Πάρε-Δώσε

«Ἑκατὸν χιλιάδες, καὶ ἴσως περισσότεροι, μαυροφορεμένοι ζῶσιν ἀργοὶ καὶ τρέφονται ἀπὸ τοὺς ἵδρωτας τῶν ταλαιπώρων καὶ πτωχῶν Ἑλλήνων. Τόσαι ἑκατοντάδες μοναστήρια, ὁποὺ πανταχόθεν εὑρίσκονται, εἶναι τόσαι πληγαὶ εἰς τὴν πατρίδα, ἐπειδή, χωρὶς νὰ τὴν ὠφελήσουν εἰς τὸ παραμικρόν, τρώγοσι τοὺς καρπούς της καὶ φυλάττουσι τοὺς λύκους, διὰ νὰ ἁρπάζουν καὶ ξεσχίζουν τὰ ἀθῶα καὶ ἱλαρὰ πρόβατα τῆς ποίμνης τοῦ Χριστοῦ. Ἰδού, ὦ Ἕλληνες, ἀγαπητοί μου ἀδελφοί, ἡ σημερινὴ ἀθλία καὶ φοβερὰ κατάστασις τοῦ ἑλληνικοῦ ἱερατείου, καὶ ἡ πρώτη αἰτία ὁποὺ ἀργοπορεῖ τὴν ἐλευθέρωσιν τῆς Ἑλλάδος».
«Ελληνική Νομαρχία»

Με την Άλωση της Κωνσταντινούπολης το 1453, η οποία ήταν η χαριστική βολή των Οθωμανών στο ήδη αποδεκατισμένο και διαλυμένο βυζαντινό κράτος, η Εκκλησία ήταν ένας από τους μεγάλους κερδισμένους τής υπόθεσης αυτής. Ο ρόλος της στην κατάκτηση της Πόλης ήταν καθοριστικός κι αυτό το αναγνώρισε εμπράκτως ο Μωάμεθ ο Πορθητής, χρίζοντας πατριάρχη τον Γεννάδιο, ο οποίος μέχρι τότε φρόντιζε να καλλιεργεί την διχόνοια και κλίμα ηττοπάθειας στο βυζαντινό στρατόπεδο, λόγω της αντίθεσής του στην ένωση των Εκκλησιών (κάτι που θα σήμαινε απώλεια πολλών προνομίων που διατηρούσε μέχρι τότε η ορθόδοξη Εκκλησία). Είναι γνωστό άλλωστε το περίφημο «φακιόλιον βασιλεύον Τούρκων, ή καλύπτραν λατινικήν» του Νοταρά. Γνωστά πράγματα, παρ’ όλο που η Εκκλησία προσπαθεί να καλύψει τις αμαρτίες της με το παραμυθάκι της Κερκόπορτας.

Η προνομιακή μεταχείριση των παπάδων, δεν αποτελούσε όμως μόνο απλά την αναγνώριση εκ μέρους των Τούρκων, των πολύτιμων υπηρεσιών των ρασοφόρων. Οι Οθωμανοί δεν ήταν ηλίθιοι, ούτε και άσχετοι με την διοίκηση. Αφ’ ενός δεν επιθυμούσαν τον καθολικό εξισλαμισμό των νέων υπηκόων, γιατί έτσι θα περιόριζαν τα εισοδήματα από την βαρύτατη φορολογία, την οποία επέβαλαν στους «άπιστους» κι αφ’ ετέρου ήθελαν μία κατά το δυνατόν ομαλή καθυποταγή τους. Αντιλαμβάνονταν, πως σε ένα ήδη θεοκρατικό καθεστώς, όπου ο σκοταδισμός και η τυφλή θρησκευτική πίστη βασίλευαν, το ιερατείο ήταν ένας πολύτιμος βραχίονας διοίκησης και επιβολής εξουσίας. Η πίστη, ήταν το όπλο στα χέρια του πατριαρχείου, με το οποίο μπορούσε να καθηλώσει υπό την σκέπη του ολόκληρο το ορθόδοξο ποίμνιο, ανεξαρτήτου εθνικότητας. Ο επίσκοπος Ευβοίας, Άνθιμος, σε επιστολή του, που είχε παραλήπτη τον βασιλιά Όθωνα, το 1835, ομολογεί σε μια κρίση ειλικρίνειας: «Οι σουλτάνοι εγνώρισαν από την πείραν ότι, διά να τυραννούν ευκόλως τον ελληνικόν λαόν, είχον ανάγκην από την συνδρομήν της θρησκείας του. Σέβας εις τους πατριάρχας μας, υπεράσπισιν εις την Εκκλησίας και προνόμια εις τους αρχιερείς της επρόσφερον αδιακόπως η τουρκική κυβέρνησις».

Η Εκκλησία λοιπόν, όχι μόνο δεν βγήκε χαμένη από αυτή την ιστορία, αλλά απεναντίας βγήκε και περισσότερο ενισχυμένη από πριν. Ο πατριάρχης, αποκτώντας τον τίτλο του πασά, στην τουρκική ιεραρχία και μάλιστα με τρεις ουρές αλόγου στην σημαία του, όχι μόνο κατόρθωσε να διατηρήσει τα κεκτημένα της Εκκλησίας, αλλά ορίστηκε από τον σουλτάνο, να είναι στην ουσία το εκτελεστικό του όργανο, με εξουσίες όχι μόνο πάνω στον ελληνικό χριστιανικό πληθυσμό, αλλά σχεδόν σε όλους τους χριστιανούς της οθωμανικής πλέον επικράτειας. Η ασυδοσία των ρασοφόρων, όχι μόνο δεν περιορίστηκε, αλλά αντιθέτως ενισχύθηκε υπό την κάλυψη της οθωμανικής εξουσίας.

Ο ραγιάς, πέρα από τον αβάσταχτο κεφαλικό φόρο, που έπρεπε να πληρώνει ετησίως στους Οθωμανούς, για να «έχει την άδειαν να φέρη επί εν έτος την κεφαλήν επί των ώμων του», είχε πλέον να αντιμετωπίσει, και τα -κατά την καθομιλουμένη- «γαμισιάδικα» του εκάστοτε πατριάρχη και των επισκόπων, οι οποίοι επιδίδονταν σε έναν απίστευτο πλειοδοτικό διαγωνισμό για την απόκτηση των ιερατικών θρόνων. Ο «ανώνυμος» της «Ελληνικής Νομαρχίας», μας περιγράφει τον τρόπο που χρίζονταν πατριάρχες και επίσκοποι και τι επίπτωση είχε αυτό στον υπόδουλο χριστιανικό πληθυσμό της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας: …
Ανάγνωση ολόκληρου του θέματος »

H θρησκευτική ηθική
“Θρησκευτική ηθική” στην παρούσα συζήτηση σημαίνει οποιονδήποτε κώδικα αξιών ο οποίος ανάγεται στις υποτιθέμενες εντολές κάποιου υπερφυσικού όντος. Aυτή η άποψη για την ηθική παρουσιάζεται καθαρά στη Bίβλο (π.χ. Δέκα Eντολές) και γενικά χαρακτηρίζει κάθε θρησκεία εξ αποκαλύψεως.

H θρησκευτική ηθική κατά βάση υπερασπίζεται μια οικουμενική ηθική τάξη που έχει καθιερωθεί από τον θεό και υφίσταται ανεξάρτητα από τον άνθρωπο. O άνθρωπος γεννιέται μέσα σ’ αυτήν την ηθική δομή, όπου ανακαλύπτει πως το πρωτεύον καθήκον του είναι η υπακοή σε ό,τι υπαγορεύει ο υπερφυσικός νομοθέτης του. H ηθική, σύμφωνα με την άποψη αυτή, υπηρετεί τους σκοπούς του θεού, όχι του ανθρώπου, και ο άνθρωπος οφείλει να υποτάσσεται στον ηθικό κώδικα. H βασικότερη αρετή είναι η υπακοή και το βασικότερο παράπτωμα η ανυπακοή.

Tο προφανέστερο χαρακτηριστικό της θρησκευτικής ηθικής είναι η αυταρχική της φύση. Aπό τη στιγμή που το “καλό” ή το “ηθικό” ορίζονται με αναφορά στο θείο θέλημα, πρόκειται για μια θεωρία θεμελιωμένη σε εξουσιαστική σχέση. Kαι όπου έχουμε εξουσία, έχουμε κυρώσεις -και όπου έχουμε κυρώσεις έχουμε ηθικούς κανόνες. Oι κανόνες, όπως θα δούμε, είναι βασικής σημασίας για τη μεταηθική της θρησκευτικής ηθικής. Oι κανόνες είναι για τη θρησκευτική ηθική ότι τα πρότυπα για την ορθολογική ηθική. …
Ανάγνωση ολόκληρου του θέματος »

(Ι) Ας υποθέσομε ότι το μεσημέρι μιας συγκεκριμένης μέρας κάποιος ρωτάει: Μπορεί ο Θεός αυτή τη στιγμή να γνωρίζει τι θα συμβεί αύριο;

Αφού είναι παντοδύναμος, μπορεί, αλλά πιθανόν να μην επιλέγει να το κάνει. Αλλά επειδή είναι παντογνώστης τότε γνωρίζει τα πάντα που θα συμβούν αύριο όπως και οποιονδήποτε άλλο καιρό. (Εάν δεν μπορεί να γνωρίζει, τότε δεν είναι παντοδύναμος και εάν δεν γνωρίζει τα πάντα που έχουν συμβεί ή θα συμβούν, τότε δεν είναι παντογνώστης, αντίθετο προς την υπόθεση μας!).

(ΙΙ) Αργότερα την ίδια μέρα στις 6 το απόγευμα κάποιος ρωτάει: Μπορεί ο Θεός να αλλάξει ή να εμποδίσει να γίνει κάτι που, όπως καλά γνώριζε και ακριβώς πως το μεσημέρι, πρόκειται να συμβεί αύριο;

Εάν η απάντηση είναι όχι, τότε δεν είναι παντοδύναμος.
Εάν η απάντηση είναι ναι, τότε ως παντογνώστης γνωρίζει κατά τον χρόνο τις ερωτήσεως (6μμ) τις αλλαγές που θα έκανε, κ.λπ. Αλλά το μεσημέρι δεν τις ήξερε διότι τότε γνώριζε τα πάντα κατά τον ακριβή τρόπο που επρόκειτο να συμβούν προτού αλλάξει οτιδήποτε. Επομένως σε τέτοια περίπτωση δεν είναι παντογνώστης.

ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ: Η υπόθεση, «Ο Θεός είναι παντοδύναμος και παντογνώστης», οδηγεί σε αντίφαση!

Πορίσματα:
(α) Εάν προσεύχεσαι στον Θεό για να κάνει κάτι που το έχει ήδη αποφασίσει ή το γνωρίζει τότε η προσευχή σου είναι παραπανίσια. Μπορείς κάλλιστα να την παραλείψεις.
(β) Εάν προσεύχεσαι στον Θεό για να αλλάξει κάτι που ήδη έχει αποφασίσει ή γνωρίζει, τότε η προσευχή σου δεν θα κάνει τίποτα, διότι αλλιώς θα δημιουργήσει αντίφαση στην παντογνωσία και στη θέλησή του.
(γ) (α) + (β) συνεπάγονται ότι καλόν είναι να μην προσεύχεσαι γιατί αλλιώς χάνεις τον πολύτιμο καιρό σου.
(δ) Το να αλλάζει ο Θεός την σκέψη του ή θέλησή του προξενεί αντιφάσεις στην παντοδυναμία του ή στην παντογνωσία του. Εάν δεν μπορεί να αλλάξει την βούλησή του τότε δεν είναι παντοδύναμος και εάν μπορεί τότε δεν είναι παντογνώστης.

Ιωάννης Νεοκλής Φιλάδελφος Μ. Ρούσσος

Η θερμοκρασία της «Βασιλείας των Ουρανών» (Παράδεισος) μπορεί να υπολογι­στεί με αρκετή ακρίβεια.

Βασιζόμαστε στην αυθεντία του «θεοφωτίστου» Ησαΐα (30:26): «και έσται το φως της σελήνης ως το φως του ηλίου και το φως του ηλίου έσται επτα­πλάσιον εν τη ημέρα, όταν ιάσηται Κύριος το σύντριμμα του λαού αυτού, και την οδύνην της πληγής σου ιάσεται». …
Ανάγνωση ολόκληρου του θέματος »

Οι σκηνές -απείρου κάλλους- που βλέπετε, προέρχονται από την μητρόπολη του Βόλου κι έλαβαν χώρα στις 16 Ιανουαρίου 2011.

Ο μητροπολίτης Δημητριάδος, Ιγνάτιος Γεωργακόπουλος (γνωστός κι από την τηλεοπτική εκπομπή τής κρατικής τηλεόρασης, «Αρχονταρίκι»), είχε την ατυχή -όπως αποδείχθηκε- έμπνευση, να αναγνώσει προς το χριστεπώνυμο πλήρωμα, που με «κατάνυξη» παρακολουθούσε έως τότε τον εσπερινό που γινόταν προς τιμήν του αγίου Αντωνίου, κείμενο της Αγίας Γραφής στην δημοτική γλώσσα, δηλαδή στην καθομιλουμένη. Φυσικά, ο Ιγνάτιος, σαν έξυπνος άνθρωπος που είναι, δεν θα έκανε ποτέ το λάθος να εκφωνήσει στην νεοελληνική γλώσσα κάποιο βρομερό απόσπασμα της «θεόπνευστης» Αγίας Γραφής.

Και κάπου εδώ αρχίζουν τα «ωραία»: Οι «πιστοί» αρχίζουν να διαμαρτύρονται προς τον Ιγνάτιο, απαιτώντας να αναγνώσει το κείμενο στα αρχαία ελληνικά! Όχι φυσικά γιατί τα «καταλαβαίνουν» καλύτερα, αλλά γιατί απλά πιστεύουν ότι αυτό είναι το «σωστό» κι «έτσι λέει η Ιερά Σύνοδος» (Όπα; Πολύ ενημερωμένο το ποίμνιο…). Χώρια που μάλλον οι περισσότεροι -αν όχι όλοι- αδαείς και θρησκόληπτοι Ιουδαιοχριστιανοί «πιστοί», θεωρούν ότι το αρχαίο -κι ακατανόητο σ’ αυτούς- κείμενο διαχέεται από περισσότερη «αγιότητα» (αν και αγνοούν ότι η «μετάφραση των Εβδομήκοντα», έγινε σε άθλια αρχαία ελληνικά [όπως και θα αγνοούν μάλλον και τους ίδιους τους «Εβδομήκοντα»]).

Βέβαια, αυτήν την πίστη περί «χυδαιότητας» της νεοελληνικής γλώσσας, όταν αυτή «τολμά» να αγγίζει -και να απογυμνώνει από την ακατανοησία- τα «ιερά» βοθρολύματα της Αγίας Γραφής, την έχει καθιερώσει η Εκκλησία και μάλιστα με την κάλυψη της ελληνικής πολιτείας, με αφορμή τα αιματηρά «Ευαγγελικά» τού 1901.

Πάντως, η στήριξη στον «γενναίο» μητροπολίτη είναι δεδομένη. Κι αφού είναι τόσο «ανοιχτόμυαλος» και «νεωτεριστής», ίσως να μην έχει κάποιο πρόβλημα, να αναγνώσει την επόμενη φορά προς το σεληνιασμένο ποίμνιο και κάποιο κείμενο από την «Κυριακή της Ορθοδοξίας», ή τα κατορθώματα του «ηθικού» Λωτ. Ένα τέτοιο εγχείρημα, είναι πιθανόν ότι θα έχει τεράστια αξία για την επιστήμη τής Ψυχολογίας…