Πάρε-Δώσε

Θέλω να αναφερθώ σε δύο κατηγορίες συμπολιτών μας οι οποίες, παρόλο που αυτοπροσδιορίζονται εντελώς διαφορετικά, τελικά καταλήγουν στην ίδια αντιμετώπιση απέναντι στην θρησκεία και τη σχέση της με την κοινωνία.

Οι πρώτοι είναι αυτοί που αποκαλώ εγώ “Χριστιανοί της παράδοσης”. Είναι άνθρωποι που –όπως οι περισσότεροι σ’ αυτή τη χώρα– ανατράφηκαν ως ΧΟ (Χριστιανοί Ορθόδοξοι), αλλά όχι ιδιαίτερα φανατικά, και εξακολουθούν να πιστεύουν γιατί έτσι μεγάλωσαν. Θεωρούν τους εαυτούς τους χριστιανούς αλλά χωρίς να έχουν ασχοληθεί ιδιαίτερα με τις διδαχές της συγκεκριμένης θρησκείας. Έχουν διαμορφώσει δηλαδή μια προσωπική ιδέα για τη θρησκεία και για το τι σημαίνει να είσαι ΧΟ, βασισμένη όχι στην Αγία Γραφή –την οποία δεν έχουν διαβάσει καν– αλλά αφενός στις παραδόσεις που έχουν μάθει να ακολουθούν και αφετέρου στο πνεύμα της εποχής. Έτσι θα δούμε τους συγκεκριμένους ανθρώπους να δέχονται κάποια κομμάτια του ΧΟ δόγματος “επειδή έτσι μάθαμε” και να απορρίπτουν άλλα “επειδή είναι αναχρονιστικά”.

Ας δούμε και μερικά παραδείγματα, που νομίζω ότι είναι αντιπροσωπευτικά για την πλειονότητα των “χριστιανών της παράδοσης”. Θεωρούν απαράδεκτο το να μην παντρευτεί κάποιος με θρησκευτικό γάμο ή να μην βαφτίσει το παιδί του αλλά παράλληλα θεωρούν τις προγαμιαίες σχέσεις κάτι απόλυτα φυσιολογικό. Νηστεύουν την Μεγάλη Εβδομάδα αλλά ούτε λόγος για αυστηρή νηστεία την Σαρακοστή ή κάθε Τετάρτη–Παρασκευή. Πηγαίνουν στην εκκλησία το Πάσχα, αλλά για 10 λεπτά, μην κρυώσει και η μαγειρίτσα. Σταυροκοπιούνται περνώντας έξω από εκκλησίες, αλλά κατεβάζουν χριστοπαναγίες όταν τσατίζονται. Ο κατάλογος είναι ατελείωτος και μπορώ να συνεχίσω για ώρες, αλλά νομίζω ότι καταλάβατε τι θέλω να πω …
Ανάγνωση ολόκληρου του θέματος »

Σύμφωνα με δημοσίευμα της εφημερίδας «Ελεύθερος Τύπος», την ώρα που η Ελλάδα έκανε τα πρώτα της βήματα στο τούνελ του ΔΝΤ και του μηχανισμού στήριξης, ο ίδιος καταφερόταν με απαξιωτικά σχόλια στη χώρα του και τους πολίτες της.

Σε ομιλία του στην Οξφόρδη τον Μάιο του 2010, ο Θεόδωρος Πάγκαλος χαρακτήρισε τους πολίτες πιο διεφθαρμένους από τους πολιτικούς: «Κανένας πολιτικός δεν είναι τόσο διεφθαρμένος, ώστε να βγαίνει στους δρόμους και να στρατολογεί ψηφοφόρους. Κάθεται στο γραφείο του και διεφθαρμένοι πολίτες πάνε και τον βρίσκουν», είχε πει.

Μάλιστα στη διάλεξή του ταύτισε τους διαδηλωτές, που διαμαρτύρονταν για τα μέτρα της κυβέρνησης, με «όσους οργανώνουν πολιτικές δολοφονίες άλλων ανθρώπων». Πρόσθεσε μάλιστα ότι μόνη πηγή νομιμοποίησης είναι οι εκλογές και όσοι διαμαρτύρονται δεν μπορούν να καθορίσουν τη νομιμότητα.

Στην ομιλία του στο Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης, ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης, δεν έμεινε μόνο στο παρόν, αλλά είχε έναν «καλό» λόγο να πει και για το παρελθόν των Ελλήνων.

Χαρακτήρισε τους Έλληνες που έκαναν την επανάσταση του 1821, «ένα μάτσο αγράμματους και αδαείς χωριάτες, οι οποίοι γι’ αυτό τον λόγο (επειδή ήταν αγράμματοι) αποφάσισαν να δημιουργήσουν ένα σχίσμα από την Οθωμανική Αυτοκρατορία».

Σύμφωνα με τον κ. Πάγκαλο μετά την απελευθέρωση, οι Έλληνες ψήφιζαν όποιον μπορούσε να εξυπηρετήσει τα συμφέροντά τους, λογική που διατηρήθηκε μέχρι τις ημέρες μας.

Ο Θεόδωρος Πάγκαλος παραλλήλισε την ιστορία της Ελλάδας με αυτή της Κοκκινοσκουφίτσας. Όπως είπε, «η Ελλάδα δεν εφάρμοσε τις σωστές αρχές, όπως η Κοκκινοσκουφίτσα δεν έπρεπε να κόψει δρόμο μέσα από το δάσος».

Τέλος, δήλωσε ότι οι Νεοέλληνες έχουν την ψευδαίσθηση ότι είναι άμεσοι απόγονοι του Περικλή, κάτι που σύμφωνα με την εφημερίδα είχε προκαλέσει έντονες αντιδράσεις στο ακροατήριο.

Το ενδιαφέρον της υπόθεσης όμως είναι, πως ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης έχει ήδη απαντήσει στον κ. αντιπρόεδρο, Θεόδωρο επίσης! …
Ανάγνωση ολόκληρου του θέματος »

Τελευταία, έχει αρχίσει μία συζήτηση σχετικά με το αν ξέρει καλά ελληνικά ο κ. Γ. Α. Παπανδρέου και τι σημαίνει αυτό σε σχέση με την ικανότητά του να διαχειρίζεται τα ελληνικά πράγματα από την θέση του πρωθυπουργού της χώρας. Το πως ερμηνεύεται αυτό από επιστημονικής πλευράς, είναι άλλοι αρμοδιότεροι εμού να το αναπτύξουν και δεν μου πέφτει λόγος. Την ανακίνηση όμως τέτοιου θέματος τώρα την θεωρώ μάλλον ανούσια και άκαιρη και θα καταλάβετε παρακάτω γιατί την χαρακτηρίζω έτσι. Γιατί υπάρχει η γενικότερη, πολιτική πλευρά του θέματος που αφορά τον κάθε πολίτη και σ’ αυτό θα ήθελα να σταθώ.

Ο πολιτικός λόγος, λοιπόν, έτσι όπως εκφέρεται από το σύνολο σχεδόν του πολιτικού προσωπικού της χώρας είναι άκρως προβληματικός και κυρίως βλαπτικός. Πλαδαρός, ασήμαντος και στις περισσότερες περιπτώσεις ψευδής, δεν πείθει πλέον κανένα. Η κοινωνία αντιδρά με σχόλια και πράξεις που το αποδεικνύουν καθημερινά. Πολύ πρόσφατο παράδειγμα η ιστορία με την απαγόρευση του καπνίσματος. Διεθνείς οργανισμοί υπέδειξαν την λήψη μέτρων για τον περιορισμό του. Η πολιτική μας ηγεσία, ως όφειλε, έλαβε τα περιοριστικά μέτρα που έχουν ληφθεί και σε άλλες χώρες με…επιτυχία, χωρίς όμως να πειθαρχήσουν οι δικοί μας καπνιστές, μόνο και μόνο, γιατί δεν εμπιστεύονται την κρίση της.

Το ίδιο συνέβη και με την άλλη «τραγική», πολιτικά και οικονομικά εννοώ, ιστορία της γρίπης Η1Ν1. Ούτε και τότε οι πολιτικοί έπεισαν, ο κόσμος αδιαφόρησε και δεν πειθάρχησε και εκ των υστέρων αποδείχθηκε ότι καλά έκανε.

Σημειώνω, ότι σε καμία από τις δύο παραπάνω περιπτώσεις, αλλά ούτε και σε άλλες ποιο σοβαρές, όπως π.χ. την αδιαφορία των πολιτών στο να εκπληρώνουν τις φορολογικές τους υποχρεώσεις, δεν έχει σκεφτεί κανείς να τις αποδώσει σε ελλιπή γνώση της ελληνικής γλώσσας, του νυν ή του πρώην πρωθυπουργού. Γιατί λοιπόν, τώρα; Να γιατί χαρακτήρισα το θέμα ανούσιο και άκαιρο. Μοιάζει σαν να θέλουμε να στρέψουμε την προσοχή του λαού στα καλά ή όχι ελληνικά του πρωθυπουργού και να μην προσέξουμε ότι ο πολιτικός λόγος, γενικώς, είναι πλαδαρός, ανούσιος και εν πολλοίς ψευδής, που σημαίνει ότι υπάρχει γενικότερο πολιτικό πρόβλημα …
Ανάγνωση ολόκληρου του θέματος »

Ακολουθεί φανταστικός διάλογος:

– Μήπως εἶστε ἐθνικιστής;
– Γιά νά κάνω διάλογο µαζί σας χρειάζοµαι µερικές πληροφορίες, ποιός ρωτάει. Ρωτάει ἕνας ἄσχετος; Ἕνα λαµόγιο; Ἤ ἕνας κρετίνος; Γιατί ἄλλη κατηγορία ἀνθρώπων πού νά τήν ἀπασχολεῖ τό ἐρώτηµα αὐτό ΔΕΝ ὑπάρχει. Γιά νά ἀπαντήσω λοιπόν κατάλληλα πρέπει νά ξέρω τό πνεῦµα τῆς ἐρώτησης. Λοιπόν; Εἶστε κάποιο ἀπό τά σιχαµένα τρωκτικά πού ψάχνουν τρόπους νά ἐξουδετερώσουν τούς ἐπικριτές τους; Κάποιος ἀπό τούς ΗΠΑνθρωπους πού ποινικοποιοῦν τήν ἀντίσταση τῶν λαῶν καί τήν ἐλεύθερη σκέψη; Ἕνας ἠλίθιος πού τοῦ εἶπαν κάτι καί τό ἀναπαράγει; Ἤ κάποιος πού ἁπλῶς ἄκουσε µιά φήµη καί ρωτάει ὄντως γιά νά µάθει; …
Ανάγνωση ολόκληρου του θέματος »

Τι σημαίνει η λέξη επαγγελματίας;
Θα μπορούσε να ισχυριστεί κάποιος ότι πρόκειται για μία εύκολη ερώτηση. Τόσο εύκολη όσο η ερώτηση: “Τι σημαίνει η λέξη δολοφόνος”;

Ποιος δεν ξέρει ότι δολοφόνος καλείται εκείνος που σκοτώνει έναν άνθρωπο, που αφαιρεί μια ζωή; Για να χαρακτηρίσουμε κάποιον ο οποίος προέβη σε αυτήν την πράξη, ενίοτε χρησιμοποιούμε και την λέξη φονιάς. Ο κατέχων, όμως, την στοιχειώδη ελληνική γνωρίζει ότι η λέξη δολοφόνος συντίθεται από τον δόλο και το φονεύω. Δηλαδή δολοφόνος είναι αυτός που αφαιρεί μια ζωή με δόλια πρόθεση προσβλέποντας σε όφελος, συνήθως, οικονομικό ή ψυχολογικό. Η λέξη φονιάς δεν εμπεριέχει το στοιχείο του δόλου. Παρόλα αυτά, ένας οδηγός, όπου στην υποθετική περίπτωση που παρασέρνει και τελικά σκοτώνει έναν πεζό, άρα αφαιρεί μια ζωή –έστω και χωρίς δόλο– δεν αποκαλείται ποτέ φονιάς. Συνήθως αποκαλείται άτυχος και συνηθέστερα μεθυσμένος.

Οπότε τι σημαίνει η λέξη επαγγελματίας;

Θα μπορούσε κάποιος να ισχυριστεί ότι επαγγελματίας είναι αυτός που ασκεί ένα επάγγελμα. Συνήθως ασκεί αποκλειστικά το επάγγελμα αυτό. Λέμε π.χ. επαγγελματίας οδηγός φέρνοντας στο νου μας έναν φορτηγατζή ή έναν ταξιτζή. Διαφωνεί κανείς με αυτό; Όχι. Γιατί, όμως, δεν θα λέγαμε ποτέ για κάποιον ότι είναι επαγγελματίας περιπτεράς; …
Ανάγνωση ολόκληρου του θέματος »