Γαμώ τη «δημοκρατία» σας: Το «λευκό» δεν αποτελεί πολιτική επιλογή, αλλά…άκυρη ψήφο!
19/03/2012 |
859 εμφανίσεις |
Σχολιασμός
Πιθανότατα, οι περισσότεροι δεν γνωρίζουν, ότι από το 2006, το λευκό ψηφοδέλτιο, δεν πιστώνεται πλέον στα έγκυρα ψηφοδέλτια, αλλά στα άκυρα. Δηλαδή, χαμένη ψήφος -ή όπως θα δούμε παρακάτω, όχι ακριβώς χαμένη…
Ο κατάπτυστος αυτός εκλογικός νόμος, είναι έργο του συνταγματολόγου(!) Προκόπη Παυλόπουλου (αυτής της τιτανοτεράστιας πολιτικής μορφής, που ευχαριστούσε τους…λαθρομετανάστες που επιλέγουν την πατρίδα μας ως…προορισμό τους!).
Όσον δεν για τη σαφήνεια του νόμου, πιο…σαφέστατη δεν γίνεται: «Τα λευκά ψηφοδέλτια δεν προσμετρώνται στα έγκυρα» (Άρθρο 1) …
Ανάγνωση ολόκληρου του θέματος…
Περί χριστιανών και Χριστιανισμού (Φρίντριχ Νίτσε)
18/03/2012 |
2.788 εμφανίσεις |
Σχολιασμός
Οι ηθοποιοί της αρετής και της αμαρτίας
Ανάμεσα στους άντρες της αρχαιότητας που έγιναν ονομαστοί για την αρετή τους, υπήρχε, φαίνεται, ένας μεγάλος αριθμός που θεωρούνταν ότι έπαιζαν θέατρο μπροστά στους ίδιους τους εαυτούς τους: Είναι κυρίως οι Έλληνες που, καθώς ήταν ηθοποιοί από τη φύση τους, κατόρθωναν να προσποιούνται τελείως ασυναίσθητα και να το θεωρούν καλό να προσποιούνται. Επιπλέον, ο καθένας με τη δική του αρετή βρισκόταν σε αγώνα με την αρετή τού άλλου ή όλων των άλλων: Πώς θα μπορούσαν να μην συγκεντρώνουν όλα τα τεχνάσματα για να παρουσιάζουν τις αρετές τους, πρώτα στους εαυτούς τους, έστω και από συνήθεια! Σε τι θα χρησίμευε μια αρετή αν δεν μπορούσαν να τη δείξουν ή που δεν ήθελαν να τη δείξουν; Ο Χριστιανισμός έθεσε ένα τέλος σ’ αυτούς τους θεατρίνους της αρετής: Επινόησε τη συνήθεια να προβάλλονται οι αμαρτίες με τρόπο αποκρουστικό, να επιδεικνύονται, έφερε στον κόσμο την κατάσταση της ψεύτικης αμαρτίας (μέχρι τις μέρες μας αυτή θεωρείται ως η «καλή στάση» στους καλούς χριστιανούς).
Άλλο φόβος, άλλη βεβαιότητα
Ο Χριστιανισμός είχε κάνει να πλανιέται στη ζωή μια απεριόριστη και τελείως καινούρια απειλή κι έτσι δημιούργησε νέες ασφάλειες, χαρές, ψυχαγωγίες και νέες αξιολογήσεις των πραγμάτων. Ο αιώνας μας αρνείται την ύπαρξη αυτής της απειλής, και μάλιστα με καλή συνείδηση. Ωστόσο, φέρνει ακόμη μαζί του τις παλιές συνήθειες της χριστιανικής ασφάλειας, της χριστιανικής απόλαυσης και αναψυχής και αξιολόγησης! Κι αυτό μέχρι τις ευγενέστερες τέχνες και φιλοσοφίες του! Πόσο αδύναμα και φθαρμένα, πόσο χολά και λειψά φαίνονται όλα αυτά… Πόσο αβέβαια, τώρα που χάθηκε η τρομερή αντίθεση: Ο πάντα παρών φόβος του χριστιανού για την αιώνια σωτηρία του! …
Ανάγνωση ολόκληρου του θέματος…
Μεγάλα ανδρικά διλήμματα
18/03/2012 |
3.400 εμφανίσεις |
Σχολιασμός
Έμπειρη ή αθώα;
H έμπειρη είναι προτιμότερη:
- Πιάνει πιο εύκολα τον υπαινιγμό, «μπορείς να γυρίσεις τώρα;».
- Δεν δαγκώνει την κρίσιμη στιγμή.
- Άλλο σεξ και άλλο ύπτιο.
- Δεν χρειάζονται άπειρα προκαταρκτικά.
- Aποφεύγεις το τρίωρο αγκάλιασμα μετά, προκειμένου να την παρηγορήσεις για το κακό που της έκανες.
H αθώα είναι προτιμότερη:
- H ανακάλυψη μιας απάτητης παραλίας είναι πάντα συναρπαστική στιγμή.
- Tο επιχείρημα, «αν δεν δοκιμάσεις δεν θα ξέρεις», είναι συνήθως αποτελεσματικό.
- Δεν νιώθεις σαν μαθητής που γράφει διαγώνισμα με θέμα «ο σεβασμός και η σεξουαλική χειραφέτηση της σύγχρονης γυναίκας».
- H αθώα μπορεί να γίνει έμπειρη, ενώ το αντίθετο ποτέ.
- Δεν αγωνιάς μήπως της φανεί μικρό.
Λαϊκή ή κυριλέ; …
Ανάγνωση ολόκληρου του θέματος…
Κριτήρια δημοκρατικής οργάνωσης
18/03/2012 |
679 εμφανίσεις |
Σχολιασμός
Έφαγα 25 χρόνια ζωής, σπουδάζοντας στην θεωρία αλλά και στην πράξη την οργάνωση της ανθρώπινης εργασίας. Σας ομολογώ ότι απελπίστηκα.
Κόντρα στα όνειρα μου για συμμετοχή, για αυτονομία, για αυτοδιεύθυνση, για αυτοργάνωση, ο Έλληνας της μεταπολιτευτικής περιόδου αρνιόταν πεισματικά να αναλάβει την ευθύνη της ενηλικίωσης του. Αρνιόταν να πάρει την υπόθεση επάνω του. Ένοιωθα συχνά πως οι άνθρωποι γύρευαν ένα κάποιο «αφεντικό» να αποθέσουν πάνω του την ευθύνη της διοίκησης και να λουφάξουν ήσυχοι στην ασφάλεια που παρέχει η άρνηση της ριψοκινδύνευσης. Κάθε συγκροτημένη προσπάθεια οργανωτικής απελευθέρωσης, εκχώρησης ουσιαστικών αρμοδιοτήτων, υποκίνησης στην ανάληψη πρωτοβουλιών, ήταν λες και πυροδοτούσε έναν υποσυνείδητο καταχωνιασμένο φόβο απέναντι σε οποιαδήποτε μορφή αυτοδιεύθυνσης της εργασίας. Σε έρευνα που έκανα, σχεδόν 1 στους 2 εργαζόμενους, έκριναν ως πιο σημαντικό πράγμα στη δουλειά τους, να ξέρουν πως θα υποστούν παρατήρηση-επίπληξη, όταν κάνουν λάθος. Τέτοια ευσυνειδησία ή τέτοια ανασφάλεια; …
Ανάγνωση ολόκληρου του θέματος…





