Πάρε-Δώσε

Όπως θα διαπιστώσουμε, καλοί μου συμπατριώτες, πρόκειται για μια κανονική…ψωλογιορτή! Δεν υπάρχει περίπτωση να βρει κανείς ημερολόγιο που να μη γράφει ότι την πρώτη πρώτου του κάθε έτους εορτάζεται η περιτομή του Χριστού. Εκτός βεβαίως των ελαχίστων περιπτώσεων που αφορούν ημερολόγια που εκδίδονται από ελληνοκεντρικούς φορείς.

Συμπέρασμα: Το κάθε έτος ξεκινά με την περίλαμπρη εορτή του κοψίματος της πόσθης του πέους (ήμαρτον Κύριε) του Ιησού του Ναζωραίου!

Έπεται δε πάντοτε αυτής η εορτή του Μεγάλου Βασιλείου. Αυτού του υψίστου πατρός της χριστιανικής Εκκλησίας, ο οποίος ήταν τόσο σοφός, ώστε όταν ο Ρωμαίος αυτοκράτωρ της εποχής του κατήργησε τους Ολυμπιακούς Αγώνες ξεστόμισε την εξής χοντρομαλακία: «Καλά έκανε ο αυτοκράτορας και έκλεισε το Ολυμπιακό στάδιο, διότι μέσα στα πάμπολλα αγάλματα που το περιέβαλαν, κατοικούσαν τρομεροί δαίμονες»!

Τι εορτάζουμε δηλαδή την Πρωτοχρονιά;
Αφ’ ενός μια εβραιοψωλοτομή, κι αφ’ ετέρου ένα ανθελληνικό δαιμονόπληκτο βλήμα. Και μη βιάζεστε να με χαρακτηρίσετε ως ανάγωγο καλοί μου άνθρωποι διότι όποιο λεξικό κι αν ανοίξετε στην λέξη «ψωλή» θα διαβάσετε ότι πρόκειται για το πέος έχον την βάλανον (κεφαλήν) αποκεκαλυμμένην. Επίσης, ιδού η καταλυτική απόδειξη από το λεξικό L&S: «Ψωλός=ο περιτετμημένος, έχων την βάλανον του αιδοίου γυμνήν». Ίσως μάλιστα να μη λέγεται τυχαίως ότι στην χώρα της Ελλάδος, όλοι ψωλοκοπανάνε.

Άντε λοιπόν πατριώτες, με το καλό και φέτος να καταστεί ψωλός ο Χριστούλης μας.

Σταύρος Βασδέκης

Ο διάβολος παρουσιάζεται στους καλόγερους με διάφορα πρόσωπα. Ένα εξ αυτών είναι και της γυναίκας. Για τον λόγο αυτόν η θρησκεία τους απαξίωσε την γυναίκα μέχρι του σημείου που άγιός της είπε ότι αν συναντήσεις τον διάβολο και την γυναίκα πήγαινε καλύτερα με τον διάβολο.

Για όσους αγνοούν τι είναι το «ΠΗΔΑΛΙΟΝ – ΤΗΣ ΝΟΗΤΗΣ ΝΗΟΣ ΤΗΣ ΜΙΑΣ ΑΓΙΑΣ ΚΑΘΟΛΙΚΗΣ ΚΑΙ ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΗΣ ΤΩΝ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΗΤΟΙ ΑΠΑΝΤΕΣ ΟΙ ΙΕΡΟΙ ΚΑΙ ΘΕΙΟΙ ΚΑΝΟΝΕΣ» (εκδ. Βασ. Ρηγόπουλου), ιδού η εκτίμηση της ορθοδοξίας περί αυτού: «Αύτη η βίβλος είναι η μετά τας αγίας Γραφάς αγία γραφή, η μετά την Παλαιάν και Καινήν διαθήκη, Διαθήκη…».

Προσέξτε το δέλτα μικρό και το δέλτα κεφαλαίο, το οποίο τελευταίο τίθεται στο πηδάλιο κι όχι στη Βίβλο! Σαφώς δηλαδή υπονοείται ότι είναι σπουδαιότερο κι αυτής της Βίβλου. Ας είναι κι έτσι. Εμάς δεν μας ενοχλεί καθόλου, ούτε το ένα ούτε το άλλο. Εξ ίσου μας βολεύουν και τα δυο. Δεν θα διχάσουμε με την στάση μας την ορθοδοξία. Μη γένοιτο.

Στη σελίδα 596, Κανών Θ΄ του Μεγάλου Βασιλείου, μεγάλη η χάρη του, διαβάζουμε την ερμηνεία: «… αλλά εις την γυναίκα οπού τον άφηκε (τον άνδρα της) επειδή αύτη δεν έχει την άδειαν να αφήνει τον άνδρα της αλλά καν δέρνη αυτήν εκείνος, πρέπει να υπομένει κι όχι να χωρίζεται, καν την προίκαν της εξοδεύει, καν εις άλλας γυναίκας πορνεύει, αυτή πρέπει να καρτερεί… Ώστε η μεν γυναίκα, αφήσασα τον άνδρα της, μοιχαλίς είναι, αν πάρει άλλον, ο δε αφεθείς αυτός άνδρας, αν πάρει άλλην συγχωρείται…».

Καταλάβετε εδώ και τώρα, αντιληφθείτε σας παρακαλούμε Ελληνίδες μητέρες, μανάδες και γιαγιάδες, σε ποιους πηγαίνετε τα κακόμοιρα τα παιδάκια σας να σας τα βαφτίσουν, και στο όνομα ποιών σας τα βαφτίζουν. Καταλάβετε επί τέλους εσείς καλές μας μανούλες, γιατί οι λελέδες οι άνδρες σας δεν θα το καταλάβουν ποτέ. Δεν ελπίζουμε σ’ αυτούς καθόλου. Σε σας αποθέτουμε όλες τις ελπίδες μας.

Λυπηθείτε μας τους κακόμοιρους. Μην προστρέχετε άλλο πια σ’ αυτούς που σας θεωρούν κατώτερες κι απ’ τα ζώα. Σ’ αυτούς τους αχρείους που σας προτείνουν να κάθεστε σαν τις κότες μπροστά στους άνδρες σας, ακόμα κι αν αυτοί σας δέρνουν, ακόμα κι αν κατασπαταλούν την προίκα σας, μ’ άλλες γυναίκες. Αυτούς τους μαλάκες τους βολεύει το καθεστώς αυτό, γι’ αυτό είναι κώλος και βρακί με το παπαδαριό. Εσάς σε τι σας βολεύει; Σε τίποτε.

Ας μην απορεί κανείς λοιπόν γιατί αυτή η χριστιανική κοινωνία καταδικάζει αβασάνιστα την δίκαιη γυναίκα και σχεδόν επαινεί τα σκληρά και ποδογυροφερόμενα αντράκια. Η ρίζα του καθεστώτος αυτού όμως είναι βαθιά και Παλαιά. Παλαιά Διαθήκη, ιερό βιβλίο των ορθόδοξων χριστιανών, Δευτερονόμιο κβ΄ 21: «Να λιθοβολείται η θυγατέρα του λαϊκού όταν πορνεύσει». Αλλά και μη τα χειρότερα, Λευϊτικό κα΄. θ΄: …
Ανάγνωση ολόκληρου του θέματος »

Με αφορμή την επιστροφή Ευρωπαίων φίλων που πρόσφατα επέστρεψαν από τις διακοπές τους, μού περιγράφουν την Ελλάδα ως αγγλόφωνη, κάτι που δεν αμφισβητώ αφού το διαπιστώνω καθημερινά στον ημερήσιο τύπο, ιστολογία, ραδιοφωνία κ.λπ., επανέρχομαι στο γλωσσικό ακόμη μία φόρα.

Διαβάζω τακτικά διαφορά ιστολόγια σε μία προσπάθεια να ενημερωθώ όσο καλύτερα μπορώ και ταυτόχρονα να βελτιώσω όσο το δυνατόν τη γλώσσα που πλέον δεν μιλώ. Οι ξένοι μιλάνε για την αποστροφή τους ως προς τις ανηρτημένες επιγραφές στην πλειονότητα αγγλικής γραφής και εγώ προσθέτω μέχρι και της υιοθέτησης αμερικανοαγγλικών -και αντίστροφα κατά προτίμηση-λέξεων και εκφράσεων. Λες και η ελληνική γλώσσα γεννήθηκε αναπηρική σε σημείο που να δικαιολογείται η προσθήκη των αλλοδαπών χωρίς πατερίτσες. Θαυμάστε ελληνικά!

Φράσεις, εκφράσεις, όπως «το σέβας κερδίζεται» (μετάφραση της αγγλικής «Το earn the respect»), «Χτυπήματα κάτω από τη μέση» (όρος πυγμαχίας: Do not hit and/or punch below the belt), «Διαβάζοντας ανάμεσα (ή πίσω) από τις γραμμές» (reading between the lines) κ.λπ., είναι μερικές που έχουν διατηρηθεί στη μνήμη μου. Στην περιορισμένη εκπαίδευση που ατύχησα να έχω, έμαθα, ότι το ΣΕΒΑΣ ΔΙΔΑΣΚΕΤΑΙ, ΤΟ ΣΤΟΙΧΗΜΑ ΚΕΡΔΙΖΕΤΑΙ! Βαριέται ο Έλληνας να κοιτάξει το λεξικό και να βρει τις αντίστοιχες ελληνικές, ή προτιμά να αναμηρυκάζει κάθε φόρα που ανοίγει το στόμα του; Ή μήπως, λέω, μήπως ΞΕΝΟΜΑΝΕΙ;

Το λυπηρόν είναι ότι όλοι έχουν συμβάλλει στον ακρωτηριασμό της γλώσσας, αρχής γενομένης από τα ΜΜΕνοχής, δημοσιογράφους -αυτοί κι αν είναι- ιστολόγια, και τελευταία οι διάφοροι σχολιαστές.

Γιατί τα λέω όλα αυτά; Διότι η δίψα μου για κάθε τι ελληνικό μου γίνεται όλο και πιο έντονη όσο υπάρχω και ζω στην αλλοδαπή αφ’ ενός και αφ’ ετέρου διότι δεν έχω μιλήσει τη γλώσσα τα τελευταία 38 χρόνια. Όμως ταυτόχρονα μού προκαλεί την αντίδραση και αισθάνομαι απέχθεια όταν εξ’ αναγκασμού διαβάζω τις αλλοδαπές μπούρδες! Είναι αξιοθρήνητο να διαβάζεις κείμενα γραμμένα από λογοτέχνες,καθηγητές,και να διαπιστώνεις τη χρήση -κατάχρηση- των ανώτερων και πολλών άλλων που δε θυμάμαι εκφράσεων η λέξεων. Και είναι εξ ίσου αξιοθρήνητη η ηθελημένη τύφλωση της Ελληνικής Ακαδημίας και Πολιτείας!

Εν κατακλείδι, καταργήσατε τα Αρχαία Ελληνικά, και προοδευτικά καταργείτε τη Δημοτική αφού ο Τύπος κυκλοφορεί με κατάπτυστους τίτλους όπως «Απεργιακό μπλακ άουτ» κ.λπ. Έχετε διαμελίσει τη γλώσσα δομικά και χωρίς ίχνος ντροπής, και αν αυτό εσείς το λέτε δημοτική, εγώ το λέω «Της αλεπούς η ούρα ΕΞΕΦΟΥΚΑΡΟΚΟΜΠΟΘΗΛΗΚΟΜΑΝΙΚΟΘΗΛΗΚΟΘΗΚΕ!», κάτι που έμαθα στα παιδικά μου χρόνια. Απλά και χωρίς ενδοιασμούς βαδίζετε από το κακό στο χειρότερο. Η μόνη γλώσσα στον κόσμο με μαθηματικές δομές και ακρίβεια ορισμών, στον κάλαθο των άχρηστων, γιατί έτσι το θέλησαν οι εκάστοτε Κυβερνώντες και οι συνοδοιπόροι των.

ΑΙΣΧΟΣ!

Μιχάλης – Ταϊλάνδη

Παρά τη λυσσαλέα αντίδραση της Καθολικής Εκκλησίας, ο Θαπατέρο τα κατάφερε. Πέρασε το νόμο για τη νομιμοποίηση των αμβλώσεων έως και τη 14η εβδομάδα κύησης. Η Εκκλησία της Ισπανίας θεωρήθηκε, και όχι άδικα, ως η πιστότερη «θυγατέρα» του Χριστού. Εκεί πρωτοεμφανίστηκε η Ιερά Εξέταση.
Εκεί συγκροτήθηκε το Τάγμα των Ιησουιτών. Στην Ισπανία επιχειρήθηκε με εντυπωσιακή αποτελεσματικότητα μία από τις σκοτεινότερες ενέργειες θρησκευτικού περιεχομένου εθνοκάθαρσης, με την εκρίζωση των Εβραίων και τον εξαναγκασμό τους σε εξορία. Το Βατικανό υπήρξε διαχρονικά απόλυτα ικανοποιημένο από τις επιδόσεις των επισκόπων και τοποτηρητών του στη χώρα των Ιβήρων. Η πολιτική εμπιστοσύνη του σοσιαλιστή Θαπατέρο στον εκσυγχρονισμό της κοινωνίας της Ισπανίας, τον οδήγησε σε μία κατά μέτωπο επίθεση κατά των ιερών και οσίων της Καθολικής Εκκλησίας. Καμιά φορά οι σημαντικές μεταρρυθμίσεις είναι απλώς αποτέλεσμα ενός καλομελετημένου timing.
Πέρασε στα ψιλά των εφημερίδων, και πάντως όχι από τα στομφώδη τηλεοπτικά δελτία ειδήσεων. Ο αρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος καθαίρεσε 56 ιερωμένους, διότι δεν του απέστειλαν εκθέσεις με τα οικονομικά δεδομένα των υπηρεσιών τους. Προσοχή. Δεν τους έψεξε. Δεν τους έδωσε μια νέα ευκαιρία. Οι εκθέσεις όφειλαν να έχουν αποσταλεί από τον Ιούνιο. Ο αρχιεπίσκοπος απλώς τους καθαίρεσε, χωρίς δεύτερη συζήτηση. Δεν συμβαίνει συχνά, και πάντως δεν συμβαίνει καθόλου συχνά, στην ελληνική Εκκλησία.

Γιατί όχι εδώ και τώρα
Ο διαχωρισμός κράτους – Εκκλησίας στην Ευρώπη αποτέλεσε το κλειδί για την εγκαθίδρυση της αστικής δημοκρατίας. Συνέβη διά πυρός και σιδήρου τόσο στην Αγγλία του Κρόμγουελ όσο και στη Γαλλία του Ροβεσπιέρου. Στην Ισπανία του ’36 επιχειρήθηκε το «ξεκαθάρισμα». Ήταν βίαιο, όσο βίαιη υπήρξε η Καθολική Εκκλησία αυτής της χώρας. Τελικά επικράτησαν οι φασίστες του Φράνκο. Η Εκκλησία εξήλθε νικήτρια. Μετά το θάνατο του «Χενεραλίσιμο» η ισπανική Κεντροαριστερά επέφερε σειρά χτυπημάτων κατά του «προαιώνιου εχθρού». Σε όλα αυτά τα χτυπήματα καταλυτικό ρόλο έπαιξε το timing.
Στην Ελλάδα του 2009, ένα από τα ζητούμενα που η ίδια η κοινωνία θέτει είναι το ξεκαθάρισμα ρόλων μεταξύ κράτους και Εκκλησίας. Για λόγους πολιτικού αριβισμού και ψευδεπίγραφου πατριωτισμού το πολιτικό προσκήνιο δεν αγγίζει το ζήτημα, παρά μόνο το θωπεύει. Τα δύο τρίτα των βουλευτών της ΝΔ και ένα 40% των βουλευτών του ΠΑΣΟΚ εκλέγονταν έως το 2007 με άμεση ή έμμεση βοήθεια από εκκλησιαστικούς παράγοντες. Τίποτε δεν έχει αλλάξει την τελευταία διετία, για να ανατραπούν αυτά τα δεδομένα. Υπουργοί που εκλέγονται ακόμη και στις εκλογικές περιφέρειες Α΄ και Β΄ Αθηνών και των δύο κομμάτων εξουσίας διατηρούν σχέσεις εξάρτησης και διαπλοκής με την Εκκλησία αλλά και το διεφθαρμένο κορμό της. Δηλαδή με ιδρύματα, οργανώσεις, εκκλησιαστικά παραμάγαζα, όπως ΜΚΟ κ.λπ. Για τους βουλευτές της περιφέρειας οι εξαρτήσεις είναι ακόμη πιο άμεσες. Σχεδόν «αποκλειστικές», σε ορισμένες περιπτώσεις.

Το «λάβαρο» που κάηκε
Η πρόσφατη ακόμη σύγκρουση μεταξύ εκτελεστικής εξουσίας και Εκκλησίας, επί περιόδου Κώστα Σημίτη, κατέδειξε και τα όρια εξάρτησης του κράτους και της πολιτικής από τις διαθέσεις του κλήρου. Ο Κώστας Σημίτης πέρασε το νόμο με τις ταυτότητες, αλλά απώλεσε την εξουσία. Ένας από τους κρίσιμους παράγοντες που καθόρισαν την ήττα του ήταν και η εχθρική στάση της Εκκλησίας. Η περίοδος Χριστόδουλου στιγμάτισε τις σχέσεις κράτους – Εκκλησίας σε τρία επίπεδα. Λόγω της συνεχούς παρέμβασης του τότε ιεράρχη στα πολιτικά πράγματα της χώρας. Λόγω της απόλυτα διεφθαρμένης διαχείρισης εκ μέρους της Αρχιεπισκοπής Αθηνών της υπόθεσης του Πατριαρχείου Ιεροσολύμων, με σημαντικές εμπλοκές του κοινού ποινικού δικαίου (Βαβύλης). Λόγω της επικίνδυνης φιλοδοξίας του τότε αρχιεπισκόπου, που κατέληξε στη ρήξη των σχέσεών του με το Οικουμενικό Πατριαρχείο απορρυθμίζοντας σημαντικούς τομείς της εξωτερικής πολιτικής. Κατά την ίδια περίοδο η Εκκλησία της Ελλάδος και ακόμη ειδικότερα το Ιερατείο της αποτέλεσε το βασικό ιδεολογικό χώρο συνεύρεσης – συλλογής όλων των ακραίων στοιχείων του νεοελληνικού εθνικισμού και του κατά κυριολεξία και με διαχρονική παρουσία φαύλου πατριωτισμού όλων των πολιτικών αποχρώσεων. Παράλληλα, στομφώδης και επί της ουσίας ακροδεξιός λόγος της τότε ηγεσίας της Εκκλησίας αποτέλεσε το άλλοθι για κάθε φασιστική παρεκτροπή…από την υπόθεση Ρεπούση και την καύση του βιβλίου του Μίμη Ανδρουλάκη έως τη φαρσοκωμωδία που ακούει στο όνομα «σκοπιανό ζήτημα» ή, ακόμη χειρότερα, με τη «συστράτευση» στην υπόθεση του σχεδίου Ανάν.
Ο Γιώργος Παπανδρέου επέλεξε τον πλέον ανώδυνο πολιτικά τρόπο για να «θωπεύσει» τα ώτα των αριστερών ψηφοφόρων, θέτοντας ζήτημα φορολόγησης των εισοδημάτων της Εκκλησίας. Έθεσε δηλαδή ως μεταρρυθμιστική προοπτική το απολύτως αυτονόητο για κάθε χώρα της σύγχρονης Ευρώπης. Πρόκειται περί τεχνάσματος, και μάλιστα με λαϊκιστική δυναμική, αφού σε εποχή μείζονος οικονομικής κρίσης ο κάθε πολίτης, ακόμη και ο συντηρητικότερος, αντιλαμβάνεται πως οι πάντες πρέπει να φορολογούνται. Ο κ. Γιώργος Παπανδρέου, ακόμη και μετά από την αφάνταστα επώδυνη εμπειρία της περιόδου Χριστόδουλου, δεν αναλαμβάνει την πολιτική δέσμευση για τον θεσμικά, οικονομικά και διοικητικά κατοχυρωμένο διαχωρισμό κράτους και Εκκλησίας. Είναι απορίας άξιον ότι και τα βασικά στελέχη που συγκροτούν την ηγετική ομάδα του ΠΑΣΟΚ αρνούνται να θέσουν επί τάπητος το ζήτημα αυτό και περιορίζονται μόνον σε κατ’ ιδίαν εξομολογήσεις στα μπαράκια. Οι λόγοι είναι σαφείς. Άρρωστα ψηφοθηρικοί.

Το “Timing”
Μετά το σκάνδαλο των Βατοπεδινών και το διαγραφόμενο στον ορίζοντα έτι μεγαλύτερο σκάνδαλο της Σκύρου με βασικό εμπλεκόμενο τη Μονή Μεγίστης Λαύρας, μετά την απείρου κάλλους υπόθεση του μητροπολίτη Αττικής, μετά από τη διαπίστωση της κολάσιμης ποινικά και ηθικά σχέσης της Εκκλησίας με πάσης φύσεως ορατά και αόρατα και πάντα ιδιοτελή συμφέροντα, μετά από όλα αυτά, θα πίστευε κανείς πως ο αρχηγός του κεντροαριστερού ΠΑΣΟΚ θα κατάφερνε να «ψελλίσει» έστω κάτι το ελάχιστο. Είχε και έχει ακόμη μία μοναδική ευκαιρία να εκμεταλλευτεί. Την παρουσία του αρχιεπισκόπου Ιερωνύμου, όστις διαθέτει τη διάθεση να συζητήσει τα ζητήματα και να κατοχυρώσει νέες σχέσεις της Εκκλησίας με την κοινωνία, οι οποίες δεν θα εφάπτονται της λειτουργίας του κράτους. Ο αρχιεπίσκοπος ενδεχομένως να αποδειχθεί «σκληρό καρύδι», αλλά μόνο με «σκληρά καρύδια» μπορεί κανείς να διαπραγματευτεί αποτελεσματικά. Άλλωστε τέτοιο timing θα είναι δύσκολο να υπάρξει ξανά στο άμεσο μέλλον. Ο μόνος τρόπος για να επιβιώσει κατά την επόμενη δεκαετία ένα σοσιαλδημοκρατικό σχήμα, είναι να αποκτήσει μετωπικές συμμαχίες με κομμάτια της Αριστεράς. Το παράδειγμα του γαλλικού και του γερμανικού πολιτικού σκηνικού είναι αρκετό για να πείσει τους γραφειοκράτες της Ιπποκράτους. Η Σοσιαλδημοκρατία «μπατίρισε» σε ιδεολογικό επίπεδο. Στη συγκεκριμένη περίπτωση ο Γιώργος Παπανδρέου οφείλει να πείσει την κοινωνία για τις ρήξεις που είναι διατεθειμένος να διαχειριστεί. Ρήξεις που θα οικοδομήσουν πλατύ εσωτερικό μέτωπο. Όλα είναι ζήτημα timing, αρκεί κανείς να διαθέτει την αίσθηση του χρόνου.

Ευαγγελία (athensvoice.gr – Νίκος Γεωργιάδης)

Υπάρχει ένα βιβλίο ανθρωπολογίας, το «Oral history and public memory», στο οποίο διάφοροι ανθρωπολόγοι έχουν συνεισφέρει με άρθρα τους. Ανάμεσα σε αυτούς η γνωστή και μη εξαιρετέα κυρία Ρίκι Βαν Μπουσχότεν (Riki Van Boeschoten), καθηγήτρια στο ΙΑΚΑ Π. Θεσσαλίας. Αντικείμενο του άρθρου της είναι ένα φοιτητικό «πρότζεκτ» που ανέλαβαν σπουδαστές της στο ΙΑΚΑ. Ως εδώ όλα καλά.

Το εξοργιστικό του πράγματος είναι, μία σελίδα γραμμένη από την ίδια (σελίδα 211 και μετά), όπου η κυρία αυτή δηλώνει ευθαρσώς πως οι Έλληνες έχουν διαγράψει από την μνήμη τους, πως είναι προϊόντα μίας πολυγλωσσικής, πολυεθνικής και πολυθρησκευτικής κοινωνίας στο όνομα μίας εθνικιστικής ιδεολογίας, ενώ παράλληλα η εκμετάλλευση των Αλβανών μεταναστών από μεριάς Ελλήνων χρησιμοποιείται για να υπερτονίσει το βελτιωμένο «στάτους» των αφεντικών και την εικόνα που τρέφουν για τον εαυτό τους. Εξάλλου, Έλληνες και Αλβανοί έχουν ένα κοινό παρελθόν ως υπήκοοι της Οθωμανικής αυτοκρατορίας (σελ. 212).

Δεν θα σταθώ στα ψεύδη της κυρίας σχετικά με πολυπολιτισμικές, πολυγλωσσικές και πολυθρησκευτικές κοινότητες στον ελλαδικό χώρο, αλλά δεν μπορώ να μην καυτηριάσω δύο πράγματα που έχουν μία κοινή βάση:
1) Την σκόπιμη απόκρυψη των βαθύτερων αιτιών για την οποία οι Έλληνες αντιπαθούν τους Αλβανούς, στις οποίες περιλαμβάνονται όχι μόνο ιστορικοί παράγοντες του παρελθόντος αλλά και περιστατικά αυξημένης βίας από μεριάς των Αλβανών μεταναστών και…
2) Την σκόπιμη απόκρυψη συγκεκριμένων επιστημονικών δεικτών και ιστορικών πηγών που πιστοποιούν και αιτιολογούν σημερινές αντιπάθειες και στερεότυπα.

Απεναντίας, η κυρία Μπουσχότεν παραπέμπει σε…«απομαγνητοφωνημένες συζητήσεις», θέλοντας να μας πείσει για την αλήθεια των λεγομένων της. Φαντάζομαι πως η επιστημονική εργασία, ακόμα και στο χώρο της προφορικής ανθρωπολογίας, έχει ανάγκη από επιστημονικές πηγές ιστορίας αλλά και ψυχολογίας. Η μάταιη λοιπόν προσπάθεια της κυρίας καθηγήτριας να μας πείσει πως το πόνημά της είναι επιστημονικό, εκτός του ότι προδίδει πως η συγγραφέας έχει ήδη προαποφασίσει για τις απόψεις της, φανερώνει και το επίπεδο της επιστημονικής της συγκρότησης…

Ανώνυμη