Πάρε-Δώσε

Η Αθήνα του 1907
14 χρόνια μετά την καθολική πτώχευση του 1893, 10 χρόνια μετά την οδυνηρή ήττα στον ελληνοτουρκικό πόλεμο του 1897 και 9 χρόνια μετά την επιβολή διεθνούς οικονομικού ελέγχου από τους εβραϊκής καταγωγής Γαλλοβρετανούς τραπεζίτες του 1898, η Ελλάδα των 2.631.952 κατοίκων διέθετε ζωτικό χώρο εκτάσεως 63.211 τετραγωνικών χιλιομέτρων. Οι υπήκοοι του βασιλείου, που με σκληρή εργασία είχαν καταφέρει να έχουν πλεονασματικό προϋπολογισμό (παρά τις τεκμηριωμένες προβλέψεις του τότε ΔΝΤ για το αντίθετο), ουσιαστικά εξανάγκασαν τον πρόξενο των ΗΠΑ, Χόρτον, να πει γι΄αυτούς σε επίσημη ομιλία του ότι: «Η φυλή είναι μικρή, αλλά τα επιτεύγματά της πολύ μεγάλα και οι Έλληνες είναι μετρημένοι, εργατικοί και οικονόμοι».

Όλοι οι αυτόχθονες θρηνούσαν την απώλεια του Τέλλου (Σταματέλου) Άγρα, ενώ η Πηνελόπη Δέλτα συνέγραφε το γνωστό μυθιστόρημά της «Στα μυστικά του βάλτου» και οι ελάχιστοι τουρίστες της εποχής απολάμβαναν «το έκπαγλον θέαμα του δύοντος αττικού ηλίου, όστις πληροί δι’ ασυλλήπτων αποχρώσεων φωτός τον ορίζοντα», όπως έγραφε τότε ο πολύς Θεόδωρος Βελλιανίτης.

Την ίδια εποχή, που στην Νέα Υόρκη κυκλοφορούσε το πρώτο ταξί, οι αθηναϊκές εφημερίδες καταστροφολογούσαν (παλιά τους τέχνη κόσκινο) σε άρθρα επί άρθρων για το πρώτο αυτοκινητιστικό δυστύχημα στην Αθήνα των επτά (7) συνολικά κυκλοφορούντων οχημάτων, με θύμα την Ευφροσύνη Βαμβακά ετών 25 (μητέρα τριών ανηλίκων παιδιών) και δράστη τον πρίγκιπα Ανδρέα (πατέρα του Φιλίππου, του συζύγου της τωρινής βασίλισσας Ελισάβετ της Αγγλίας, και παππού του Καρόλου), γράφοντας χαρακτηριστικά : «Με επτά αυτοκίνητα θρηνούμε θύματα, φανταστείτε να γίνουν 70…», αλλά και βεβαιώνοντας το αναγνωστικό τους κοινό, ότι «η ευθύνη ήταν της άτυχης Ευφροσύνης, που δεν σταμάτησε, αλλά άρχισε να τρέχει πανικόβλητη». Επιπροσθέτως, σημείωναν οι καλές φυλλάδες, «ίσως ο πρίγκιπας και η σύζυγός του να ταράχθηκαν από την απαιδευσία του φτωχού λαού»!

Μ΄ αυτά και μ’ αυτά η ζωή κυλούσε χαρωπά, δηλαδή οι κουτόφραγκοι προόδευαν, οι Εβραίοι αργυραμοιβοί γίνονταν πλουσιότεροι, οι αυτόχθονες γηγενείς έκαναν το σκατό τους παξιμάδι, λαμβάνοντας ως αντάλλαγμα χάντρες, καθρεπτάκια και την ζωή των Βαυαρών πριγκίπων σε τακτικές συνέχειες των εντύπων, η φαιδρά πορτοκαλέα εξαπλωνόταν ακάθεκτη στην γη της Ψωροκώσταινας και η Βουλή συνεδρίαζε νυχθημερόν για να παράξει «θεάρεστο» και απαιτούμενο από τους πατρόνες και δανειστές της, «έργο».

Το περιστατικό …
Ανάγνωση ολόκληρου του θέματος »

Κατά την διάρκεια της Κατοχής, οι Έλληνες δεν πλήρωσαν μόνο βαρύ φόρο αίματος στους κατακτητές, αλλά ήταν υποχρεωμένοι να τους…«δανείζουν» κιόλας, για να μπορούν να πραγματοποιούν τις επιχειρήσεις τους και σε άλλα σημεία της ευρύτερης περιοχής, με κυριότερο την Βόρειο Αφρική. Κι αυτό, σε μια περίοδο, όπου, όπως και ο ίδιος ο Γκέμπελς αναφέρει στο ημερολόγιό του, λόγω της πείνας «στους δρόμους της Αθήνας οι άνθρωποι πεθαίνουν κατά χιλιάδες από εξάντληση». Έτσι, η Ελλάδα με δανειακή σύμβαση που υπέγραψε το 1942, με Γερμανία και Ιταλία, υποχρεώθηκε να τις δανείζει άτοκα, 1½ δις κάθε μήνα, με τους σχετικούς όρους δανεισμού και αποπληρωμής να είναι γενικά ασαφείς.

Όταν τελείωσε ο πόλεμος, με ηττημένες τις δυνάμεις του Άξονα, η Ελλάδα διεκδίκησε αυτά τα κατοχικά δάνεια, όσο και πολεμικές αποζημιώσεις, για τις καταστροφές που υπέστη από κάθε άποψη. Ενώ όμως οι συμμαχικές δυνάμεις στα όμορφα λόγια («Οι ήρωες πολεμούν σαν Έλληνες» κ.ά.) ήταν αρκετά γενναιόδωρες, στις κρίσιμες διαπραγματεύσεις αντιμετώπισαν την Ελλάδα ως «φτωχό συγγενή», όταν την ίδια στιγμή, ακόμη και η Τουρκία που πέρασε στο στρατόπεδο των Συμμάχων, μόλις δυο μήνες πριν την λήξη του Β’ παγκοσμίου Πολέμου, έλαβε αποζημιώσεις.

Έκτοτε, παρά την απροθυμία των Γερμανών να πληρώσουν, οι ελληνικές κυβερνήσεις έθεταν κατά διαστήματα το θέμα στο τραπέζι. Όσο όμως περνούσαν τα χρόνια, η ίδια απροθυμία για την διεκδίκηση των οφειλώμενων φάνηκε να χαρακτηρίζει και την ελληνική πλευρά, οδηγώντας σε τραγελαφικές καταστάσεις. Έτσι, στα τέλη της δεκαετίας του ’50, η κυβέρνηση του Κωνσταντίνου Καραμανλή, αντί να διεκδικήσει τα κατοχικά δάνεια και τις πολεμικές αποζημιώσεις, ουσιαστικά θέλησε να τα συμψηφίσει με ένα δάνειο από τη Γερμανία, ύψους 200.000.000 μάρκων. Είναι η εποχή, όπου η Ελλάδα συγκλονίζεται από το σκάνδαλο Μέρτεν …
Ανάγνωση ολόκληρου του θέματος »

Κατά τα πρώτα χρόνια τής δημιουργίας τού νεοελληνικού κράτους, που ακολούθησαν την Επανάσταση τού 1821, μεγάλες εκτάσεις τής ελληνικής επικράτειας, που προηγουμένως ανήκαν σε Οθωμανούς, περιήλθαν σε χέρια λίγων κι εκλεκτών, οι οποίοι αγόραζαν την γη σε εξευτελιστικές τιμές από τούς μπέηδες και τούς αγάδες που αποχωρούσαν.

Εκεί εντοπίζεται και το νεοελληνικό φαινόμενο τής εδραίωσης και νομιμοποίησης τών τσιφλικιών και τών κολίγων, με τούς περιβόητους κοτσαμπάσηδες, οι οποίοι όχι μόνο δεν έχασαν την δύναμη και την επιρροή πού είχαν επί Τουρκοκρατίας, αλλά τουναντίον βγήκαν ενισχυμένοι με τα νέα δεδομένα που δημιουργήθηκαν. Κάθε τσιφλίκι, ήταν κι ένα μικρό κράτος εν κράτει.

Στον ελληνικό χώρο όμως, δεν υπήρχαν μόνο γηγενείς κοτσαμπάσηδες που επωφελήθηκαν τού ξεπουλήματος τών υποχωρούντων Οθωμανών, αλλά κι αρκετοί εύποροι Έλληνες τής διασποράς, καθώς και ξένοι. Μεταξύ αυτών τών ξένων που βρέθηκαν να κατέχουν τεράστιες εκτάσεις γης τής ελληνικής επικράτειας «έναντι πινακίου φακής», ήταν και οι Μπέικερ, οικογένεια πολιτικών από την Αγγλία …
Ανάγνωση ολόκληρου του θέματος »

«Απευθύνω έκκληση, εκ μέρους των θυμάτων των δύο τούτων τυράννων, να τιμωρηθούν οι δύο κατηγορούμενοι με τη θανατική ποινή. Οι κατηγορίες περιλαμβάνουν τα εξής:
Γενοκτονία, σύμφωνα με το άρθρο 256 του ποινικού κώδικα.
Ένοπλη επίθεση εναντίον πολιτών και της κρατικής εξουσίας, σύμφωνα με το άρθρο 163 του ποινικού κώδικα.
Καταστροφή κτηρίων και κρατικών ιδρυμάτων, υπονομεύοντας την εθνική οικονομία, σύμφωνα με τα άρθρα 165 και 145 του ποινικού κώδικα».
Από τα πρακτικά της κεκλεισμένων των θυρών δίκης των Νικολάε και Έλενα Τσαουσέσκου, 25 Δεκεμβρίου, 1989.

Την ημέρα των Χριστουγέννων του 1989, ένα ζευγάρι ηλικιωμένων με χοντρά παλτά στέκονταν πιασμένοι χέρι χέρι στο πίσω μέρος ενός κτηρίου στο Τιργκόβιστε της Ρουμανίας. Λίγα δευτερόλεπτα αργότερα και οι δύο ήταν νεκροί· είχαν εκτελεστεί από τρεις άντρες. Η επιτόπου εξέταση αποκάλυψε ότι το δεξί μέρος του κεφαλιού του άντρα ήταν γεμάτο αίματα, όπως και αυτό της γυναίκας του. Ήταν μια αποτρόπαια σκηνή, η οποία τις επόμενες μέρες κυκλοφορούσε σε φωτογραφία στα πρωτοσέλιδα των εφημερίδων όλου του κόσμου, γιατί το ζευγάρι ήταν ο πρόεδρος της Ρουμανίας Νικολάε Τσαουσέσκου και η σύζυγός του, Έλενα. Καταδικάστηκαν για τις δολοφονίες 60.000 ανθρώπων κατά τη διάρκεια της εισοσιτετράχρονης διακυβέρνησης τρόμου. Με τον θάνατό τους, το σθένος, η υπερηφάνεια και η υπεροψία τους εξαφανίστηκαν. Τη θέση τους πήραν τα σώματα δύο μοναχικών ανώτερων πολιτών που κείτονταν άψυχα …
Ανάγνωση ολόκληρου του θέματος »

5 Μαρτίου 2001, ξημερώματα Κυριακής. Ένα μικρό παιδί, μεταφέρεται με συμπτώματα υποθερμίας στην Παιδιατρική Κλινική τού Νοσοκομείου Μυτιλήνης. Μετά από λίγο, με όση δύναμη τού απομένει, λέει στην μάνα του, «να κάνω νάνι…». Στο επόμενο δευτερόλεπτο ξεψυχά…

Ήταν ο τετράχρονος Παναγιώτης Βασιλέλλης. Η είδηση και η εικόνα τού θανάτου του, όπως αυτή αποτυπώθηκε στον τηλεοπτικό φακό, συγκλονίζει το πανελλήνιο.

Μέχρι τότε, είχαν προηγηθεί γεγονότα, που φανέρωναν σε όλο τους το μεγαλείο, απ’ τη μια, το αίσθημα αλληλεγγύης και την ευαισθησία τών απλών Ελλήνων πολιτών κι απ’ την άλλη, την σήψη, την διαφθορά και την αναλγησία τού «κοινωνικού» κράτους «πρόνοιας».

Ο Παναγιωτάκης, στάθηκε εξαιρετικά άτυχος στην σύντομη ζωή του. Το 1999, σε ηλικία 18 μηνών, τού διαγνώσκεται μια σπάνια μορφή καρκίνου και μάλιστα σε προχωρημένο στάδιο: Νευροβλάστωμα δεξιού επινεφριδίου. Σε απλή γλώσσα: Λευχαιμία. Θα νοσηλευθεί στο Νοσοκομείο Παίδων «Αγία Σοφία». Η κατάστασή του όμως, είναι, δυστυχώς, σοβαρότατη και μη αντιμετωπίσιμη στην Ελλάδα. Η μόνη ελπίδα βρίσκεται στο νοσοκομείο «Μεμόριαλ» τών Η.Π.Α. Τα νοσήλια όμως που απαιτούνται, είναι δυσβάσταχτα για την φτωχή οικογένεια από την Γέρα τής Λέσβου: Πάνω από 100 εκατομμύρια δραχμές.

Η υπόθεση παίρνει δημοσιότητα. Ο ιδιοκτήτης τής «Τηλεόρασης Μυτιλήνης», Μανώλη Γιαννακέλος, ανοίγει λογαριασμό στην «Εθνική Τράπεζα» τής Μυτιλήνης και καταθέτει το πρώτο ποσό, προς ενίσχυση τού μικρού Παναγιώτη. Αμέσως, τα ανακλαστικά χιλιάδων Ελλήνων πολιτών διεγείρονται και σε σύντομο χρονικό διάστημα, συγκεντρώθηκε ένα ποσό τών περίπου 300 χιλιάδων ευρώ (100 εκατομμύρια). …
Ανάγνωση ολόκληρου του θέματος »