφαλής υπουργείων, αυτό οφείλεται μόνο στην ιδιότυπη πολιτική παραλλαγή του νόμου της άνωσης, που θέλει τα ελαφρότερα στοιχεία στην επιφάνεια, προτιμώντας τους φελλούς από τον χρυσό.

Είναι λοιπόν απορίας άξιον…
Με τέτοια χάλια, πώς έχουν οι άνθρωποι αυτοί τη διαχείριση των κοινών μας; Δεν είναι παράλογο; Τρελό; …
Ανάγνωση ολόκληρου του θέματος…

Εισαγωγή
Η έννοια του πολίτη, άρρηκτα συνυφασμένη με τον πόλεμο και την πόλη, είναι γέννημα της διαδικασίας μετατροπής της αρχαϊκής εποχής των αρίστων και ηρώων, σε αυτήν των ενεργών πολιτών και στην γέννηση της δημοκρατίας (με ή χωρίς την παρεμβολή της τυραννίας). Αυτές οι εξελίξεις σε κάθε πόλη χωριστά, σε συνδυασμό με τα διαφορετικά ήθη, οδήγησαν τον αρχαίο κόσμο σε μια ενδιαφέρουσα πολιτική ποικιλομορφία και κίνησαν το ενδιαφέρον των φιλοσόφων, ιστορικών, και ποιητών, των στοχαστών δηλαδή της εποχής, που και αυτοί είναι αποτέλεσμα αυτής της ενδιαφέρουσας διαδικασίας. Οι στοχαστές αναζητούν απαντήσεις στο θέμα της καλύτερης πολιτικά οργανωμένης κοινωνίας και τον ρόλο των πολιτών. Ιστορικά ο πρώτος είναι ο Ηρόδοτος που θέτει γραπτά τον πολιτικό στοχασμό, αναφερόμενος στα κυριότερα πολιτεύματα της εποχής του.

Θα δούμε εν συντομία πως ο Πλάτων αναλύει το θέμα αυτό διεξοδικά μέσα από την “Πολιτεία”, δίνοντάς μας την οπτική του στο θέμα της τέλειας πόλης.

Η “Πολιτεία”
Η φιλοσοφία του Πλάτωνα στηριγμένη κυρίως στους διαλόγους που πρωτοστατούσε ο Σωκράτης, διαπραγματεύεται θέματα πολιτικής σε όλο το έργο του αλλά κυρίως στην ουτοπική “Πολιτεία”, στον ενδιάμεσο Πολιτικό και στους πιο “ρεαλιστικούς” Νόμους. Εδώ θα εστιάσουμε στην “Πολιτεία” (η οποία μάλλον αντικατοπτρίζει περισσότερο τις θέσεις του Σωκράτη παρά του Πλάτωνα -την ίδια γνώμη είχε και ο Αριστοτέλης), όπου την εξουσία οφείλουν, όπως θα δούμε, να έχουν οι φιλόσοφοι. …
Ανάγνωση ολόκληρου του θέματος…

«Η δημοκρατία ευδοκιμεί στις πολιτικές συζητήσεις, αλλά δυστυχώς μάς λείπει η εξάσκηση», υποστηρίζει ο Αμερικανός καθηγητής Πολιτικής Φιλοσοφίας στο πανεπιστήμιο τού Χάρβαρντ, Μάικλ Σαντέλ (Michael Sandel).

Στην ακόλουθη διάλεξη, ο Σαντέλ καθοδηγεί ευχάριστα τον διάλογο, όπου οι ακροατές εμπλέκονται ενεργά γύρω από μια δικαστική υπόθεση, τα αποτελέσματα τής οποίας, αποκαλύπτουν τα κρίσιμα συστατικά τής δικαιοσύνης.

Ο Σαντέλ δίνει το έναυσμα στον διάλογο, επικαλούμενος τον μεγάλο Έλληνα φιλόσοφο, Αριστοτέλη και τις θέσεις του περί δικαιοσύνης και ηθικής, εστιάζοντας στο ερώτημα: Πώς θα πρέπει να απονέμεται η δικαιοσύνη και βάσει ποιων κριτηρίων; …
Ανάγνωση ολόκληρου του θέματος…

Μια δημοσιογράφος μαθαίνει για κάποιον πολύ ηλικιωμένο Εβραίο που, εδώ και πολλά χρόνια, πηγαίνει δύο φορές τη μέρα στο Δυτικό Τείχος για να προσευχηθεί. Πάει λοιπόν να το ελέγξει.

Φτάνει στο Δυτικό Τείχος κι εκεί τον βλέπει να περπατά αργά προς τον ιερό τόπο. Τον κοιτά να προσεύχεται και, μετά από 45 περίπου λεπτά, όταν στρέφεται να φύγει, χρησιμοποιώντας ένα μπαστούνι και περπατώντας πολύ αργά, τον πλησιάζει κι αφού τού συστήνεται, τον ρωτάει

– Κύριε, εδώ και πόσο καιρό έρχεστε στο Δυτικό Τείχος και προσεύχεστε;
– Εδώ και περίπου 60 χρόνια.
– 60 χρόνια… Αυτό είναι εκπληκτικό! Και για ποιο πράγμα προσεύχεστε;
– Προσεύχομαι να υπάρξει ειρήνη μεταξύ τών χριστιανών, τών Εβραίων και τών μουσουλμάνων. Προσεύχομαι να σταματήσουν όλοι οι πόλεμοι και όλο το μίσος. Προσεύχομαι όλα τα παιδιά μας να μεγαλώσουν με ασφάλεια και να γίνουν υπεύθυνοι ενήλικοι που θ’ αγαπούν τον συνάνθρωπό τους.
– Πώς αισθάνεστε μετά από 60 χρόνια προσευχής;
– Σαν να μιλάω σε…ντουβάρι!…

Παίρνει ένας δημοσιογράφος συνέντευξη από τον Χίτλερ:
– Κύριε Χίτλερ, μπορείτε να μού πείτε γιατί σκοτώνετε Εβραίους;
– Μα αφού κανένας δεν νοιάζεται για αυτούς…
– Μα τί λέτε; Άνθρωποι είναι και αυτοί! Πώς λέτε ότι δεν νοιάζεται κανείς για αυτούς;
– Περιμένετε! Λοχία, για έλα εδώ που σε θέλω.
– Μάλιστα! Διατάξτε!
– Λοχία, θέλω να σκοτώσεις 5.000 Εβραίους και 2 φωτογράφους!
– Μα γιατί να σκοτώσετε τους φωτογράφους; ρωτάει ο δημοσιογράφος.
– Βλέπετε; Κανείς δεν νοιάζεται για τούς Εβραίους! …
Ανάγνωση ολόκληρου του θέματος…

Κατά πάσα πιθανότητα, είναι σχεδόν βέβαιο, ότι ο κάθε άνθρωπος έχει χρησιμοποιήσει σε κάποια στιγμή τής ζωής του, κάποιο γιατροσόφι, συνήθως με την προτροπή κάποιου μεγαλύτερου σε ηλικία μέλους τής οικογένειας.

Το γιατροσόφι, ή «ιατροσόφιον» στην καθαρεύουσα, είναι το πρακτικό φάρμακο που χρησιμοποιούσε ο κόσμος παλιότερα -αλλά ακόμη και στη σημερινή εποχή- προκειμένου να αντιμετωπίσει μικρά ή και μεγαλύτερα προβλήματα υγείας. Τα περισσότερα γιατροσόφια βασίζονται στη χρήση τών φαρμακευτικών φυτών, ενώ σε πολλά μέρη της Ελλάδας αποτελούν αξιόλογο μέρος τής λαογραφικής παράδοσης τού τόπου. Αν και η χρήση τους έχει αμφισβητηθεί από τούς οπαδούς της κλασικής ιατρικής, τα περισσότερα γιατροσόφια δεν παύουν να έχουν στέρεη επιστημονική τεκμηρίωση και να αποτελούν τον «πρόδρομο» τών δημοφιλών φυτικών καλλυντικών και φαρμακευτικών σκευασμάτων που κυκλοφορούν στο εμπόριο και στα φαρμακεία στις μέρες μας.

Παρά το γεγονός ότι τα γιατροσόφια συνήθως βασίζονται επί το πλείστον σε σχετικά αγνές και ακίνδυνες πρώτες ύλες, οι γιατροί συνιστούν προσοχή στην χρήση τους, ειδικά αν το άτομο που πρόκειται να τα χρησιμοποιήσει έχει ιστορικό αλλεργικών αντιδράσεων.

Ακόμη κι αν επιστημονικά διαπιστωμένα, είναι πιθανόν να μην είναι τόσο (ή και καθόλου) αποτελεσματικό κάποιο γιατροσόφι, σύμφωνα και με τον Ρομπ Χικς, έναν από τους πιο γνωστούς γιατρούς στο Λονδίνο, «εφ’ όσον αυτό δεν βλάπτει όποιον το εφαρμόζει και εκείνος καταλαβαίνει πως η θετική επίδρασή του μπορεί κάλλιστα να οφείλεται στην αυθυποβολή, δεν υπάρχει λόγος να μην το δοκιμάσει».

Σε κάθε περίπτωση πάντως, τα γιατροσόφια, δεν θα πρέπει να υποκαθιστούν την ιατρική επιστήμη και θα πρέπει να εκλαμβάνονται μόνο ως μια προσωρινή λύση (εάν μπορούν να την δώσουν), εάν δε τα συμπτώματα επιμένουν ή πρόκειται για σοβαρό πρόβλημα, η κλασική ιατρική θεραπεία, έχει πάντα την αυτονόητη προτεραιότητα …
Ανάγνωση ολόκληρου του θέματος…