Πάρε-Δώσε

Είναι γνωστή η συχνή απάντηση πολλών χριστιανο-ορθόδοξων ότι στο Βυζάντιο δεν υπήρξε Μεσαίωνας και ότι αυτό είναι χαρακτηριστικό μόνο της Δύσης. Θα δούμε λοιπόν πόσο αυτή η θεώρηση έχει σχέση με την πραγματικότητα.

Μεσαίωνας, είναι η “σκοτεινή” περίοδος που αρχίζει όταν εξαφανίζεται οριστικά η αρχαιότητα και τελειώνει με την Αναγέννηση του ανθρώπινου πνεύματος, δηλαδή με την έκφραση μιας μεγάλης ανάγκης για ελεύθερη σκέψη και ριζική μετάπλαση της πολιτισμικής μας ζωής που σταδιακά οδήγησε στην Νεότερη Εποχή. Τυπικά αρχίζει τον 5^ο και τελειώνει τον 15^ο αιώνα, μέχρι την Αναγέννηση. Τα χρονικά αυτά ορόσημα είναι φυσικά τελείως τυπικά και εξαρτώνται από περιοχή σε περιοχή. Η Αναγέννηση είχε ξεκινήσει ήδη στην Ιταλία κατά πολλούς πριν ακόμα από τον Giotto (13^oς αιώνα), ενώ τα σπάργανα της φαίνονται ακόμα νωρίτερα. Αντίθετα, οι πρακτικές του Μεσαίωνα συνεχίζουν και εντείνονται στην Δύση αρκετά μετά την διαμάχη για την “Θρησκευτική Μεταρρύθμιση” του 16^ου αιώνα και την δημιουργία της Ιεράς Εξέτασης μέχρι τον 17^ο  ακόμη και τον 18^ο αιώνα (στην Ανατολή τα βλέπουμε συχνά ακόμα).

Το κύριο χαρακτηριστικό, μολονότι είναι μεγάλη περίοδος και επηρεάζει τεράστιες και ανομοιόμορφες πληθυσμιακές ομάδες άρα και αρκετές εξαιρέσεις, είναι η στασιμότητα έως υποχώρηση στην γνώση, η κυριαρχία της ιδεοληψίας και της θρησκείας. Σαν έκφραση σήμερα σημαίνει αντίστοιχα: Σκοταδισμός, συντήρηση και οπισθοδρομικότητα. Στην Αναγέννηση, αντίθετα, έχουμε την ελευθερία στην έκφραση και την αναβίωση των αισθητικών και φιλοσοφικών αξιών της Αρχαιότητας· αυτό σημαίνει ότι στον Μεσαίωνα αυτές (και όχι μόνο αυτές) χάθηκαν στον αντίστοιχο τουλάχιστον βαθμό.

Ας δούμε όμως, ποια είναι τα χαρακτηριστικά που ξεχωρίζουν τον Μεσαίωνα από την Ύστερη Αρχαιότητα για να καταλάβουμε πως χάθηκαν αυτές οι αξίες …
Ανάγνωση ολόκληρου του θέματος »

Στις συζητήσεις που διάβασα για το θέμα της κριτικής στο σόου της περιφοράς των τεμαχισμένων λειψάνων της Αγίας Βαρβάρας στο Διαδίκτυο (ένα θέμα που ήδη αναπτύξαμε με βάση την θέση του κ. Κονιδάρη), διαπίστωσα την επανάληψη ενός επιχειρήματος που μάλλον το θεωρούν πολύ καταλυτικό για την ιδεοληψία τους. Αυτό είναι της μορφής: “Εσείς οι άθεοι, όταν τα βρείτε σκούρα με μια σοβαρή αρρώστια, ή όταν φθάσετε δίπλα στον θάνατο, να δούμε τότε σε ποιόν θα απευθυνθείτε, αφού πάλι στον θεό μας θα ‘ρθείτε”.

Αυτό είναι αποτέλεσμα του φονταμενταλισμού της θρησκείας, που μπορεί να μην εκφράζεται όπως όταν ήταν στις δόξες της, αλλά θέλει να μας πει ότι όλοι τελικά είναι χριστιανοί, απλά κάποιοι παραστράτησαν πρόσκαιρα. Για τον λόγο αυτό όταν πεθάνει ένας σπουδαίος άθεος, βγαίνει η φήμη ότι δήθεν λίγο πριν πεθάνει, μίλησε με έναν παπά και εξομολογήθηκε, ή ζήτησε να κοινωνήσει και άλλα παρόμοια φαιδρά, που με αυτά πείθουν τα πρόβατα, ότι όλοι τελικά επανέρχονται στο μαντρί, ακόμα και την τελευταία στιγμή. Αυτό είναι επίσης αποτέλεσμα της απαράδεκτης ηθικής του Χριστιανισμού, ότι όλοι μπορούν να σωθούν, ότι και όσα εγκλήματα και να έχουν κάνει, αν και οι γραφές τους έχουν άλλη άποψη: “Λίγοι τελικά θα είναι οι εκλεκτοί”.

Ας δούμε μερικά παραδείγματα τέτοιων θεωρήσεων χριστιανών σχολιαστών: …
Ανάγνωση ολόκληρου του θέματος »

Ο Κωνσταντίνος έκαψε τη γυναίκα του Φαύστα με καυτό λάδι, έπνιξε τον γιο του Κρίσπο στα δημόσια λουτρά και καρατόμησε τους μισούς συγγενείς του φοβούμενος μην του πάρουν τον θρόνο του. Διά την ενημέρωση τού αναγνώστη σημειώνομε εννέα ειδεχθή εγκλήματα τού Μεγάλου Αγίου Ισαποστόλου Κωνσταντίνου που αφορούν τον άμεσο πολιτικό και συγγενικό περίγυρό του.

Όλα τα εγκλήματά του είναι πάρα πολλά για να τεθούν σε καταλόγους. Η βαρβαρότητά των ήταν μάλλον πρωτοφανής και άκρως ανατριχιαστική. Για ατιμίες, πολέμους, φόνους, δολοφονίες, φρικαλεότητές, αυθαιρεσίες, απάτες, κ.λπ., του ιδίου και της μάνας του Ελένης αναφερθείτε τουλάχιστον στα σχετικά κεφάλαια τών εξής έξι βιβλίων:

1. Σιμόπουλος Κυριάκος, «Ο Μύθος των “Μεγάλων” της Ιστορίας», Τρίτη Έκδοση, Εκδόσεις Στάχυ, 2000.
2. Ρασσιάς Βλάσσης, «Μια ιστορία αγάπης της χριστιανικής επικρατήσεως», Ανοικτή πόλις.
3. Joseph Wheless, «Forgery in Christianity», Kessinger Publishing.
4. Robert Taylor, Rev., «The Diegesis», Kessinger Publishing, or Health Research.
5. Christopher Bush Coleman, Ph. D., «Constantine the Great and Christianity», Columbia University Press 1914.
6. Karlheinz Deschner, Η Εγκληματική Ιστορία του Χριστιανισμού, Μετάφραση Ρουμπινή Ζαρκάδη, Δέσποινας Βλασσοπούλου, Μ. Αργυροηλιοπούλου, Τ. Φατσέα, Ξ. Αλμυρού από τα Γερμανικά, με τίτλο πρωτοτύπου: «Kriminalgeschichte des Christentums». 10 Τόμοι, Εκδόσεις Κάκτος, 2004-2006.

Έχομε και λέμε περιληπτικώς: …
Ανάγνωση ολόκληρου του θέματος »

Στην Καθημερινή της Κυριακής, 17 Μαΐου 2015, εστάλη η παρούσα επιστολή που σχολιάζω από τον κ. Χάρη Κονιδάρη, διευθυντή Τύπου, Ενημέρωσης και Επικοινωνίας της Αρχιεπισκοπής Αθηνών. Δηλαδή η πλέον επίσημη φωνή της Εκκλησίας μετά την Ιερά Σύνοδο. Το γράμμα είναι απάντηση στα λεγόμενα του κ. Φίλη βουλευτή και εκπροσώπου του ΣΥΡΙΖΑ περί τις περιφοράς των λειψάνων της Αγίας Βαρβάρας στο νοσοκομείο “Αγιος Σάββας”, περί ειδωλολατρίας και σκοταδισμού (που η κυβέρνησή του χρηματοδότησε, αλλά αυτό είναι άλλο θέμα από το παρόν) Επειδή αμφιβάλλω αν ο κ. Φίλης έχει την ευχέρεια να του απαντήσει όπως πρέπει, αναφέρω παράγραφο παράγραφο το γράμμα του κ. Κονιδάρη και την ελάχιστη απάντηση που οφείλει κάποιος να του δώσει…

Έλλογα όντα που επιλεγούν ελεύθερα
Σε μια κομβική για το σήμερα και το αύριο της πατρίδας στιγμή, με τη διαπραγμάτευση να βρίσκεται στο πλέον κρίσιμο σημείο της, ο κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος του κυβερνώντος κόμματος κ. Νίκος Φίλης, με λόγο διχαστικό, επιλέγει συνειδητά να αναδείξει ως κυρίαρχο ζήτημα για την ελληνική κοινωνία αυτό της μεταφοράς του ιερού λειψάνου της Αγίας Βαρβάρας στο εκκλησάκι του αντικαρκινικού νοσοκομείου «Άγιος Σάββας». Κίνηση που γι’ αυτόν συνιστά «εμπόριο λειψάνων…που παραπέμπει σε περιόδους Μεσαίωνα». Πολλά λόγια και κανένας λόγος από έναν διαπρύσιο κήρυκα του δήθεν ορθού λόγου.

Ήδη από την 1η παράγραφο, δίνει το στίγμα της επίθεσης στον Ορθό Λόγο και την λογική, ότι δηλαδή δεν είναι ορθός. Σε όσους έχουν την τιμή να αντιμετωπίζουν χριστιανούς σε θέματα σκοταδισμού και ιδιαίτερα στο θέμα διαχωρισμού κράτους Εκκλησίας, είναι γνωστό ότι ποτέ δεν είναι η κατάλληλη ώρα να θέτει κάποιος τέτοια θέματα, γιατί πάντα υπάρχουν άλλα φλέγοντα, όπως η κρίση τώρα, παλαιότερα κάτι άλλο. Η επίθεση στον ορθολογισμό γίνεται με έναν γνωστό ύπουλο τρόπο, να πείσουν τα πρόβατα, ότι οι ορθολογιστές δεν είναι πραγματικοί ορθολογιστές διαστρέφοντας την έννοια των λέξεων …
Ανάγνωση ολόκληρου του θέματος »

Θα ήθελα να αναπτύξω εδώ ένα φαινομενικά παράξενο σχόλιο για την εμμονή ορισμένων να ονομάζουν Ρωμιοσύνη τον Ελληνισμό.

Ευκαιρία γι’ αυτό μου το σχόλιο είναι η εμμονή του πατέρα Μεταλλινού να χρησιμοποιεί σε μια διάλεξή του στην Έδεσσα αυτές τις μέρες, ειδικά αυτόν τον όρο, ενώ όλοι γνωρίζουμε ότι εδώ είναι Ελλάδα και όλοι νιώθουμε Έλληνες και καθόλου Ρωμιοί ή Ρωμαίοι, όπως θέλησαν κάποτε να μας μετονομάσουν οι κατακτητές και τα εκκλησιαστικά μίσθαρνα τσανάκια τους.

Ας μου επιτραπεί να σχολιάσω και το γεγονός ότι ο π. Μεταλλινός είναι εκκλησιαστικός, ένας χώρος που είχε αναπτύξει ιδιαίτερα ευνοϊκές σχέσεις με τους Ρωμαίους κοσμοκράτορες, ιδιαίτερα μετά την εποχή του μεγάλου Κωνσταντίνου, σε βάρος ειδικά των υπόδουλων τότε Ελλήνων, σχέση που είναι ισχυρή ακόμη και σήμερα, αν κρίνουμε από την εμμονή της Εκκλησίας να υψώνει τιμητικά κάποια ρωμαϊκά λάβαρα, που αναρριπίζουν σήμερα αναπεπταμένα όπως και παλιά πίσω από τις σκυφτές πλάτες των υπόδουλων τότε Ελλήνων …
Ανάγνωση ολόκληρου του θέματος »