Πάρε-Δώσε

Ο αφορισμός της ηρωίδας Λασκαρίνας Μπουμπουλίνας, από τον Πατριάρχη Γρηγόριο τον Ε’, έλαβε χώρα τον Οκτώβριο του 1820. Επίσημη αφορμή για την πράξη αυτή φέρεται μία κληρονομικής φύσεως οικογενειακή διαφορά μεταξύ των δύο γιών του δευτέρου συζύγου της Μπουμπουλίνας και προγονών της, Γιάννη και Παντελή Μπούμπουλη, με την ίδια. Το Πατριαρχείο αντί άλλης μεσολαβητικής ενέργειας επέβαλε σφοδρό επιτίμιο στη Σπετσιώτισσα καπετάνισσα και αγωνίστρια. Η αυστηρότητα αυτής της απόφασης, που καθίσταται πρόδηλη και από τη λεκτική της διατύπωση, υπεμφαίνει, ότι τα βαθύτερα αίτια που την προκάλεσαν θα πρέπει να αποδοθούν στις πολιτικές συνεργασίες του Φαναρίου με την Υψηλή Πύλη.

Πέρα από τα όσα εμπεριέχονται στον συνοδικό αυτόν λίβελλο, θα πρέπει να ληφθούν υπ’ όψιν κάποιες ενδιαφέρουσες παρατηρήσεις, και ιστορικά στοιχεία που συνδέονται άμεσα με το γεγονός του αφορισμού της Μπουμπουλίνας. Κατά πρώτον προκαλεί εύλογη απορία -και γιατί όχι, υποψία- το γεγονός ότι οι αδελφοί Μπούμπουλη απευθύνθηκαν, όχι στην τοπική εκκλησιαστική αρχή, αλλά στον ίδιον τον πατριάρχη. Αξίζει να σημειωθεί, ότι στην Επανάσταση, τα δυο αδέλφια δεν ακολούθησαν τα χνάρια του αγωνιστή πατέρα τους και ούτε βέβαια έλαβαν ποτέ μέρος στις πολεμικές επιχειρήσεις της μητριάς τους, σε μία από τις οποίες μάλιστα, έπεσε μαχόμενος ο μεγαλύτερος γιος της Μπουμπουλίνας, ο Γιάννος Γιάννουζας. Δέον επίσης ν’ αναφερθεί, ότι τον καιρό κατά τον οποίον αφορίσθηκε η Μπουμπουλίνα, προετοίμαζε μεθοδικά την συγκρότηση ικανού στόλου με την προοπτική πολέμου στη θάλασσα. Με το επιχειρηματικό της δαιμόνιο, κατόρθωνε, όχι μόνο να διαχειρίζεται χρηστά και να αυξάνει την οικογενειακή περιουσία, αλλά και να αντεπεξέρχεται στα έξοδα που απαιτούσε η ναυπήγηση, η συντήρηση των πλοίων, η μισθοδοσία και τροφοδοσία των πληρωμάτων.

Η Υψηλή Πύλη, που είχε ως έναν βαθμό γνώση των δραστηριοτήτων τής Μπουμπουλίνας (για τη ναυπήγηση του «Αγαμέμνονα» καταγγέλθηκε στην Υψηλή Πύλη, ότι προετοιμάζει πολεμικό πλοίο), προσπάθησε κατ’ επανάληψιν να τις ανασχέσει με δημευτικές αποφάσεις και αποστολές επιθεωρητών για έλεγχο. Η Μπουμπουλίνα, κατάφερε να προστατέψει τα πλοία της, με την βοήθεια και των Ρώσων, επικαλούμενη το γεγονός ότι τα πλοία της έφεραν ρωσική σημαία, αλλά και το ότι ο σύζυγός της είχε προσφέρει υπηρεσίες στον ρωσικό στόλο. Δεδομένης λοιπόν της καταστάσεως αυτής, ένας αφορισμός ήταν το πλέον κατάλληλο όπλο για την αντιμετώπιση του κινδύνου που οι Οθωμανοί διέβλεπαν. Οι συγκεκριμένοι πρακτικοί σκοποί που θα εξυπηρετούσε αυτός ο αφορισμός, ήταν αφ’ ενός ο εκφοβισμός της ίδιας της Μπουμπουλίνας κι αφ’ ετέρου η ηθική και οικονομική της εκγύμνωση. Χαρακτηριστικό είναι επίσης το γεγονός, ότι ουδέποτε έγινε άρση του αφορισμού αυτού, ούτε ακόμη κι όταν η Μπουμπουλίνα, κατόπιν αυτού, εξέθεσε δημόσια την περιουσιακή της κατάσταση την 15η Οκτωβρίου 1820 ενώπιον των προεστών των Σπετσών, αφήνοντας ανοικτό το ενδεχόμενο διευθέτησης των οικογενειακών της εκκρεμοτήτων. Η εξαγωγή συμπερασμάτων επαφίεται στην κρίση του καθενός…

Το κείμενο του αφορισμού, όπως δημοσιεύθηκε από τον Ηλία Παπαθανασόπουλο στο περιοδικό «Ιστορία» (Ιούνιος 1973), συνοπτικά έχει ως εξής: …
Ανάγνωση ολόκληρου του θέματος »

«Ὁ Ἄρτης, ὁ Γρεβενῶν καὶ ὁ Ἰωαννίνων εἶναι οἱ πρῶτοι προδόται τοῦ τυράννου, καθὼς ὅλοι τὸ γνωρίζουσι. Ὁ ὕστερος ἀπὸ αὐτοὺς ἱκέτευσεν τὸν τύραννον, καὶ ἐκούρευσεν τὸν ἔγγονά του, ὡς νὰ τοῦ ἐγίνετο νουνός. Ὁ Ἄρτης ἠπάτησεν καὶ ἐπρόδωσεν τοὺς ἥρωας Σουλιῶτας· εἶναι δὲ καὶ οἱ τρεῖς ἀσελγεῖς, ἄσωτοι εἰς τὸ ἄκρον, μοιχοί, πόρνοι καὶ ἀρσενοκοῖται φανεροί… Δὲν εἶναι κρυφόν, ἀλλ᾿ ὅλοι τὸ ἠξεύρουν, ὅτι εἰς τὰ Ἰωάννινα οἱ πνευματικοὶ ἀναφέρουσι κάθε ὑπόθεσιν, ὁποὺ ἀκούουσιν ἀπὸ τοὺς χριστιανοὺς εἰς τὸν ἀρχιερέα, καὶ αὐτὸς εὐθὺς κάμνει ἕνα κατάλογον μὲ προσθήκην καὶ τὸν προσφέρει τοῦ τυράννου, εἰς τρόπον ὁποὺ ἡ ἐξομολόγησις, τὴν σήμερον, εἶναι ἓν μέσον προδοσίας».
«Ελληνική Νομαρχία» (Ανωνύμου του Έλληνος)

Ο μητροπολίτης Ιωαννίνων Ιερόθεος, αποτελεί ένα από τα πιο «λαμπρά» παραδείγματα φιλοτουρκισμού, ώστε να μπορεί να καθίσει επάξια δίπλα σε άλλες «εθνοσωτήριες» μορφές της Εκκλησίας, όπως τον Γρηγόριο Ε’, τον Άνθιμο ΣΤ’, τον Αγαθάγγελο Α’ (όλοι τους πατριάρχες) και αρκετές ακόμη. Ήταν τόσο στενή η «συνεργασία» του με τον Αλί Πασά, ώστε που και που ξεχνιόταν(;) και χρησιμοποιούσε πρώτο πληθυντικό πρόσωπο («ημείς»). Ο απώτερος σκοπός του Ιερόθεου, στα πλαίσια της «συνεργασίας» του με τον Αλί Πασά, ήταν η καθυπόταξη των Σουλιωτών κι όλων όσων διανοήθηκαν να σηκώσουν κεφάλι στον «κραταιοτάτο Σουλτάνο».

Ως κλασικό παράσιτο, ζει άνετα και πλουσιοπάροχα, από το υστέρημα του «ποιμνίου» του, όπως και πλείστοι «ποιμένες» της εποχής. Κι ενώ οι ραγιάδες ζουν στην εξαθλίωση και στην ανέχεια, όπως μας πληροφορεί και ο «Ανώνυμος» της «Ελληνικής Νομαρχίας», οι ρασοφόροι αρχιερείς «Τρώγοσι καὶ πίνοσι ὡς χοῖροι. Κοιμῶνται δεκατέσσαρας ὥρας τὴν νύκτα καὶ δύο ὥρας μετὰ τὸ μεσημέρι. Λειτουργοῦσι δύο φορὰς τὸν χρόνον, καὶ ὅταν δὲν τρώγωσι, δὲν πίνωσι, δὲν κοιμῶνται, τότε κατεργάζονται τὰ πλέον ἀναίσχυντα καὶ οὐτιδανὰ ἔργα, ὁποὺ τινὰς ἠμπορεῖ νὰ στοχασθῇ. Καὶ οὕτως εἰς τὸν βόρβορον τῆς ἁμαρτίας καὶ εἰς τὴν ἰδίαν ἀκρασίαν θησαυρίζουσι χρήματα, καὶ οἱ ἀναστεναγμοὶ τοῦ λαοῦ εἶναι πρὸς αὐτοὺς τόσοι ζέφυρες», ενώ για τον Ιερόθεο γίνεται πιο συγκεκριμένος: «εἰς τὸ πρόγευμα τρώγει δύο ὀκάδες γιαούρτι, καὶ εἰς τὸ δειλινὸν μισὴν ὀκᾶ σαρδέλας ξεκοκκαλισμένας, τὰς ὁποίας τρώγει μὲ τὸ χουλιάρι».

Φυσικό θα ήταν να μην έχει και ιδιαίτερες αναστολές στον αφορισμό των επαναστατών ραγιάδων, ένας άνθρωπος που είχε τους αφορισμούς «ψωμοτύρι», για πολύ πιο ασήμαντους λόγους. Οι αφορισμοί μάλιστα ήταν τόσο συχνοί, όπως μας πληρηφορεί και πάλι ο «Ανώνυμος» της «Ελληνικής Νομαρχίας», ώστε «…ἤθελαν νομισθῇ εὐχαὶ τῆς λειτουργίας ἀπὸ κανένα ἀλλογενῆ. Τόσον εἶναι συχνοί, καὶ σχεδὸν κάθε Κυριακὴν εἰς κάθε ἐκκλησίαν ἀναγινώσκονται δύο καὶ τρεῖς ἀφορισμοί, πάντοτε δὲ διὰ οὐτιδανωτάτας διαφοράς, καὶ ὡς ἐπὶ τὸ πλεῖστον διὰ δύο ἢ τριῶν γροσίων ὑπόθεσιν».

Τις προδοτικές ενέργειες του Ιερόθεου, τις πληροφορούμαστε, πιο λεπτομερώς, από το βιβλίο του ιστορικού και αγωνιστή της Επανάστασης, Χριστόφορου Περραιβού, «Ιστορίας του Σουλίου και της Πάργας». Ο Περραιβός μάλιστα, δεν υπέγραψε τις πρώτες εκδόσεις του βιβλίου (1803 και 1815) (υπέγραψε ως «ΒΥΚ ΨΟ ΨΞΗ ΛΑ ΑΩΚΑ»), φοβούμενος διώξεις και αντίποινα από το θρησκευτικό ιερατείο (όπως ομολόγησε στην έκδοση του 1857).

Ο Ιερόθεος, γνώριζε ότι οι κάτοικοι της Πάργας, βοηθούσαν και τροφοδοτούσαν τους εξεγερμένους Σουλιώτες. Έτσι ως «άγρυπνος ποιμήν» που «χρεωστεί να προφυλάττη πάντοτε τα πρόβατά του από κρημνούς, βράχους και άγρια θηρία», έστειλε μια επιστολή στους προεστούς της Πάργας, με την οποία τους «εσυμβούλευε» να «μην δίδουν καμμίαν βοήθειαν» στους «κακούργους Σουλιώτας». Τους προειδοποιεί δε, πως αν παραμείνουν «αμετανόητοι», τότε ο Θεός θα τους «παιδεύση διά την παρακοήν» τους, φροντίζοντας παράλληλα να τους υπενθυμίσει και την τύχη του Ρήγα Φεραίου.

Θαυμάστε τον… Είναι απλά «συγκλονιστικός» …
Ανάγνωση ολόκληρου του θέματος »

«Δεν υπάρχει καμία ανοησία, όσο πρόδηλη κι αν είναι, που να μην μπορεί να εμφυτευτεί μόνιμα στο μυαλό του καθενός, αρκεί να ξεκινήσουμε να εντυπώνουμε πριν τη νεαρή ηλικία των έξι, με συνεχή επανάληψη και ύφος βαθιάς κατάνυξης».
Άρθουρ Σoπενχάουερ (Γερμανός φιλόσοφος)

Η ανάρτηση θρησκευτικών συμβόλων συνιστά μεροληψία υπέρ ενός θρησκεύματος· είναι μια δήλωση ισχύος· μια έμμεση επιβολή, κι επομένως περιορίζει την ελευθερία των πολιτών τόσο στην επιλογή θρησκεύματος όσο και στην εκδήλωση των θρησκευτικών τους πεποιθήσεων. Όλοι γνωρίζουμε ανθρώπους που ορκίστηκαν στο ευαγγέλιο καταθέτοντας σε δικαστήριο, χωρίς να είναι στην ουσία χριστιανοί, απλά και μόνο για να μην διακινδυνεύσουν την ενδεχόμενη δυσμένεια ενός θρήσκου δικαστή. Πόσο ελεύθεροι μπορούμε να αισθανόμαστε να δηλώσουμε ότι δεν είμαστε χριστιανοί, σε έναν τόπο όπου τα χριστιανικά σύμβολα δεσπόζουν;

Πώς θα επιλέξει ελεύθερα ένα παιδί αν θα έχει θρήσκευμα ή όχι, και αν ναι, ποιο θα είναι αυτό, όσο ο εσταυρωμένος κρέμεται σε περίοπτη θέση πάνω από την έδρα; Πόσο εύκολο νομίζουμε πως είναι να πάρει κανείς μια θέση αντίθετη με την κρατούσα αντίληψη του κοινωνικού συνόλου; Πώς είναι δυνατόν να μην συνειδητοποιεί κανείς ότι τα σύμβολα και τα τελετουργικά ενός θρησκεύματος (σταυροί, εικονίσματα, προσευχές, αγιασμοί), όταν συνδέονται με χώρους όπου προσέρχονται αναγκαστικά όλοι οι πολίτες για εκπλήρωση των υποχρεώσεων ή για διεκδίκηση των δικαιωμάτων τους (βλέπε σχολεία, δικαστήρια, αστυνομία, στρατός, δημόσιες υπηρεσίες), συνιστούν επιβολή αυτού του θρησκεύματος;

Ω φυσικά, δεν απαγορεύεται να έχεις άλλο θρήσκευμα ή να μην έχεις θρήσκευμα. Ας πάει όμως κάποιος να το πει αυτό σ΄ένα παιδί, που κάνει τον σταυρό του την ώρα της πρωινής προσευχής στο προαύλιο, επειδή το κάνουν όλα τα παιδάκια, ενώ φαινομενικά κανείς δεν του το δίδαξε ούτε του το επέβαλε. Θα μπορούσε βέβαια να κάθεται μόνο του στην αίθουσα εκείνη την ώρα, ή να στέκεται δίπλα στους άλλους χωρίς να κάνει τον σταυρό του. Φανταστείτε ένα εξάχρονο παιδί, στην πρώτη τάξη του δημοτικού, σε έναν καινούριο χώρο, με καινούργια πρόσωπα, με πρωτόγνωρες υποχρεώσεις, να προσπαθεί να προσαρμοστεί σε όλα αυτά, κι από πάνω να χρειάζεται να κάνει και δήλωση θρησκευτικών πεποιθήσεων -γιατί η αποχή από το χριστιανικό τελετουργικό είναι μια ιδεολογική δήλωση. …
Ανάγνωση ολόκληρου του θέματος »

Ως απολογητές καλούνται αυτοί που υπερασπίζονται τις δοξασίες τους, ερχόμενοι αντιμέτωποι και προσπαθώντας ν’ αντικρούσουν όσους τις αμφισβητούν. Στη θέση αυτή, βρέθηκαν από τους πρώτους αιώνες του Χριστιανισμού, διάφοροι άνθρωποι της Εκκλησίας (ιερείς, εκκλησιαστικοί συγγραφείς κ.ά.), οι επονομοζόμενοι «χριστιανοί απολογητές», όταν η «αλήθεια» του Χριστιανισμού αμφισβητήθηκε, αλλά και διακωμωδήθηκε εντόνως, από σφοδρούς επικριτές της νέας θρησκείας που ερχόταν σε ευθεία σύγκρουση με την ελληνική κοσμοθεωρία και την απλή λογική, όπως φιλόσοφους, σαν τον Κέλσο και τον Πορφύριο, ή τον αυτοκράτορα Ιουλιανό.

Εκ πρώτης όψεως, η χριστιανική απολογητική εμφανίζεται ως ρητορικό όργανο, δηλαδή όργανο του προφορικού και γραπτού λόγου, η χρήση του οποίου σκοπό έχει την αποσαφήνιση, προβολή και απόδειξη της υπέρτατης και εξ αποκαλύψεως αληθείας των «θέσεων» της χριστιανικής θρησκείας και συνεπώς η ανθρωπότητα οφείλει να την αποδεχθεί και όχι να την διώκει. Παρά ταύτα όμως, η χριστιανική απολογητική παρακάμπτει πλήρως την λογική συνδιαλλαγή και κατά βάθος και ουσία δεν είναι τίποτα άλλο παρά ένα τέχνασμα, μια σοφιστικοειδής (και όχι σοφιστική) τεχνική η οποία χρησιμοποιεί διάφορα τεχνάσματα, γενικολογίες, παραπλανητικές απαντήσεις, κόλπα και παρόλες, σοφιστείες, τρικλοποδιές, εντυπώσεις, μορφασμούς, διάφορα σχήματα λόγου, μπερδέματα, κατάργηση ή διαστροφή της λογικής με λογικά σφάλματα και άλματα, κατάργηση της κριτικής, συσκότιση της Ιστορίας, παραποίηση γεγονότων και δεδομένων, κ.λπ. για να:

1. Δικαιολογεί με κάθε μέσο κάθε λάθος, αυθαιρεσία, αντίφαση και παραλογισμό που υπάρχει εντός της χριστιανικής πίστεως.
2. Να συγκρατεί τα θύματα των αδαών ή ημιμαθών και εξαθλιωμένων πιστών στις αγκάλες της χριστιανικής πίστεως και να αρπάζει εντός αυτών τους επιπολαίους και εκείνους που δεν έχουν καμία διάθεση για έρευνα, λογική εξέταση και κρίση.
3. Να χρησιμοποιεί τη γκρίνια, την ικεσία και κάθε άλλο παρόμοιο μέσο για να προκαλεί την ανοχή, την συμπάθεια, τον οίκτο, κ.λπ., των μη χριστιανών, αντιπάλων και μη, ώστε η χριστιανική θρησκεία να καρπούται ειρηνική συνύπαρξη όταν ήταν αδύνατη κατά τους τρεις πρώτους αιώνες.
4. Να δικαιολογεί κάθε είδους βία, νοθεία και καταστροφή που ήταν προς όφελός της όταν έγινε ισχυρή από τον «Μέγα» Κωνσταντίνο και μετά.
5. Να επιδεικνύει ψευδόμενη κάποιες ηθικές αρχές, τελετουργίες, μυστήρια, κ.λπ., ως χριστιανικές πρωτοτυπίες, ενώ όλα αυτά προϋπήρχαν σε πάρα πολλές προηγούμενες θρησκείες, διδασκαλίες, φιλοσοφικές τάσεις και σχολές. Μεταξύ αυτών ήταν οι: Νεοπυθαγόρειοι, νεοπλατωνικοί, στωικοί, σοφιστές, θεραπευτές της Αιγύπτου, γνωστικοί, ζωροάστρες, μιθραϊστές, γυμνοσοφιστές (βουδιστές, ινδουιστές), η σχολή του Εβραίου γραμματοδιδασκάλου Χιλέλ του Πρεσβυτέρου (παππού του Γαμαλιήλ των Πράξεων των Αποστόλων 5: 33-41), διάφοροι άλλοι Εβραίοι ραβίνοι, κ.ά.
6. Να καυχάται για κοινωνικούς άθλους του Χριστιανισμού, τους οποίους ουδέποτε διέπραξε, μεταξύ των οποίων συγκαταλέγονται: Η κατάργηση της δουλείας, η καλυτέρευση της κοινωνικής θέσεως της γυναίκας, η απεμπόληση μυθολογιών και δεισιδαιμονιών ως ψεύδη, κ.λπ. …
Ανάγνωση ολόκληρου του θέματος »

Στο παρακείμενο βίντεο, ο καθηγητής Νομικής του πανεπιστημίου Θράκης Κ. Πιτσάκης τοποθετείται για τα χρυσόβουλα και τα φιρμάνια, με αφορμή τις διεκδικήσεις από πλευράς Εκκλησίας και στην συγκεκριμένη περίπτωση της Μονής Βατοπεδίου.

Από αυτά που είπε υπάρχουν πολλά θέματα προς συζήτηση:

1) Καταρχάς ισχυρίζεται ότι κάθε Έλληνας κάθε περιουσιακό κομμάτι που έχει το απέκτησε με τρόπο παρόμοιο! Δηλαδή με χρυσόβουλα και φιρμάνια! Οπότε κάθε Νεοέλληνας ας ψάξει σε μπαούλα και σε υπόγεια σε παλιά σπίτια σε χωριά και αγροικίες και θα βρει προσωπικές αφιερώσεις αυτοκρατόρων και σουλτάνων οι οποίοι υπέγραφαν κατοχή γης στους προγόνους τους! Δεν έχουν λοιπόν μόνο τα μοναστήρια τέτοιους τίτλους στη κατοχή τους αλλά κάθε κάτοικος αυτής χώρας. Το ξέρατε; Θα μας τρελάνει ο καθηγητής!

2) Ένας άλλος τρόπος ήταν λέει η διανομή των εθνικών γαιών. Ενδιαφέρον έχει γενικά η άποψή του ότι η γη ανήκει σε μια χούφτα ανθρώπων στην κορυφή της εξουσίας και αν αυτοί είναι στις καλές τους ή έχουν κέφια δίνουν ή χαρίζουν μερικά οικόπεδα και στο πόπολο. Το γεγονός της αλλαγής των οικονομικών συνθηκών και σχέσεων μετά τη βιομηχανική επανάσταση μάλλον του διαφεύγει του καθηγητή. Βέβαια κάποιος θα αντέτεινε ότι στην Ελλάδα τα γεγονότα αυτά πέρασαν και δεν ακούμπησαν. Επίσης, ακόμη και τα σπίτια λέει ο καθηγητής, που έχει οι Έλληνες είναι χαρισμένα από αυτοκράτορες και σουλτάνους! Λες και δεν υπάρχει η περίπτωση κάποιος να έχει εργαστεί και να έχει αγοράσει ένα οικόπεδο ή ένα σπίτι. Μάλλον ζει σε άλλη διάσταση ο καθηγητής και δεν το ξέρει.

3) Εδώ βέβαια υπάρχει και το γεγονός ή μάλλον η αποκάλυψη ότι οι υπόδουλοι (οι ραγιάδες δηλαδή) δεν ήταν και τόσο υπόδουλοι, ούτε οι Οθωμανοί ήταν κατακτητές, βάρβαροι και σκληροί αφού οι σουλτάνοι ενδιαφέρονταν για τους υπηκόους τους ακόμη και τους χριστιανούς και τους χάριζαν στρέμματα. Και σπίτια φυσικά. Αυτά που έχουμε σήμερα! Όταν η κ. Ρεπούση ανέφερε στο περιβόητο βιβλίο της κάτι τέτοια ξεσηκώθηκε το νεοελληνικό πόπολο με επικεφαλής εκκλησία και εθνικώς ανησυχούντες και φώναζε για αναθεώρηση της Ιστορίας. Οι ίδιοι ακριβώς φορείς που στην υπόθεση αυτή χαίρονται με τα φιρμάνια στα χέρια.

4) Λέει ο κ. Πιτσάκης ότι υπάρχει μια ενιαία έννομη τάξη που ξεκινάει από το Βυζάντιο και συνεχίζεται στην Τουρκοκρατία και Ενετοκρατία και συνεχιστής είναι το σύγχρονο ελληνικό κράτος! Απίστευτη άποψη από νομικό. Λέτε να είμαστε και συνεχιστές του κώδικα του Χαμουραμπί! Μα καλά αναρωτιέμαι, η επανάσταση το 1821 δεν έγινε για να ΜΗΝ έχει ισχύ αυτή ακριβώς η έννομη τάξη. Δεν επρόκειτο για αυταρχικές και απολυταρχικές δομές; Δεν ήταν οι Τούρκοι κακοί; Η οθωμανική κυριαρχία σκληρή και άδικη; Αν η έννομη τάξη της Τουρκοκρατίας είναι αναγνωρίσιμη από τη Ελληνική Δημοκρατία ως δίκαιη τότε πώς ήταν υπόδουλοι οι Ρωμιοί; Μια χαρά ζούσανε από ότι αποδεικνύεται. Η καημένη η Ρεπούση ξαναδικαιώνεται.

5) Έχουν δίκιο λοιπόν όσοι ισχυρίζονται (π.χ Εκκλησία) ότι οι λαοί ζούσανε ειρηνικά και αδελφωμένα υπό τη δίκαιη και σοφή διοίκηση των σουλτάνων και «κάποιοι αλιτήριοι» με τη παρότρυνση των άθεων Φράγκων διαφωτιστών τα κατέστρεψαν όλα. Ε, αν είναι έτσι νομίζω χρωστάμε μια μεγάλη συγγνώμη στους Τούρκους για ότι έχουμε γράψει και πει για αυτούς.

6) Από ότι φαίνεται ο εκδημοκρατισμός της κοινωνίας στην Ελλάδα δεν παίζει κανέναν ρόλο. Οι νόμοι του κράτους μας είναι ακριβής συνέχεια της κάθε απολυταρχικής δομής που έχει υπάρξει στην περιοχή. Να δεχτούμε τότε και τη νομοθεσία των κατοχικών αρχών για τους Εβραίους, τους νόμους της δικτατορίας για τη λειτουργία των κομμάτων και άλλες παρόμοιες περιπτώσεις. Γιατί όχι;

7) Οι περίοδοι του Βυζαντίου και Τουρκοκρατίας επρόκειτο για εποχές και μεθόδους διακυβέρνησης όπου σήμερα είχες ένα μέρος για καλλιέργεια και αύριο δεν το είχες. Η κάθε αρχή εξουσίας δεν υπόκειταν πρακτικά σε νομικούς περιορισμούς (πιστεύει κανείς ότι δικάστηκαν ως φονιάδες αυτοκράτορες ή αυτοκρατόρισσες του Βυζαντίου ή σουλτάνοι που διέπραξαν φόνους για να ανέλθουν στο θρόνο;) και ατομική ιδιοκτησία δεν υπήρχε. Εδώ δεν σου ανήκε η ζωή η ίδια θα σου ανήκε η γη; Δηλαδή για να καταλάβω καλύτερα: Που τη βρήκαν την περιουσία οι αυτοκράτορες και οι σουλτάνοι και τη χάριζαν σε όποιον ήθελαν; Από την τσέπη τους τη βγάζανε; Η οθωμανική διοίκηση άρπαζε τις περιουσίες ραγιάδων ή ακόμη και φτωχών Οθωμανών και μετά την χάριζε σε μοναστήρια και δέχονταν η Εκκλησία προϊόντα αρπαγής; Δεν επέστρεφε τη γη στους προηγούμενους κατόχους της; Και ποιο ήταν το αντάλλαγμα για αυτή τη γενναιοδωρία των σουλτάνων;

8) Αναφέρει στο τέλος ο κ. Πιτσάκης ότι δεν πρέπει να υποτιμούμε τα φιρμάνια επειδή λέει μπορεί να τα χρησιμοποιήσουν και οι αγρότες της Ξάνθης για να αναιρέσουν τα χρυσόβουλα. Δεν ξέρω την περίπτωση πάντως είναι πραγματική κατάντια για το ελληνικό κράτος που κρέμεται από αυθαίρετες αποφάσεις ανθρώπων με απόλυτη εξουσία πριν από αιώνες.

9) Και αφού δεχόμαστε τα φιρμάνια ως τίτλους με ισχύ τότε τι θα γίνει αν απόγονοι Τούρκων που ζούνε στη Τουρκία αρχίζουν να διεκδικούν περιουσίες στην Ελλάδα π.χ δείχνοντας τέτοια χαρτιά; Τι θα γίνει αν δεκάδες χιλιάδες σημερινών Τούρκων αρχίζουν να κάνουν μαζικές αγωγές στα ελληνικά δικαστήρια και ζητούνε πίσω κτήματά που είχαν πρόγονοί τους; Αν τα ελληνικά δικαστήρια ή και ευρωπαϊκά δικαιώσουν τα χρυσόβουλα και τα φιρμάνια της Εκκλησίας ή των Ελλήνων αγροτών της Ξάνθης γιατί όχι και τα φιρμάνια Τούρκων που σίγουρα και αυτοί έχουν; Άντε λοιπόν εμπρός για ανασύσταση του Οθωμανικού κράτους μέσω δικαστηρίων. Φαίνεται μας έλειψε. Να χαρούνε και οι παπάδες που θέλανε οθωμανικό κράτος του ελληνικού έθνους (ή μήπως το έχουμε ήδη αφού ο καθηγητής λέει ότι είμαστε συνέχεια;).

10) Δεν μπορώ να διανοηθώ ότι γαλλικά, γερμανικά και αγγλικά δικαστήρια (που το δίκαιό τους βασίζεται αρκετά στο ρωμαϊκό) να αναγνωρίζουν αποφάσεις του Νέρωνα, του Καλιγούλα, του Διοκλητιανού. Για τα ελληνικά δεν βάζω το χέρι μου στη φωτιά.

11) Το πρόβλημα για μένα είναι καθαρά πολιτικό. Θα έπρεπε αυτό το κακομοίρικο και άθλιο ελληνικό κράτος να έχει καταστήσει νομικά άκυρες τέτοιες παράλογες αποφάσεις και λογικές. Οι Ευρωπαίοι λύσανε το πρόβλημα της φεουδαρχίας. Έστω με επαναστάσεις, πολέμους και κοινωνικούς αγώνες που κράτησαν αρκετούς αιώνες. Στην Ελλάδα οι φεουδαρχικές δομές ζούνε και βασιλεύουν οπότε ζούμε με τις συνέπειες.

Πηγή: parisbrouzos.wordpress.com

Σχόλιο Π-Δ: Για να το πούμε και πιο απλά: Κατ’ αρχάς πως γίνεται να ισχύουν διατάξεις κρατικών οντοτήτων που δεν υπάρχουν πια; Γιατί αν υπήρχαν, θα μπορούσε να πει κάποιος, ότι βάσει κάποιων διακρατικών συμφωνιών, θα μπορούσαν υπό προϋποθέσεις να ισχύουν. Κατά δεύτερον, οι συμφωνίες αυτές δεν έγιναν με υπηκόους του ελληνικού κράτους, αλλά της Βυζαντινής και της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Μήπως οι παπάδες έχουν ακόμη την εντύπωση ότι είναι υπήκοοι κάποιου αυτοκράτορα ή σουλτάνου; Ή μήπως θέλουν να μας πείσουν ότι το ελληνικό κράτος δεν είναι τίποτε άλλο από μια μετεξέλιξη του οθωμανικού κράτους;
(Για να είμαστε ειλικρινείς βέβαια, τον ραγιαδισμό και τα τουρκικά κατάλοιπα ακόμη τα κουβαλάμε).

Ας μας εξηγήσει κάποιος επίσης, γιατί σύμφωνα με άρθρο του ελληνικού συντάγματος (Μέρος Β, άρθρο 18, παράγραφος 8), «Δεν επιτρέπεται να απαλλοτριωθεί η αγροτική ιδιοκτησία των Σταυροπηγιακών Ιερών Μονών της Αγίας Αναστασίας της Φαρμακολύτριας στη Χαλκιδική, των Βλατάδων στη Θεσσαλονίκη και του Ευαγγελιστή Ιωάννη του Θεολόγου στην Πάτμο, με εξαίρεση τα μετόχια. Επίσης δεν επιτρέπεται να απαλλοτριωθεί η περιουσία που βρίσκεται στην Ελλάδα των Πατριαρχείων Αλεξάνδρειας, Αντιόχειας και Ιεροσολύμων, καθώς και της Ιερής Μονής του Σινά».
Το άρθρο αυτό βέβαια, δεν είναι το μοναδικό που έχει γράψει η ίδια η Εκκλησία στο ελληνικό σύνταγμα. Δείγμα της κατάντιας μας και της θεοκρατίας, αν μη τι άλλο…