Πάρε-Δώσε

Ήμουν παιδί, όταν παρακολούθησα στην τηλεόραση τις σκηνές του παρακείμενου βίντεο.
Αργότερα έψαχνα να το βρω, αλλά δεν γνώριζα το όνομα της «πρωταγωνίστριας». Τελικά το έμαθα πρόσφατα και κατάφερα να βρω και το αντίστοιχο βίντεο…

Είναι η Γκαμπριέλ Άντερσεν Σάις (Gabrielle Andersen-Scheiss). Η Άντερσεν ήταν δασκάλα του σκι στις ΗΠΑ, όταν στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Λος Άντζελες, το 1984, αποφάσισε να αγωνιστεί με την χώρα της Ελβετίας στον Μαραθώνιο γυναικών.

Η 39χρονη Άντερσεν μπήκε στο Ολυμπιακό στάδιο 20′ μετά την νικήτρια Τζόαν Μπενόιτ (Joan Benoit). Ήταν σε πλήρη εξάντληση κι έδινε εικόνα παραπληγικού ατόμου. Οι θεατές με κομμένη την ανάσα, έκπληξη, αλλά και θαυμασμό παρακολουθούσαν κι ενθάρρυναν την αθλήτρια να τερματίσει. Ο ήλιος, μαζί με την συγκινητική της προσπάθεια, άφησαν εμφανή σημάδια κοπώσεως πάνω της. Το δεξί της πόδι και το αριστερό της χέρι, είχαν σχεδόν παραλύσει από την υπερπροσπάθεια να φτάσει στον τερματισμό, ενώ έκανε προσπάθειες να κρατά όρθιο το κεφάλι της. Χρειάστηκε 5′ και 44″ για να ολοκληρώσει τον γύρο του σταδίου μέχρι τον τερματισμό.

Φτάνοντας στην τελική γραμμή, έπεσε στα χέρια των γιατρών που την περίμεναν εκεί. Τερμάτισε στην 37η θέση. Η αποθέωση όμως που γνώρισε απ’ τους θεατές, ξεπέρασε κι αυτήν της νικήτριας Τζόαν Μπενόιτ.

Αν μη τι άλλο, πρόκειται για μια μοναδική στιγμή των Ολυμπιακών Αγώνων, όπου το ιδεώδες τους, το απέδωσε με τον πιο συγκινητικό τρόπο η Γκαμπριέλ Άντερσεν Σάις.

Στις 14 Αυγούστου 2004, στις 9 μ.μ., το τηλεοπτικό Κανάλι 10 του Ισραήλ έδειξε ένα ντοκυμαντέρ που αποκαλύπτει το πιο άσχημο μυστικό των ιδρυτών του Ισραηλινού Εργατικού κόμματος: την εσκεμμένη μαζική δηλητηρίαση με ακτινοβολία όλων σχεδόν των νεαρών Σεφαρδιτών Εβραίων μιας ολόκληρης γενιάς.

Το ντοκυμαντέρ «Τα Παιδιά με την Τριχοφυτία» (= δερματική ασθένεια*) – μεταφρασμένο στα Εβραϊκά ως «100.000 Ακτίνες» – με σκηνοθέτες τους David Belhassen και Asher Hemias, κέρδισε το βραβείο για το «καλύτερο ντοκυμαντέρ» στο Διεθνές Φεστιβάλ Ταινιών της Χάιφα, και πριν είχε κάνει το γύρο του κόσμου συμμετέχοντας σε Εβραϊκά και Ισραηλινά Φεστιβάλ Ταινιών. Αλλά δεν είχε ακόμη εμφανιστεί στις Ισραηλινές τηλεοπτικές οθόνες. Το θέμα του είναι η μαζική ακτινοβόληση εκατοντάδων χιλιάδων νεαρών Ισραηλινών μεταναστών από τις χώρες της Μέσης Ανατολής – των Σεφαρδιτών, όπως ονομάζονται σήμερα. Η ιστορία έχει ως εξής:

Το 1951, ο γενικός διευθυντής του Ισραηλινού Υπουργείου Υγείας, ο Δρ Chaim Sheba, πέταξε στην Αμερική και επέστρεψε με εφτά μηχανήματα ακτίνων-Χ, που του τα προμήθευσε ο Αμερικανικός στρατός.

Επρόκειτο να χρησιμοποιηθούν σε ένα μαζικό πείραμα με μια ολόκληρη γενιά νεαρών Σεφαρδιτών Εβραίων οι οποίοι θα χρησίμευαν ως πειραματόζωα. Σε κάθε παιδί-Σεφαρδίτη θα χορηγούνταν στο κεφάλι του ακτινοβολία κατά 35.000 φορές μεγαλύτερη από την μέγιστη επιτρεπόμενη δόση για τις ακτίνες-Χ. Για να το πετύχει αυτό, η Αμερικανική κυβέρνηση πλήρωνε την Ισραηλινή κυβέρνηση 300 εκατομμύρια Ισραηλινές λίρες το χρόνο. Ολόκληρος ο προϋπολογισμός για την Υγεία στο Ισραήλ ήταν 60 εκατομμύρια λίρες. Τα χρήματα που πλήρωναν οι Αμερικάνοι ισοδυναμούν με δισεκατομμύρια δολλάρια σήμερα.

Για να εξαπατηθούν οι γονείς των θυμάτων, τα παιδιά τα έπαιρναν σε …
Ανάγνωση ολόκληρου του θέματος »

Στις αρχές του 1996 η Κυπριακή Ομοσπονδία Μοτοσυκλετιστών ανακοίνωσε την απόφασή της να οργανώσει τον Αύγουστο του 1996 μία μεγαλειώδη αντικατοχική πορεία από το Βερολίνο στην, κατεχόμενη, Κερύνεια με σύνθημα «Απελευθέρωση η μόνη λύση».

Η πορεία ξεκίνησε στις 2 Αυγούστου από την Πύλη του Βραδεμβούργου στο Βερολίνο, ακολουθώντας μια μεγάλη διαδρομή μέσα από χώρες της Ευρώπης στην οποία πήραν μέρος και ξένοι μοτοσυκλετιστές. H μέρα έφτασε και οι μοτοσυκλετιστές άρχισαν από το πρωί να συρρέουν στο Λευκόθεο Αθλητικό Κέντρο. Παρόντες ήταν και 200 Ευρωπαίοι μοτοσυκλετιστές.

Ωστόσο μετά από συνάντηση του προέδρου και του συμβουλίου της Κ.Ο.Μ με τον Πρόεδρο της Κυπριακής Δημοκρατίας κ.Γλαύκο Κληρίδη αποφασίστηκε κάτω από έντονο παρασκήνιο να ματαιωθεί η αντικατοχική πορεία. Η κατάσταση είχε ξεφύγει από τα οργανωμένα πλαίσια..Οι μοτοσυκλετιστές άρχισαν να κινούνται προς διάφορες κατευθύνσεις. Στη Δερύνεια άρχισαν οι συγκρούσεις. Μοτοσυκλετιστές και άλλοι διαδηλωτές βρέθηκαν αντιμέτωποι με τις κατοχικές δυνάμεις και τους Γκρίζους Λύκους. Ο πετροπόλεμος δεν άργησε να αρχίσει …
Ανάγνωση ολόκληρου του θέματος »

7 Δεκεμβρίου 1966, ώρα 7 μ.μ., λιμάνι Σούδας Χανίων.
Το επιβατηγό/οχηματαγωγό πλοίο «Ηράκλειον» με προορισμό τον Πειραιά, είναι έτοιμο να αναχωρήσει κι ενώ οι καιρικές συνθήκες είναι πολύ άσχημες.
(Το «Ηράκλειον» ναυπηγήθηκε το 1949 στη Γλασκόβη της Σκοτίας για λογαριασμό αγγλικής εταιρείας ως δεξαμενόπλοιο. Κύρια χαρακτηριστικά του ήταν χωρητικότητα: 8.922 κόροι, μήκος 498 πόδια, πλάτος 60 πόδια, και βύθισμα 36 πόδια, έφερε μηχανή ατμοστροβίλων που του έδινε ταχύτητα 17 κόμβους.
Το 1964 μετά από μετασκευή σε φέρι-μποτ, περιήλθε στην εταιρεία των Αδελφών Τυπάλδου που υψώνοντας την Ελληνική σημαία νηολογήθηκε στον Πειραιά με αριθμό ν.π. 2562 και το επόμενο έτος 1965 δρομολογήθηκε στις ακτοπλοϊκές γραμμές Πειραιά – Κρήτης.)
Ωστόσο σημειώνεται μια καθυστέρηση περίπου 20 λεπτών, εξαιτίας σύσκεψης η οποία πραγματοποιήθηκε στο Λιμεναρχείο Χανίων. Αφορμή στάθηκε η καθυστέρηση της άφιξης στο λιμάνι τού «μοιραίου» φορτηγού ψυγείου, βάρους 25 τόνων, το οποίο μετέφερε εσπεριδοειδή (πορτοκάλια). Αιτία ήταν η ολισθηρότητα του δρόμου, ως αποτέλεσμα των δυσμενών καιρικών συνθηκών.

Ο τότε λιμενάρχης Χανίων είχε εκφράσει αντιρρήσεις για την είσοδο του φορτηγού στο πλοίο, επειδή το βάρος θα αυξανόταν. Η συνεννόηση μεταξύ υπηρεσιακών παραγόντων είχε ως αποτέλεσμα οι αντιρρήσεις να αρθούν και έτσι και δόθηκε άδεια απόπλου περίπου στις 7:20 το βράδυ. Στις 8 το βράδυ, και λίγα λεπτά μετά τον απόπλου, φτάνει στο Λιμεναρχείο Χανίων σήμα το οποίο προειδοποιεί για ισχυρούς ανέμους εντάσεως 8 έως 9 Μποφόρ και απαγορεύει τον απόπλου. …
Ανάγνωση ολόκληρου του θέματος »

«Το ‘ξερα ότι κάτι δεν πήγαινε καλά με αυτό το παιδί. Πάντα έτρωγε πρώτα το γλυκό του και μετά το φαγητό του».
Μ’ αυτήν την φράση, θέλησε η μάνα του Κυριάκου Παπαχρόνη να απεικονίσει την ιδιόρρυθμη συμπεριφορά του γιου της και προσπαθώντας να δώσει την δική της εξήγηση στο κακό που ακολούθησε.

Ο Κυριάκος Παπαχρόνης γεννήθηκε στην Ξάνθη και η ιστορία του ξεκινά στην ηλικία των 14 ετών. Σ’ αυτήν την τρυφερή ηλικία, ο Παπαχρόνης είχε μια τραυματική εμπειρία με μια ιερόδουλο, η οποία «πρόσβαλλε» και ειρωνεύτηκε τον ανδρισμό του, λέγοντάς τον «ανίκανο». Ο Κυριάκος Παπαχρόνης προφανώς και δεν λησμόνησε το γεγονός αυτό, που του δημιούργησε ένα αίσθημα κατωτερότητας απέναντι στις γυναίκες. Στο πίσω μέρος του μυαλού του, άρχισε να χτίζει ένα σχέδιο εκδίκησης. Οι γυναίκες γι’ αυτόν πλέον είχαν γίνει «κόκκινο πανί». …
Ανάγνωση ολόκληρου του θέματος »