Η απορία είναι σχετικά απλή: Είναι εικόνα δημόσιου νοσοκομείου αυτή;
Τονίζω τη λέξη «δημόσιο», γιατί το δημόσιο δεν το πληρώνουν μόνο οι χριστιανοί και δη οι ορθόδοξοι, αλλά και όλοι οι Έλληνες πολίτες, ανεξαρτήτως θρησκευτικού δόγματος.
Πρόκειται για το Νοσοκομείο Λαμίας, αλλά αυτό δεν έχει και τόση σημασία, καθώς η ίδια εικόνα συναντάται και σε άλλα δημόσια νοσοκομεία.
Πάρτε μια γεύση και συνεχίζουμε…
Τώρα προκύπτουν και κάποια ερωτήματα βέβαια.
Με ποιου πρωτοβουλία, μετατρέπεται ένας τόσο σημαντικός χώρος σε «κατηχητικό»;
Οφείλεται σε πρωτοβουλία της διοίκησης του νοσοκομείου (κι αν ναι, περί ανεξιθρησκείας δεν άκουσαν τίποτε;), ή απλώς ο χώρος είναι ξέφραγο αμπέλι και οι παπάδες αλωνίζουν όποτε τους καπνίζει χωρίς κανέναν περιορισμό (το πιο πιθανό);
Αλήθεια, μπορεί με την ίδια ευκολία, να έρθει ένας ιμάμης ή ένας ραββίνος για να φτιάξουν κι αυτοί αντίστοιχες «βιβλιοθήκες»; Ρητορικό είναι το ερώτημα βεβαίως.
Όπως και να ‘χει το πράγμα, αυτές είναι εικόνες τριτοκοσμικής χώρας. Όταν στο εξωτερικό απαγορεύονται στα σχολεία τα θρησκευτικά σύμβολα, εμείς τα βάζουμε από την κεντρική είσοδο στα νοσοκομεία.
Κι εντάξει… Καλώς ή κακώς, επικρατεί αυτή η κατάσταση. Βάλτε βρε «άνθρωποι του Θεού» και κανένα βιβλίο της προκοπής, μη θρησκευτικού περιεχομένου, στην «βιβλιοθήκη» σας, για να σκοτώσει την ώρα του κι αυτός ο δύστυχος ο ασθενής, ή ο συνοδός του, που δεν τυχαίνει να είναι και τόσο…πιστοί και θεοσεβούμενοι.
Έπεσε σήμερα το μάτι μου σε μια αναφορά της Espresso στο βιβλίο του επίτιμου αρχηγού ΓΕΝ, Αντώνη Αντωνιάδη, «Κρεμώντας τη στολή». Η εφημερίδα φιλοξενεί κάποιες απόψεις του κ. Αντωνιάδη, οι οποίες περιέχονται στο βιβλίο του και είναι επικριτικές για την θρησκεία, τον χριστιανισμό, την Εκκλησία κτλ.
Ο κ. Αντωνιάδης πέραν κάποιων σχετικά δεικτικών σχολίων, δεν λέει και κάτι πρωτάκουστο για κάποιον σχετικά ψαγμένο χρήστη του ίντερνετ. Μια σύντομη αναζήτηση, επιβεβαιώνει και τεκμηριώνει τα όσα γράφει στο βιβλίο του. Θα μου πείτε λέει πολλά για κάποιον «πιστό» που του «χαλάνε τη σούπα» και του προσβάλλουν το «θρησκευτικό συναίσθημα» τέτοιες απόψεις. Ε, εντάξει, σ’ αυτή την περίπτωση, η εφημερίδα φαίνεται έστω και «χλιαρά» να μην συμφωνεί με τον «φτου φτου φτου. 666 666 666» κ. Αντωνιάδη και τηρώντας μια σχετικά «ουδέτερη» στάση, «χαϊδεύει» τ’ αυτιά των αναγνωστών της (αυτή την εντύπωση τουλάχιστον δίνει σε μένα).
Μου έκανε όμως ιδιαίτερη εντύπωση το παρακάτω απόσπασμα και για να είμαι ειλικρινής, το περιστατικό στο οποίο αναφέρεται, δεν το γνώριζα. … Ανάγνωση ολόκληρου του θέματος »
Ξεφυλλίζοντας πρόσφατα ένα εκκλησιαστικό έντυπο, καθώς δεν είχα τίποτε άλλο για να «σκοτώσω» την ώρα μου, το μάτι μου έπεσε πάνω σ’ έναν κατάλογο λέξεων και φράσεων που υπήρχε σε μια σελίδα του βιβλίου. Γρήγορα συνειδητοποιώ, ότι είναι ο περίφημος κατάλογος των αμαρτημάτων για τον οποίο είχα ακούσει, αλλά δεν είχα την «τύχη» να τον διαβάσω.
Πέραν από τον μεγάλο αριθμό (156) αυτών που η Εκκλησία (;) θεωρεί αμαρτήματα (;), υπάρχουν και μερικά τα οποία αν μη τι άλλο, προκαλούν τον γέλωτα. Θέλω να πιστεύω (δεν το γνωρίζω) ότι ο κατάλογος αυτός δεν τελεί υπό την συναίνεση της επίσημης Εκκλησίας κι ότι αποτελεί απλώς ένα πόνημα κάποιων «Ταλιμπάν» της ορθοδοξίας. Όπως και να έχει πάντως και μόνο που υπάρχουν τέτοιες σκοταδιστικές φωνές μέσα στους κόλπους της Εκκλησίας, λέει κάτι.
Τώρα αν κάποιος αναρωτηθεί, αν είναι δυνατόν κανείς να τηρήσει όλον αυτόν τον κατάλογο για να μείνει ευσεβής και αναμάρτητος, η απάντηση είναι, ότι φυσικά και είναι δυνατόν… Αρκεί να γίνει…άγαλμα, ή φυτό!
Καθήστε λοιπόν αναπαυτικά και ξεκινήστε την αποστήθηση. Όσοι δεν τα καταφέρουν, κινδυνεύουν με 10 μέρες νηστεία κι 100 μετάνοιες. … Ανάγνωση ολόκληρου του θέματος »
«Πάψετε το χερουβικό κι ας χαμηλώσουν τα άγια, παπάδες πάρτε τα γιερά και σεις κεριά σβηστήτε, γιατί είναι θέλημα Θεού η Πόλη να τουρκέψει».
Εικόνα: Ο πατριάρχης Γεννάδιος με τον Σουλτάνο και οι πατριάρχες Κύριλλος Λούκαρις και Ιερεμίας ο Τρανός. O Κύριλλος έπεσε θύμα της συνωμοσίας επισκόπων στα πλαίσια του πλειστηριασμού του πατριαρχικού θρόνου. Ο Ιερεμίας φέρεται ως ο τελευταίος πατριάρχης που έφερε το πλατύγυρο σκιάδιο που του αφαίρεσε ο Σουλτάνος για να τιμωρήσει τον Ανώτατο υπάλληλό του.
Η συμβολή του ορθοδόξου κλήρου στην πτώση της Κωνσταντινούπολης υπήρξε καθοριστική και οφείλουμε να του την αναγνωρίσουμε. Το γεγονός επιτεύχθει με συντονισμό 4 παραγόντων:
α) Αποψίλωση του στρατού λόγω μοναχισμού
β) Ψυχολογικό πόλεμο πως η Πόλη πέπρωται να πέσει
γ) Παρασκηνιακές συνεννοήσεις και αυτομολήσεις με και προς τον εχθρό
δ) Σαμποτάζ της βοήθειας των δυτικών
Πρωταγωνιστής αυτής της θεάρεστης προσπάθειας υπήρξε ο μοναχός Γεννάδιος, που αργότερα εισέπραξε την ανταμοιβή του, προαγόμενος από τον Σουλτάνο σε πατριάρχη, φορτωμένος με τιμές και προνόμια. Την ώρα που ο Ουνίτης αυτοκράτορας Κων. Παλαιολόγος Δραγάτσης και ο πελοποννήσιος καρδινάλιος Ισίδωρος, πολεμούσαν, ο Γεννάδιος οι καλόγεροι και ο όχλος υπονόμευαν την άμυνα σκορπίζοντας με τις κατάρες και τις προφητείες τους ηττοπάθεια και μοιρολατρία. χολωμένοι που στον πατριαρχικό θρόνο κάθισε και χοροστάτησε ο Ισίδωρος. Ο τελευταίος, όντας διορισμένος από την Πόλη προκαθήμενος της ρωσικής Εκκλησίας, δραπέτευσε από τον μαινόμενο τσάρο που τον φυλάκισε ως προδότη της Ορθοδοξίας και στάλθηκε στην Κωνσταντινούπολη από τον πάπα που μετά την οικουμενική Σύνοδο της Φλωρεντίας ήταν πιά αρχηγός όλης της χριστιανοσύνης. Αποστολή του να επικυρώσει την Ένωση των Εκκλησιών και να βοηθήσει στην άμυνα. Από τα χέρια του κοινώνησε ο αυτοκράτορας στην οικουμενική λειτουργία που τελέστηκε στην Αγία Σοφία, όπου μνημονεύθηκε ο πάπας. (Μετά την Άλωση ο πάπας διόρισε τον Ισίδωρο πατριάρχη, αλλά η Ορθοδοξία αναγνώρισε ως νόμιμο πατριάρχη αυτόν που διόρισε ο Σουλτάνος). Οι ορθόδοξοι έβριζαν λέγοντας πως η εκκλησία κατάντησε “καταφύγιον δαιμόνων και βωμός ελληνικός”, θυσιάζοντας την Πόλη τους, την τιμή τους, τα παιδιά τους, την περιουσία τους, τη ζωή τους, την ελευθερία τους στο βωμό των δογματικών ανοησιών. Ο Διον.Κόκκινος στηλιτεύοντας την προδοσία του Αγ.Όρους στην επανάσταση του ‘21, την συγκρίνει με αυτήν των καλόγερων της Πόλης που “αντί να λάβουν τα όπλα και να ενισχύσουν τον Παλαιολόγον……κατηγορούσαν τον βασιλέα και ωμιλούσαν περί της επικειμένης πτώσεως ως επί μοίρας αναποφεύκτου”. Μόλις 5.000 αντρες ήταν ο στρατός της Κων/πολης, κατά ένα μέρος μάλιστα μισθοφορικός, ενισχυμένος και από 200 άντρες του Ισίδωρου και 700 Γενουάτες εθελοντές του Ιουστινιάνη. Όπως όμως επισημαίνει ο κορυφαίος ιστορικός Vasiliev, αν στρατολογούνταν 20-30.000 ορθόδοξοι-η Κωνσταντινούπολη είχε την δυνατότητα αυτή-η Πόλη δεν θα έπεφτε. Αυτή όμως “Σαν πόρνη εκαρτέραγε τον τούρκο να την πάρει” (Κ.Παλαμά, «Ο Δωδεκάλογος του Γύφτου»). … Ανάγνωση ολόκληρου του θέματος »
«Θεωρήσαντες ότι η ημέρα της 25 Μαρτίου, λαμπρά καθ’ εαυτήν εις πάντα Έλληνα διά την εν εαυτή τελουμένην εορτήν του Ευαγγελισμού της Υπεραγίας Θεοτόκου, είναι προσέτι λαμπρά και χαρμόσυνος διά την κατ’ αυτήν την ημέραν έναρξιν του υπέρ της ανεξαρτησίας αγώνος του Ελληνικού Εθνους, καθιερούμεν την ημέραν ταύτην εις το διηνεκές ως ημέραν ΕΘΝΙΚΗΣ ΕΟΡΤΗΣ».
Εν Αθήναις τη 15η Μαρτίου 1838
ΟΘΩΝ
Ο επί των εκκλησιαστικών κ.τ.λ.
Γραμματεύς της Επικρατείας
Γ. ΓΛΑΡΑΚΗΣ
Ο θρύλος της Αγίας Λαύρας
Το οθωνικό διάταγμα, με το οποίο ορίστηκε αυθαίρετα η έναρξη της Ελληνικής Επανάστασης του Εικοσιένα στις 25 Μαρτίου, αργότερα, μετά από χρόνια, το συμπλήρωσαν τόσο η κληρική παράδοση, όσο και η λόγια παράδοση των προκρίτων και ολοκλήρωσαν έτσι την πλαστογράφηση του Εικοσιένα. Αυτές τοποθέτησαν την επανάσταση στη μονή της Αγίας Λαύρας των Καλαβρύτων και επέλεξαν τον επίσκοπο Παλαιών Πατρών Γερμανό να υψώνει τη σημαία της Επανάστασης στη μονή αυτή, στις 25 Μαρτίου. Αυτό είναι ένα ιστορικό ψέμα, που έγινε θρύλος. Γιατί είναι ιστορικά εξακριβωμένο ότι η Επανάσταση άρχισε πριν τις 25 Μαρτίου και ότι ο Π. Π. Γερμανός δε σήκωσε τη σημαία της Επανάστασης στη μονή της Αγίας Λαύρας στις 25 Μαρτίου, γιατί την ημέρα αυτή δε βρισκόταν στην Αγία Λαύρα, αλλά στα Νεζερά (Αίγιο) της Αχαΐας, όπως ο ίδιος γράφει στα απομνημονεύματά του. Αλλά και τα τεκμήρια που υπάρχουν διαψεύδουν το θρύλο αυτό, καθώς και οι ιστορικοί της εποχής εκείνης Σ. Τρικούπης, Ι. Φιλήμων, G. Finlay στους οποίους θα αναφερθούμε παρακάτω.
Το πλάσιμο του θρύλου αυτού έχει την αφορμή του στο εορτασμό της Εθνικής Γιορτής στις 25 Μαρτίου, που αυθαίρετα ορίστηκε από το οθωνικό διάταγμα στις 15.3.1838. Κατά τους ιστορικούς της εποχής εκείνης έχει την αφετηρία του στη μετάβαση των δύο Επισκόπων Παλιών Πατρών Γερμανού και Κερνίτσης Προκόπιου μαζί με τους προεστούς της Αχαΐας, από τα Καλάβρυτα στη Μονή της Αγίας Λαύρας στις 10.3.1821, που έγινε αποκλειστικά και μόνο για την ασφάλειά τους, να κρυφτούν για να μη συλληφθούν από τους Τούρκους.
Ο Π. Πατρών Γερμανός μάλιστα, στη σύσκεψη του Aιγίου, διαφώνησε με την επαναστατική στρατηγική των Φιλικών. Όταν στις 21 Μαρτίου δίνονταν οι μάχες στους δρόμους της Πάτρας με αρχηγό τον τσαγκάρη Παναγιωτάκη Kαρατζά, ο Γερμανός λούφαζε με τους προεστούς στη μονή Ομπλού. Εκεί δολοφόνησαν τον Καρατζά, λίγους μήνες μετά στις 4 Σεπτέμβρη, οι Kουμανιωταίοι, άνθρωποι δικοί του (Βλ. N. Bαρδιάμπαση, Π. Kαρατζάς: ο τσαγκάρης που ξεκίνησε την Eπανάσταση του 1821, «Eλευθεροτυπία», 3-7-1993). … Ανάγνωση ολόκληρου του θέματος »
19/07/2008 | 
Σχολιασμός 
«Πάψετε το χερουβικό κι ας χαμηλώσουν τα άγια, παπάδες πάρτε τα γιερά και σεις κεριά σβηστήτε, γιατί είναι θέλημα Θεού η Πόλη να τουρκέψει».
