Όποιος ανατρέξει σε κάποιο χριστιανικό ημερολόγιο-εορτολόγιο, θα διαπιστώσει ότι στις 9 Σεπτεμβρίου, τιμώνται οι γονείς τής Παναγίας, οι άγιοι Ιωακείμ και Άννα. Την ημέρα αυτή, υποτίθεται ότι είναι τα γενέθλια τής Μαριάμ. Η αγία Άννα μάλιστα, τιμάται δύο ακόμη φορές κατά την διάρκεια τού χρόνου: Στις 9 Δεκεμβρίου (σύλληψη τής Μαριάμ -«θαυματουργικώς» πάντα, καθώς οι Ιωακείμ και Άννα είχαν ήδη ξοδέψει 8-9 δεκαετίες τής ζωής τους όταν «συνέλαβαν» την Παναγία) και στις 25 Ιουλίου (θάνατος τής Άννας).
Το ρητορικό, αλλά και αφελές αυτό ερώτημα, επαναλαμβάνεται συχνά προς τούς επικριτές τού ιουδαιοχριστιανικού φαινομένου, τόσο από αφελείς «πιστούς», όσο κι απ’ τούς επαγγελματίες ψυχοσώστες.
Φαίνεται πως, ο Γρηγόρης Μιχαλόπουλος, ο οποίος ως ένας «ευσεβής» χριστιανός έγινε τρόφιμος τών φυλακών, για υποθέσεις εκβιασμού, επιδιώκει μέσα από τα χριστιανοταλιμπανικά άρθρα τής εφημερίδας του, να εξασφαλίσει μια θέση στον Παράδεισο, μιας και στην επίγεια ζωή τα σκάτωσε λίγο.
Διάφοροι βυζαντινολάτρεις, ανακάλυψαν τον βυζαντινό Ελληνισμό(!)· όπως λέμε ναζιστικός Ελληνισμός (επειδή οι Ναζί θαύμαζαν την Ακρόπολη), όπως λέμε οθωμανικός Ελληνισμός, όπως λέμε κομμουνιστικός Ελληνισμός, και τόσοι άλλοι «ελληνιστικοί» πολιτισμοί…
Γιατί αυτοί οι βυζαντινολάτρεις κυκλοφόρησαν αυτό το σύνθημα; Πού στηρίζονται; Πρώτον κατάλαβαν ότι οι Έλληνες δεν τρώνε κουτόχορτο και δεν αποδέχονται την εξίσωση Βυζάντιο=Ελλάδα. Προσπάθησαν λοιπόν να βρουν κάτι που να μην κτυπάει τόσο άσχημα στο αυτί, όσο η λέξη «Βυζάντιο». Και ανακάλυψαν τον βυζαντινό Ελληνισμό. Πού στηρίζονται για να κυκλοφορήσουν τέτοιο ψέμα; Θα σου πουν ότι οι Έλληνες δεν χάθηκαν με το Βυζάντιο, συνέχισαν να παράγουν τέχνη, τραγούδια μουσική, κ.τ.λ. Το ίδιο όμως ισχύει επί Φραγκοκρατίας· γιατί δεν μιλούν για φραγκικό Ελληνισμό; Επίσης οι Έλληνες δεν χάθηκαν επί Τουρκοκρατίας, διατήρησαν όσο μπορούσαν τα ήθη και τα έθιμα τους. Γιατί δεν μιλούν για οθωμανικό Ελληνισμό; Το ίδιο συνέβη και επί σταλινικής κομμουνιστικής δικτατορίας στον Εύξεινο Πόντο. Οι Έλληνες Πόντιοι διατήρησαν όσο μπορούσαν τα ήθη και τα έθιμά τους, γιατί δεν μιλούν οι βυζαντινολάτρεις για κομμουνιστικό Ελληνισμό; … Ανάγνωση ολόκληρου του θέματος »
Το Υπουργείο Παιδείας ανακοίνωσε προ μηνών νέο πρόγραμμα διδασκαλίας μαθημάτων σε Γυμνάσιο και Λύκειο με (αρχικά) μόνο 6 μαθήματα. Σ’ αυτό το πρόγραμμα Θρησκευτικά και Ιστορία ήταν προαιρετικά, όποιος ήθελε τα παρακολουθούσε. Υποχρεωτικά ήταν Ελληνικά, Μαθηματικά, Φυσική/Χημεία/Βιολογία, Πληροφορική, Γυμναστική, Ξένη γλώσσα! Όπου η Βιολογία, ένα από τα σημαντικότερα επιστημονικά και εκπαιδευτικά αντικείμενα των επόμενων δεκαετιών, έπρεπε να είναι αυτοτελές μάθημα.
Όπως αναμενόταν, αμέσως ξεσηκώθηκαν οι εκπαιδευτικοί της ευκολίας, πρωτίστως οι θεολόγοι! Οι περισσότεροι εκ των οποίων μπήκαν με το ζόρι στο πανεπιστήμιο, απέκτησαν εκπαιδευτική ιδιότητα και τώρα βλέπουν να μην έχει ζήτηση το αντικείμενό τους. Παράλληλα ξεσπάθωσαν και οι επαγγελματίες Ελληναράδες, καταγγέλοντας τα σχέδια του Σόρος (μάλλον γι’ αυτό ήρθε προχθές!) και της παγκοσμιοποιημένης νέας τάξης που θέλουν να καταργήσουν την ιστορία, να μας κάνουν χυλό που έλεγε και ο μακαρίτης Χριστόδουλος, να μας φέρουν στο επίπεδο (χαμηλό, βέβαια!) της Ευρώπης και άλλα τέτοια, εθνοθρησκευτικά και γελοία.
Μαζί με μητροπολίτες και παπάδες άρχισαν τον κανονιοβολισμό των ανασφαλών πολιτικών στο Υπουργείο Παιδείας που ως αποκλειστικό στόχο τους έχουν να επιβιώσουν πολιτικά και ελάχιστα τους απασχολεί η εκπαίδευση… Οι ίδιοι αύριο μπορεί να ασχολούνται με τον τουρισμό και μεθαύριο με τα αγροτικά ή με το στρατό και το ναυτικό -είναι άνθρωποι πασπαρτού!
Ανακοινώθηκε λοιπόν το ανανεωμένο σχέδιο, όπου τα Θρησκευτικά είναι μέσα πλέον, αλλά Πληροφορική και Βιολογία είναι στα προαιρετικά. Είτε Βιολογία, είτε Πληροφορική θα μάθεις, και τα δύο δεν γίνεται, αφού έπρεπε να μπει μέσα και το μάθημα «Θρησκεία και Κόσμος». Ο τίτλος αυτός δίνει την εντύπωση μαθήματος θρησκειολογίας, αλλά στην πράξη πάλι πατερημά θα αποστηθίζουν!
«ΟΥΚ ΕΙΘΙΣΤΑΙ ΤΟΙΣ ΕΛΛΗΣΙ ΠΡΟΣΚΥΝΕΕΙΝ».
(«Δεν συνηθίζεται στους Έλληνες να προσκυνούν»).
Στον αρχαίο ελληνικό κόσμο, η περηφάνια ήταν ένα συναίσθημα ανεπτυγμένο σε τέτοιον βαθμό, ώστε το προσκύνημα σε άλλον άνθρωπο (οποιοσδήποτε κι αν ήταν αυτός), θεωρούνταν πράξη κατάπτυστη, που μόνο βάρβαροι θα μπορούσαν να την τελέσουν. Ακόμη κι όταν ήθελαν να προσευχηθούν στους θεούς τους, ούτε έσκυβαν κι ούτε γονάτιζαν, αλλά έτειναν τα χέρια προς τον ουρανό.