Τελικά είμαστε μπουρδέλο. Κι όποιος είχε αμφιβολίες μέχρι τις τελευταίες ημέρες, θα πρέπει τώρα να του διαλύθηκαν.
Ποιος περίμενε, πως εξαιτίας ενός ατυχούς και καταδικαστέου συμβάντος θα παρέλυε μια ολόκληρη χώρα και μαζί μ’ αυτή και η «κυβέρνηση» που έχουμε;
Σ’ αυτό το σημείο θα είμαι ωμός. Ο θάνατος του πιτσιρικά με άφησε αδιάφορο.
Ο μικρός πλήρωσε ένα «παιχνίδι» που δεν του βγήκε όπως θα περίμενε. Θεωρούσε δεδομένο (κι έτσι είναι δυστυχώς), πως το να πετάς μπουκάλια και να βρίζεις ένα όργανο της τάξης (ειδικά σε ώρες ταραχών), είναι ανώδυνο, μένει ατιμώρητο και συν τοις άλλοις θεωρείται «μαγκιά» και «αντίσταση» (εναντίον ποιου-ων άραγε;). Θεώρησε πως η χειρότερη περίπτωση, θα ήταν να τον προσαγάγουν στο τμήμα για εξακρίβωση στοιχείων και μετά (κι από παρέμβαση της μαμάς), θα αφήνονταν ελεύθερος.
Δυστυχώς όμως γι’ αυτόν, οι κανόνες του «παιχνιδιού» άλλαξαν. Βρέθηκε μπροστά σε κάποιον που δεν ήταν διατεθειμένος να παίξει αυτό το «παιχνίδι».
Να εξηγούμαστε… Η ενέργεια του αστυνομικού δεν δικαιολογείται με τίποτα. Απ’ όποια πλευρά και να το δει κανείς, είναι άνανδρο αυτό που έκανε. Δεν αφαιρείται έτσι μια ανθρώπινη ζωή. Πήγαινε άνθρωπέ μου και τράβα του δυο χαστούκια, να ξεχάσει τ’ όνομά του… Όχι φόνο όμως.

Από κει και πέρα, αυτό που επακολουθεί, περιπαίζει την ανθρώπινη λογική και υποτιμά τον μέσο όρο νοημοσύνης. Από που ν’ αρχίσει και που να τελειώσει κανείς;
Το ατυχές συμβάν γίνεται βούτυρο στο ψωμί του ΣΥ.ΡΙ.ΖΑ και των αναρχικών που «περιθάλπει». Ο πιτσιρικάς, άθελά του, μετατρέπεται σε εθνικό «ήρωα» και δίνει το έναυσμα για «αυθόρμητες» διαδηλώσεις και ξέσπασμα «οργής».
Φυσικά, είναι αφελής κάποιος αν πιστεύει, πως η «οργή» πήρε οργανωμένη μορφή μέσω ενός SMS (έντεχνα γραμμένου και ορθογραφημένου, για έναν μέσο Έλληνα μαθητή) και μέσα σε λίγες ώρες η «οργή» διαδόθηκε, όχι μόνο στην Ελλάδα, αλλά και στην Ευρώπη. Είχαμε τόσους «επαναστάτες» (και μάλιστα 12χρονους, αλλά και αλλοδαπούς πλιατσικολόγους) και δεν το γνωρίζαμε;
Αν δεχτούμε την εκδοχή του SMS, τότε υποβαθμίζουμε τον ρόλο του Indymedia (με ότι εκφράζει κι εκπροσωπεί), που ως γνωστόν χρηματοδοτείται απ’ τον γνωστό «φιλέλληνα» Τζορτζ Σόρος.
Υποβαθμίζουμε ακόμα και τον ρόλο των ελληνικών ΜΜΕ…

Τι να πρωτοπεί κανείς σ’ αυτό το σημείο; Το ότι τα ΜΜΕ και οι «μεγαλοδημοσιογράφοι» έχουν τεράστιο μερίδιο ευθύνης για τα αίσχη που επακολούθησαν; Αυτό είναι αναμφίβολο.
Είναι αυτά που κατά κύριον λόγο ηρωοποίησαν (μόνο στο κυνήγι της τηλεθέασης άραγε;) τον πιτσιρικά κι έδωσαν το άλλοθι σε κάθε λογής ταραχοποιό στοιχείο για να να τα κάνει λίμπα. Ο Μάνεσης του Άλφα μάλιστα, δημιούργησε και ειδικό e-mail για την περίσταση, στη διεύθυνση orgi@alphatv.gr (αν τη θυμάμαι καλά).
Οργή, ναι… Ποιανών οργή όμως; των αποβρασμάτων, ή των κατεστραμμένων κι ανέργων που δημιουργήθηκαν απ’ τους πρώτους;
Και κοντά σ’ αυτό να έχεις και τον ανεκδιήγητο (το ότι είναι γραφικός, το παραβλέπουμε) «δημοσιογράφο» που λέγεται Βερύκιος, ο οποίος (άκουσον άκουσον) απαιτούσε να βγει ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας να ζητήσει συγγνώμη και να «καλμάρει» τους αναρχικούς. Κι απ’ όσους βρίσκονταν εκεί, αν εξαιρέσει κανείς τον Γιώργο Κύρτσο, δεν βρέθηκε κάποιος να του πει «τι λες άνθρωπέ μου; επικοινωνείς με το περιβάλλον;».
Κάποια άλλη «δημοσιογράφος» (μου διαφεύγει το όνομά της) ζήτησε την κεφαλή του αστυνομικού «επί πίνακι», το συντομότερο δυνατόν μάλιστα. Ξέρετε ποιο είναι το «ωραίο»; σύμφωνα με τις (αδιασταύρωτες) πληροφορίες που διαρρέουν από την ιατροδικαστική έρευνα, είναι πιθανόν, ότι η σφαίρα όντως να εξοστρακίστηκε και σφηνώθηκε στο σώμα του μικρού. Αλλά κι έτσι να μην είναι, τι ζητάς κυρία μου; να παρακαμφθούν οι νόμιμες διαδικασίες της δικαιοσύνης για να κορέσεις «οργή» σου; αυτό μας λες;
Θα παραμείνω σ’ αυτό το κανάλι, καθώς δεν μπορώ να βγάλω απ’ το μυαλό μου την προπαγάνδα που έκανε. Η άλλη «δημοσιογραφάρα», ο Σρόιντερ, διαφήμιζε στο δελτίο του επί σχεδόν μια ώρα, την «παρέμβαση» Λαζόπουλου.
Μάλιστα… Ο Λαζόπουλος τιμητής των πάντων (όπως κι ο Τριανταφυλλόπουλος στο Άλτερ). Και τι έκανε ο Λαζόπουλος; Προέτρεψε στα ίσα, τα αποβράσματα, να συνεχίσουν τον «αγώνα» τους. Δηλαδή να συνεχίσουν να καταστρέφουν και να καταλύουν κάθε έννοια δημοκρατίας. Και δεν βρέθηκε ένας εισαγγελέας να τον βουτήξει αυτόν τον τύπο…
Βέβαια, έχω την απορία… Γιατί ο Λαζόπουλος δεν προέτρεψε τα «οργισμένα νιάτα», να ξεκινήσουν τον «αγώνα» τους απ’ το θέατρό του; Θα έδινε το καλό παράδειγμα, γιατί κι αυτός πλέον έχει εξελιχθεί σε κατεστημένο… Κατεστημένο, έντεχνα μπογιατισμένης, προπαγάνδας.
Όσο για τον άλλο «δημοσιογράφο», τον Αυτιά, δεν ένιωσα και μεγάλη έκπληξη. Ο λαϊκισμός αποτελεί σήμα κατατεθέν του.
Δεν το κρύβω όμως, ότι ένιωσα έκπληξη με έναν άλλο δημοσιογράφο, τον Γιώργο Παπαδάκη του Αντέννα. Κι εσύ τέκνον Βρούτε; Μπήκες κι εσύ στο φτηνιάρικο κι ανίερο κυνήγι της τηλεθέασης, «εκφράζοντας» την «λαϊκή οργή»;
Κάνοντας ένα σύντομο πέρασμα απ’ το Άλτερ, δεν μπορώ παρά να μην εκφράσω την απορία μου: Θα τον μαζέψει κάποιος επιτέλους αυτόν τον Παυλόπουλο;
Ο γκεμπελισμός του δεν σταμάτησε, ούτε ακόμα κι όταν ολόκληρο το κέντρο της Αθήνας έγινε στάχτη και μπούρμπερη.

Θα περάσω στο Mega. Αυτή η τηλεοπτική συχνότητα, μ’ έκανε να θέλω να σπάσω την τηλεόρασή μου. Θα μείνω μόνο σε δυο ονόματα: Νίκος Στραβελάκης και Γιώργος Οικονομέας. Αυτοί οι δυο, πέραν του ότι «οργίασαν» κι ενθάρρυναν με τον τρόπο τους σ’ αυτό που επακολούθησε, έδωσαν σάρκα και οστά σ’ αυτό που ονομάζεται «τηλεδικαστήριο». Ειδικά ο Οικονομέας, μόνο «Εδώ Πολυτεχνείο!» δεν φώναξε.
Το ύφος τους ήταν άκρως προκλητικό. Ήταν θλιβερή εικόνα το να βλέπει κανείς, τους εκπροσώπους της αστυνομίας (όπου κι αν εμφανίστηκαν) να καταδικάζουν ξεκάθαρα κι απερίφραστα την απαράδεκτη ενέργεια του συναδέλφου τους και παρ’ όλα αυτά να αντιμετωπίζονται απαξιωτικά και σαν σκουπίδια, ενώ η όλη στάση τους (των δημοσιογράφων) μεταφράζονταν σε «τι να την κάνουμε τη συγνώμη σου ρε;».

Φυσικά όταν η κατάσταση ξέφυγε(;) από κάθε έλεγχο(;), όλοι αυτοί οι λάβροι «δημοσιογράφοι», άρχισαν σιγά σιγά να συνειδητοποιούν το τι κακό έχουν προκαλέσει.
Άρχισαν να εγκαταλείπουν τον «ήρωα» Αλέξη και να εστιάζουν στο πραγματικό πρόβλημα που δημιουργήθηκε και για το οποίο είναι συνυπεύθυνοι: στις τεράστιες καταστροφές και το κλίμα τρόμου που επικράτησε.
Για να το πω πιο λαϊκά: Τη επόμενη μέρα εμφανίστηκαν σαν κλαμμένα μουνιά.

Και ρωτάω τώρα εγώ: τους άνεργους που δημιούργησαν η ηλιθιότητα και η επιπολαιότητά σας (θα προσπαθήσω να δεχτώ ότι δεν είστε καθοδηγούμενοι), ποιος θα τους πληρώσει; εσείς; ο ΣΥ.ΡΙΖ.Α που υποτίθεται πως κύριο μέλημά του είναι οι εργαζόμενοι και σπεκουλάρει πάνω τους; το εξαφανισμένο Κ.Κ.Ε. (στο οποίο τουλάχιστον θα αναγνωρίσω ότι καταλόγισε ευθέως στον ΣΥ.ΡΙΖ.Α την ευθύνη των ταραχών);
Δεν κάνω λόγο για τους κατεστραμμένους επιχειρηματίες, καθώς λογικά έχουν ασφάλειες και θα έχουν λιγότερες απώλειες.

Δεν φταίνε όμως αυτοί, ή μόνο αυτοί. Φταίνε κι αυτοί λακέδες που λέγονται πολιτικοί (ανεξαρτήτως κόμματος), οι οποίοι έτρεξαν αμέσως να καταθέσουν τα «δάκρυά» τους για τον αδικοχαμένο Αλέξη και να κάνουν συνάμα διαγωνισμό πολιτικής σπέκουλας.
Εδώ ο Στυλιανίδης, τον οποίο μέχρι λίγο καιρό πριν, τον θεωρούσα ανοιχτόμυαλο και υγιές στοιχείο της πολιτικής σκηνής, έσπευσε να κλείσει όλα τα σχολεία της χώρας σε ένδειξη πένθους.
Κι ερωτώ: Με ποιο σκεπτικό κύριε υπουργέ; Ο πιτσιρικάς σκοτώθηκε σε κάποιο σχολείο; σκοτώθηκε στα πλαίσια κάποιας μαθητικής διαδήλωσης; Σε ίντερνετ καφέ ήταν και διασκέδαζε! Θα μας τρελάνετε;

Όσο για την κυβέρνηση…
Ναι… Μπορώ να πω ότι πείστηκα τελικά, πως ο Καραμανλής κάθε άλλο παρά στιβαρός κι άτεγκτος είναι. Αποδείχθηκε κατά πολύ κατώτερος των περιστάσεων. Δυστυχώς, δεν είναι μόνο άτολμος (θα αποφύγω να τον πω δειλό), αλλά κάνει τον Σημίτη του 96, να φαντάζει «εθνάρχης». Ο άνθρωπος, εκ των πραγμάτων, αποδείχθηκε ανίκανος να διαχειριστεί μια σοβαρή κρίση κι ως εκ τούτου, είναι επικίνδυνος. Δεν μπορώ να διανοηθώ επίσης, ότι υπάρχει πρωθυπουργός που προκαταλαμβάνει την δικαιοσύνη, κάνοντας λόγο ουσιαστικά για καταδίκη των αστυνομικών, πριν ακόμα ξεκινήσει η δίκη και καταρρίπτοντας το τεκμήριο της αθωότητας που ισχύει για κάθε κατηγορούμενο.

Θα κλείσω το σχόλιό μου, με μια εικόνα. Μια εικόνα που δεν αντιλήφθηκα να την σχολιάζει κανείς, ούτε «δημοσιογράφος», ούτε «πολιτικός»…

Οι Επτά Σοφοί οι οποίοι έζησαν και χάρισαν τη γνώση και την εμπειρία τους κατά τον 6ο και τον 7ο αιώνα π.Χ., σύμφωνα με ιστορικές καταγραφές, αποτελούν ορόσημο στην ιστορία της αρχαίας Ελλάδας. Δεν είναι λίγοι μάλιστα αυτοί που τους θεωρούν θεμελιωτές της αρχαίας ελληνικής φιλοσοφίας. Για κάποιους ιστορικούς η φιλοσοφία ξεκίνησε αργότερα, όμως οι Επτά Σοφοί είναι αυτοί που άρχισαν να θέτουν σε αμφισβήτηση τα εδραιωμένα παλαιά αξιώματα και να επιζητούν να κατανοήσουν το μυστήριο της ύπαρξης ώστε να δώσουν απαντήσεις σε θεμελιώδη ερωτήματα που απασχολούν τον Άνθρωπο ακόμη και σήμερα.

Πρωταρχικό μέλημα των Επτά Σοφών ήταν να διδάξουν πού έγκειται η αληθινή ευδαιμονία του ανθρώπου ως πολίτη και ως ατόμου, τονίζοντας πάντα πως ο άνθρωπος είναι πρώτα άτομο και μετά πολίτης. Οι Επτά Σοφοί προέρχονταν από διαφορετικές επιστήμες (ιατρική, αστρονομία, αρχιτεκτονική, νομικές επιστήμες κ.λ.π.) και αναζητούσαν τις αληθινές απαντήσεις σε θέματα κοινωνικά, θρησκευτικά, πολιτικά, επιστημονικά και ηθικά. Μέσα από τις «πνευματικές» αναζητήσεις και τα Συμπόσια των Επτά Σοφών, «χτίστηκε» μία γέφυρα που κατάφερε να συνενώσει τις διαφορετικές φυλές και πόλεις του Ελλαδικού χώρου. Έτσι, δημιουργήθηκε μία ευρύτερη και ιδανική πατρίδα, κοινή για τους απανταχού Έλληνες.

Είναι τόσος ο θαυμασμός των αρχαίων Ελλήνων για τους σοφούς αυτούς άνδρες, ώστε ο Πίνδαρος, ο μέγιστος λυρικός ποιητής της Αρχαιότητας (522 π.Χ.) δεν τους θεωρεί ως γέννημα ανθρώπων, αλλά τους δέχεται ως γιους του Ήλιου, που με την ίδια με αυτόν ακτινοβολία, φώτισαν την ανθρωπότητα και την καθοδήγησαν στην οδό του καθήκοντος και της αρετής.

Και είναι πράγματι τόσο μεγάλη η επίδραση που είχε στους μεταγενέστερους η θείας έμπνευσης βραχύλογη διδασκαλία τους, ώστε ν’ αποτελέσει σταθμό για την περαιτέρω πνευματική εξέλιξη και διάπλαση του χαρακτήρα των ανθρώπων, να θεωρείται δε ακόμη και σήμερα, έπειτα από 28 σχεδόν Αιώνες ως η πρώτη πνευματική πηγή, από την οποία ξεπήδησε η αληθινή έννοια του δικαίου, της ισότητας και της ηθικής.

Τα υπέροχα γνωμικά τους, τα οποία ο Παυσανίας ονομάζει «ωφελήματα» για τον ανθρώπινο βίο, οι Αρχαίοι ανέγραψαν στο τέμενος του Απόλλωνα στους Δελφούς, για να παραμείνουν εκεί για πάντα, ως μόνιμα και αιώνια σύμβολα του Κώδικα της ηθικής δεοντολογίας «… Εν δε τω προνάω τω εν Δελφοίς, γεγραμμένα εστίν ωφελήματα ανθρώποις ες βίον. Γράφη δε υπό ανδρών ούς γενέσθαι σοφούς λέγουσιν Έλληνες» …
Ανάγνωση ολόκληρου του θέματος…

Το ακόλουθο «ποίημα», το «ψάρεψα» στο πολύ καλό ιστολόγιο nickpet.blogspot.com.
Μου άρεσε και το αναδημοσιεύω.

Παρακαλώ, χτυπήστε τον φραπέ σας, υψώστε το ποτήρι σας κι απαγγέλλετε

Πιστεύω εις έναν φραπέ,
αφρώδη, παγοκράτορα,
ρουφηχτόν εκ καλάμου σπαστής,
εις στομάχους πάντων ερριμένον.

Και εις ένα αφρόγαλα, λευκόν, πηχτόν,
του καφέ συνοδό, και λιπογενές
το δια τον καφέ ποιηθέντα προ πάντων καπουτσίνο,
milk εκ βοδώς,
αφρόν αληθινόν, εκ μιξερός ηλεκτρικού,
χτυπηθέντα, ού γεννηθέντα,
ομοχρήσιμου του φραπέ,
δι ου το μάτι ορθάνοιξε.

Τον δι’ ημάς τους ανθρώπους
και δια την ημετέραν εργασίαν,
φυτροθέντα εν καφεοδένδρων
και μαζευθέντα εξ άρρενος εργάτου
και αγοράσθη εξ εταιρείας
και εσυσκευάσθηκε.

Αγορασθέντα τε υπό ημών,
εντός μικρής σακουλίτσας,
ή κουτιού ή βαζακίου

Και ετοιμάσθη τας πρώτας ώρας
κατά τας πρωινάς.

Και εισέπεσε εντός ποτηριού
και ζαχαρώθηκε εκ κουταλιάς του γλυκού.

Και πάλιν άφρισε μετά δόξης,
τσίτα κάνων κοιμητούς,
ώστε χουζουρίου έλθη το τέλος.

Και εις το ρεύμα το πάγιον,
το χρήσιμον, το μιξεροκινόν,
το εκ της δεής επαραγόμενον,
το συν ψυγείου και θηκών συνεργαζόμενο,
ώστε παρασκευαζόμενο,
παγακίων και υδάτων ψυχρών.

Εις μίαν, καφετερίαν, ομαδικήν και φιλικήν φραπεδοποσίαν,
ομολογώ εν τσίμπημα εις μπισκότου εκ του μπολ,
προσδοκώ τασάκι καθαρόν
και να είναι η ζάχαρη λιωμένη.

Αμήν

Μετά από μια σύντομη «περιπέτεια», η σελίδα βρίσκεται ξανά στις επάλξεις.
Δεν ξέρω και ίσως δεν έχει και μεγάλη σημασία, αν φρόντισε «το χέρι του Θεού» για να μπει φίμωτρο σ’ αυτό το ιστολόγιο.
«Τινάζω τη σκόνη», σηκώνομαι και συνεχίζω.

Θα τα πούμε σύντομα…

Κατά την αρχαιότητα και την προ Χριστού περίοδο καταγράφηκαν κάποια μνημεία ως μεγαλουργήματα της εποχής ή αλλιώς θαύματα του αρχαίου κόσμου.
Από αυτά έχουν ξεχωρίσει επτά και έτσι έχει μείνει στην ιστορία να αναφέρονται ως τα επτά θαύματα του αρχαίου κόσμου.
Εμπνευστής του καταλόγου αυτού, θεωρείται ο Αντίπατρος ο Σιδώνιος ο οποίος λέγεται ότι επισκέφτηκε όλα τα μνημεία και συνέταξε τον κατάλογο.
Από όλα τα θαύματα το μόνο που κατάφερε να διασωθεί μέχρι σήμερα είναι η πυραμίδα του Χέοπα στην Αίγυπτο το οποίο ήταν και το παλιότερο εκ των μνημείων.
Το δημιούργημα με τη μικρότερη διάρκεια ζωής ήταν ο Κολοσσός της Ρόδου καθώς καταστράφηκε μόλις 58 χρόνια μετά την κατασκευή του εξαιτίας ενός καταστροφικού σεισμού που έπληξε το νησί εκείνη την περίοδο.

Παρακάτω κατατάσσονται τα επτά θαύματα κατά χρονολογική σειρά από το αρχαιότερο προς το νεότερο.

Οι πυραμίδες της Γκίζας
Οι πυραμίδες της Γκίζας είναι το αρχαιότερο σωζόμενο από τα επτά θαύματα του αρχαίου κόσμου και είναι πιο διάσημες πυραμίδες του κόσμου. Βρίσκονται στην Αίγυπτο. Η κατασκευή χρονολογείται στο 2580 π.Χ. και βρίσκονται στην Νεκρόπολη της Γκίζας. Το σύμπλεγμα πιθανολογείται ότι χρησιμοποιήθηκε για τον ενταφιασμό Φαραώ και κατασκευάστηκε από την τέταρτη δυναστεία των Αιγυπτίων.

Στην αρχαία Νεκρόπολη της Γκίζας ανήκουν: η Πυραμίδα του Χέοπα, γνωστή και ως «η Μεγάλη Πυραμίδα», η λίγο μικρότερη Πυραμίδα του Χεφρήνου και η σχετικά μετρίου μεγέθους Πυραμίδα του Μυκερίνου. Ανήκουν και οι τρεις στην Τέταρτη Δυναστεία. Όλες μαζί σχημάτιζαν ένα απέραντο συγκρότημα από μικρότερες πυραμίδες (των βασιλισσών), νεκρικούς ναούς, Μαστάμπες και τάφους αξιωματούχων. Στη Νεκρόπολη ανήκει και η περίφημη Μεγάλη Σφίγγα.

Η μεγαλύτερη και πιο διάσημη είναι η πυραμίδα του Χέοπα (ή Χούφου) ενώ οι άλλες δύο είναι μικρότερες και βρίσκονται κάποια μέτρα μακρύτερα από την πυραμίδα του Χέοπα. Έχει ύψος 146,60 μ. και τέλεια τετράγωνη βάση με πλευρά 230,35 μ., προκαλεί δε εντύπωση στους σύγχρονους ερευνητές για τα δεδομένα της εποχής της κατασκευής της. Έχει όγκο 2.521.000 κυβ. μ., καλύπτει επιφάνεια 54.000 τετρ. μ. και το υπολογιζόμενο βάρος της φθάνει τους 6,5 εκατομμύρια τόνους. Συμπεριλαμβάνεται στα Επτά Θαύματα του κόσμου. Για την αποπεράτωσή της χρειάστηκαν 20-30 χρόνια δουλειάς από 100.000 εργάτες-δούλους, πολλοί από τους οποίους πέθαναν κατά τη διάρκεια κατασκευής της …
Ανάγνωση ολόκληρου του θέματος…