Όσοι παρακολουθείτε την επικαιρότητα, λογικά θα έχουν υποπέσει στην αντίληψή σας οι «αγωνιστικές» ενέργειες των στελεχών του ΠΑΜΕ, τα οποία τα έχουν βάλει τον τελευταίο καιρό με τα κρουαζερόπλοια (και όχι μόνο), δυσχεραίνοντας (ή και απαγορεύοντας) την αποβίβαση/επιβίβαση των επιβατών-τουριστών, τους οποίους περιμένουν πως και πως οι κατά τόπους καταστηματάρχες κι όσοι έχουν σχέση με τον τουρισμό και ζουν κι απ’ αυτόν, ή και αποκλειστικά απ’ αυτόν.

Τα καλόπαιδα του ΠΑΜΕ, τα φτύνει όλος ο κόσμος γι’ αυτή την δυσφήμηση που έχει καταφέρει κατά του ελληνικού τουρισμού (με την ανοχή του κράτους βεβαίως) κι αυτοί νομίζουν ότι ψιχαλίζει. Κόσμος χάνει το ψωμί του, επειδή οι «αγωνιστές» του ΠΑΜΕ απαιτούν ετσιθελικά προσλήψεις Ελλήνων εργατών σε ξένα πλοία. Για να είμαι ειλικρινής, δεν γνωρίζω πόση βάση έχουν οι απαιτήσεις τους. Θα δεχτώ όμως, χάριν ευκολίας της συζήτησης, ότι το δίκιο είναι με το μέρος τους.

Αλλά ρε μάγκες, εδώ το κλίμα είναι στραβό, να το τρώει και γάιδαρος από πάνω; Με ποιο δικαίωμα, στερείτε με τις «ταρζανιές» σας το μεροκάματο χιλιάδων ανθρώπων που ζουν απ’ τον τουρισμό, χάριν μερικών δεκάδων ή εκατοντάδων, ακόμη κι αν, όπως προανέφερα, μπορεί τα αιτήματά σας να είναι δίκαια; Γιατί δεν γίνεστε ρεαλιστές; Το θέμα τη σήμερον ημέρα είναι οι προσλήψεις, ή οι απολύσεις; Γιατί δεν είστε τόσο «μαχητικοί» σ’ αυτή την περίπτωση;

Τσαμπουκαλεύεστε τους τουρίστες και τις εταιρείες που τους φέρνουν στην Ελλάδα για ν’ αφήσουν τα λεφτουδάκια τους, να κινηθεί λίγο η έρμη η αγορά και κλείνετε τα μάτια στο φαινόμενο των εισαγόμενων «μαθητών» των 300 ευρώ στις ξενοδοχειακές μονάδες, που έχουν στείλει στο σπίτι τους έναν σωρό Έλληνες εποχιακούς εργαζόμενους κι έχουν πετσοκόψει το εισόδημα όσων «τυχερών» εξακολουθούν να εργάζονται …
Ανάγνωση ολόκληρου του θέματος…

Όπως ίσως είναι γνωστό, με πρωτοβουλία και προσπάθειες του οικουμενικού πατριάρχη Βαρθολομαίου, μετά από συμφωνία με την τουρκική κυβέρνηση, εξασφαλίστηκε το δικαίωμα απόκτησης της τουρκικής υπηκοότητας από τους Κρήτες ιεράρχες, έτσι ώστε να έχουν δικαίωμα διεκδίκησης του πατριαρχικού θρόνου (η Εκκλησία της Κρήτης υπάγεται απ’ ευθείας στο Οικουμενικό Πατριαρχείο).

Η -αναμενόμενη- καταφατική απάντηση των Κρητών παπάδων (κάποιοι εκ των Δωδεκανήσιων, που υπάγονται κι αυτοί στο Φανάρι κι επομένως αφορά κι αυτούς η «ευνοϊκή» συμφωνία, φαίνεται να «κώλωσαν»), δικαιολόγησε με τον καλύτερο τρόπο τον όρο «τουρκόπαπας» που έχει αποδοθεί στους «ποιμένες» (με πρώτους πρώτους, τους πατριάρχες και τους μητροπολίτες) που έδρασαν στα όρια της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, εβρισκόμενοι σε απόλυτη σύμπνοια με τον εκάστοτε σουλτάνο, καταπιέζοντας από κοινού τους υπόδουλους ραγιάδες (οι προνομιούχοι παπάδες βεβαίως, δεν λογίζονται ως υπόδουλοι, γιατί πολύ απλά, ουσιαστικά δεν ήταν).

Τα συναισθήματα ποικίλα. Οι ευσεβείς χριστιανοί και πατριώτες, που γνωρίζουν δυο δράμια ιστορίας, αναρωτιούνται: «Μα είναι δυνατόν; Οι Τούρκοι μας ξεκλήρισαν και οι παπάδες μας οικειοθελώς να γίνονται “Τούρκοι”;». Απ’ την άλλη όμως, όσοι γνωρίζουν κάτι παραπάνω από δυο δράμια ιστορίας, ούτε απορούν, ούτε εξίστανται. Μπορούν να διαχωρίσουν τις έννοιες «Έθνος» και «Εκκλησία», που η τελευταία έχει καταβάλει «φιλότιμες» προσπάθειες να τις καταστήσει ταυτόσημες, ενίοτε παραχαράσσοντας την ίδια την ιστορία (την πραγματική ιστορία), που την έχει κατατάξει στις μαύρες σελίδες της.

Για τους απορούντες, ας ξεκαθαριστεί -για μια ακόμη φορά- πως Εκκλησία και -ελληνικό- έθνος, ουδεμία σχέση έχουν (ή μάλλον έχουν: Θύτη και θύματος…). Ουδέποτε οι Εκκλησία και οι παπάδες έβαλαν το έθνος, πάνω από την Ορθοδοξία και «του Χριστού την πίστη την αγία», καθώς και τα συμφέροντά της. Ως γνήσιοι χαμαιλέοντες, προσαρμόζονταν άνετα, στις συνθήκες που θεωρούσαν καλύτερες και ευδόκιμες. Και μιας κι αναφερόμαστε στους Κρήτες ιεράρχες, ας (ξανα)θυμηθούμε τον «πατριωτικό» τους ρόλο στον ξεσηκωμό των Κρητικών, κατά την Ελληνική Επανάσταση του 1821, όταν γύριζαν την Κρήτη και έκαναν ότι μπορούσαν για να κάμψουν το ηθικό των επαναστατών, με κεντρικό σύνθημα: «Χριστιανοί! Ρίψατε το όπλα!».

Αφού λοιπόν, οι Κρήτες ιεράρχες θέλουν να συνεχίσουν την τουρκόδουλη παράδοση των προκατόχων τους, με γεια τους με χαρά τους. Δεν έχασε η Βενετιά βελόνι.

Ποιος ξέρει… Τώρα που ο Βαρθολομαίος έλυσε αυτό το «καυτό» πρόβλημα, ίσως ασχοληθεί και λίγο με τα εναπομείναντα γεροντάκια της Ίμβρου (απ’ όπου κατάγεται) και της Τενέδου.

Και για να ευχηθούμε στους νέους «συμπολίτες» του, και στην «νέα» (ή «μητρική») τους γλώσσα: Άι σιχτίρ…

Σ’ έναν διαγωνισμό για τον πιο έξυπνο σκύλο, συμμετέχουν ένας Γερμανός, ένας Άγγλος και ένας Έλληνας -εννοείται με τα σκυλιά τους.

Ο Γερμανός βγαίνει με ένα λύκοσκυλο. Βγάζει 10 ευρώ, του τα βάζει στο στόμα και του λέει:
– Άντε, αγόρι μου. Κάνε αυτό που ξέρεις…

Φσσστ, βολίδα ο σκύλος, εξαφανίζεται. Ύστερα από…δύο λεπτά γυρίζει με τσιγάρα, εφημερίδα, καραμέλες και τα ρέστα.

Ο Άγγλος βγαίνει με ένα υπέροχο μπουλντόγκ. Του δίνει 30 λίρες και του λέει κι αυτός:
– Άντε, αγόρι μου, κάνε αυτό που ξέρεις…

Ο σκύλος γυρίζει ύστερα από 10 λεπτά με τσιγάρα, εφημερίδα, δύο σακούλες σούπερ μάρκετ γεμάτες αλλαντικά, τα ρέστα και την απόδειξη.

Βγαίνει κι ο Έλληνας τελευταίος μ’ έναν «κοπρίτη». Του δίνει πενήντα ευρώ και του λέει κι αυτός με την σειρά του:
– Άντε, αγόρι μου, κάνε αυτό που ξέρεις…

Περνάει μισή ώρα, μία, δύο… Άφαντος ο σκύλος. Βγαίνουν κάποια στιγμή να τον ψάξουν και τι να δουν;
Μαζί με μια σκύλα ο μούργος, κάνει αμέριμνος τη «δουλειά» του. Οπότε λέει απογοητευμένος ο Έλληνας:
– Γι’ αυτό, ρε γαμώτο, δεν θέλω να του δίνω χρήματα. Όλα οι πουτάνες τού τα τρώνε…

Στα χνάρια του «προοδευτικού» πατέρα του ο Τζέφρι…

Πηγή: panosz.wordpress.com

Ο παπα-Λάμπρος Ζέρβας ήταν εφημέριος στο χωριό Ρωμύρι της Πυλίας το 1860. Ένας συγχωριανός του, που λεγόταν Σταύρος Φιτσιάλος, σκέφτηκε να συνεργαστεί με μία συμμορία για να τον ληστέψουν. Ο Φιτσάλος συνεννοήθηκε μαζί του, προκειμένου να έρθουν στο Ρωμύρι και να κλέψουν την περιουσία του παπα-Λάμπρου.

Δύο από τους κλέφτες πήγαν στο σπίτι του με το πρόσχημα ότι ενδιαφέρονταν να αγοράσουν ένα βόδι που πουλούσε ο παπάς, ο οποίος όμως έλειπε στην Πύλο, όπου είχε πάει για να φέρει το παιδί του, που πήγαινε σχολείο εκεί. Ο παπάς γύρισε αργά στο Ρωμύρι χωρίς το παιδί, που έμεινε στην Πύλο. Έτσι οι ξένοι φιλοξενήθηκαν στο σπίτι του την νύχτα.

Το βράδυ, όταν η οικογένεια είχε κοιμηθεί, οι δύο κλέφτες ειδοποίησαν και τους υπόλοιπους, που είχαν κρυφτεί την ημέρα έξω από το χωριό, και μπήκαν όλοι αθόρυβα στο σπίτι του παπά, οπότε άρχισαν να αρπάζουν ό,τι έβρισκαν. Χρήματα όμως δεν είχαν βρει, οπότε ξεκίνησαν να βασανίζουν τον παπά, προκειμένου να τους πει πού τα είχε κρύψει. Μια από τις κόρες του παπα-Λάμπρου, η Παναγιώτα, κατάφερε να κατέβει κρυφά στο κατώι και από έναν φεγγίτη άρχισε να φωνάζει, καλώντας σε βοήθεια.

Το χωριό ξύπνησε και οι άντρες ανήσυχοι πήραν τα τουφέκια και άρχισαν να ρίχνουν, με αποτέλεσμα να φοβηθούν οι κλέφτες και να το βάλουν στα πόδια. Δύο από αυτούς, όμως, τραυματίστηκαν και, μάλιστα, ο ένας θανάσιμα. Εξαιτίας του θανάτου του κλέφτη έγινε μεγάλος ντόρος σε ολόκληρη την Πυλία και ένας χωριάτης έφτιαξε το τραγούδι, που ζει μέχρι τις ημέρες μας, με κάποιες παραλλαγές στους στίχους σε ορισμένες περιπτώσεις.

Αυτό είναι το γεγονός στο οποίο αναφέρεται η χιλιοτραγουδισμένη «Παπαλάμπραινα», ωστόσο η ιστορία έχει και συνέχεια. Το παιδί που πήγαινε σχολείο στην Πύλο, ο Νικολάκης, μετά το δραματικό περιστατικό πήγε και έμεινε στην Αθήνα, στο σπίτι του δημάρχου Μπενάκη. Εκεί έκανε τις σπουδές του και όταν τελείωσε, ζήτησε να γίνει αστυνομικός διοικητής της επαρχίας Πυλίας. Ίσως στο μυαλό του υπήρχε η σκέψη της εκδίκησης του Φιτσάλου, ο οποίος είχε πλέον γεράσει, αλλά φοβόταν μήπως οι Παπαλάμπροι κάνουν κακό στο γιο του.

Ο Φιτσάλος, αφού τον παρακίνησε και ένας Μανιάτης, αποφάσισε να πάει στον Νικολάκη Παπαλάμπρο, να του ζητήσει συγνώμη και να του φιλήσει τα πόδια. Εκείνος όμως του είπε: «Φύγε βρωμόσκυλο, πήγες να μας ξεκληρίσεις και τώρα ζητάς συγνώμη;». Μετά όμως το παιδί του Φιτσάλου απέκτησε το δικό του παιδί και κάλεσε τον Νικολάκη να το βαφτίσει. Έτσι έσβησε αυτή η βεντέτα…

Οι αυθεντικοί στίχοι του τραγουδιού:

Στις μέρες μας, οι τελευταίοι στίχοι έχουν αλλάξει («μια λυγερή παντρεύεται και παίρνει έναν λεβέντη, Παπαλάμπραινα καημένη…») και το λεβέντικο -και ίσως πιο δημοφιλές- αυτό τσάμικο έχει μετατραπεί σ’ ένα τραγούδι του γάμου. Ο λόγος που ο σκοπός του τραγουδιού είναι τσάμικος και όχι καλαματιανός, μιας και το περιστατικό συνέβη στην Πελοπόννησο, μάλλον θα πρέπει να αναζητηθεί στην ηπειρώτικη καταγωγή των Ζερβέων και των άλλων «σογιών».