Κατά την διάρκεια της Κατοχής, οι Έλληνες δεν πλήρωσαν μόνο βαρύ φόρο αίματος στους κατακτητές, αλλά ήταν υποχρεωμένοι να τους…«δανείζουν» κιόλας, για να μπορούν να πραγματοποιούν τις επιχειρήσεις τους και σε άλλα σημεία της ευρύτερης περιοχής, με κυριότερο την Βόρειο Αφρική. Κι αυτό, σε μια περίοδο, όπου, όπως και ο ίδιος ο Γκέμπελς αναφέρει στο ημερολόγιό του, λόγω της πείνας «στους δρόμους της Αθήνας οι άνθρωποι πεθαίνουν κατά χιλιάδες από εξάντληση». Έτσι, η Ελλάδα με δανειακή σύμβαση που υπέγραψε το 1942, με Γερμανία και Ιταλία, υποχρεώθηκε να τις δανείζει άτοκα, 1½ δις κάθε μήνα, με τους σχετικούς όρους δανεισμού και αποπληρωμής να είναι γενικά ασαφείς.

Όταν τελείωσε ο πόλεμος, με ηττημένες τις δυνάμεις του Άξονα, η Ελλάδα διεκδίκησε αυτά τα κατοχικά δάνεια, όσο και πολεμικές αποζημιώσεις, για τις καταστροφές που υπέστη από κάθε άποψη. Ενώ όμως οι συμμαχικές δυνάμεις στα όμορφα λόγια («Οι ήρωες πολεμούν σαν Έλληνες» κ.ά.) ήταν αρκετά γενναιόδωρες, στις κρίσιμες διαπραγματεύσεις αντιμετώπισαν την Ελλάδα ως «φτωχό συγγενή», όταν την ίδια στιγμή, ακόμη και η Τουρκία που πέρασε στο στρατόπεδο των Συμμάχων, μόλις δυο μήνες πριν την λήξη του Β’ παγκοσμίου Πολέμου, έλαβε αποζημιώσεις.

Έκτοτε, παρά την απροθυμία των Γερμανών να πληρώσουν, οι ελληνικές κυβερνήσεις έθεταν κατά διαστήματα το θέμα στο τραπέζι. Όσο όμως περνούσαν τα χρόνια, η ίδια απροθυμία για την διεκδίκηση των οφειλώμενων φάνηκε να χαρακτηρίζει και την ελληνική πλευρά, οδηγώντας σε τραγελαφικές καταστάσεις. Έτσι, στα τέλη της δεκαετίας του ’50, η κυβέρνηση του Κωνσταντίνου Καραμανλή, αντί να διεκδικήσει τα κατοχικά δάνεια και τις πολεμικές αποζημιώσεις, ουσιαστικά θέλησε να τα συμψηφίσει με ένα δάνειο από τη Γερμανία, ύψους 200.000.000 μάρκων. Είναι η εποχή, όπου η Ελλάδα συγκλονίζεται από το σκάνδαλο Μέρτεν …
Ανάγνωση ολόκληρου του θέματος…

Για την Ελλάδα
Φεύγοντας για την Ελλάδα, τότε που όλοι νόμιζαν πως με στέλναν εξορία, τάχα δεν δόξασα την τύχη μου σαν να γιόρταζα τη μεγαλύτερη γιορτή, λέγοντας πως εκείνη η αλλαγή ήταν για μένα ό,τι καλύτερο και πως είχα ανταλλάξει, όπως λένε, «Χαλκό με χρυσάφι και εννιά βόδια με εκατό»; Τέτοια αγαλλίαση ένιωθα που μού ‘λαχε να πάω στην Ελλάδα αντί να μείνω σπίτι μου· κι ας μην είχα εκεί ούτε χωράφι ούτε κήπο ούτε ένα σπιτάκι δικό μου.
(Επιστολή στον φιλόσοφο Θεμίστιο)

Για τον Ελληνισμό
Ο Ελληνισμός μέχρι τώρα δεν προοδεύει σύμφωνα με τις δυνατότητές του και φταίμε γι’ αυτό εμείς οι ίδιοι που τον ακολουθούμε… Γιατί είναι ντροπή να μη βρίσκουν από μας βοήθεια οι δικοί μας άνθρωποι, τη στιγμή που ούτε ένας Ιουδαίος δεν ζητιανεύει, τη στιγμή που οι ασεβείς χριστιανοί κοντά στους δικούς τους ταίζουν και τους δικούς μας…

Κάνε τους Έλληνες να συνηθίσουν σε τέτοιες καλές πράξεις, διδάσκοντάς τους πως από τα παλιά χρόνια η αγαθοεργία είναι δικό μας έργο. Κι ο Όμηρος ακόμα βάζει τον Εύμαιο να λέει: «Ξένε, θα ‘μαι ασυγχώρητος, ακόμα κι αν μου ‘ρθει κάποιος, χειρότερος από σένα, να μη τον τιμήσω· γιατί απ’ τον Δία μάς έρχονται όλοι, κι οι ξένοι κι οι φτωχοί· η προσφορά μου είναι μικρή αλλά τερπνή συνάμα».

Τα δικά μας καλά, ας μην αφήνουμε να τα μιμούνται με ζήλο οι άλλοι, ενώ εμείς τα ντροπιάζουμε με την αδιαφορία μας…
(Επιστολή στον αρχιερέα Γαλατίας Αρσάκιο)

Για την παιδεία στην Ελλάδα
Νομίζω πως χάρη στην παιδεία και τη φιλοσοφία, στη σημερινή Ελλάδα έχει συμβεί κάτι παρόμοιο μ’ εκείνο που βρίσκουμε στους μύθους και τις διηγήσεις των Αιγυπτίων: Λένε λοιπόν, πως κι οι Αιγύπτιοι θεωρούν ότι ο Νείλος γενικά είναι σωτήρας και ευεργέτης της χώρας τους και, κυρίως, αποτρέπει την καταστροφή από τη φωτιά, κάθε φορά που ο ήλιος μετά από μεγάλο κύκλο και σε συζυγία με εξέχοντες αστερισμούς γεμίζει τον αέρα φωτιά και κατακαίει τα πάντα· γιατί ο καύσωνας, λένε, δεν έχει τη δύναμη να εξαντλήσει και να στερέψει τις πηγές του Νείλου. Έτσι και στην Ελλάδα δεν χάνεται η φιλοσοφία· δεν εγκατέλειψε ούτε την Αθήνα ούτε τη Σπάρτη ούτε την Κόρινθο· χάρη σ’ αυτές τις πηγές «δεν μένει το Άργος διψασμένο»… Κι η Αθήνα έχει πολλά και καθάρια τρεχούμενα νερά που αναβλύζουν από το έδαφός της, αλλά και πολλά που συρρέουν απ’ έξω, όχι λιγότερο πολύτιμα από τα ντόπια· κι οι άνθρωποι εκεί τα αγαπούν και τα προσέχουν, επιθυμώντας να αποκτήσουν τον μοναδικό πλούτο που αξίζει να φθονεί κανείς.

Μα τι μ’ έχει πιάσει; Και τι είδους ομιλία είχα σκοπό να ολοκληρώσω αν όχι τον έπαινο της αγαπημένης μου Ελλάδας, που δεν μπορώ να τη φέρω στον νου χωρίς να μένω έκθαμβος με κάθε τι δικό της;
(«Εγκώμιο στην αυτοκράτειρα Ευσεβία») …
Ανάγνωση ολόκληρου του θέματος…

Ψυχολογία της μάζας
Για να αρχίσει να υπάρχει η «μάζα» ως ψυχολογική ενότητα, πρέπει να ξεπεραστεί η κατάσταση χάους και αδιαφορίας που αρχικά επικρατεί σ’ ένα τυχαίο σύνολο ανθρώπων. Σ’ αυτό το σύνολο κυριαρχούν η μια δίπλα στην άλλη και εναλλάσσονται συνεχώς, η αδιαφορία, η φιλία και η διαμάχη. Η «μάζα» δίνει μια δομή σ’ αυτόν τον «σωρό». Αυτό επιτυγχάνεται αν εκπληρωθεί μια προϋπόθεση: Τα διάφορα άτομα πρέπει να έχουν κάτι το κοινό, π.χ. ένα κοινό ενδιαφέρον ή συμφέρον, ένα κοινό αγαπητό ή μισητό αντικείμενο ή σύμπτωμα, πάντως μια κοινή κατεύθυνση αισθήματος. Ως συνέπεια αυτού έχουν τότε την ικανότητα αλληλεπίδρασης.

Ο Φρόιντ, στο βιβλίο «Ψυχολογία των μαζών και ανάλυση του εγώ», ξεχωρίζει δύο δομικά στοιχεία: Το κοινό «κάτι», προς το οποίο τα υποκείμενα προσανατολίζονται συμβολικά, επειδή τους ελκύει ή τους απωθεί, και την αλληλεπίδραση ανάμεσά τους, που σημαίνει και αμοιβαία ταύτιση ανάμεσά τους. «Ταυτότητα» όμως τους δίνει το κοινό «κάτι». Είναι η στολή που «κάνει» τον στρατιώτη να διακρίνεται ως μέλος ενός συνόλου που λέγεται «στρατός». Το ίδιο ισχύει και για την Εκκλησία. Τα δυο αυτά κλασικά παραδείγματα μάζας (στα οποία προστίθεται ως τρίτο το «Κόμμα») είναι ωστόσο πολυσύνθετοι οργανισμοί, που έχουν μια διαφοροποιημένη δομή: Ιεραρχία (κάθετες σχέσεις) και συνεργασία (οριζόντιες σχέσεις), καθώς και έννοια έννομων σχέσεων μέσα στα πλαίσιά τους. Το στοιχείο της μάζας αποτελεί ωστόσο βασικό «συγκολλητικό» στοιχείο, χωρίς το οποίο όλα τα άλλα δεν μπορούν να υπάρξουν, αλλά είναι ταυτόχρονα το πιο πρωτόγονο στοιχείο. Η «καθαρή» του μορφή είναι η «συμμορία» ενός «χαρισματικού» ηγέτη με τον οποίο τα μέλη έχουν προσωπική, συναισθηματική σχέση. Η μάζα είναι αντικείμενο και της κοινωνιολογικής ανάλυσης, εδώ μας ενδιαφέρουν μόνον ορισμένα χαρακτηριστικά· και ως μάζα θεωρούμε όλα τα σχήματα που ονομάζονται με συνώνυμες λέξεις: Κλίκα, ομάδα, ορδή, κοινότης. …
Ανάγνωση ολόκληρου του θέματος…

Οι σκηνές που ακολουθούν, προέρχονται από τοπικό τηλεοπτικό σταθμό της Ηπείρου.

Κάποιοι κουκουλοφόροι, εισβάλλουν στον τηλεοπτικό χώρο και εκτοξεύουν γιαούρτια και αβγά προς τον δημοσιογράφο, επειδή έκανε κάτι που ερέθισε τα «δημοκρατικά» ένστικτά τους: Επέτρεψε τηλεφωνική παρέμβαση, σε προηγούμενη εκπομπή, ενός εκπροσώπου της Χρυσής Αυγής.

Θαυμάστε τους «δημοκράτες»…

Σχόλια: …
Ανάγνωση ολόκληρου του θέματος…