Πάρε-Δώσε

«Καλιαρντός», στην γλώσσα των καλιαρντών, είναι ο κακός και ο άσχημος. Αντίθετο είναι το «λατσός». Από εκεί βγαίνει και το ίδιο το όνομα των καλιαρντών.

Τα καλιαρντά είναι μια ιδιωματική διάλεκτος των ομοφυλοφίλων. Την κατέγραψε ο Ηλίας Πετρόπουλος στο λεξικό του «Καλιαρντά». Ο Πετρόπουλος υποθέτει ότι προέρχεται από το γαλλικό «gaillard» (προφ. «γκαγιάγ») που σημαίνει «εύθυμος, αναιδής».

Πρωτοεμφανίστηκαν στη δεκαετία του 1940 και δημιουργήθηκαν από την ανάγκη των ομοφυλόφιλων για έναν κώδικα επικοινωνίας μεταξύ τους, χωρίς να τους αντιλαμβάνεται το εχθρικό περιβάλλον που τότε επικρατούσε. Τα καλιαρντά αναπτύχθηκαν με τα χρόνια, απέκτησαν ελληνικές καταλήξεις και επηρεάστηκαν από την τουρκική, γαλλική και ιταλική γλώσσα.

Τα καλιαρντά διακρίνονται σε δύο επίπεδα: στα απλά καλιαρντά που είναι πιο διαδεδομένα, και στα «ντούρα» καλιαρντά που έχουν πολλά στοιχεία της καθαρεύουσας.

Στις μέρες μας τα καλιαρντά δεν θεωρούνται κρυφή γλώσσα, μιας και με την πάροδο των χρόνων ο λαός έμαθε αυτή τη διάλεκτο μέσα από το θέατρο και την τηλεόραση. Δεν υπάρχει πλήρως και επισήμως καταγεγραμμένη σε ελληνικά λεξικά από ινστιτούτα μελέτης και καταγραφής της γλώσσας, πράγμα που παραπέμπει τη διάλεκτο αυτή ως «διάλεκτο του δρόμου».

Στο αρχείο περιλαμβάνεται και το βιβλίο του Πετρόπουλου «Παροιμίες του υποκόσμου». Περιέχει αργκό εκφράσεις και παροιμίες, πολλές απ’ τις οποίες χρησιμοποιούνται και στην καθομιλουμένη.

Λήψη αρχείου (34 MB)

Παρ’ ότι πολλές γυναίκες λένε ότι δεν μετράει το μέγεθος, αλλά ο τρόπος και η ατμόσφαιρα, εν τούτοις οι περισσότεροι άντρες που θεωρούν ότι υστερούν, λίγο ή πολύ, στον τομέα αυτό, δεν εφησυχάζουν και αναζητούν τρόπους αναπλήρωσης του «εγωισμού» τους.

Αν και η καλύτερη τεχνική ονομάζεται «αυτοπεποίθηση» και συχνή ερωτική επαφή, υπάρχουν σήμερα διάφορες μέθοδοι που υπόσχονται να δώσουν τα επιθυμητά εκατοστά στον «κινητήριο μοχλό»: Χειρουργική επέμβαση, χάπια, ασκήσεις με όργανα κλπ. Οι περισσότερες απ’ αυτές όμως εμπεριέχουν και κινδύνους και είναι πολύ πιθανό, κάποιος που θα καταφύγει σε μια τέτοια λύση, να κάνει πράξη την παροιμία «όποιος ζητάει τα πολλά, χάνει και τα λίγα». Κοινώς, να μην του ξανακάνει «κούκου».

Η πιο ανώδυνη λύση, θεωρείται η…χειροπρακτική άσκηση, που κι αυτή όμως δεν αποκλείει τον κίνδυνο, αν κάποιος το…παρακάνει.

Το αρχείο περιέχει 2 εγχειρίδια στην αγγλική γλώσσα. Το πρώτο περιέχει και συνδέσμους βίντεο των ασκήσεων, ενώ το δεύτερο είναι εικονογραφημένο.

Και μην ξεχνάτε. Με το μαλακό… 😉

Λήψη αρχείου (1,5 MB)

«Τώρα γυρίζει ο Σπύρος. Κι είναι λαχανιασμένος σα να τον κυνηγούσανε.
-Βρε! Σας έσβυσε η φωτιά! Κι εγώ είμαι ξεπαγιασμένος.
Σκαλίζει τη στάχτη τρέμοντας. Ο Ίγγορ ξαναπιάνει τα ντενεκέδια του και κοιτάζει αλλού. Δε θα θέλει να τόνε δούνε κι άλλοι κλαμμένο.
-Πού ήσουνα Σπύρο μ’ αυτή την παγωνιά; ρωτώ.
Μα ο Σπύρος είν’ ανήσυχος. Δεν απαντάει, τρέχει κοντά στον Σαμιώτη.
– Άντε Γιάννη, ξύπνα. Τάσο ξύπνιος είσαι και συ; Αύριο δεν έχει δουλειά!…
– Τι τρέχει ρε; νυσταμένα ρωτά ο Μήτσος ο Θασώτης από μια γωνιά.
– Όλους στο λαιμό μου σας πήρα! Ξαναλέει. Μα δε βαριέσαι! Χαρά στη δουλειά!…
– Τι έχεις μωρέ; Μας έσκασες που να σε πάρουνε οι διαόλοι στο κάτω-κάτω!…
Ο Σαμιώτης ανυπομονεί. Όλοι έχουνε τώρα ξετυλιχτεί απ’ τα κουρέλια τους και περιμένουνε. Το λυχνάρι φωτίζει με τ’ αδύναμο φως, κεφάλια αναμαλλιασμένα, μούτρα αναιμικά, κορμιά που ξεπροβάλλουνε από σωρούς σκουπίδια και κουρελόπανα.
Ο Σπύρος κάτι διηγιέται, βιαστικά, ανάκατα, μπερδεμένα. Τ’ αφτί μας όμως είναι στεμένο! Κοσκινίζει, ξανακοσκινίζει, ό,τι παίρνει, ξεμπερδεύει τα μπερδεμένα και στο μυαλό κατασταλάζει τούτο το νόημα: ο Σπύρος πήγε να παρακαλέσει τον καπετάνιο του καραβιού που ’τανε στην παραλία, να τον πάρει πλήρωμα. Μα δεν ήταν εμπορικό.
– Γυναίκες μισόγυμνες γλεντούσαν μέσα. Κι ήταν εκεί κι ο Ανατόλιος ο Οικονόμος μας κι ο Ανανίας ο Κουτλουμουσιάνος και δυο τρεις άλλοι καλόγεροι μεθυσμένοι!
Αυτό καταστάλαξε στο μυαλό μου, απ’ όσα λέει ο Σπύρος ο Κουμπής απ’ τη Σαμαρίνα.
Έτσι μαθαίνω τούτη τη στιγμή, πως για να μη λερωθεί η «Άγια Γη», έχουν εφευρεθεί τα πλωτά πορνεία!».
Απόσπασμα από το βιβλίο «Άγιον Όρος – Οι Άγιοι χωρίς μάσκα».

Ο Θέμος Κορνάρος έγραψε το βιβλίο «Άγιον Όρος – Οι Άγιοι χωρίς μάσκα» με βάση τις εμπειρίες που απέκτησε σαν εργάτης στα μοναστήρια. Το βιβλίο βγήκε το 1933 αλλά πολύ σύντομα απαγορεύτηκε. Η τελευταία του έκδοση έγινε μετά τη μεταπολίτευση, αλλά σήμερα είναι εξαντλημένο και δυσεύρετο. Το βιβλίο του Κορνάρου δεν έχει να κάνει τίποτε με τα θεία και τη θρησκεία. Ο συγγραφέας δεν θίγει καθόλου τέτοια ζητήματα. Εικονίζει μόνο πιστά μια κατάσταση, όπως την είδε αυτός, δουλεύοντας σαν απλός εργάτης στο Άγιον Όρος. Όσοι ενδιαφέρονται λοιπόν πραγματικά για τη θρησκεία και για τα θεία, αντί να ζητήσουν την κεφαλήν του Κορνάρου επί πίνακι, θα ’πρεπε να εξακριβώσουν τις καταγγελίες του και ν’ ασκήσουν αυστηρό έλεγχο εκεί που πρέπει.

Λήψη αρχείου (284 KB)

«Οι κομμουνιστές θεωρούν ανάξιό τους να κρύβουν τις απόψεις και τις προθέσεις τους. Δηλώνουν ανοιχτά ότι οι σκοποί τους μπορούν να πραγματοποιηθούν μονάχα με τη βίαιη ανατροπή όλου του σημερινού κοινωνικού καθεστώτος. Ας τρέμουν οι κυρίαρχες τάξεις μπροστά σε μια κομμουνιστική επανάσταση. Οι προλετάριοι δεν έχουν να χάσουν σ’ αυτήν τίποτε άλλο, εκτός από τις αλυσίδες τους. Έχουν να κερδίσουν έναν κόσμο ολόκληρο.
ΠΡΟΛΕΤΑΡΙΟΙ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΧΩΡΩΝ, ΕΝΩΘΕΙΤΕ!»
Επίλογος Κομμουνιστικού Μανιφέστου

Η «Ένωση των Κομμουνιστών», μια διεθνής εργατική Ένωση, που στις συνθήκες του 19ου αιώνος δεν μπορούσε φυσικά παρά να είναι μυστική, στο Συνέδριο που έγινε στο Λονδίνο τον Νοέμβριο του 1847, ανέθεσε στους Καρλ Μαρξ και Φρίντριχ Ένγκελς να συντάξουν ένα διεξοδικό θεωρητικό και πρακτικό πρόγραμμα του κόμματος, που προοριζόταν για δημοσίευση. Έτσι γεννήθηκε το Μανιφέστο του Κομμουνιστικού Κόμματος ή Κομμουνιστικό Μανιφέστο (γερμανικά: Das Manifest der Kommunistischen Partei), το οποίο αποτελεί ένα από τα πλέον διαδεδομένα κείμενα της σοσιαλιστικής-κομμουνιστικής φιλολογίας και μπορεί να χαρακτηριστεί πλέον ένα κλασικό πολιτικό κείμενο.

Γράφτηκε από τα τέλη του 1847 μέχρι τις αρχές του 1848, ενώ δημοσιεύτηκε για πρώτη φορά στις 21 Φεβρουαρίου 1848, λίγες ημέρες πριν την Φεβρουαριανή Επανάσταση στο Παρίσι 24 Φεβρουαρίου 1848. Δημοσιεύτηκε πρώτα στα γερμανικά και τυπώθηκε τουλάχιστον σε δώδεκα διαφορετικές εκδόσεις σ’ αυτή τη γλώσσα, στη Γερμανία, την Αγγλία και την Αμερική.

Το «ευαγγέλιο της εργατικής τάξης», μετάφρασε στα ελληνικά ο Κωνσταντίνος Χατζόπουλος, Έλληνας διανοούμενος πρωτοπόρος δημοτικιστής που είχε ασπαστεί τον Μαρξισμό κατά την διάρκεια των σπουδών του στην Γερμανία. Παίρνοντας στα χέρια του το γερμανικό κείμενο, ο Χατζόπουλος έκανε μια επιλογή και τη μετέφρασε στη δημοτική. Εκτός από το στόχο της κατήχησης των σοσιαλιστών επετεύχθη και ένας δεύτερος, η απόδειξη ότι η δημοτική γλώσσα μπορούσε να αποδώσει και επιστημονικά κείμενα καλύτερα και με πιο άμεσο τρόπο από την καθαρεύουσα. Η μετάφρασή του δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα «Εργάτης» του Βόλου το 1908 υπό τον τίτλο «Προκήρυξη του Κοινωνιστικού Κόμματος» και με το ψευδώνυμο Π. Βασιλικός. Αργότερα (1913) η ίδια μετάφραση εκδόθηκε σε μπροσούρα από το Σοσιαλιστικό Κέντρο Αθηνών με τον τίτλο «Το Κοινωνιστικό Μανιφέστο» με ένα μικρό πρόλογο του μεταφραστή και με το πραγματικό του όνομα αυτή τη φορά.

Το Κομμουνιστικό Μανιφέστο, θεωρείται από τους ιδεολογικούς συνοδοιπόρους του ως ένα θεωρητικό κείμενο για την καπιταλιστική και την σοσιαλιστική κοινωνία, αλλά ταυτόχρονα και οδηγός για δράση, οδηγός για την προλεταριακή επανάσταση που θα ανατρέψει την κυριαρχία της αστικής τάξης και θα εγκαθιδρύσει μια αταξική κοινωνία.

«Ο Αγών μου» (Mein Kampf) είναι ένα βιβλίο που έγραψε ο Αδόλφος Χίτλερ (Adolf Hitler), το οποίο αποτέλεσε το βασικό ιδεολογικό μανιφέστο του ναζιστικού κόμματος την εποχή πριν από το Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο. Ο Χίτλερ παρουσιάζει σε αυτό το βιβλίο την πολιτική του ιδεολογία, με βάση την αυτοβιογραφία του. Το βιβλίο είναι χωρισμένο σε δύο μέρη, ένα αυτοβιογραφικό και ένα πολιτικό, τα οποία μέχρι το 1930 εκδίδονταν ξεχωριστά.

Ο Χίτλερ γράφει το πρώτο, αυτοβιογραφικό μέρος του βιβλίου μαζί με τον κατόπιν γραμματέα του Ρούντολφ Ες (Rudolf Hess, ο οποίος δεν αναφέρεται πουθενά σαν συγγραφέας) στην φυλακή του Λάντσμπεργκ το 1924. Το δεύτερο, δογματικό-ιδεολογικό μέρος του Μάιν Καμπφ γράφεται σε μια βίλα της Βαυαρίας όπου παραθερίζει ο Χίτλερ. Το πρώτο μέρος δημοσιεύεται τον Ιούλιο του 1925, το δεύτερο τον Δεκέμβριο του 1926.

Ο σκοπός του βιβλίου είναι η περιγραφή του εθνικοσοσιαλισμού. Επομένως βασίζεται κυρίως στον αντισημιτισμό, τον ρατσισμό και τον παγγερμανισμό. Ως βασικό επιχείρημα για να ενοχοποιήσει τους Εβραίους για τα δεινά των Γερμανών μετά την ήττα τους στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο χρησιμοποιεί τα πρωτόκολλα των σοφών της Σιών, ένα βιβλίο δήθεν γραμμένο από τους Εβραίους, και στην πραγματικότητα γραμμένο από την Τσαρική μυστική αστυνομία της Ρωσίας (Οχράνα) το 1905, οι οποίοι «ομολογούν» σε αυτό την «Εβραϊκή Συνωμοσία». Αρχικά ο Χίτλερ προορίζει ως τίτλο του βιβλίου του το σύνθημα: «Τεσσεράμισι χρόνια αγώνα ενάντια στο ψέμα, τη βλακεία και τη δειλία».

Το αυθεντικό κείμενο του 1925/1926 διορθώνεται και υφίσταται επεξεργασία μέχρι το 1945 αμέτρητες φορές από ανώνυμους συνεργάτες του Χίτλερ, οι οποίοι επίσης δεν αναφέρονται πουθενά.

Ο Ότο Στράσερ (Otto Strasser), αδερφός του Γκρέγκορ Στράσερ (Gregor Strasser) ο οποίος είναι στην φυλακή με τον Χίτλερ, γράφει στο βιβλίο του «Hitler und ich» (Ο Χίτλερ κι εγώ) μια καταστροφική εκτίμηση για την αυθεντική μορφή του Μάιν Καμπφ: Πρόκειται για ένα σύμπλεγμα πολιτικών αντιλήψεων (κυρίως των Καρλ Λίγκερ, Πολ ντε Λαγκάρντ, Χιούστον Στιούαρτ Τσάμπερλεν) τις οποίες ο Χίτλερ «δεν χώνεψε καλά». Έγραφε με τον τρόπο ενός 10χρονου, ο οποίος δεν έχει μάθει ακόμη να γράφει σωστές εκθέσεις. […] Ο Στέμπφλε (Peter Stempfle) […] χρειάστηκε μήνες για να βάλει σε τάξη τις μπερδεμένες σκέψεις, οι οποίες παρουσιάζονταν στο Mein Kampf.

Επίσης ο Στράσερ γράφει ότι ο Χίτλερ «δε συγχώρεσε ποτέ» τον Στέμπφλε, ο οποίος στην διόρθωση του αυθεντικού κειμένου είδε τόσο ξεκάθαρα τις αδυναμίες του. Ο Στέμπφλε δολοφονείται, όπως και οι Ερνστ Ρεμ (Ernst Röhm) και Γκρέγκορ Στράσερ, την νύχτα των μεγάλων μαχαιριών το 1934, με διαταγή του Χίτλερ.

Σύντομη περίληψη:
* Εκτός από τον αναφερόμενο, χαρακτηριστικό για τον εθνικοσοσιαλισμό, αντισημιτισμό τονίζεται και ο μαρξισμός, ο οποίος, κατά τη γνώμη του Χίτλερ, είναι εβραϊκός και πρέπει γι’ αυτό το λόγο να εκμηδενισθεί.
* Σχεδιασμός του εθνικού σοσιαλισμού (φυλετικός αγώνας, όχι κοινωνικός).
* Εξόντωση του μπολσεβικισμού, δηλαδή της Σοβιετικής Ένωσης. Συγχρόνως απαιτείται νέος «ζωτικός χώρος» (Lebensraum) για τον γερμανικό λαό στην ανατολή (Ρωσία), ο οποίος θα κατακτηθεί στον «φυλετικό πόλεμο».
* Δεν πρέπει να επαναληφθεί το λάθος του πολέμου των δύο μετώπων (Α’ Παγκόσμιος Πόλεμος). Γι’ αυτό χρειάζεται οπωσδήποτε η συμμαχία με το Ηνωμένο Βασίλειο. Οι λαοί της Βρετανίας υπολογίζονται ως αδελφικοί γερμανικοί λαοί.
* Η δημοκρατία δεν εξυπηρετεί τα πραγματικά συμφέροντα του λαού και, συνεπώς, χρειάζεται να καταργηθεί και να αντικατασταθεί με το σύστημα του γερμανικού ηγετικού κράτους (germanischer Führerstaat), στο οποίο η εξουσία συγκεντρώνεται στα χέρια του Ηγέτη, ο οποίος, υποτίθεται, θα εξυπηρετήσει τα λαϊκά συμφέροντα.
* Παρατίθενται, επίσης, αυτοβιογραφικά στοιχεία του Χίτλερ και η ιστορία του Εθνικοσοσιαλιστικού Κόμματος των Γερμανών Εργατών (NSDAP) (μόνο μέχρι το 1924).

Λήψη αρχείου (132 MB)

Κείμενο: el.wikipedia.org