«Αν ένας άντρας και μια γυναίκα πνίγονται σ’ ένα ποτάμι, πρώτα θα σώσουν τον άντρα, “ο οποίος είναι υποχρεωμένος να εκτελεί περισσότερες εντολές”, ενώ “η σοφία μιας γυναίκας βρίσκεται μόνο στη βελόνα”».
Κάθε αδαής γνωρίζει ότι «οι τρόποι της Τορά είναι τρόποι ευχαρίστησης», ότι «η τιμή της κόρης ενός βασιλιά είναι μέσα της» και ότι «η σωστή συμπεριφορά έρχεται πριν από την Τορά» αλλά αξίζει να μάθουμε περισσότερα. Αξίζει να μάθουμε ότι μια γυναίκα είναι ακατάλληλη για δικαστής και ακατάλληλη να καταθέσει. Είναι επίσης ακατάλληλη για οποιαδήποτε δημόσια θέση με εξουσία. «Θα διορίσεις έναν βασιλιά πάνω από εσένα» -έναν βασιλιά και όχι μια βασίλισσα.
Μια κόρη -διατάζουν οι σοφοί- δεν πρέπει να διδάσκεται την Τορά καθώς «το μυαλό της γυναίκας δεν είναι κατάλληλο να διδαχθεί τίποτ’ άλλο εκτός από ανοησίες». Οι γυναίκες είναι ελαφρόμυαλες κι έχουν λίγη γνώση. … Ανάγνωση ολόκληρου του θέματος »
Το ακόλουθο βίντεο, προέρχεται από μια ανοιχτή συζήτηση που έλαβε χώρα το 1997 στην Φιλοσοφική Σχολή Αθηνών. Συμμετείχαν, μεταξύ άλλων, ο αρχαιολόγος Ευάγγελος Μπεξής και ο ομότιμος -από το 2007- καθηγητής της Θεολογικής Σχολής Αθηνών, πρωτοπρεσβύτερος Γεώργιος Μεταλληνός.
Ο Ε. Μπεξής, την ώρα που βρίσκεται στο βήμα, αναφέρεται στον φυλετισμό που διακρίνει την Αγία Γραφή και ειδικά την Παλαιά Διαθήκη (περιούσιος λαός κ.τ.λ.), ενώ κάνει και μια ιδιαίτερη αναφορά και στον μισελληνισμό που διαχέει αυτό το «ιερό» βιβλίο.
Σε κάποια στιγμή, ο Ε. Μπεξής προφέρει το γνωστό (δυστυχώς, όχι σε πολλούς) χωρίο από το βιβλίο του «προφήτη» Ζαχαρία: «Θα καθαιρέσω την υπερηφάνεια των Φιλισταίων (=Κρήτες άποικοι). Και θα αφαιρέσω το αίμα τους από το στόμα τους, και τα βδελύγματά τους από μέσα από τα δόντια τους… Θα πατήσω σαν τόξο μου τον Ιούδα. Το τόξο θα το γεμίσω με τον Εφραΐμ, και θα ξεσηκώσω τους γιους σου, Σιών, εναντίον των γιων σου, Ελλάδα…»(Ζαχαρίας, 9: 6-7 & 13).
Απαραίτητη διευκρίνιση: Τα άνωθεν «φιλελληνικά» λόγια, εκστομίζονται από το στόμα του «καλού» Θεούλη.
Ας δούμε τώρα και την αντίδραση του παπα-Μεταλληνού (δεν φαίνεται στην εικόνα, αλλά ακούγεται η φωνή του όταν παρεμβαίνει) στο άκουσμα αυτού του χωρίου … Ανάγνωση ολόκληρου του θέματος »
Ένας απ’ τους πολλούς μύθους -και δη εβραιοχριστιανικούς- που περιφέρονται τα τελευταία χρόνια στο Διαδίκτυο, είναι κι αυτός, όπου ο φοιτητής Αϊνστάιν εμφανίζεται να βάζει στην θέση του έναν άθεο καθηγητή Φιλοσοφίας σε μια διαλεκτική αντιπαράθεση περί Θεού, Διαβόλου κ.τ.λ.
Παρατίθεται η εν λόγω στημένη στιχομυθία, έτσι όπως κυκλοφορεί στα επιρρεπή στους μύθους διαδικτυακά στέκια, όπου σαν σε ταινία τύπου «Ράμπο», αφού ο καθηγητής στριμώχνει τον φοιτητή και του καταφέρνει αλλεπάλληλα χτυπήματα, στο τέλος αυτός του δίνει το καθοριστικό και νικητήριο χτύπημα, βγάζοντάς τον «νοκ άουτ» … Ανάγνωση ολόκληρου του θέματος »
Σε όλες σχεδόν τις θρησκείες, όπου υπάρχει το δίπολο Καλού και Κακού, αυτά προσωποποιούνται με την μορφή θεοτήτων. Η προσωποποιημένη ύπαρξη του Κακού, δεν θα μπορούσε, φυσικά, να λείπει κι απ’ την εβραϊκή θρησκεία, η οποία επικρατεί έως και τις μέρες μας, όπου ευδοκιμεί ο Ιουδαϊσμός και ο Ιουδαιοχριστιανισμός.
Όπως συμβαίνει με τα περισσότερα στοιχεία της μυθολογίας-ιστορίας των Εβραίων, ο Διάβολος (Σατανάς) είναι στοιχείο μυθολογίας άλλων λαών, το οποίο οι συγγραφείς της Βίβλου, «δανείστηκαν» και το προσάρμοσαν στις δικές τους ιδεοληψίες. Από την περσική και ελληνική μυθολογία, δεν χρησιμοποίησαν μόνο την ιδέα του προσωποποιημένου Κακού, αλλά και στοιχεία που το συνοδεύουν, όπως η Κόλαση. Το βασίλειο του Άδη, ο κάτω κόσμος, η μορφή του θεού Πάνα με την οποία αποδίδεται συχνά ο Διάβολος κ.ά., αποτελούν ενδεικτικά στοιχεία της προσαρμογής (και διαστροφής) ξένων μυθολογικών στοιχείων στην ιουδαϊκή θρησκεία -και κατά συνέπεια στην χριστιανική.
Ενδεχομένως, η ύπαρξη του «έκπτωτου άγγελου» (κι εδώ γεννάται η εύλογη απορία, γιατί ο Θεός δεν εξόντωσε τον Διάβολο, αλλά απλά τον έδιωξε και τον άφησε ν’ αλωνίζει) στις θρησκείες αυτές, να ήταν σχετικά ανώδυνη, εάν δεν συνοδεύονταν στην πορεία του χρόνου με ειδεχθή εγκλήματα, τα οποία συντελέστηκαν στο όνομα του Καλού και στα πλαίσια μεθόδων όπως η Ιερά Εξέταση… Ανάγνωση ολόκληρου του θέματος »
18/01/2012 | 
Σχολιασμός 
«Αν ένας άντρας και μια γυναίκα πνίγονται σ’ ένα ποτάμι, πρώτα θα σώσουν τον άντρα, “ο οποίος είναι υποχρεωμένος να εκτελεί περισσότερες εντολές”, ενώ “η σοφία μιας γυναίκας βρίσκεται μόνο στη βελόνα”».
Το ακόλουθο βίντεο, προέρχεται από μια ανοιχτή συζήτηση που έλαβε χώρα το 1997 στην Φιλοσοφική Σχολή Αθηνών. Συμμετείχαν, μεταξύ άλλων, ο αρχαιολόγος Ευάγγελος Μπεξής και ο ομότιμος -από το 2007- καθηγητής της Θεολογικής Σχολής Αθηνών, πρωτοπρεσβύτερος Γεώργιος Μεταλληνός.
Ένας απ’ τους πολλούς μύθους -και δη εβραιοχριστιανικούς- που περιφέρονται τα τελευταία χρόνια στο Διαδίκτυο, είναι κι αυτός, όπου ο φοιτητής Αϊνστάιν εμφανίζεται να βάζει στην θέση του έναν άθεο καθηγητή Φιλοσοφίας σε μια διαλεκτική αντιπαράθεση περί Θεού, Διαβόλου κ.τ.λ.
Σε όλες σχεδόν τις θρησκείες, όπου υπάρχει το δίπολο Καλού και Κακού, αυτά προσωποποιούνται με την μορφή θεοτήτων. Η προσωποποιημένη ύπαρξη του Κακού, δεν θα μπορούσε, φυσικά, να λείπει κι απ’ την εβραϊκή θρησκεία, η οποία επικρατεί έως και τις μέρες μας, όπου ευδοκιμεί ο Ιουδαϊσμός και ο Ιουδαιοχριστιανισμός.
