Η «είδηση» που φαίνεται να ξεκίνησε σήμερα από το «Έθνος», την «άρπαξε» η «Ελευθεροτυπία» κι από κει στη συνέχεια έκανε τον γύρο του διαδικτύου, έχει ως εξής:

Αστυνομικός προσπαθούσε να…«συνετίσει» 14χρονο δικυκλιστή με απειλές μέσω ίντερνετ.

Αυτό το χωρίς προηγούμενο περιστατικό καταγγέλθηκε χθες το πρωί από τον πατέρα του 14χρονου μαθητή Γυμνασίου Γρηγόρη Μ.

 

Ο 14χρονος, ο οποίος εργάζεται τα απογεύματα σε συνεργείο δικύκλων και κατέχει δίκυκλο μοτοποδήλατο χωρίς ταυτόχρονα να διαθέτει το απαραίτητο δίπλωμα οδήγησης, δέχθηκε μια χωρίς προηγούμενο απειλητική παρενόχληση από αστυνομικό του Τμήματος Τροχαίας Μυτιλήνης της Αστυνομικής Διεύθυνσης Λέσβου. Ο συγκεκριμένος 35χρονος αστυνομικός μέσω των σελίδων του γνωστού διαδικτυακού Facebook, στο οποίο διαθέτει profile με «εικόνα» του την ελληνική σημαία(!!!), έγινε «φίλος» με τον 14χρονο. Οπότε και εξελίχθηκε μια χωρίς προηγούμενο συζήτηση. Μέσω αυτής, ο αστυφύλακας εξωθεσμικά και προφανέστατα αθέμιτα, αλλά και παράνομα, προσπάθησε να… «συνετίσει» τον ανήλικο μαθητή Γυμνασίου.

 

«Δεν διαφωνώ ότι ο γιος μου παράνομα οδηγεί δίκυκλο μοτοποδήλατο, αλλά από αυτό το σημείο έως να εκτοξεύονται απειλές μέσω του ίντερνετ εναντίον του αντί να ακολουθείται η νόμιμη διαδικασία υπάρχει μεγάλη διαφορά», υποστήριξε χθες ο πατέρας του ανήλικου που επρόκειτο να προσφύγει στην εισαγγελία ζητώντας την προστασία της Πολιτείας από την αστυνομική αυθαιρεσία.

 

Η όλη υπόθεση ξεκίνησε στις 3 το μεσημέρι της 15ης Δεκεμβρίου όταν ο αστυνομικός έστειλε σε «greeklish» (ελληνικά με λατινική γραφή) το παρακάτω κείμενο (τηρείται η σύνταξη που ακολουθήθηκε) με αφορμή τη διαπίστωση παραβατικής συμπεριφοράς από τον 14χρονο:
Αστυνομικός: «Γρηγοράκη κοίτα και συμμαζέψου γιατί η υπομονή και τα όρια. Τα στοιχεία σου τα έχω όλα. Αν θες να οπότε σε βλέπω να βεβαιώνω πρόστιμα πες το. Από αύριο αν σε ξαναδώ χωρίς πινακίδα και εξάτμιση θα κάνω τη δουλειά μου».
Γρηγόρης: «Δεν έχεις το δικαίωμα και εμένα δεν θα με απειλείς το κατάλαβες άντε στο διάολο λίγα με εμένα δεν είμαι από τα μωράκια που τα μιλάς και χέζονται και άντε μπράβο».
Αστυνομικός: «Οκ Γρηγοράκη περίμενε και θα δεις».
Γρηγόρης: «Γελάει καλύτερα όποιος γελάει τελευταία χα χα χα!».
Αστυνομικός: «Θα δούμε ποιος θα είναι αυτός που θα γελάσει…».

 

Κι ενώ άγνωστο είναι το πώς θα αντιδράσει στα παραπάνω η Ελληνική Αστυνομία αλλά και το υπουργείο Προστασίας του Πολίτη, ας σημειώσουμε ότι ο παραπάνω αστυνομικός στις 17 του περασμένου Φεβρουαρίου καταδικάστηκε από το Εφετείο σε πέντε μήνες φυλάκιση με αναστολή, γιατί σύμφωνα με τις σε βάρος του κατηγορίες είχε ξυλοκοπήσει στα τέλη Μαρτίου 2001 σε κέντρο της προκυμαίας της Μυτιλήνης αλλοδαπό-Αλβανό μετανάστη στην Ελλάδα. Ας σημειωθεί ότι η σε επίπεδο έφεσης καταδίκη του αστυνομικού βασίστηκε μόνο στις μαρτυρικές καταθέσεις των απουσιαζόντων Αλβανών. Όπως έγινε γνωστό χθες, μετά την καταδίκη του ο αστυνομικός ζήτησε την αναίρεση της απόφασης στον Άρειο Πάγο, στην εκδίκαση όμως δεν παρέστη με πιθανότατο αποτέλεσμα την τελεσίδικη πλέον καταδίκη του.

Σχόλια:
1. Δεν μπορώ να μην σχολιάσω τα τρία θαυμαστικά που έβαλε σε παρένθεση ο δημοσιογράφος (Στρατής Μπαλάσκας), για να δηλώσει την έκπληξή του, όταν διαπίστωσε ότι ο αστυνομικός, σαν προσωπική του φωτογραφία στη βλακεία που λέγεται Facebook, έβαλε την ελληνική σημαία. Τόσο εξωπραγματικό τού φαίνεται. Εκτός κι αν είναι πανάσχετος (που πολύ το υποψιάζομαι) με το θέμα Internet και Facebook. Διαφορετικά θα γνώριζε, ότι το Facebook έχει ξεφύγει από τον αρχικό του σκοπό, που ήταν ο εντοπισμός παλιών φίλων και γνωστών, βάσει των πραγματικών τους στοιχείων. Προφανώς ο δημοσιογράφος αυτός, δεν έχει δει στο Facebook προφίλ μελών, που όχι μόνο δεν έχουν πραγματικά στοιχεία, αλλά για προσωπική φωτογραφία, άλλος βάζει τον καλογυμνασμένο κώλο του κι άλλη το βυζί της.
2. Προσπαθώ ακόμα να δω που ακριβώς βρίσκεται η απειλή… Το «αν σε ξαναδώ χωρίς πινακίδα και εξάτμιση θα κάνω τη δουλειά μου», είναι απειλή ή προειδοποίηση προς κάποιον που παρανομεί ολοφάνερα; Από πότε η «υπόσχεση» για εκτέλεση τού καθήκοντος θεωρείται απειλή;
3. Προσέξτε το ύφος τού πιτσιρικά και την αυθάδειά του. Ουδείς «δημοσιογράφος» σχολιάζει το «Δεν έχεις το δικαίωμα» (να τον γράψει επειδή δεν έχει δίπλωμα και πινακίδες!!!) και το «άντε στο διάολο, λίγα με εμένα». Θυμάμαι τον εαυτό μου, στα χρόνια του πιτσιρικά, που βλέπαμε αστυνομικό και, καθ’ υπερβολήν, κλάναμε μέντες! Όχι να τού την βγαίνουμε με κόκκινο κιόλας. Και σήμερα τα πιτσιρίκια τούς ρίχνουν σφαλιάρες. Και προσέξτε, η εστίαση δεν γίνεται μόνο στον αστυνομικό (θα μπορούσε να ήταν οποιοσδήποτε άλλος), λόγω της ιδιότητάς του, αλλά στον «Γρηγοράκη», ένα 14χρονο χαϊβάνι που ο σεβασμός στον μεγαλύτερο (ακόμα κι αν ίσως δεν τον αξίζει) δείχνει να είναι άγνωστη λέξη. Είναι παράξενη η συμπεριφορά τού παιδιού; Όχι, και γι’ αυτό δεν σχολιάζεται από κανέναν. Μετά την δαιμονοποίηση των αστυνομικών, που έχουν επιτύχει σε μεγάλο βαθμό τα ΜΜΕ, καταστώντας τους περίγελους και άξιους χλευασμού από το κάθε νιάνιαρο, η συμπεριφορά του «Γρηγοράκη» κρίνεται απόλυτα φυσιολογική και θεμιτή.
4. Απορία: Αν οι «απειλές» (λέγε, λέγε, θα το πιστέψουμε σε λίγο), δεν γινόταν στο Facebook, αλλά μέσα στον δρόμο, θα υπήρχε θέμα; Θα υπήρχε κάποια διαφορά; Το ότι έγιναν «φίλοι», με την έγκριση του νεαρού, δεν μαρτυρά κάτι; Ας το πω ξανά… Αυτή η βλακεία που λέγεται Facebook έχει υπερτιμηθεί τόσο πολύ, που έχει φτάσει στο σημείο, κάποιες φορές, να εξουσιάζει και ζωές. Όλη η ζωή σήμερα του λοβοτομημένου Έλληνα είναι ένας ψεύτικος κόσμος, με ψεύτικους φίλους. Ζήτω η εικονική πραγματικότητα!
5. Προσέξτε την αντίδραση του πατέρα. Ενώ παραδέχεται κι ίδιος ότι ο γιος του παρανομεί (προφανώς κι εν γνώσει δική του), εν τούτοις διαφωνεί με την…διαδικασία. Για την ταμπακιέρα, ουδόλως ανησυχεί και ενδιαφέρεται. Είναι φυσιολογικό, το «καμάρι» του να κυκλοφορεί παράνομα και να είναι εν δυνάμει δημόσιος κίνδυνος.
6. Προφανώς, ο δημοσιογράφος κατανοεί ότι γράφει μαλακίες (συγγνώμη κύριε Μπαλάσκα, αλλά το πληκτρολόγιό μου, «αρνείται» να γράψει οτιδήποτε άλλο γι’ αυτή την περίπτωση), και γι’ αυτό προσπαθεί να ενισχύσει το βλακώδες, γκεμπελίστικο κείμενό του και το εξαγώμενο συμπέρασμα (αστυνομικοί=μπάτσοι, γουρούνια και οι «απέναντι» πάντα οι καλοί κι αδικημένοι), ανατρέχοντας στο «βρόμικο» υπηρεσιακό παρελθόν του αστυνομικού. Λες κι αυτό εξωραΐζει το θράσος του πιτσιρικά και την ευθύνη του κηδεμόνα του, ή αποτελεί ενοχοποιητικό στοιχείο για την συγκεκριμένη περίπτωση.

Υ.Γ. Προλαβαίνω τον όποιο καλοθελητή, και δηλώνω, πως ουδεμία σχέση έχω με αστυνομία και αστυνομικό.

Ποια είναι η κύρια διαφορά μεταξύ Firefox και Internet Explorer, την οποία αγνοεί σημαντική μερίδα των χρηστών του δεύτερου; Φυσικά, η δυνατότητα χρήσης πρόσθετων (extentions ή plugins), που κάνουν την περιήγηση στο διαδίκτυο, πραγματικά άνετη και απολαυστική, προσφέροντας δυνατότητες, που οι χρήστες του Internet Explorer δεν διανοούνται.

Σ’ αυτό φυσικά βοηθά και το ότι ο Firefox είναι λογισμικό ανοικτού κώδικα, σε αντίθεση με τον Internet Explorer, που παρά τις όποιες υποτιθέμενες βελτιώσεις του, εξακολουθεί να είναι «δυσκοίλιος», ευάλωτος και κυρίως μη «συνεργάσιμος» ως προς την σωστή απεικόνιση πολλών ιστοσελίδων. Το τελευταίο, το γνωρίζουν καλύτερα, αρκετοί κάτοχοι ιστοσελίδων, οι οποίοι πολλές φορές αναγκάζονται να κάνουν «παραχωρήσεις», ως προς τον σχεδιασμό των σελίδων τους, μόνο και μόνο για να είναι συμβατές με τον εν λόγω περιηγητή, που καλώς ή κακώς χρησιμοποιείται ακόμη από μεγάλο ποσοστό χρηστών του διαδικτύου (ελέω κυρίως, της ενσωμάτωσης του Internet Explorer, στα Windows).

Στην ιστοσελίδα πρόσθετων του Firefox, υπάρχουν χιλιάδες προγραμματίδια, που επιτρέπουν σε κάποιον να επικαλείται την «ευτυχία τού να είναι χρήστης τού Firefox». Όπως θα διαπιστώσετε υπάρχουν αρκετές κατηγορίες πρόσθετων, για κάθε ανάγκη και προτίμηση. Από απολύτως χρηστικά, μέχρι και πρόσθετα τύπου «φρου φρου κι αρώματα».

Θα γίνει εδώ μια αναφορά σε μερικά απ’ αυτά, που έχουν δοκιμαστεί από τον γράφοντα και ίσως τα βρείτε κι εσείς χρήσιμα, στην περίπτωση που δεν τα γνωρίζετε …
Ανάγνωση ολόκληρου του θέματος »

Η «λατρεία του φορτίου» (cargo cult) είναι ένας τύπος θρησκευτικής πρακτικής που μπορεί να εμφανιστεί σε παραδοσιακές φυλετικές κοινωνίες ιθαγενών, ως επακόλουθο της αλληλεπίδρασης με τεχνολογικά προηγμένους πολιτισμούς. Οι λατρείες επικεντρώνονται στην απόκτηση του υλικού πλούτου (το «φορτίο»), του προηγμένου πολιτισμού, μέσω μαγικής σκέψης και θρησκευτικών τελετών και πρακτικών, πιστεύοντας ότι η περιουσία αυτή προορίζεται για αυτούς από τους θεούς και τους προγόνους τους.

Η «λατρεία του φορτίου» (που στις μέρες μας, έχει σχεδόν εξαφανιστεί, με μόνη σχετικά γνωστή, αυτή του John Frum στην νήσο Τάνα, στον νότιο Ειρηνικό Ωκεανό), ήταν διαδεδομένη στις χώρες της Μελανησίας και αποτελούσε γηγενή παράδοση, η ανταλλαγή των αγαθών και αντικειμένων τού πλούτου, να συνδέεται με την πεποίθηση ότι οι πρόγονοι και οι θεότητες είχε επιρροή σε αυτά τα πράγματα και θα επέστρεφαν σε κάποιο διάστημα, με αυτά τα αντικείμενα για τα μέλη των φυλών. Η «λατρεία του φορτίου» εστίασε ιδιαίτερα στα προηγμένα υλικά που έφερναν οι αλλοδαποί στις χώρες τους, με κανό, σκάφη, πλοία και κυρίως, με αεροπλάνα.

Οι «λατρείες φορτίου» άρχισαν με μια σειρά κινήσεων που σημειώθηκαν κατά τα τέλη του 19ου αιώνα και στις αρχές του 20ού αιώνα. Η πρώτη καταγεγραμμένη «λατρεία φορτίου» ήταν το «Κίνημα Tuka» που ξεκίνησε στα νησιά Φίτζι το 1885. Οι «λατρείες φορτίων», τυπικά δημιουργήθηκαν από μεμονωμένους ηγέτες, ή ισχυρούς άνδρες στον μαλαισιανό πολιτισμό, αν και δεν είναι καθόλου σαφές, αν η πίστη αυτή των εν λόγω ηγετών ήταν πραγματική, ή απλά εξαπατούσαν συνειδητά τους αφελείς πληθυσμούς. Οι ηγέτες αυτοί, πραγματοποιούσαν τα τυπικά τελετουργικά λατρείας, μακριά από τις πόλεις και τα βλέμματα των αποικιακών αρχών, καθιστώντας έτσι δύσκολη, την απόκτηση αξιόπιστης πληροφόρησης σχετικά με τις πρακτικές αυτές.

Η πιο ευρέως γνωστή περίοδος «λατρείας φορτίου», ήταν αυτή που έλαβε χώρα κατά την διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, αλλά και μετά, στα νησιά του Ειρηνικού Ωκεανού και ειδικότερα στην νήσο των Παπούα.

Όταν -πολεμώντας τους Ιάπωνες– οι Συμμαχικές Δυνάμεις αποβιβάστηκαν στη νήσο των Παπούα, χρειάστηκε να φτιάξουν αεροδιαδρόμους για τα αεροσκάφη που θα τους τροφοδοτούσαν. Αυτό σήμαινε ότι έπρεπε να αποψιλώσουν μεγάλες εκτάσεις ζούγκλας, εργασία αρκετά κοπιαστική. Οι ντόπιοι κανίβαλοι τους παρακολουθούσαν με ενδιαφέρον. Όταν αυτά τα πρόχειρα αεροδρόμια ήταν έτοιμα, οι Παπούα έμειναν έκθαμβοι καθώς τα μεγάλα «σιδερένια πουλιά» των θεών, άρχισαν να κατεβαίνουν φέρνοντας φορτία με κάθε λογής αγαθά στα χέρια αυτών των παράξενων επισκεπτών.

Οι Παπούα «κατάλαβαν» αμέσως την σημασία των αεροδιαδρόμων, και ζηλεύοντας τα αγαθά που έβλεπαν στα χέρια των λευκών, έσπευσαν αμέσως και αυτοί να φτιάξουν δικά τους «αεροδρόμια». Σκάλισαν ξύλινους «ασύρματους» και ξύλινα «ακουστικά», και τα φόραγαν, όσο κάθονταν σε καλαμένιους «πύργους ελέγχου» που είχαν υψώσει. Έκαναν με ξύλινα κουτάλια τα σήματα προσγείωσης και απογείωσης που είχαν μάθει επακριβώς. Μέχρι και μικρά ξύλινα ομοιώματα αεροπλάνων είχαν φτιάξει, για να προσελκύσουν τα μεγαλύτερα «σιδερένια πουλιά», και άναβαν φωτιές δίπλα στους «αεροδιαδρόμους» ανά καθορισμένες αποστάσεις, όπως είχαν παρατηρήσει..

Οι αφελείς Παπούα έμειναν παρέα με τους αερολιμένες για πολύ καιρό, αφότου ο πόλεμος τελείωσε και έφυγαν οι λευκοί. Σποραδικά, «λατρείες φορτίων» εμφανίζονταν μέχρι και την δεκαετία του ’60. Παρ’ όλες τις γονυκλισίες και οι δεήσεις τους όμως, για κάποιον «ανεξήγητο» λόγο, τα «σιδερένια θεϊκά πουλιά» δεν ξαναφάνηκαν ποτέ στους ιερούς τόπους υποδοχής, που με τόση ευλάβεια τούς είχαν ετοιμάσει…

Ως γνωστόν (ή μήπως όχι;), σύμφωνα με την συνθήκη της Λοζάνης (1923), η εξαίρεση της ανταλλαγής των πληθυσμών της Δυτικής Θράκης και της Κωνσταντινούπολης (και των νησιών Ίμβρου και Τενέδου), επετεύχθη μετά από απαίτηση της Τουρκίας και του Κεμάλ, πως ως νικητής του πολέμου που οδήγησε στην Μικρασιατική Καταστροφή, είχε το πάνω χέρι στις διαπραγματεύσεις. Η εξαίρεση αυτή, που προφανώς εξυπηρετούσε τις τότε επιδιώξεις, βραχυπρόθεσμες ή μακροπρόθεσμες βλέψεις, και τα συμφέροντα της Τουρκίας, έγινε με δύο πολύ συγκεκριμένα κριτήρια:
1. Οι πληθυσμοί της Δυτικής Θράκης εξαιρέθηκαν με βάση το θρήσκευμα (μουσουλμάνοι) και όχι την όποια εθνική καταγωγή. Πρόκειται δηλαδή για μια θρησκευτική μειονότητα και όχι εθνική.
2. Οι πληθυσμοί της Κωνσταντινούπολης εξαιρέθηκαν με βάση την εθνική καταγωγή (Έλληνες) και όχι το θρήσκευμα (χριστιανοί). Πρόκειται δηλαδή για μια εθνική μειονότητα και όχι θρησκευτική.

Τονίζεται και πάλι, πως τα κριτήρια εξαίρεσης επιβλήθηκαν από τον Κεμάλ. Ο πιο προφανής λόγος που επέλεξε αυτά τα κριτήρια εξαίρεσης, είναι πως με την Τουρκία ως «προστάτιδα» του Μουσουλμανισμού, το πέπλο της θρησκείας κάλυπτε πολύ μεγαλύτερο πληθυσμό απ’ αυτόν των τουρκογενών που υπήρχαν στη Θράκη, καθώς μουσουλμάνοι ήταν και πληθυσμοί που είχαν διαφορετική καταγωγή: Πομάκοι, Αθίγγανοι (Ρομά), αλλά και εξισλαμισμένοι Έλληνες.

Και φτάνουμε στο σήμερα, όπου οι κραυγές αγωνίας και ανησυχίας περί εκτουρκισμού της Θράκης, δίνουν και παίρνουν. Μάλλον όχι αβάσιμα, καθώς η Τουρκία επεμβαίνει σχεδόν απροκάλυπτα στην περιοχή, λες και πρόκειται για κάποια περιφέρεια της επικράτειάς της.

Ας είμαστε όμως αντικειμενικοί και πραγματιστές. Η Τουρκία καλά κάνει και προασπίζεται, αυτά που θεωρεί συμφέροντά της. Το παρελθόν έχει δείξει, ότι οι σκοποί της έχουν μια ιστορική συνέχεια και δεν παρεκκλίνουν απ’ την σταθερή εθνική της εξωτερική πολιτική.

Οπότε το θέμα δεν είναι οι ενέργειες της Τουρκίας, αλλά της Ελλάδος, που της επιτρέπει να επεμβαίνει σε μια περιοχή, που όπως προαναφέρθηκε, τουλάχιστον σήμερα, λόγω και της συνθήκης της Λοζάνης, ουσιαστικά δεν έχει κανέναν λόγο και δικαίωμα.

Κι όμως… Το δικαίωμα της απροκάλυπτης επέμβασης στη Θράκη και την οικειοποίηση των μουσουλμάνων, όχι απλά την έχει επιτρέψει διαχρονικά με την γραικύλικη πολιτική της η Ελλάδα, αλλά κάποιες φορές έφτασε στο σημείο να την…ενθαρρύνει κιόλας!

Ακούγεται απίστευτο; Μάλλον όχι… Δυστυχώς η εθνική πολιτική της Ελλάδος, σε σχέση τουλάχιστον με την Τουρκία, δεν μας αφήνει και πολλά περιθώρια για να…πέσουμε απ’ τα σύννεφα.

Βρισκόμαστε εν έτη 1930 όταν έχει υπογραφεί το Ελληνοτουρκικό Σύμφωνο Φιλίας (με πρωτοβουλία της Ελλάδος). Ο «εθνάρχης» Βενιζέλος μάλιστα, το έχει πάρει τόσο πολύ τοις μετρητοίς, που δεν διστάζει να προτείνει, το 1934, τον σφαγέα των Ελλήνων (και όχι μόνο), Κεμάλ Ατατούρκ, ως υποψήφιο για το…Νόμπελ Ειρήνης, επειδή τού έκανε τη χάρη και υπέγραψε το Σύμφωνο!

Την εποχή εκείνη, ο Κεμάλ είχε να αντιμετωπίσει τους ισλαμιστές που αντιδρούσαν στις μεταρρυθμίσεις του (όπως κατάργηση αραβικού αλφάβητου, οθωμανικού ημερολογίου κ.ά.) και προκαλούσαν σοβαρά προβλήματα στην πολιτική του με την επιρροή τους. Οι ισλαμιστές έβρισκαν καταφύγιο στην Δυτική Θράκη, όπου οι κεμαλιστές ανάμεσα στον μουσουλμανικό πληθυσμό που εξαιρέθηκε, ήταν μια ασήμαντη μειοψηφία.

Για όσους δεν κατάλαβαν το βαθύτερο νόημα, οι ισλαμιστές όπως είναι ευνόητο έβαζαν πάνω απ’ όλα τη θρησκεία τους και μετά την όποια καταγωγή τους. Ήταν δηλαδή, πρώτα μουσουλμάνοι και μετά οτιδήποτε άλλο. Με άλλα λόγια, αποτελούσαν μια κατάσταση και οντότητα, σύμφωνη με τις επιταγές και το περιεχόμενο της συνθήκης της Λοζάνης.

Τί κάνει λοιπόν ο «εθνάρχης»;
Κατ’ απαίτηση του Κεμάλ, εκδιώκει τους αντικεμαλικούς ισλαμιστές από τη Θράκη, αντικαθιστά το αραβικό αλφάβητο που χρησιμοποιούσαν οι μουσουλμάνοι, με το τουρκικό της κεμαλικής Τουρκίας, και ταυτόχρονα εισάγει από την Τουρκία, βιβλία και δασκάλους για την εκπαίδευση των μουσουλμάνων της Θράκης. Δασκάλους, που στα πλαίσια της «εκπαίδευσης», καλλιεργούσαν την φιλοτουρκική στάση και την τουρκική εθνική συνείδηση στους κόλπους της μουσουλμανικής μειονότητας. Χάριν μάλιστα της ελληνοτουρκικής «φιλίας», ο Βενιζέλος επιβάλλει και τον «εκσυγχρονισμό» της ενδυμασίας των μουσουλμάνων, απαγορεύοντάς τους να φοράνε φέσι και φερετζέ. Το κύριο δηλωτικό δηλαδή της θρησκευτικής τους υπόστασης.

Ο Βενιζέλος μάλιστα, δεν φάνηκε να πτοείται από τις αντιδράσεις του πολιτικού και της κοινής γνώμης, λέγοντας στη Βουλή, με έναν τρόπο που θα μπορούσε κάποιος να τον χαρακτηρίσει φασίζουσας νοοτροπίας: «Την κοινήν γνώμην, αν δεν την έχω σύμφωνον, εννοώ να τη διαπαιδαγωγήσω και όχι να παρασύρομαι από αυτήν».

Το 1936, είχε ξεφύγει τόσο πολύ η κατάσταση, ώστε χρειάστηκε να ψηφιστεί νόμος που…υπενθύμιζε…«την υποχρεωτική διδασκαλία της ελληνικής γλώσσας στα μουσουλμανικά σχολεία»! (Αναγκαστικός Νόμος 132, 7/25.9.1936, άρθρο 2, παράγραφος 7).

Η ενδοτική πολιτική που ξεκίνησε ο Βενιζέλος, και ο βαθμιαίος εκτουρκισμός της Θράκης που άρχισε να συνταλείται εξ αιτίας της, δεν σταμάτησε εκεί, αλλά συνεχίστηκε κι αργότερα, από τον δευτερότοκο γιο του, Σοφοκλή Βενιζέλο…

Έτσι, το 1951, η τουρκική γλώσσα επιβάλλεται στην εκπαίδευση, ως η επίσημη μειονοτική, παραβλέποντας πως αυτή δεν ήταν η μητρική γλώσσα των Πομάκων (οι οποίοι, αξίζει να σημειωθεί εδώ, πως στο παρελθόν αντιστάθηκαν στις πιέσεις των Τούρκων να πολεμήσουν εναντίον των Ελλήνων, πληρώνοντας αυτή τη στάση τους με τη ζωή τους) και των Αθίγγανων (Ρομά). Κάτι δηλαδή, που ερχόταν σε πλήρη αντίθεση με το άρθρο 41 της συνθήκης της Λοζάνης, που προέβλεπε ότι το κράτος ήταν υποχρεωμένο να παρέχει εκπαίδευση «εν τη ιδία αυτών γλώσση» (δηλαδή την μητρική τους) για τους μουσουλμάνους των δημοτικών σχολείων.

Στις 15 Αυγούστου 1952, με το νομοθετικό διάταγμα 2203, επί κυβερνήσεως Νικολάου Πλαστήρα, ο «έρωτας» Ελλάδας-Τουρκίας φουντώνει ακόμα πιο πολύ κι έτσι η βασίλισσα Φρειδερίκη ιδρύει ιδιωτικό σχολείο στην Κομοτηνή, με την επωνυμία «Γυμνάσιον Τζελάλ Μπαγιάρ», το όνομα δηλαδή του τότε προέδρου της Τουρκίας, ο οποίος μάλιστα παραβρέθηκε και στα εγκαίνια.

Το 1954, με την κυβέρνηση Παπάγου, η βαλίτσα πάει ακόμα παραπέρα. Εδώ ο ενδοτισμός και παράλληλα ο ελληνικός…ανθελληνισμός χτυπάνε κόκκινο…
Στις 28 Ιανουαρίου 1954, και μπρος στις ανεκδιήγητες διεκδικήσεις και απαιτήσεις της Τουρκίας, ο Γενικός Διοικητής Θράκης, συνταγματάρχης Γ. Φεσσόπουλος εκδίδει μια διαταγή, που ούτε οι ίδιοι οι Τούρκοι δεν θα μπορούσαν να διανοηθούν:

Βασίλειον της Ελλάδος
Γενική Διοίκησις Θράκης
Διεύθυνσις Εσωτερικών
Αριθμός Πρωτοκόλλου Α1043
Εν Κομοτηνή τη 28/01/1954

 

Επείγον

 

Προς: Τους κ.κ. δημάρχους και προέδρους κοινοτήτων Νομού Ροδόπης.

 

Κατόπιν διαταγής του κ. Προέδρου της Κυβερνήσεως, παρακαλούμεν όπως εφεξής εις πάσαν περίπτωσιν γίνεται χρήσις του όρου «Τούρκος – τουρκικός», αντί του τοιούτου «μουσουλμάνος – μουσουλμανικός».

 

Επί τούτοις δέον να μεριμνήσετε δια την αντικατάστασιν των εν τη περιφέρεια υμών υφισταμένων διαφόρων επιγραφών, όπως «Μουσουλμανικόν σχολείον, Μουσουλμανική κοινότης» κ.τ.λ. διά της ταύτης «Τουρκικόν».

 

Ο Γενικός Διοικητής Θράκης
Γ. Φεσσόπουλος

Η διαταγή αυτή, ερχόταν σε πλήρη αρμονία με το νομοθετικό διάταγμα (Ν.Δ.) 3065/1954, το οποίο έφερε τον πλήρως επεξηγηματικό τίτλο «Περί τρόπου ιδρύσεως και λειτουργίας τουρκικών σχολείων στοιχειώδους εκπαιδεύσεως Δυτικής Θράκης»

Ο Φεσσόπουλος, που έκανε τον Αριστείδη Στεργιάδη να ωχριά μπροστά του, διαπιστώνοντας ότι κάποιοι δήμαρχοι και κοινοτάρχες δεν φάνηκαν και τόσο «πρόθυμοι» να εκτελέσουν τις εντολές τού διατάγματος, αποφασίζει να τους «τραβήξει το αφτί», κι έτσι, έναν χρόνο αργότερα, στις 5 Φεβρουαρίου 1955, εκδίδει και δεύτερη διαταγή, με την οποία τους υπενθυμίζει το «καθήκον» τους:

Βασίλειον της Ελλάδος
Γενική Διοίκησις Θράκης
Διεύθυνσις Εσωτερικών
Αριθμός Πρωτοκόλλου Α202
Εν Κομοτηνή τη 05/02/1955

 

Παρά τας αυστηράς διαταγάς της κυβερνήσεως περί της αντικαταστάσεως και χρησιμοποιήσεως του λοιπού των όρων «μουσουλμάνος – μουσουλμανικός» δια των τοιούτων «Τούρκος – τουρκικός», εις το χωρίον Άρατος επί της δημοσίας οδού Κομοτηνής-Αλεξανδρουπόλεως, υφίσταται επιγραφή εμφανέστατη αναγράφουσα «μουσουλμανικό σχολείο». Να αντικατασταθεί αμέσως, τόσον αυτή, όσο και πάσα άλλη τυχόν υπάρχουσα εις την περιοχή του νομού Ροδόπης.

 

Ο Γενικός Διοικητής Θράκης
Γ. Φεσσόπουλος

Το 1955 και στη βάση της ελληνοτουρκικής «φιλίας», ξεκινά η διαδικασία επιβολής της τουρκικής γραφής και γλώσσας και στους Πομάκους (οι οποίοι δεν φαίνονταν και τόσο…«πρόθυμοι» να «επωφεληθούν» από τις «καινοτομίες» των ελληνικών κυβερνήσεων), η οποία ολοκληρώθηκε το 1973. Ήταν το αποφασιστικό σημείο εκτουρκισμού της φυλής αυτής.

Οι αλλοπρόσαλλες κινήσεις των ελληνικών κυβερνήσεων, έκαναν ακόμα και τους ίδιους τους μουσουλμάνους να βγουν έξω απ’ τα ρούχα τους και το ίδιο έτος η «Ένωση Μουσουλμάνων Ελλάδος» αποστέλλει επιστολή προς τον Υπουργό Βορείου Ελλάδος, με την οποία τού κρούει τον κώδωνα του κινδύνου:

Συνεπήχθη η Ένωσις ημών με αντικειμενικόν σκοπόν τη διάσωσιν και διατήρησιν των κεκτημένων δικαιωμάτων των Μουσουλμάνων. Εφ’ όσον όμως προχωρούν αι φιλικαί σχέσεις, επί τοσούτον η θέσις των Μουσουλμάνων εδυσχαιρένετο, μέχρις ότου κατέληξεν η μεν μουσουλμανική μειονότης να μετονομασθή εις τουρκικήν μειονότητα, τα δε δικαιώματα των Μουσουλμάνων να αναγνωριστούν ως δικαιώματα των Τούρκων, και να καταργηθώσιν ουσιαστικώς τα πρώτα.

Είναι περιττό βέβαια να ειπωθεί, ότι οι ανωτέρω κυβερνητικές «ρυθμίσεις», αποτελούν βούτυρο στο ψωμί των Τούρκων, που τις επικαλούνται κάθε ώρα και στιγμή.

Αξίζει βέβαια να σημειωθεί, ότι παρά τον παράφορο «έρωτα» της Ελλάδος προς την «φίλη» Τουρκία, τον οποίο φρόντιζε να αποδεικνύει με κάθε τρόπο, αυτές οι εκδηλώσεις και πράξεις «αγάπης» και «φιλίας», δεν εμπόδισαν σε τίποτα την γείτονα χώρα, να εκδιώξει τους περισσότερους Έλληνες της Κωνσταντινούπολης, στα γνωστά «Σεπτεμβριανά» του 1955.

Θα ήταν βέβαια αδικία, προς τον άλλο μεγάλο «εθνάρχη», τον Κωνσταντίνο Καραμανλή (αυτό το καλό έχει η Ελλάδα: βγάζει «εθνάρχες» με το τσουβάλι), να αποσιωπηθεί και η δική του συμβολή στην τουρκοποίηση της Θράκης, όταν στις 11 και 12 Μαρτίου 1978 και στο πλαίσιο συνάντησής του με τον Τούρκο πρωθυπουργό Μπουλέντ Ετζεβίτ, στο Μοντρέ της Ελβετίας, αποκαλούσε «νέτα σκέτα» τους μουσουλμάνους, Τούρκους, και την μειονότητα, τουρκική:

Σε ό,τι αφορά το πρόβλημα των μειονοτήτων, η δική μας πλευρά είναι εκείνη που θα πρέπει να εγείρει θέμα. Η εξέλιξις του προβλήματος αυτού έχει ως εξής: Όταν υπεγράφη η Συνθήκη της Λωζάννης, υπήρχαν 111.000 Έλληνες εις την Τουρκία και 106.000 Τούρκοι εις την Ελλάδα. Σήμερα υπάρχουν 10.000 Έλληνες στην Κωνσταντινούπολη και 120.000 Τούρκοι στην Ελλάδα. Με αποτέλεσμα η ισορροπία που προεβλέπετο στην Συνθήκη της Λωζάννης ανετράπη εναντίον μας.

 

Το μόνο θέμα που μπορεί να εγερθεί στο σημείο αυτό είναι η επαναφορά της ισορροπίας αυτής. Δεν είχα ποτέ την πρόθεση, ως Κυβέρνησις, να ενοχλήσω την τουρκική μειονότητα. Στην Ελλάδα υπάρχουν 300 τουρκικά δημοτικά σχολεία, 2 γυμνάσια, 280 τεμένη, 7 περιοδικά στην τουρκική και 2 βουλευτές, αμφότεροι στην αντιπολίτευση, ένας του φιλοχουντικού κόμματος και ένας του κόμματος του Κέντρου.

 

Επαναλαμβάνω ότι, αν σημειώθηκαν οποιεσδήποτε υπερβολές απ’ τις τοπικές αρχές, είμαι πρόθυμος να τις συζητήσω. Αυτό δεν σημαίνει ότι η Κυβέρνησις έχει πολιτική διωγμού. Σας διαβεβαιώ ότι θα κάνω το καλύτερο δυνατό για να προλάβω τέτοιες υπερβολές

Μετά απ’ όλα αυτά, το (ρητορικό) ερώτημα που προκύπτει, είναι το εξής: Γιατί οδηγήθηκε στη φυλακή, το 1990, ο ακραίος ηγέτης της μειονότητας, Αχμέτ Σαδίκ (ο οποίος διδάσκεται στην τουρκική ιστορία, ως ήρωας της «τουρκικής» μειονότητας της Θράκης), όταν χρησιμοποίησε σε κείμενό του στην εφημερίδα του (Guven), τους όρους «Τούρκοι» και «τουρκική μουσουλμανική μειονότητα»;
Και επίσης, γιατί δεν βρέθηκε ούτε ένας Έλληνας βουλευτής, να τον βάλει στη θέση του, όταν μέσα στην ελληνική Βουλή δήλωνε ευθαρσώς: «Όλοι οι μουσουλμάνοι στη Θράκη είναι Τούρκοι. Φέρτε μου έναν που να δηλώνει ότι δεν είναι Τούρκος! Δεν υπάρχει ούτε ένας!».

Τί να λέμε όμως;… Εδώ φτάσαμε στο ανώτατο επίπεδο ραγιαδισμού, μέσα στην ίδια βουλή, να συζητάμε και να θεσμοθετούμε την υποχρεωτική διδασκαλία της τουρκικής γλώσσας, στα ελληνικά σχολεία… Με τέτοιες τρίχες θ’ ασχολούμεθα;

Το μόνο ενθαρρυντικό βέβαια, σε όλη αυτή την ιστορία, είναι πως η «ελληνοτουρκική φιλία» παραμένει «ακλόνητη» κι αυτό μας το θυμίζει διαρκώς το ομώνυμο βραβείο ενός μεγάλου περιώνυμου Τούρκου «φιλέλληνα», του Αμπντί Ιπεκτσί.

Ώρα για ζεϊμπέκικο τώρα… Που είσαι Yorgo;…