Η λέξη «ψυχή» (από το ρήμα «ψύχω», δηλ. «πνέω») κυριολεκτικά σημαίνει «πνοή», δηλαδή την ένδειξη της ζωής στο σώμα η οποία εκδηλώνεται μέσω της αναπνοής. Εντούτοις, από αρχαιοτάτων χρόνων ο όρος χρησιμοποιήθηκε για να δηλώσει πολύ περισσότερα, ιδίως όσον αφορά τις νοητικές λειτουργίες του ανθρώπου και τη μετά θάνατον ζωή, με ειδικά το τελευταίο να έχει κυριαρχήσει στη θρησκεία και τη φιλοσοφία. Λόγω των πολλών απόψεων για τη θρησκευτικο-φιλοσοφική σημασία της «ψυχής», οι ορισμοί που υπάρχουν είναι τουλάχιστον δεκάδες, αλλά ωστόσο ο συνηθέστερος είναι αυτός που ορίζει την ψυχή ως την άυλη ουσία του ανθρώπου η οποία αποτελεί την έδρα της προσωπικότητάς του, επιζεί μετά τον θάνατο του σώματος, όντας η ίδια αθάνατη, και στη συνέχεια μεταβαίνει είτε σε κάποια άλλη κατάσταση είτε σε κάποιο άλλο σώμα. Είναι γεγονός ότι αυτός ο συνήθης ορισμός βασίζεται σε μεγάλο βαθμό στην πλατωνική ψυχολογία, δηλαδή μελέτη της ψυχής, η οποία, παρά τα κενά της, επηρέασε και συνεχίζει να επηρεάζει τους στοχαστές, τους φιλοσόφους και τους θεολόγους. Παρ’ όλα αυτά, οι απόψεις που εκτίθενται στα πλατωνικά έργα αποτελούν μια απόπειρα συστηματοποίησης και ανάπτυξης προϋπαρχουσών θεωριών, δεδομένου ότι τα ερωτήματα για τη φύση του ανθρώπου και τον θάνατο είναι πολύ παλαιότερα του Πλάτωνα και έχουν απασχολήσει ίσως όλους τους πολιτισμούς.

Το ζήτημα των 21 γραμμαρίων, ένα ζήτημα που απασχολεί την ιατρική κοινότητα εδώ και δεκαετίες. Αρκετοί είναι αυτοί οι οποίοι υποστήριξαν πως ναι, τη στιγμή του θανάτου έχουμε μια μικρή απώλεια βάρους και πως ναι, το βάρος αυτό ισοδυναμεί με το βάρος της υλικής υπόστασης της ψυχής που με το θάνατο απελευθερώνεται από το σώμα. Μια άποψη συμβατή με τη θρησκεία -και βολικότατη για την ανθρώπινη ψυχολογία: χωρίς την ψυχή, ο νεκρός παραμένει νεκρός.

Σ’ έναν γενικό, αόριστο κι ασαφή ορισμό, ψυχή είναι κάτι άυλο, το οποίο διακατέχει το ανθρώπινο σώμα, το ελέγχει πλήρως (;) και επιζεί ακόμα και μετά τον θάνατό του. Φυσικά το τελευταίο, η αθανασία δηλαδή της ψυχής έχει να κάνει με θρησκευτικές ή φιλοσοφικές παραδοχές.

Αν πάρουμε την αυστηρά επιστημονική άποψη, ψυχή δεν έχει αποδειχθεί ότι υπάρχει. Έχει διαπιστωθεί μόνο ότι το ανθρώπινο σώμα γίνεται κατά 21 γραμμάρια περίπου ελαφρύτερο όταν πεθάνει, σαν κάτι να το εγκαταλείπει. Αν αληθεύει όμως αυτό κι αν είναι η ψυχή εκείνη που «φεύγει», τότε αναιρείται και το άϋλό της!!! Γιατί πως είναι δυνατόν κάτι μη υλικό να έχει μάζα;

Η ιστορία μας ξεκινάει πριν ένα αιώνα περίπου όταν …
Ανάγνωση ολόκληρου του θέματος »

Στις αρχές του 1973 το χάσμα μεταξύ κράτους και φοιτητών μεγαλώνει, ενώ η κόντρα μεταξύ τους εντείνεται. Η Χούντα των Συνταγματαρχών στην προσπάθεια της να περιορίσει τους φοιτητές βάζει σε εφαρμογή το διάταγμα 1347, που επιτρέπει την άρση της αναβολής στράτευσης για τους φοιτητές που απέχουν από τα μαθήματα ή προτρέπουν συναδέλφους τους σε αποχή. Ήταν η σπίθα που άναψε τη φωτιά. Η φοιτητική ανησυχία αρχίζει να μεγαλώνει και στις 21 Φεβρουαρίου πραγματοποιούνται στο κτίριο της Νομικής φοιτητικές συνελεύσεις, με κύριο αίτημα την κατάργηση του μέτρου της στράτευσης, ενώ στις 14 Μαρτίου ακολουθεί και δεύτερη. Σημαντικό ρόλο στην κλιμάκωση της κατάστασης είχε και το μνημόσυνο του «Γέρου της Δημοκρατίας», Γεωργίου Παπανδρέου. Όλα έδειχναν ότι κάτι θα συνέβαινε και τελικά αποδείχτηκε αληθές.

14 Νοεμβρίου 1973.
Χιλιάδες φοιτητές έχουν συγκεντρωθεί από το πρωί στο κτήριο της Νομικής Σχολής και ετοιμάζονται να κάνουν συνέλευση. Στο τέλος της συνέλευσης πραγματοποιούν πορεία στην οδό Σόλωνος και Πατησίων. Το απόγευμα και ενώ οι φοιτητές παραμένουν στο Πολυτεχνείο, ο αστυνομικός διευθυντής Δασκαλόπουλος και ο εισαγγελέας Σαμήτας διατάζουν τους φοιτητές να διαλυθούν. Οι φοιτητές βρίσκονται σε δίλημμα. Δημιουργείται συντονιστική επιτροπή η οποία και αποφασίζει στις 8.30 μ.μ. την κατάληψη του Πολυτεχνείου.
Σύνθημά τους: ΨΩΜΙ-ΠΑΙΔΕΙΑ-ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ-ΕΘΝΙΚΗ ΑΝΕΞΑΡΤΗΣΙΑ.

Ώρα 7 μ.μ.
Από 1500 φοιτητές πάρθηκε η απόφαση «να μείνουμε απόψε στο Πολυτεχνείο». Συγκροτείται Συντονιστική Επιτροπή απ΄ όλες τις σχολές και επιβάλλει έλεγχο σε ανεύθυνα συνθήματα και μεταδίδει τα δικά της από μεγάφωνα και το μικρό πομπό, αλλά και συγκεντρώνει τρόφιμα, φάρμακα κ.λπ. Γύρω στο Πολυτεχνείο και χιλιάδες Έλληνες τούς συμπαραστέκονται.

Ο Παπαδόπουλος παραμένει μάλλον ψύχραιμος. Σύμφωνα με την μαρτυρία του υπ’ αριθμόν 2 στην κυβέρνηση των Συνταγματαρχών, Στυλιανού Παττακού, σχολίασε τις κινητοποιήσεις των φοιτητών με την φράση «Άσ’ τα παιδιά να κλάνουνε…».

15 Νοεμβρίου 1973.
Γέμισαν τα κτίρια του Πολυτεχνείου και το προαύλιο από φοιτητές και απ’ έξω δεκάδες χιλιάδες λαού και μαθητών, που έρχονται κατευθείαν από τα σχολεία τους, φέρνοντας στους φοιτητές όλο και περισσότερα τρόφιμα, φάρμακα κλπ.

Εκλέγεται Συντονιστική Επιτροπή που συμμετέχουν και δυο εργάτες, και σε ανακοίνωση της λέει: «H εκδήλωση του Πολυτεχνείου είναι αντιφασιστική και αντιιμπεριαλιστική».

Λειτουργεί νέος πομπός, που τώρα ακούγεται σ’ όλη την Αττική:
«Εδώ Πολυτεχνείο! Εδώ Πολυτεχνείο! Σας μιλά ο Ραδιοφωνικός Σταθμός των ελεύθερων αγωνιζόμενων φοιτητών, των ελεύθερων αγωνιζόμενων Ελλήνων. Κάτω η χούντα, κάτω ο Παπαδόπουλος, έξω οι Αμερικάνοι, κάτω ο φασισμός, η χούντα θα πέσει από το λαό…
Λαέ, κατέβα στο πεζοδρόμιο, έλα να μας συμπαρασταθείς, τη λευτεριά σου για να δεις…».
Η τότε άγνωστη φωνή ανήκει στην μετέπειτα πολιτικό της Αριστεράς, Μαρία Δαμανάκη.

Στη Θεσσαλονίκη και Πάτρα οι φοιτητές καταλαμβάνουν τα πανεπιστημιακά κτίρια. Οι αγρότες από τα Μέγαρα ξεκινούν για την Αθήνα. Στο Αιγάλεω γίνονται επαναστατικές εκδηλώσεις και ακολουθούν τέτοιες στις συνοικίες της Αθήνας και του Πειραιά.

16 Νοεμβρίου 1973.
Χιλιάδες άνθρωποι είναι γύρω από το Πολυτεχνείο και φωνάζουν με τους ελεύθερους φοιτητές «Κάτω η χούντα, η χούντα θα πέσει απ’ τον λαό».

Ώρα 7 και μισή μ.μ.
Ο δικτάτορας δίνει διαταγή να χτυπηθεί πρώτα η λαοθάλασσα, που είναι γύρω στο Πολυτεχνείο. Δακρυγόνα πέφτουν συνεχώς και κάνουν αφόρητη την ατμόσφαιρα. Ο λαός ανάβει φωτιές και τα εξουδετερώνει. Τώρα σφυρίζουν σφαίρες και οι πρώτοι νεκροί πέφτουν. Ο λαός στήνει οδοφράγματα, δεν υποχωρεί, παλεύει άοπλος, παραμένει στη θέση του.

Ώρα 12 τη νύχτα μπαίνει στην Αθήνα στρατός και τανκ και καταλαμβάνουν επίκαιρες θέσεις.

17 Νοεμβρίου 1973, ώρα 2 πρωινή.
Τα τανκ πλησιάζουν το Πολυτεχνείο. Εκείνη τη νύχτα ένας νεαρός ονόματι Κωνσταντίνος Λαλιώτης και μετέπειτα υπουργός του ΠΑΣΟΚ, μπαίνει μπροστά στο άρμα και καθυστερεί την εισβολή του στο εκπαιδευτικό συγκρότημα.

«Φαντάροι, είμαστε άοπλοι, είμαστε αδέλφια, μη μας χτυπήσετε, ελάτε μαζί μας» φωνάζει ο μετέπειτα δημοσιογράφος του Έθνους, τραπεζικός υπάλληλος και παραγωγός εκπομπών, Δημήτρης Παπαχρήστος και συνεχίζει με την απαγγελία του εθνικού ύμνου.

17 Νοεμβρίου 1973, ώρα 2:58 πρωινή.
Το τανκ γκρεμίζει τη σιδερένια πόρτα του Πολυτεχνείου. Στρατός και αστυνομικοί μπαίνουν στο προαύλιο. Οι φοιτητές προσπαθούν να φύγουν, αλλά δέχονται άγριες επιθέσεις. Πολλοί φαντάροι προστατεύουν και βοηθούν τους φοιτητές να φύγουν. Πολλοί συλλαμβάνονται και οδηγούνται στην Ε.Σ.Α. Οι οδομαχίες συνεχίζονται γύρω από το Πολυτεχνείο μέχρι το πρωί.

Ώρα 11 π.μ. επαναφέρεται στρατιωτικός νόμος.

Το τέλος της δικτατορίας, θα επέλθει μερικούς μήνες αργότερα με τα τραγικά γεγονότα της Κύπρου. Στο μεταξύ όμως διάστημα, καθώς και στην συνέχεια, γεννιέται ένα θέμα που στην μακρόχρονη πορεία του, παίρνει διαστάσεις αστικού μύθου: «Οι νεκροί του Πολυτεχνείου» …
Ανάγνωση ολόκληρου του θέματος »

Πτήση της Ολυμπιακής Αεροπορίας είναι έτοιμη για αναχώρηση. Όλοι οι επιβάτες έχουν τακτοποιηθεί στις θέσεις τους και οι αεροσυνοδοί έχουν πάρει θέσεις απογείωσης.
Το αεροσκάφος αρχίζει να τροχοδρομεί κι ο κυβερνήτης παίρνει τον ασύρματο στα χέρια του και καλωσορίζει…
– Κυρίες και κύριοι, σας μιλάει ο κυβερνήτης της πτήσης 433 για Θεσσαλονίκη, κύριος Πανταζής. Εκ μέρους του πληρώματος και της Ολυμπιακής Αεροπορίας σας καλωσορίζω στο αεροσκάφος τύπου Boeing 737-200 και σας εύχομαι μια ευχάριστη και άνετη πτήση. Απόψε θα πετάξουμε στα 23.000 πόδια, με ταχύτητα 766χλμ/ώρα. Η εξωτερική θερμοκρασία του αεροσκάφους αναμένεται να είναι -15 βαθμούς Κελσίου. Θα βρισκόμαστε στο Αεροδρόμιο Μακεδονία σε 50 λεπτά περίπου και ο καιρός εκεί είναι πολύ καλός. Καλό σας ταξίδι.

Ξεχνάει όμως να κλείσει το μικρόφωνο και συνεχίζει να μιλάει στον συγκυβερνήτη του, ενώ ακούν και οι επιβάτες…
– Α ρε Νίκο, σήμερα έχουμε στο πλήρωμα καμπίνας και την κολλητή μας την Άννα. Τι καλά θα ΄ταν τώρα, να μας έφερνε 2 καφεδάκια και να μας έπαιρνε και από μια ωραία πίπα…

Η αεροσυνοδός, η οποία στεκόταν στο πίσω μέρος της καμπίνας, ακούγοντας αυτά τα λόγια, κοκκινίζει από ντροπή και τρέχει προς το κόκπιτ για να ειδοποιήσει τους πιλότους να κλείσουν το μικρόφωνο, πριν πουν κι άλλα…ωραία.
Καθώς τρέχει στον διάδρομο, μια γριούλα την πιάνει από το χέρι και της λέει:
– Στάσου κόρη μου, που πας; Τους καφέδες ξέχασες!

Ανάμεσα στα σχόλια που αναρτήθηκαν στις συζητήσεις που γίνονται για την οικονομική κρίση στο θέμα «Μέτρα της Εθνικής μετά την κατακραυγή» εντοπίστηκε ένα με μερικές πολύ ενδιαφέρουσες παραμέτρους του πολέμου των τραπεζών. Είναι προφανές ότι το σχόλιο είναι υπέρ της Εθνικής. Παρόλα αυτά κρίνουμε σκόπιμο να το αναρτήσουμε και εδώ επειδή όσα λέει είναι άκρως ενδιαφέροντα και πρέπει να ακούγονται όλες οι απόψεις, ιδίως επειδή έχουμε επικρίνει τις πρακτικές της Εθνικής.

Η Εθνική δεν έχει κανένα λόγο να πάρει τα λεφτά του κράτους. Είναι μια από τις τρεις καλύτερες τράπεζες αυτή τη στιγμή στην Ευρώπη, μαζί με την ισπανική Santander και την Standard Chartered (βρετανικών συμφερόντων με έδρα το Ντουμπάι). Δεν το λέω εγώ, το λέει η γερμανική Dresdner Kleinwort, που έχει μάλιστα σύσταση strong buy για τη μετοχή της. Ο λόγος είναι απλός: Όταν ξέσπασε η κρίση, όλοι όσοι είχαν λεφτά στην Ελλάδα είπαν «πού θα τα πάμε για να είμαστε σίγουροι; στην Εθνική». Και τα πήγαν στην Εθνική. Μάζεψε όλο το χρήμα ο Αράπογλου και έμειναν οι άλλοι με τα δάνεια. Όχι ότι είχαν κάποιο ιδιαίτερο πρόβλημα, απλώς το πρόβλημα των άλλων, ιδίως των ιδιωτικών τραπεζών, είναι ότι χρηματοδοτούν τα δάνειά τους όχι με «δικές τους» καταθέσεις, αλλά δανειζόμενες χρήμα από άλλες τράπεζες, από τη λεγόμενη «διατραπεζική αγορά». Η «διατραπεζική αγορά» έχει καταρρεύσει τώρα με την κρίση για τον απλούστατο λόγο ότι οι τράπεζες δεν εμπιστεύονται η μία την άλλη. Σου λέει, που ξέρω εγώ αν δεν είσαι εσύ η επόμενη πτώχευση; Γι’ αυτό έχουν πρόβλημα τώρα με τις χορηγήσεις δανείων οι περισσότερες τράπεζες – ιδίως Eurobank και Πειραιώς. Γατί δεν έχουν λεφτά για να δώσουν, αφού δεν έχουν αντίστοιχες καταθέσεις.

 

Έρχεται τώρα ο Αλογοσκούφης και λέει: Θα σας κάνω πακέτο στήριξης, για να βρείτε λεφτά για να δανείζετε. Θα σας δώσω λεφτά του κράτους. Όχι τζάμπα, θα μου πληρώνετε 10% το χρόνο προνομιούχο μέρισμα (στην ουσία τόκο) και όταν σταματήσετε να έχετε πρόβλημα θα μου δώσετε τα λεφτά πίσω (θα εξαγοραστούν οι προνομιούχες μετοχές από τις τράπεζες). Εντάξει λένε, να τα πάρω τα λεφτά, αλλά αν μπω εγώ και δεν μπει η Εθνική, τότε, έχω που έχω πρόβλημα που δεν έχω λεφτά τώρα, θα πουν όλοι “να, αυτός έχει πρόβλημα, πάμε σε αυτόν που δεν έχει”, θα μου σηκώσουν έτσι ό,τι καταθέσεις έχουν οι εναπομείναντες καταθέτες και θα την κάνουν με ελαφρά πηδηματάκια για τον Αράπογλου και θα την κάτσω.

 

Καλά λέτε, τους λέει η κυβέρνηση, αντί να σας βοηθήσω, σας δημιουργώ πρόβλημα. Έτσι εφευρέθηκε η «συμφωνία κυρίων» ότι θα πάρουν όλοι για να μην σταμπαριστούν αυτοί που θα πάρουν. Στην αρχή ο Αράπογλου είχε πει εντάξει (προφορικά βέβαια, ε;). Μετά όμως υπήρξαν δύο εξελίξεις. Η μία ήταν ο Βγενόπουλος βγήκε και είπε «εγώ δεν τα χρειάζομαι τα λεφτά σας και δεν θα πάρω» σπάζοντας έτσι τη «συμφωνία κυρίων» – στην οποία βέβαια ποτέ δεν συμμετείχε, για να πούμε την όλη αλήθεια. Οπότε, αν έπαιρναν όλοι πλην Βγενόπουλου, θα έλεγαν όλοι «κοίτα, μόνο ο Βγενόπουλος δεν έχει πρόβλημα». Η δεύτερη εξέλιξη ήταν ότι, επειδή υπήρχαν αντιδράσεις του τύπου «η κυβέρνηση χαρίζει 28 δις στους τραπεζίτες», η κυβέρνηση αναγκάστηκε να κάνει πιο αυστηρούς τους όρους και να δώσει περισσότερες εξουσίες στο κράτος. Οπότε άρχισαν κι άλλοι να το σκέφτονται. Σου λέει, θα μου έρθει ο εκπρόσωπος του Δημοσίου στο Δ.Σ. να του δίνω λογαριασμό πότε πάω για κατούρημα, θα τα κρατάει άραγε για τον εαυτό του ή θα τα σφυρίζει στους ανταγωνιστές μου έναντι παχυλού τιμήματος (λαδώματος); Ή θα πρέπει να τον λαδώνω πρώτος εγώ για να τον κρατήσω δικό μου; Χαμός. Η Πειραιώς, αν και έχει πρόβλημα (λόγω ναυτιλιακών δανείων που είναι πολύ εκτεθειμένη και η ναυτιλία είναι προβληματική τώρα με την κρίση), πρώτη βγήκε και είπε «εγώ δεν θα πάρω». Ε, μετά, ο Αράπογλου, ήταν που ήταν ο μεγάλος κερδισμένος της κρίσης, σου λέει θα καθίσω τώρα εγώ να κάνω τον ήρωα για χάρη των άλλων, τη στιγμή που μπορώ να τους αγοράσω όλους αυτή τη στιγμή; Θα ενεργήσω εις βάρος των συμφερόντων της τράπεζας που μου ανέθεσαν; Δε σφάξανε. Και ήρθε κι αυτός και είπε «κι εγώ δεν θα πάρω». Αλλά ενώ τον Βγενόπουλο και τον Σάλλα δεν βγήκε να τους κατηγορήσει κανείς που «δεν θα πάρουν», τον Αράπογλου πέσαν να τον φάνε. Γιατί;

 

Μα γιατί αγαπητοί φίλοι, ο Αράπογλου είναι ο εχθρός τους αυτή τη στιγμή. Ακούσατε να λένε για χάρη ποιανού γίνεται όλο το πατιρντί, που λένε και στην ιδιαίτερη πατρίδα μου; Ακούσατε για μια φορά να λένε τα κανάλια τη λέξη «Eurobank»; Σαν καλά υποταγμένα ανθρωπάκια την πέφτουν όλοι στον Αράπογλου, που δεν μας κάθεται και κοιτάζει να κάνει τη δουλειά του, ενώ εμείς θέλουμε να καλύψουμε την που έχει το μεγαλύτερο πρόβλημα και θα είναι ο πρώτος που θα σπεύσει να πάρει τα λεφτά του κράτους;

 

Τα 28 δις δόθηκαν πρωταρχικά για χάρη της Eurobank. Η «συμφωνία κυρίων» για να πάρουν όλες τις τράπεζες και να μην φανεί ποιος έχει πρόβλημα έγινε για χάρη της Eurobank. Τα κανάλια την πέφτουν τώρα στον Αράπογλου για χάρη της Eurobank. Που μάζεψε όλα τα στεγαστικά της Ελλάδας με άκρως επιθετικές πολιτικές, που κατήργησε πρώτη το οκτάωρο στον τραπεζικό τομέα, και τώρα δεν έχει λεφτά για να χρηματοδοτήσει τη συνέχιση της φρενήρους ανάπτυξής της.

 

Μετά από αυτά, πώς να μην κάνει λίγο λαϊκισμό και ο Αράπογλου με τα μέτρα υπέρ ασθενέστερων; Επικοινωνιακή πολιτική κάνει κι αυτός, αφού όλοι την κάνουν τουμπεκί για χάρη της Eurobank.

 

Αυτά από εμένα. Αν δεν πιστεύετε τον ανώνυμο, διασταυρώστε αυτά που σας γράφω από όποια πηγή θέλετε.

 

Anonymous

Πηγή: antinews.gr

Σνφμύωα με μια έυρενα στο Πισήναπιμετο του Κμτρπιαίζ δεν πεαίζι ρλόο με τι σριεά ενίαι τοθοπεμέτενα τα γταμάμρα σε μια λξέη, αεκρί το πώτρο και το ταελείτυο γάμρμα να ενίαι στη στωσή θσέη. Τα υλοπιόπα μροπούν να ενίαι σε τχίυεας θιέεσς και μροπετίε να δαβαιάεστε τις λιεξές χρωίς πλβημόρα. Ατυό γνίταει γαιτί ο απρώνθονις εκέγλφοας δεν δαεβζιάι γάμρμα γάμρμα κθάε λξέη αλλά τη λξέη σαν σνύλοο.
Ατίπτσυεο, ε;