Στην ενημερωτική εκπομπή τού Βρετανού ορθολογιστή και επιστήμονα Ρίτσαρντ Ντόκινς (γνωστός κι από το βιβλίο του «Η περί Θεού αυταπάτη»), «Η αιτία παντός κακού» (The root of all evil), γίνονται αναφορές στον παραλογισμό τής τυφλής θρησκευτικής πίστης και στην επίδραση τής θρησκείας στον ψυχικό κόσμο τών παιδιών, τα οποία απ’ την τρυφερή τους ηλικία εκπαιδεύονται ως πιστοί. Ο Ντόκινς συνομιλεί με φανατικούς χριστιανούς και Εβραίους με αναφορές στα θρησκευτικά εγκλήματα, στην απόσταση μεταξύ θρησκείας και επιστήμης κ.ά. Δεν παραλείπεται επίσης η αναφορά στις επιλεκτικές ερμηνείες της Αγίας Γραφής και στο πως φτάνει να διαμορφώνει πρότυπα ηθικής.

Η εκπομπή αποτελείται από δύο μέρη …
Ανάγνωση ολόκληρου του θέματος…

«Σήμερα το να διαβάζει κανείς τους προφήτες είναι σαν να διαβάζει εφημερίδα, τόσο ξεκάθαρα είναι γραμμένα».
Μοναχός Παΐσιος

Ξεκάθαρα, δεν λες τίποτε. Το λέει και το φλιτζάνι -για να δανειστούμε μια ατάκα του παλιού ελληνικού κινηματογράφου.

Μετά τον θάνατο του μοναχού Παΐσιου (1994), ξεφύτρωσαν σαν τα μανιτάρια διάφορα βιβλία και κείμενα, που αποδίδουν στον εν λόγω ιερωμένο, διάφορες «προφητείες», οι οποίες περιστρέφονται κυρίως γύρω από εθνικά θέματα, και με μια ιδιαίτερη εμμονή στην εκπόρθηση της Κωνσταντινούπολης από τους Ρώσους και την παράδοσή της στους Έλληνες. Ο Παΐσιος βέβαια δεν ζει για να επιβεβαιώσει ή να διαψεύσει τους «χρησμούς» που του αποδίδονται, αν και φέρονταν να μην εγκρίνει την διάσταση που έπαιρναν τα λεγόμενά του, στα οποία μάλλον μπήκαν και αρκετές «σάλτσες» από τους διάφορους φερόμενους ως -συνήθως ανώνυμους- συνομιλητές του που δημοσιοποίησαν τις προσωπικές τους εμπειρίες.

Ιδιαίτερη σπουδή στην διάδοση αυτών των προφητειών και την δημιουργία του θρύλου του «προφήτη» Παΐσιου -εκτός της πάσης φύσεως θρήσκους ή θρησκόληπτους- δείχνουν κάποιοι στρατιωτικοί. Υπάρχει μάλιστα και κάποιος, που ισχυρίζεται πως ο Παΐσιος, σε αντίθεση με όσους άλλους στρατιωτικούς συνομίλησε, έδωσε σ’ αυτόν το «προνόμιο» της εισόδου στην Πόλη ως ηγέτη στρατιωτικού τμήματος των Ελλήνων, όταν θα συμβεί η (ανα)κατάληψη της Κωνσταντινούπολης. Ο εν λόγω στρατιωτικός βέβαια, δεν αποκαλύπτει το όνομά του, προφανώς γιατί κατανοεί το βλακώδες του πράγματος και δεν θέλει να εκτεθεί δημοσίως. Σε κάθε περίπτωση πάντως, αποτελεί θλιβερό φαινόμενο η εμπλοκή στρατιωτικών σ’ αυτή την ακατάσχετη μπουρδολογία.

Ας δούμε όμως μερικές από τις πιο δημοφιλείς «προφητείες» και ρήσεις του Παΐσιου, που μόνο θυμηδία μπορούν να προκαλέσουν σε υγιώς σκεπτόμενους ανθρώπους …
Ανάγνωση ολόκληρου του θέματος…

Η ακόλουθη φωτογραφία προέρχεται από την ιστοσελίδα του γνωστού και μη εξαιρετέου «φιλέλληνα» Νικόλαου Στοΐδη (ή Στογιάνοφ· ας μην του αρνούμαστε την βουλγαρική καταγωγή του). Απεικονίζει μερικούς άνδρες ενός λόχου πεζικού του ελληνικού στρατού, στον οποίο ήταν επικεφαλής ο αξιωματικός Βασίλειος Γεννηματάς, μπροστά στον σιδηροδρομικό σταθμό Εδέσσης (πρώην Βοδενά) στις 18 Οκτωβρίου 1912. Είναι η ημέρα, που και τυπικά η πόλη απελευθερώνεται από τον ελληνικό στρατό, μετά από 530 χρόνια τουρκικής κυριαρχίας.

Παρατηρείτε όμως κάτι περίεργο στην φωτογραφία;
Λίγο…κακογραμμένη δεν είναι η επιγραφή του σιδηροδρομικού σταθμού;

Νικολιό παλικάρι μου, αφού δεν το κατέχεις το «άθλημα», άσ’ το να πάει στον διάολο. Δεν το ξέρεις ότι το ψέμα έχει κοντά ποδάρια; Και το ψέμα δεν είναι ότι η Έδεσσα λεγόταν Βοδενά τότε. Το ξέρουμε αυτό. Αλλά βρε αδελφέ παίζεις με την νοημοσύνη και την ιστορική άγνοια του κόσμου. Κατ’ αρχάς, όπως προαναφέρθηκε, η Έδεσσα βρισκόταν υπό τουρκική κυριαρχία και όχι υπό βουλγαρική, όπως θες να παρουσιάσεις ή να υπονοήσεις με το τσαπατσούλικο «VODENA» που έγραψες μόνος σου (αλήθεια, γιατί δεν το έγραψες με κυριλλικό αλφάβητο; [Воден]). Κατά δεύτερον, όπως είναι λογικό, οι επιγραφές μέχρι και το 1912 αναγράφονταν στα τούρκικα. Δηλαδή με αραβικούς χαρακτήρες (το νεοτουρκικό αλφάβητο δημιουργήθηκε το 1928). Επιπλέον, αναγράφονταν και στα γαλλικά (αν δεν κάνω λάθος, ως «Vodine»), λόγω του ότι, την κατασκευή του σιδηροδρομικού δικτύου Θεσσαλονίκης-Μοναστηρίου, είχε αναλάβει η γαλλική εταιρεία «Societe de Construction de Chemin de Fer Salonique a Monastir», θυγατρική της «Societe de Construction et Exploitation de Chemin de Fer».

Για την ιστορία να αναφέρουμε, πως ουσιαστικά, την Έδεσσα δεν την απελευθέρωσε ο ελληνικός στρατός, καθώς οι Τούρκοι είχαν ήδη λακίσει 2-3 μέρες πριν την είσοδό του στην πόλη, όταν είδαν ότι πλησίαζε το μοιραίο.

Τι λες; Θα βάλεις την κανονική φωτογραφία τώρα, ή θα μας παιδέψεις μέχρι να βρούμε την απείραχτη;

Η Άννα Φρανκ (το πλήρες όνομά της προφέρεται Αννελίς Μαρί Αννέ Φρανκ) ήταν μια νεαρή Γερμανoεβραία, η οποία έγινε γνωστή μετά θάνατον όταν και δημοσιεύτηκε από τον πατέρα της Ότο Φρανκ, το προσωπικό της ημερολόγιο, το οποίο έγραψε μεταξύ 1942 και 1944 κρυμμένη σε μια σοφίτα κατά την διάρκεια της γερμανικής κατοχής στην Ολλανδία. Η Άννα Φρανκ και όλη της η οικογένεια συνελήφθη απ’ τους Γερμανούς και κατόπιν ή ίδια εστάλη στο στρατόπεδο συγκεντρώσεως Μπέργκεν-Μπέλσεν, όπου και πέθανε από τύφο, σε ηλικία 15 ετών, τον Μάρτιο του 1945. Ο μόνος που διασώθηκε από την οικογένεια, ήταν ο πατέρας της.

Η οικογένεια Φρανκ, ήταν μια ευκατάστατη μεγαλοαστική οικογένεια. Ο Ότο Φρανκ ήταν τραπεζίτης στην Φρανκφούρτη, επιδιδόμενος ταυτόχρονα και σε άλλες επιχειρηματικές δραστηριότητες, ενώ η σύζυγός του, Έντιθ, ήταν κόρη βιομηχάνου. Το 1933, η οικογένεια Φρανκ θα μετακομίσει στο Άμστερνταμ της Ολλανδίας, καθώς αντιμετώπιζε προβλήματα με την γερμανική δικαιοσύνη, και θα αγοράσει ένα εργοστάσιο παρασκευής καρυκευμάτων και συντηρητικών τροφίμων, ενώ θα δραστηριοποιηθεί και σε μια εταιρεία που παρήγαγε την πεκτίνη, ένα εκχύλισμα φρούτων με το οποίο παρασκευάζονταν ζελέ. Με την γερμανική κατοχή το 1940, ο Φρανκ θα μεταβιβάσει εικονικά τις επιχειρήσεις του σε συνεργάτες του για να μην τις κατάσχουν οι Γερμανοί. Έτσι, οι Φρανκ θα εξακολουθήσουν να έχουν εισόδημα και να ζουν αξιοπρεπώς.

Τον Ιούλιο του 1942, καθώς οι διώξεις εναντίον των Εβραίων εντείνονται, ο Ότο Φρανκ, η σύζυγός του, οι δυο τους κόρες, Άννα και Μαργκότ, και τέσσερις ακόμη Εβραίοι, θα κρυφτούν σε μερικά δωμάτια των γραφείων του Φρανκ και την επίβλεψή τους θα αναλάβει η γραμματέας του, Μιπ Γκις με τον σύζυγό της, οι οποίοι δεν ήταν Εβραίοι. Κατά την διαμονή τους εκεί, η 13χρονη Άννα Φρανκ θα γράψει τις εμπειρίες της σε ένα ημερολόγιο που της έκαναν δώρο οι γονείς της για τα γενέθλιά της. Το ημερολόγιο αυτό, θα δημιουργούσε αργότερα αρκετές συζητήσεις, που κρατάνε έως και τις μέρες μας, καθώς υπάρχουν πλήθος ενστάσεων και αμφισβητήσεων για την αυθεντικότητά του και τις συνθήκες κάτω υπό τις οποίες γράφτηκε.

Στο σημείο αυτό, γίνονται και κάποιες ειρωνικές κριτικές (πέραν της κριτικής στον Ότο Φρανκ για την εμπορευματοποίηση της μνήμης της κόρης του), για το κατά πόσον ήταν αντίξοες οι συνθήκες που ζούσαν οι Φρανκ στα μυστικά δωμάτια και κατά πόσον ήταν μυστικά αυτά τα δωμάτια. Όπως προκύπτει και μέσα από το ημερολόγιο, οι Φρανκ ζούσαν σχετικά πλουσιοπάροχα (οι αναφορές σε άφθονες κονσέρβες, αλεύρι, κρέας, γάλα, βούτυρο, πατάτες, φράουλες, γιαούρτι, αρακά κ.ά. που τους έφερνε η Μιπ Γκις «σαν φορτωμένη γαϊδούρα» όπως περιγράφεται, δεν παραπέμπουν σε οικογένεια που λιμοκτονεί), ενώ ο Ότο Φρανκ κατά διαστήματα επισκέπτονταν και το γραφείο του για να δει πως πάνε οι δουλειές. Η δε παραμονή τους σ’ αυτό το σπίτι (που έβλεπε σε κοινό ακάλυπτο χώρο μαζί με άλλα 50 διαμερίσματα) ήταν κοινό μυστικό στην περιοχή (μέχρι κι ο οπωροπώλης τους έφερνε παραγγελίες στο σπίτι). Και το σίγουρο είναι πάντως, πως κάποιος που κρύβεται δεν δίνει στόχο, φωνασκώντας ή χρησιμοποιώντας…ηλεκτρική σκούπα …
Ανάγνωση ολόκληρου του θέματος…