Υπάρχει η γενική αίσθηση, πως η εμφάνιση του ομφαλού του ανθρώπου, εξαρτάται εν πολλοίς από το πόσο καλό…κόμπο κάνει ο γιατρός όταν τον αποκόπτει κατά τον τοκετό. Κάτι τέτοιο δεν είναι αληθές. Όπως και να τον δέσει τον ομφαλό ο γιατρός, ακολουθείται μια φυσική διαδικασία στο τέλος της οποίας ο λώρος στεγνώνει, ξεραίνεται και πέφτει μόνος του από την ρίζα του. Ο λόγος που ο ομφαλός (αφαλός) ορισμένων είναι διογκωμένος προς τα έξω, οφείλεται σε κάποιου είδους κοίλης που εντοπίζεται στο σημείο εκείνο και αναγκάζει τον ομφαλό να «πεταχτεί» προς τα έξω.
Η διαφορά ανάμεσα σ’ έναν «πεταχτό» ομφαλό και σε έναν «φυσιολογικό» εντοπίζεται μόνο στην αισθητική άποψη, καθώς ιατρικά δεν δημιουργεί κανενός είδους πρόβλημα.
Η απάντηση σ’ αυτή την απορία, δεν είναι και τόσο εύκολη, καθώς τα στοιχεία είναι άκρως ρευστά και θα ήταν πολύ απόλυτο να δώσει κάποιος έναν ακριβή αριθμό.
Αν και τα νηπιακά χρόνια του internet, στη δεκαετία του ’90 είναι κάπως πιο προσεγγίσιμα, τα τελευταία χρόνια και ειδικά μετά το 2000, η αλματώδης ανάπτυξη του παγκόσμιου ιστού εκτινάσσει τους αριθμούς σε μεγάλα ύψη.
Έχουν γίνει διάφορες μετρήσεις, που όπως είναι φυσικό δεν συμπίπτουν μεταξύ τους. Στην τελική ανάγνωση όμως όλων αυτών των μετρήσεων, μπορεί να έχει κάποιος μια γενική εικόνα.
Τα τελευταία χρόνια, ο αριθμός των ιστοσελίδων, φαίνεται να ξεπερνά τα 150 εκατομμύρια, ενώ η Google to 2008 είχε καταμετρήσει πάνω από 1 τρισεκατομμύριο επιμέρους σελίδες ιστοσελίδων. Οι αριθμοί είναι ευμετάβλητοι, καθώς καθημερινά προστίθενται χιλιάδες νέες σελίδες, ενώ άλλες καταργούνται. Θα πρέπει να σημειωθεί πάντως, πως όλες αυτές οι ιστοσελίδες δεν είναι ενεργές (δηλαδή, δεν ανανεώνουν το περιεχόμενό τους).
Ένας ενδεικτικός πίνακας με την αλματώδη αύξηση του διαδικτύου, παρέχεται από την Netcraft σε μηνιαία βάση. Έτσι, από τον Αύγουστο του 1995, μέχρι τον Νοέμβριο του 2009, τα στοιχεία είχαν ως εξής:
Τα προϊόντα με την κατάληξη -εξ, όπως σπορτέξ, συρτέξ, κλινέξ, πλυντηρέξ, στρωματέξ κλπ, έκαναν την εμφάνισή τους στην μεταπολεμική Ελλάδα κυρίως στη δεκαετία του ’50. Ακούγοντας ή βλέποντας ο καταναλωτής την ξενόφερτη κατάληξη, πειθόταν για την καλή ποιότητα του προϊόντος. Και βέβαια αυτό ήταν εύκολο να περάσει δεδομένου ότι η χώρα μας εισήγαγε σχεδόν τα πάντα.
Η ξενομανία στη διαφήμιση είναι διαχρονική και αφορά όλες τις δεκαετίες. Ειδικά στη δεκαετία του ’70 όταν λίγο λίγο οι άνθρωποι αγόραζαν κάποια περισσότερα αγαθά κυρίως όμως στη δεκαετία του ’80 που υπήρξε μεγαλύτερη ποικιλία προϊόντων και περισσότερη κατανάλωση, η ξενομανία στις επιγραφές και τις διαφημίσεις έγινε εντονότερη.
Το βασικό σημείο εδώ είναι να κρατηθεί το οξυγόνο μακρυά από το κρασί. Όταν το κρασί οξειδώνεται, χαλάει γρήγορα και μπορεί σύντομα να μετατραπεί σε ξύδι.
Βρείτε λοιπόν, μία μικρή φιάλη (μπουκάλι κρασιού 375 ml είναι καλό) που θα κρατήσει το κρασί και γεμίστε τη στο σημείο που να ξεχειλίσει. Κλείστε τη φιάλη με έναν φελλό ή ένα βούλωμα έτσι ώστε λίγο από το κρασί να χυθεί έξω. Με αυτό το τρόπο δεν θα υπάρχουν φυσαλίδες αέρα μέσα στη συσκευασία.
Αποθηκεύστε τη φιάλη στο ψυγείο σας. Όταν είστε έτοιμοι να το πιείτε πάλι, βγάλτε τη φιάλη απ’ το ψυγείο και αφήστε το κρασί να έρθει στην επιθυμητή θερμοκρασία, ανάλογα με εάν είναι κόκκινο ή λευκό.
Μπορείτε να αποθηκεύσετε το κρασί σας με αυτό το τρόπο για περίπου 5 έως 7 ημέρες. Αλλά όχι για πολύ περισσότερο από αυτό.
Μια άλλη ιδέα -για τους μάγειρες- είναι να παγώσετε το εναπομείναν κρασί σε παγοκυψέλες και στη συνέχεια να το χρησιμοποιήσετε σε σάλτσες κ.λ.π.
19/02/2010 | 
Σχολιασμός 
Υπάρχει η γενική αίσθηση, πως η εμφάνιση του ομφαλού του ανθρώπου, εξαρτάται εν πολλοίς από το πόσο καλό…κόμπο κάνει ο γιατρός όταν τον αποκόπτει κατά τον τοκετό. Κάτι τέτοιο δεν είναι αληθές. Όπως και να τον δέσει τον ομφαλό ο γιατρός, ακολουθείται μια φυσική διαδικασία στο τέλος της οποίας ο λώρος στεγνώνει, ξεραίνεται και πέφτει μόνος του από την ρίζα του. Ο λόγος που ο ομφαλός (αφαλός) ορισμένων είναι διογκωμένος προς τα έξω, οφείλεται σε κάποιου είδους κοίλης που εντοπίζεται στο σημείο εκείνο και αναγκάζει τον ομφαλό να «πεταχτεί» προς τα έξω.
Η λέξη «νισάφι», είναι τουρκικής προέλευσης και πιο συγκεκριμένα, αποτελεί παραφθορά τής τουρκικής λέξης «insaf», που σημαίνει «έλεος».
Η απάντηση σ’ αυτή την απορία, δεν είναι και τόσο εύκολη, καθώς τα στοιχεία είναι άκρως ρευστά και θα ήταν πολύ απόλυτο να δώσει κάποιος έναν ακριβή αριθμό.
Τα προϊόντα με την κατάληξη -εξ, όπως σπορτέξ, συρτέξ, κλινέξ, πλυντηρέξ, στρωματέξ κλπ, έκαναν την εμφάνισή τους στην μεταπολεμική Ελλάδα κυρίως στη δεκαετία του ’50. Ακούγοντας ή βλέποντας ο καταναλωτής την ξενόφερτη κατάληξη, πειθόταν για την καλή ποιότητα του προϊόντος. Και βέβαια αυτό ήταν εύκολο να περάσει δεδομένου ότι η χώρα μας εισήγαγε σχεδόν τα πάντα.
Το βασικό σημείο εδώ είναι να κρατηθεί το οξυγόνο μακρυά από το κρασί. Όταν το κρασί οξειδώνεται, χαλάει γρήγορα και μπορεί σύντομα να μετατραπεί σε ξύδι.
