Πάρε-Δώσε

«Τίποτα δεν μπορεί να επιβληθεί καλύτερα στον κόσμο από τη μωρολογία. Όσο λιγότερο καταλαβαίνουν τόσο περισσότερο θαυμάζουν…».
Γρηγόριος Ναζιανζηνός (χριστιανός θεολόγος και άγιος)

«Αυτό το πιστεύω επειδή είναι απίστευτο!».
Τερτυλλιανός (χριστιανός θεολόγος κι απολογητής)

Δύο αποφθέγματα από χείλη χριστιανών, τα οποία αποδίδουν με τον καλύτερο τρόπο την πνευματική ένδεια στην οποία υποβλήθηκαν ή και αυτοϋποβλή8ηκαν διαχρονικά οι άνθρωποι κάτω από το σκοταδιστικό πέπλο τού Ιουδαιοχριστιανισμού. Μια πνευματική ένδεια, που φαντάζει κωμική (και συνάμα τραγική), όταν γίνεται εμφανής σε πρόσωπα δήθεν «μορφωμένα» κι «ογκόλιθους» τού πνεύματος, που ασχολήθηκαν με την Αγία Γραφή, για να αποδείξουν την «σοφία» και την «ιερότητα» τού «βιβλίου τών βιβλίων». Μια «σοφία», που προσβάλλει και υποτιμά βάναυσα κι ευθέως την κοινή λογική και νοημοσύνη.

Για κάποιον που διαθέτει ελάχιστο κριτικό πνεύμα και σκέψη, που δεν χειραγωγείται ως «πρόβατο» και που δεν έχει κάποιο συμφέρον, η ανάγνωση ελάχιστων μόνο χωρίων τής Αγίας Γραφής είναι αρκετή, είτε για να τον κάνει να ψάχνει μέρος να πάει να ξεράσει, είτε να τον κάνει να κρατάει την κοιλιά του από τα γέλια. Γιατί η Αγία Γραφή δεν είναι τίποτε άλλο από ένα συνονθύλευμα κακογραμμένων και πλαστογραφημένων βιβλίων, όπου κυριαρχεί η γελοιότητα, η ανηθικότητα, το αίμα και το σπέρμα.

Καθώς ήδη υπάρχει μια λεπτομερής καταγραφή κι αναφορά στο αίμα με το οποίο είναι διαποτισμένη η Αγία Γραφή (και ειδικά η Παλαιά Διαθήκη), το παρόν άρθρο αναλώνεται στην καταγραφή χωρίων, τα οποία διέπονται από ανοησίες, αντιφάσεις, υπερβολές και κωμικοτραγικά στοιχεία, χωρίς και πάλι όμως να είναι εφικτό -λόγω όγκου- να γίνει πλήρης αναφορά, ή να διαχωριστούν πλήρως από την ανηθικότητα, το διάχυτο αίμα και την βία που κυριαρχούν στο βιβλίο τής «αγάπης», την «θεόπνευστη» Βίβλο …
Ανάγνωση ολόκληρου του θέματος »

«Τα μάτια τού Κυρίου είναι σε κάθε τόπο, παρατηρώντας κακούς και αγαθούς» (Παροιμίες, 15: 3).

«“Μπορεί κάποιος να κρυφτεί σε κρυφούς τόπους κι εγώ να μη τον δω;”, λέει ο Κύριος» (Ιερεμίας, 23: 24).

«Ο Θεός είναι μεγαλύτερος από την καρδιά μας και γνωρίζει τα πάντα» (Α’ καθολική επιστολή Ιωάννου, 3: 20).

Αυτά είναι μερικά από τα χωρία τής Αγίας Γραφής, όπου ρητώς κι απεριφράστως, δηλώνεται η παντογνωσία τού Εβραίου Θεού τών χριστιανών, Γιαχβέ.

Κι όμως… Μέσα στην «θεόπνευστη» Αγία Γραφή, υπάρχουν πλήθος άλλων χωρίων, που έρχονται σε πλήρη σύγκρουση με τα άνωθεν κι αμφισβητούν ευθέως, τόσο την (παντο)γνωστική και…αντιληπτική ικανότητα τού Θεού, όσο και την…όρασή του!

Ας διαβάσουμε λοιπόν ένα μικρό δείγμα …
Ανάγνωση ολόκληρου του θέματος »

Το όνομα τού Θεού, Εβραίων, χριστιανών και μουσουλμάνων, είναι ένα και το αυτό: Γιαχβέ (ελληνιστί: Ιεχωβάς). Ειδικώς όμως οι ορθόδοξοι Έλληνες Ιουδαιοχριστιανοί, έχουν πολύ σοβαρό πρόβλημα ως προς την αποδοχή του. Έτσι παρατηρείται π.χ. το τραγελαφικό φαινόμενο, να στιγματίζονται και να δαιμονοποιούνται οι Μάρτυρες τού Ιεχωβά (κοινώς ιεχωβάδες), ως κάτι μιαρό και διαφορετικό από τούς υπόλοιπους χριστιανούς, ενώ στην πραγματικότητα δεν αποτελούν παρά ακόμα ένα δόγμα μέσα στα σπλάχνα τού εβραιογενούς Χριστιανισμού.

Οι ιεχωβάδες δεν πιστεύουν σε κάποιον διαφορετικό Θεό, από αυτόν τών απανταχού χριστιανών (επομένως και τών ορθόδοξων). Ως βάση τής θρησκείας τους, έχουν κι αυτοί την Αγία Γραφή. Απλά λένε τα πράγματα με το όνομά τους κι εν προκειμένω τού Θεού που πιστεύουν όλοι οι χριστιανοί. Από κει και πέρα, οι διαφωνίες που έχουν με τα υπόλοιπα χριστιανικά δόγματα είναι κυρίως θέμα ερμηνείας τών «ιερών» γραφών και τών πρακτικών που ακολουθούνται. Έτσι, π.χ. δεν αποδέχονται την Αγία Τριάδα και την ύπαρξη Κόλασης, απορρίπτουν τον νηπιοβαπτισμό, τον μοναχισμό, το προσκύνημα τών εικόνων, καθώς και την ανάμειξη τών χριστιανών σε πολιτικοστρατιωτικά ζητήματα (εξ ου και η άρνηση στράτευσης). Βεβαίως, όπως και για τούς υπόλοιπους χριστιανούς, έτσι και για τούς ιεχωβάδες ο Θεός τής Αγίας Γραφής, είναι ο «Θεός τής αγάπης» …
Ανάγνωση ολόκληρου του θέματος »

Ο Θεός προειδοποιεί τον Αδάμ:
«Και ο Κύριος ο Θεός έδωσε προσταγή στον Αδάμ, λέγοντας: “Από κάθε δέντρο τού Παραδείσου θα τρως ελεύθερα, από το δέντρο τής γνώσης τού Καλού και του Κακού, όμως, δεν θα φας απ’ αυτό· επειδή, την ίδια ημέρα που θα φας απ’ αυτό, θα πεθάνεις οπωσδήποτε”» (Γένεσις, 2: 16-17).

Κι όμως… Ο Αδάμ έζησε μόνο…930 χρόνια:
«Και όλες οι ημέρες του Αδάμ, που έζησε, έγιναν 930 χρόνια· και πέθανε» (Γένεσις, 5: 5).

Για πάμε όμως και λίγο παρακάτω…

Ο Θεός υπόσχεται στον Αβραάμ:
«Εκείνη την ημέρα ο Κύριος έκανε διαθήκη στον Άβραμ, λέγοντας: “Στο σπέρμα σου έδωσα αυτή τη γη, από τον ποταμό τής Αιγύπτου μέχρι τον ποταμό τον μεγάλο, τον ποταμό Ευφράτη…”» (Γένεσις, 15: 18).

Ο Κύριος όμως, στην συνέχεια δεν αποδεικνύεται και τόσο…«μπεσαλής», καθώς αρχίζει και κάνει…«εκπτώσεις»:
«Θα δώσω σε σένα, και στο σπέρμα σου μετά από σένα, τη γη τής παροικίας σου, ολόκληρη τη γη Χαναάν, σε αιώνια κατάσχεση· και θα είμαι ο Θεός τους» (Γένεσις, 17: 8).

Αν ο ίδιος ο Θεός εμφανίζεται τόσο ανακόλουθος στα λόγια του, σε ποιον να δείξεις μετά εμπιστοσύνη;…

Παροιμιώδης έκφραση, η οποία έχει τις ρίζες τις στο Βυζάντιο και είναι συνυφασμένη με την βία, την ταλαιπωρία, την εξουθενωτική πίεση και τον εξαναγκασμό.

Η μετάβαση τών Ελλήνων (και γενικότερα τών αλλόθρησκων) στον Χριστιανισμό, είναι γνωστό ότι δεν έγινε και με τον πιο…ομαλό τρόπο. Οι Εβραιοχριστιανοί, οι οποίοι είχαν την κάλυψη και στήριξη της βυζαντινής αυτοκρατορικής εξουσίας, μετέρχονταν κάθε τρόπο και μέσο για να εξαφανίσουν την πατρογονική θρησκεία τών «ειδωλολατρών». Ο Ελληνισμός κυνηγήθηκε ανελέητα σε κάθε του πτυχή.

Άλλοτε με εκβιασμούς και αυστηρούς «φωτογραφικούς» νόμους που μπορούσαν επιφέρουν και την ποινή τού θανάτου κι άλλοτε με σκληρά βασανιστήρια, οι Έλληνες υποχρεώνονταν να ασπαστούν τον Χριστιανισμό και να εγκαταλείψουν κάθε τι που θύμιζε την πρώην θρησκεία τους. Χαρακτηριστικά αναφέρεται, πως το «διάβασμα» τής σπάλας τού αρνιού, το οποίο θεωρούνταν από τούς χριστιανούς πράξη ειδωλολατρική, μπορούσε να επιφέρει την δήμευση τής περιουσίας τού «ενόχου», καθώς και την θανατική του ποινή.

Πολλοί δεν άντεχαν αυτές τις συνθήκες πίεσης και τα βασανιστήρια στα οποία υποβάλλονταν και αργά ή γρήγορα, αναγκάζονταν να εγκαταλείψουν την θρησκευτική τους πίστη, ασπαζόμενοι ταυτόχρονα την θρησκεία τής «αγάπης»…