Το @ σε τι ακριβώς μοιάζει με το παπάκι;

Οι επιγραφές που λένε πως «επιτρέπεται η είσοδος μόνο σε σκυλιά που οδηγούν τυφλούς», θα πρέπει να διαβαστούν από τα σκυλιά ή από τους τυφλούς;

Γιατί οι άνθρωποι πιστεύουν αμέσως κάποιον που τους λέει «υπάρχει Θεός και Παράδεισος», ενώ όταν τους πει ότι το παγκάκι είναι φρεσκοβαμμένο πάνε και το ελέγχουν με το δάχτυλο;

Αφού υπάρχει Θεός, γιατί οι εκκλησίες έχουν αλεξικέραυνα;

Ποιανού ιδέα ήταν η λέξη «ψευδός» να έχει τα γράμματα Ψ και Σ;

Η απαγόρευση του καπνίσματος σε χώρους εργασίας ισχύει και στις καπνοβιομηχανίες;

Αφού από «μικρό και από τρελό μαθαίνεις την αλήθεια», τότε γιατί στα δικαστήρια καλούνται κατά κανόνα ως μάρτυρες, ενήλικες και σώφρονες; …
Ανάγνωση ολόκληρου του θέματος…

Αναδημοσίευση τού αυτούσιου άρθρου από το gonia.gr («Ορθόδοξος Χριστιανική Γωνιά») με τίτλο «Πάτερ πρέπει εμείς οι Ορθόδοξοι να γιορτάζουμε τα γενέθλιά μας ή όχι;», προς τέρψιν και αποσβόλωσιν τών αναγνωστών…

Δημοσίευση: Τετάρτη, 07 Οκτωβρίου 2009

 

Ερώτησις:
Πάτερ πρέπει εμείς οι Ορθόδοξοι να γιορτάζουμε τα γενέθλιά μας ή όχι;

 

Απάντησις:
Άκουσε παιδί μου γενέθλια δικαιούνται να γιορτάζουν μόνον σε όσους ο Θεός τα προανήγγειλεν όπως π.χ. η γέννησις του Χριστού, η Γέννησις της Παναγίας και του Ιωάννου του Προδρόμου.

 

Αυτά είναι Θεάρεστα γενέθλια. Τα των λοιπών ανθρώπων τα γενέθλια είναι αμαρτωλά, διότι κάθε παιδί συλλαμβάνεται με πορνικά παιχνίδια.

 

Εάν τα γενέθλια δεν ήταν αμαρτωλά δεν θα βάπτιζαν τα βρέφη. Όποιοι γιορτάζουν τα γενέθλιά τους, γιορτάζουν την σαρκικήν τους αμαρτίαν.

 

Ο Θεός θέλει, να γιορτάζωμε τα Πνευματικά μας γενέθλια και πνευματικά γεννιέται ο άνθρωπος που βαπτίζεται. Και από αμαρτωλός που ήταν γίνεται αναμάρτητος, δηλαδή ψυχικά και σωματικά καθαρός.

 

Και καλόν είναι αυτοί που σέβονται τον Θεόν να γιορτάζουν την ονομαστικήν τους εορτήν που λέγεται Πνευματική αναγέννησις.

 

Όλα τα δυτικά Παπικά κράτη, που γιορτάζουν τα γενέθλιά τους είναι σιχαμερά στα μάτια του Θεού, διότι γιορτάζουν τα πορνικά και αμαρτωλά παιχνίδια της συλλήψεώς των.

 

Όταν ο Ηρώδης γιόρτασεν τα αμαρτωλά γενέθλια, βρήκεν αφορμήν η Σατανάς και τον έβαλεν και έκοψεν το κεφάλι του Ιωάννη του Βαπτιστή, που ολόκληρος ο κόσμος ήταν κατώτερος της κεφαλής αυτής.

 

Επειδή τα έργα των δυτικών είναι πονηρά, αρέσκονται να γιορτάζουν τα βρώμικα γενέθλιά τους.

 

***

 

Από το βιβλίο: Ιερέως Φωτίου Νικολαΐδη, «Ερωτήσεις και Απαντήσεις Απορίες και Διευκρινίσεις σε θέματα: Θρησκευτικά, πολιτικά, οικονομικά, περιβαλλοντολογικά, στρατιωτικά, διαπλανητικά και ηθικά που είναι χρήσιμα για κάθε άνθρωπο», ΚΑΣΤΟΡΙΑ 1998 – ΔΙΑΝΕΜΕΤΑΙ ΔΩΡΕΑΝ

Πηγή: diagoras.wordpress.com

Για να προλάβουμε τυχόν απορία, σχετικά με το τί ακριβώς εορτάζεται στις ονομαστικές γιορτές τών «αγίων» τής Εκκλησίας, απαντούμε: Ο…θάνατός τους (ενίοτε «μαρτυρικός»)…

Με άλλα λόγια, οι ταπεινοί χριστιανοί που φέρουν ονόματα όπως Αθανάσιος, Αντώνιος, Γεώργιος, Νικόλαος, Ανδρέας, Βαρβάρα, Παρασκευή κ.ά. κατά την ονομαστική τους εορτή, δεν γιορτάζουν το όνομά τους, αλλά τον θάνατο τού «αγίου», ο οποίος, λαμβάνοντας υπόψιν το βρόμικο ιστορικό τού Χριστιανισμού, θα ήταν έκπληξη, αν δεν πρόκειται για κάποιον παράφρονα ή εγκληματία, ή ακόμα ακόμα και για κάποιο εντελώς ανύπαρκτο πρόσωπο. Αν αναλογιστεί βεβαίως κάποιος και το γεγονός, ότι κάποιοι «άγιοι» τιμώνται από την Εκκλησία, πάνω από μία φορά τον χρόνο, ενδεχομένως να βρεθεί σε κάποιο λογικό αδιέξοδο.

Καμμία έκπληξη. Ανέκαθεν τα χαρακτηριστικά θεολογικά γνωρίσματα τού Ιουδαιοχριστιανισμού ήταν το σκοτάδι, η θλίψη, η νεκρολαγνεία, το ψεύδος, η ανωμαλία και η παράνοια.

Εξ όσων ηυτύχησα ή εδυστύχησα να γνωρίσω είμαι, πιστεύω, ο μόνος άνθρωπος όστις, αν τον ωνόμαζαν ζώον, δεν θα εθεώρει τούτο ως προσβολήν. Όσον συναναστρέφομαι τα ζώα, τόσον μάλλον πείθομαι, ότι δεν υπάρχει μεταξύ αυτών και των ανθρώπων καμμία διαφορά, ως ηθέλησαν παραδοξολόγοι τινές να ισχυρισθώσιν, αλλά μόνον ότι τα πράγματα, κατά τα οποία διαφέρομεν από τα ζώα, δεν αποδεικνύουν όλα την ανθρωπίνην υπεροχήν.

Το κυρίως διακρίνον αυτά από ημάς είνε ότι παρέλαβον από τους ανθρώπους όσα έχουσιν ούτοι καλά, και απέφυγαν να μιμηθώσι τα άχρηστα, τα επιβλαβή και τα γελοία. Ουδέποτε έγεινε λόγος μεταξύ αυτών περί επισκέψεων του νέου έτους, ούτε περί καπνίσματος, ούτε περί φόρου επί του καπνού η οιουδήποτε άλλου· δεν χαρτοπαικτούσι, δεν πίνουσι παρά νερόν ή γάλα όταν είνε μικρά· δεν συντηρούν στρατούς, αγνοούν τι θα ειπή πατρίς και ιδιοκτησία, και εκ τούτου ούτε δίκας εγείρουσιν ούτε κινούσι πολέμους, αλλά μόνον μονομαχίας περί πραγμάτων τα οποία ενδιαφέρουσιν αυτά αμέσως και προσωπικώς, περί της νομής λ. χ. πολυχλόου τινός λειμώνος ή της ευνοίας ωραίας τινός ομοφύλου των, γάτας, σκύλας, λεαίνης, φοράδας ή ελαφίνας.

Και αυτούς τους οικογενειακούς δεσμούς περιώρισαν εις μόνους τους αναγκαίους και τους μη οχληρούς. Έχουσι μεν πατέρα και μητέρα, ούτε θείους όμως ούτε εξαδέλφους ούτε πάππους ούτε εγγόνους, και το κυριώτερον ούτε πενθερούς ούτε πενθεράς …
Ανάγνωση ολόκληρου του θέματος…

«Εάν πεθάνης πριν πεθάνης, όταν πεθάνης δεν θα πεθάνης».
Μοναχός Πατάπιος ο Καυσοκαλυβίτης

Το άνωθεν, υψηλής «σοφίας» απόφθεγμα, βρίσκεται κορνιζοποιημένο στο αρχονταρίκι τής Καλύβης τού αγίου Ακακίου, στο Άγιον Όρος …
Ανάγνωση ολόκληρου του θέματος…

Σε ομιλία που έδωσε το 2002, ο Βρετανός επιστήμονας και γνωστός άθεος Ρίτσαρντ Ντόκινς, εστιάζει στην διάσταση θρησκείας και επιστήμης και στην ασυλία που τυγχάνει η πρώτη, με το πρόσχημα τού σεβασμού τής θρησκευτικής πίστεως. Επικρίνει με καυστικό τρόπο και πινελιές βρετανικού χιούμορ την επιβολή τής θρησκείας στην επιστήμη.

Ο Ντόκινς θεωρεί, πως οι άθεοι, θα πρέπει να είναι πιο μάχιμοι απέναντι στο θρησκευτικό κατεστημένο που τούς έχει δαιμονοποιήσει ως το απόλυτο κακό. Οι θρησκευτικοί ταγοί, στην προσπάθειά τους να υποστηρίξουν την θεωρία τού Δημιουργισμού, αποδυναμώνοντας ταυτόχρονα την θεωρία τής Εξέλιξης, ταυτίζουν σκόπιμα την δεύτερη με τούς άθεους, στους οποίους δεν διστάζουν να καταλογίσουν τα μύρια όσα. Όπως χαρακτηριστικά λέει ο Ντόκινς, το να συστήνεται σήμερα κάποιος ως άθεος, «ισοδυναμεί με το να συστήνεται ως κύριος Χίτλερ ή δεσποινίς Βελζεβούλ», ενώ δεν παραλείπει να αναφέρει πως ακόμη και ο Τσαρλς Ντάργουιν (Δαρβίνος) απέφευγε να δηλώνει άθεος και προτιμούσε τον όρο «αγνωστικιστής». Όπως όμως τού επισήμανε ο Άγγλος μαρξιστής και μάχιμος άθεος Έντουαρντ Έιβλινγκ, στην πραγματικότητα «Αγνωστικιστής, είναι απλά ο άθεος γραμμένος ευπρεπώς και άθεος είναι απλά ο αγνωστικιστής γραμμένος επιθετικά».

Ενώ η επιστήμη είναι ανοιχτή στην κριτική και στις νέες ιδέες, το ίδιο μοιάζει σχεδόν αδιανόητο στην περίπτωση τής θρησκείας κι επικαλούμενος ο Ντόκινς τα λόγια τού Βρετανού συγγραφέα Ντάγκλας Άνταμς, παρατηρεί: «Η θρησκεία δεν φαίνεται να λειτουργεί έτσι. Έχει κάποιες ιδέες στον πυρήνα της, τις οποίες αποκαλούμε “ιερές”. Αυτό σημαίνει πως εδώ έχουμε μια ιδέα ή μια έννοια, για την οποία δεν έχεις δικαίωμα να πεις οτιδήποτε άσχημο. Απλά δεν μπορείς. Γιατί; Γιατί δεν μπορείς… Το να έχεις άποψη για το πώς ξεκίνησε το σύμπαν, το ποιος δημιούργησε το σύμπαν, όχι, αυτό είναι “ιερό”. Έτσι, έχουμε συνηθίσει να μην αμφισβητούμε θρησκευτικές ιδέες». …
Ανάγνωση ολόκληρου του θέματος…