Πάρε-Δώσε

1. Αχ αυτή η «ελευθερία έκφρασης»… Οι «φιλελεύθεροι», «προοδευτικοί» και «ανεκτικοί» χριστιανοί εξανέστησαν με τις αντιδράσεις των μουσουλμάνων για μια αμερικανική ταινία (την οποία έφτιαξε χριστιανός) που έθιγε τον Μωάμεθ. Λίγο αργότερα, ήρθαν οι ίδιοι οι χριστιανοί στη θέση των Ταλιμπάν και ζήτησαν εντελώς «δημοκρατικά» την διακοπή θεατρικής παράστασης που παρουσιάζει τον Ιησού ως «αδελφή ψυχή». Τους προσέβαλε, λέει, το «θρησκευτικό συναίσθημα». Προσοχή, μην μας βγάλουν τον ανύπαρκτο Ιησού, πούστη! Την ίδια στιγμή, οι άνεργοι μένουν χωρίς ταμείο ανεργίας και δεν κουνιέται φύλλο· το κράτος αφαιμάζει τον πολίτη με κάθε τρόπο, αλλά και πάλι αυτοί οι «ευαίσθητοι» βοούν διά της ηχηρής σιωπής των (α ναι, υπάρχουν και κάποιοι «αγωνιστές» που κάνουν 24ωρες απεργίες…). Η θλιβερή διαπίστωση: Ζούμε, δυστυχώς, σε μια χώρα λοβοτομημένων.

2. Πόσο καμμένο μπορεί να είναι το μυαλό μερικών, ώστε να γράφουν και να ξεγράφουν ιστορία, ανάλογα με την πολιτική τους ιδεολογία; Στο Διαδίκτυο κυκλοφορεί (ευτυχώς όχι ευρέως) λογοκριμένος «Ο λόγος του Θεόδωρου Κολοκοτρώνη στην Πνύκα, το 1838». Κάποιοι ηλίθιοι και συμπλεγματικοί, θεωρώντας το κλείσιμο του λόγου ως «μη πολιτικά ορθό», αφαίρεσαν την επιφώνηση του Γέρου, «Ζήτω ο βασιλεύς μας Όθων!». Κάποιοι άλλοι βλαμμένοι, ανεβοκατεβάζουν το βασιλικό στέμμα από τον θυρεό του θρυλικού θωρηκτού «Αβέρωφ», γράφοντας στα παλαιότερα των υποδημάτων των την ίδια την ιστορία …
Ανάγνωση ολόκληρου του θέματος »

«Της τα έδωσα της Πατρίδος και τα δύο»…
(Επιστολή στο περιοδικό «Ναυτική Ελλάδα», τεύχος Οκτωβρίου 2011).

 

Ήμουν στο Ναυτικό το 1952 και βρισκόμουνα στη Πλατεία Κλαυθμώνος -όχι όπως είναι σήμερα. Οι νεότεροι δεν γνωρίζουν πάρα πολλά από τα παλιά και απορούν απ’ όταν ακούν ορισμένα γεγονότα του τότε. Εκείνη τη στιγμή έπεφτε ο ήλιος και θα γνωρίζετε ότι με τη δύση του, γίνεται υποστολή της σημαίας. Τότε το Υπουργείο Ναυτικού ήταν εκεί και η σημαία κυμάτιζε ακόμα στο κτήριο. Σήμερα είναι άλλες υπηρεσίες του Ναυτικού.

 

Τότε πάντα κάθε πρωί, θα θυμούνται οι παλιοί, γινόταν έπαρση σημαίας και σταματούσαν τα πάντα, όπως και στη δύση του ηλίου γινόταν υποστολή. Ήταν στιγμές ωραίες, απίθανες που ζούσαν τότε οι άνθρωποι. Το άγημα αποδόσεως τιμών στον χώρο του, και ακούμε το σαλπιγκτή να δίνει το σύνθημα για την υποστολή της σημαίας. Το άγημα παρουσιάζει όπλα. Ο αξιωματικός χαιρετά και παίζεται ο Θούριος. Όλοι οι παριστάμενοι εκεί και οι περαστικοί, όπως και εγώ σταθήκαμε σε στάση προσοχής. Αποδίδεις με αυτό τον τρόπο την τιμή στο ιερό μας σύμβολο, στη γαλανόλευκη σημαία. Εκείνη τη στιγμή που ο αρμόδιος αξιωματικός χαιρετά, η ματιά του πέφτει λοξά και βλέπει κάτι παράξενο, και η ψυχή του ταράζεται, για αυτό που θα σας πω παρακάτω…

 

Τελειώνοντας η διαδικασία της υποστολής της σημαίας, οι διαβάτες συνεχίζουν τον δρόμο τους, ενώ εγώ από παρέμεινα από συνήθεια λίγο ακόμα. Τότε βλέπω τον νεαρό αξιωματικό να κατευθύνεται θυμωμένος προς έναν γεροδεμένο πλανόδιο καστανά. Βλέπετε, τότε η πλατεία ήταν κενή και στις γωνίες ήταν πάντα στιλβωτές (λούστροι) και καστανάδες που μας λείπουν τώρα. Και του είπε: «Γιατί δεν σηκώθηκες όρθιος για να τιμήσεις τη σημαία μας; Δεν έχεις φιλότιμο;» κ.λπ.

 

Ο άνθρωπος έμεινε βουβός, εγώ παρακολούθησα έντρομος και φοβερά συγκλονισμένος το τι έγινε. Μετά βλέπω τον καστανά που έγινε κατακόκκινος και άρχισε να τρέμει. Ήθελε να φωνάξει, αλλά βλέπω με έκπληξη ότι συγκρατείται, σκύβοντας το κεφάλι του άρχισε να κλαίει με λυγμούς. Όμως συνέρχεται γρήγορα σκουπίζει τα δάκρυά του και με πολλή δύναμη των χεριών του (αυτά ήταν γερά) στυλώνει το σώμα του δυνατά, σπρώχνει τον πάγκο του με τα κάστανα μπροστά και φωνάζει με όλη τη ψυχή του, στον νεαρό αξιωματικό δυνατά: «Πώς να σηκωθώ κύριε… Της τα έδωσα της Πατρίδας και τα δύο…» και σηκώνει τα μπατζάκια του παντελονιού οπού φάνηκαν δύο πόδια κομμένα πάνω από τα γόνατα. Και ξαναρχίζει να κλαίει. Ο κόσμος, όπως και εγώ, γύρω του κλαίει και χειροκροτεί. Όμως περισσότερο από όλους κλαίει ο νεαρός αξιωματικός…

 

Εκείνη τη στιγμή έγινε κάτι το αλησμόνητο, φοβερή σκηνή για Όσκαρ…

 

Ο αξιωματικός σκύβει, αγκαλιάζει και φιλά τον καστανά, και στη συνέχεια στέκεται ευθυτενής μπροστά στον ήρωα και φέρνει το δεξί του χέρι στην άκρη του γείσου του πηλίκίου του και τον χαιρετά στρατιωτικά. Του απονέμει «τας κεκανονισμένας τιμάς», που δεν μπόρεσε εκείνος τυπικά να αποδώσει στη σημαία μας, γιατί της χάρισε και τα δύο πόδια στα βορειοηπειρώτικα βουνά μας για να μπορεί να κυματίζει σήμερα ψηλά η κυανόλευκη σημαία σε λεύτερη πατρίδα. Και οι άλλοι, οι πολλοί να μπορούν να πηγαίνουν με γρήγορο βήμα στις ειρηνικές απασχολήσεις τους, χωρίς να γνωρίζουν ότι περνούν μπροστά από έναν ήρωα του αλβανικού μετώπου, τον Έλληνα ήρωα πολεμιστή, όποιο επάγγελμα και να ‘χει. Άλλοι δεν μιλούν, άλλοι όμως ειρωνεύονται. Γι’ αυτό οι νέες γενιές πρέπει να μάθουν, να διδαχθούν από την οικογένεια και το σχολείο για το Έπος του 1940. Για το καλό της Πατρίδας μας.

 

Δημήτριος Ντούλιας
Πλωτάρχης Π.Ν. ε.α.

Η απορία που εκφράζεται μέσα απ’ το παρόν θέμα, προέκυψε, όταν διάβασα (με την προϋπόθεση φυσικά, πως πρόκειται για πραγματικό συμβάν), πως κάποιος νεαρός που «τόλμησε» να εμφανιστεί σε κάποιον σταθμό διοδίων προς συμπαράσταση σε ένα από τα κινήματα που είναι ενάντια στην πληρωμή των διοδίων, αποδοκιμάστηκε από τους παριστάμενους, ως «φασίστας» (επειδή κρατούσε την ελληνική σημαία!) που προσπαθεί να «διχάσει τον κόσμο» (επειδή κρατούσε την ελληνική σημαία!). Ως εκ τούτου, υποχρεώθηκε «να πάρει το πανί του» και να αποχωρήσει …
Ανάγνωση ολόκληρου του θέματος »

Όχι, οι εικονιζόμενοι που κραδαίνουν τη σημαία των Σκοπίων, δεν διαδηλώνουν υπέρ της Βαρντάρ Σκοπίων. Ούτε υπέρ της Τέτεκς. Οπαδοί της ομάδος του Ηρακλή είναι που διαδήλωσαν εχθές στην Θεσσαλονίκη υπέρ των «δικαίων» της ομάδος τους (και στη συνέχεια κάποιοι εξ αυτών κατέστρεψαν αυτοκίνητα, τζαμαρίες, ένα υποκατάστημα των ΕΛΤΑ κ.λπ…). Και φυσικά δεν είναι ούτε μεμονωμένο ούτε τυχαίο γεγονός, καθώς οι «σημαιοφόροι» βρίσκονται στην κεφαλή της πορείας για να είναι εμφανείς οι σημαίες σε όλους. Για να περάσουν το μήνυμα που θέλουν.

5.000 Ηρακλειδείς διαδήλωσαν εχθές όχι φυσικά για το ασφαλιστικό ή το εργασιακό ή το ΔΝΤ, αλλά επειδή η αγαπημένη τους ομάδα οδηγείται στην Β΄ Εθνική. Απολύτως θεμιτό το γεγονός και εύγε τους, αφού έτσι αισθάνονται. Η ανωτέρω όμως εικόνα με τις σκοπιανές σημαίες είναι άκρως προβληματική. Κατ’ εμέ το ανησυχητικό δεν είναι ότι δύο, πείτε τους μαλάκες, προβοκάτορες, πράκτορες ή όπως αλλιώς θέλετε, σήκωσαν δύο σημαίες των Σκοπίων. Το ανησυχητικό είναι ότι οι υπόλοιποι 4.998 που συμμετείχαν στην πορεία δεν αντέδρασαν στην προβοκάτσια …
Ανάγνωση ολόκληρου του θέματος »

Οι ακόλουθες φωτογραφίες προέρχονται από προεκλογική συγκέντρωση της Νέας Δημοκρατίας στην πλατεία Κοτζιά στην Αθήνα (2009) και πιο συγκεκριμένα της Ντόρας Μπακογιάννη.

Φαντάζεστε βέβαια τις σκηνές…
«Σεληνιασμένοι» οπαδοί, να κουνούν πέρα δώθε τις σημαίες, σε κάθε πατριωτική κορώνα του κάθε πολιτικάντη που υπόσχεται ότι θα κάνει την Ελλάδα μεγάλη και τρανή.

Η ομιλία κάποια στιγμή τελειώνει. Οι οπαδοί άκουσαν αυτά που ήθελαν ν’ ακούσουν και «χορτάτοι» πλέον από υποσχέσεις, και με το εθνικό φρόνημα στα ύψη, παίρνουν τον δρόμο της επιστροφής για τα σπίτια τους…

Η συνέχεια γνωστή…

Ξέρετε τώρα… Αυτοί που πετάνε την ελληνική σημαία στα σκουπίδια, είναι οι ίδιοι που «ωρύονται» όταν οι αναρχικοί την καίνε επιδεικτικά μέσα στη μέση του δρόμου. Τουλάχιστον, ας αναγνωρίσουμε στους τελευταίους ότι έχουν «οικολογική συνείδηση»…

Περισσότερες φωτογραφίες…