Το δράμα που ζει μια νεαρή κοπέλα, στην Αυστραλία, η οποία είναι αλλεργική στο νερό περιέγραψε με δηλώσεις της στα μέσα ενημέρωσης. Η Άσλεϊ Μόρις, που σπουδάζει δημοσιογραφία δεν μπορεί να κολυμπήσει, ή να κάνει μπάνιο, λόγω αυτής της αλλεργίας. Στην παραμικρή επαφή της με το νερό γεμίζει εξανθήματα.
«Αν και τα εξανθήματα δεν διακρίνονται εύκολα, εντούτοις το δέρμα μου αλλάζει χρώμα και με δείχνει σαν…πεθαμένη. Το χειρότερο είναι ότι πάσχω από φοβερή φαγούρα και συχνά ματώνω το κορμί μου από το ξύσιμο. Για δυο ώρες μετά από οποιαδήποτε επαφή με το νερό δεν μπορώ να πάω πουθενά».
Η Άσλεϊ Μόρις, είναι ακόμη αλλεργική και στο ίδιο της τον ιδρώτα, αφού της δημιουργεί εξανθήματα! «Έτσι», λέει, «σπανίως βγαίνω έξω, δεν κάνω κανένα σπορ πλέον και φυσικά δεν κολυμπώ».
Πάντως δεν έχει κανένα πρόβλημα όταν πίνει νερό. Η 19χρονη κοπέλα από τη Μελβούρνη έγινε αλλεργική στο νερό όταν πήρε μια μεγάλη δόση πενικιλίνης στην ηλικία των 14 ετών! Η νεαρή φοιτήτρια είναι μεταξύ των πέντε ατόμων στον κόσμο που πάσχουν από την ανίατη ασθένεια Aquagenic Urticaria. Η ίδια λέει ότι αναγκάζεται συνέχεια να κρατά ομπρέλα, να βάζει σεντόνι ανάμεσα σε αυτήν και τον φίλο της όταν κοιμούνται, δεν τον πλησιάζει όταν ιδρώνει και μένει στο σπίτι όταν κάνει ντους μέχρι να φύγουν τα εξανθήματα!
Δηλώνει πάντως ότι εξακολουθεί να είναι αισιόδοξη για την ζωή της και το μέλλον της.
Το δικαίωμα στη γνώση διεκδικεί ο γηραιότερος μαθητής στον κόσμο, ο 88χρονος Κενυάτης, Κιμάνι Μαρούγκε.
Ο Κενυάτης αγρότης αναγκάστηκε λόγω της μετεκλογικής κρίσης στην χώρα να καταφύγει σε προσφυγικό καταυλισμό, όπου διαμένουν 14.000 άνθρωποι. Κάθε πρωί ξυπνάει στην ώρα του, μαζεύει τα βιβλία του και ντύνεται για να πάει, κουτσαίνοντας, με τα πόδια στο Δημοτικό σχολείο, που όμως τώρα απέχει τέσσερα χιλιόμετρα.
«Επρεπε να πάω στον καταυλισμό όταν άρχισαν οι διαδηλωτές να καταστρέφουν και να πυρπολούν τα σπίτια», δήλωσε ο υπερήλικας μαθητής, ο οποίος ανήκει στην φυλή Κικούγιου.
«Είναι δύσκολο. Δεν υπάρχει κανένας να με βοηθάει στο περπάτημα. Πηγαίνω μόνος μου. Αλλά το πάθος μου για μάθηση με κρατάει σε εγρήγορση», εξηγεί ο ίδιος και ζητάει να μεταφερθεί σε άλλον καταυλισμό, πιο κοντά στο σχολείο του.
Αναλφάβητος όλη του τη ζωή, ο Μαρούγκε, ο οποίος έχει και δισέγγονα, αποφάσισε να μην χάσει την ευκαιρία και να πάει στο σχολείο όταν ο πρόεδρος Κιμπάκι εισήγαγε την δωρεάν πρωτοβάθμια παιδεία στην χώρα, το 2003.
Το 1888 εκτίθεται στην Αθήνα για πρώτη φορά ο πίνακας του Νικόλαου Γύζη (1842-1901) με τίτλο «Ελληνικό Σχολείο εν καιρώ δουλείας», ο οποίος παριστάνει έναν καλόγερο να διδάσκει παιδιά.
Το 1899 ο Ιωάννης Πολέμης (1862-1926) εμπνευσμένος, όπως δήλωσε ο ίδιος, από τον πίνακα του Γύζη, γράφει και δημοσιεύει το πασίγνωστο ποίημά του με τίτλο «ΤΟ ΚΡΥΦΟ ΣΧΟΛΕΙΟ»:
«Απ’ έξω μαυροφόρα απελπισιά,
πικρής σκλαβιάς χειροπιαστό σκοτάδι
και μέσα στη θολόκτιστη εκκλησιά
(στην εκκλησιά που παίρνει κάθε βράδυ
την όψη του σχολειού),
το φοβισμένο φως του καντηλιού
τρεμάμενο τα ονείρατα αναδεύει
και γύρω τα σκλαβόπουλα μαζεύει».
Το ποίημα αυτό, που προκαλεί τις πιο ευαίσθητες χορδές της ιστορικής μας μνήμης και συνείδησης, που είναι διαμορφωμένη μέσα σε συνθήκες καλλιεργημένης ημιμάθειας, μονόπλευρης ενημέρωσης, με παραποιήσεις και πλαστογραφήσεις της ιστορίας, ένοχες σιωπές, με την απόκρυψη εθνικής σημασίας γεγονότων (όπως η απόκρυψη της αδιάλειπτης και αμείλικτης δίωξης της Παιδείας από την Εκκλησία, ακόμα και με το κάψιμο των βιβλίων, αλλά και του φιλότουρκου, αντιδραστικού και ολέθριου ρόλου της στο σηκωμό του υπόδουλου ελληνισμού), απέκτησε γρήγορα μεγάλη δημοσιότητα. Χάρη στη δημοσιότητα αυτή, ο τίτλος αυτού του ποιήματος αντικατέστησε τον αρχικό τίτλο του πίνακα ο οποίος έμεινε γνωστός πια με τον τίτλο «Το Κρυφό Σχολειό», αυτόν του ποιήματος.
Στην ελληνική ιστορία, ο όρος «κρυφό σχολειό» αναφέρεται σε σχολεία που υποτίθεται πως λειτουργούσαν κρυφά και υπό καθεστώς απαγόρευσης στις περιοχές όπου κατοικούσαν Έλληνες, κατά τη διάρκεια της Τουρκοκρατίας. Η ύπαρξη τέτοιων σχολείων δεν έχει επιβεβαιωθεί από ιστορικά στοιχεία και θεωρείται από τους περισσότερους ιστορικούς πως ανήκουν στη σφαίρα του μύθου αποτελώντας μέχρι σήμερα στοιχείο της λαϊκής παράδοσης.
Σύμφωνα με την παραδοσιακή αντίληψη, οι ποικίλες εντάσεις, οι διακρίσεις και οι κατατρεγμοί που υφίσταντο οι υπόδουλοι Έλληνες από τους Τούρκους, τους ανάγκαζαν συχνά να καταφεύγουν σε κρυφά σχολεία, προκειμένου να διδαχθούν τα παιδιά τους ελληνική γραφή και ανάγνωση, αριθμητική, στοιχεία της ελληνικής Ιστορίας. Η επίσημη πολιτική της αυτοκρατορίας ποικίλε ανάλογα με το Σουλτάνο. Γεγονός είναι ότι ως τον 17ο αιώνα δεν υπήρχαν πολλά σχολεία ούτε μεγάλο ενδιαφέρον για τα γράμματα, δεν είναι όμως σαφές αν αυτό οφειλόταν σε ανθελληνική πολιτική των Σουλτάνων ή απλά στη μετοίκηση των Ρωμιών λογίων στη Δύση λόγω της αδιαφορίας των Οθωμανών για τα γράμματα. Η παράδοση για τα κρυφά σχολειά αναφέρει πως λειτουργούσαν κυρίως σε εκκλησίες και μοναστήρια, με δασκάλους ιερείς, φιλάνθρωπους ή εκπαιδευτικούς χωρίς επαγγελματική κατάρτιση, χρησιμοποιώντας ως αναγνωστικό βοήθημα τα ιερά βιβλία της εκκλησίας.
Ο όρος, λοιπόν, «κρυφό σχολειό» είναι πρόσφατος και σε καμιά περίπτωση προεπαναστατικός, γιατί δεν υπάρχει καμιά απολύτως ιστορική πηγή που να μαρτυρεί ότι οι τουρκικές αρχές απαγόρευαν τη λειτουργία ελληνικών σχολείων. Αλλωστε, το γεγονός και μόνο ότι σε όλη την Τουρκοκρατία λειτουργούσαν φανερά ελληνικά σχολεία σε πόλεις και χωριά δηλώνει ότι δεν υπήρχε λόγος λειτουργίας κρυφών σχολείων. Και βέβαια η Εκκλησία, που προβάλλεται και διεκδικεί την τιμή και τη δόξα της ίδρυσης, της συντήρησης και λειτουργίας του λεγόμενου «κρυφού σχολειού», με τόση εξουσιαστική εμπειρία από τα βυζαντινά χρόνια και στα κατοπινά, σε καμιά περίπτωση δε θα αδιαφορούσε για την προμήθεια και διατήρηση τέτοιων τεκμηρίων αν υπήρχαν, που θα της εξασφάλιζαν αιώνια ευγνωμοσύνη ολόκληρου του Εθνους για το φωτισμό του στα χρόνια της δουλείας, που θα τον οδηγούσε στο λυτρωμό του.
Η σχετική παράδοση ανάγει την αρχή του θρύλου αυτού στα μεταεπαναστατικά χρόνια, όπου ο θρύλος αργότερα ντύθηκε με ζωγραφική και ποίηση.
Τις παρακάτω εικόνες τις βρήκα σε άλλη ελληνική ιστοσελίδα (FreeStuff) κι επειδή βρήκα αρκετά έξυπνο το θέμα, το αναδημοσιεύω.
Μην παραλείψετε να δείτε όλες τις εικόνες!
Στις αρχές του 1996 η Κυπριακή Ομοσπονδία Μοτοσυκλετιστών ανακοίνωσε την απόφασή της να οργανώσει τον Αύγουστο του 1996 μία μεγαλειώδη αντικατοχική πορεία από το Βερολίνο στην, κατεχόμενη, Κερύνεια με σύνθημα «Απελευθέρωση η μόνη λύση».
Η πορεία ξεκίνησε στις 2 Αυγούστου από την Πύλη του Βραδεμβούργου στο Βερολίνο, ακολουθώντας μια μεγάλη διαδρομή μέσα από χώρες της Ευρώπης στην οποία πήραν μέρος και ξένοι μοτοσυκλετιστές. H μέρα έφτασε και οι μοτοσυκλετιστές άρχισαν από το πρωί να συρρέουν στο Λευκόθεο Αθλητικό Κέντρο. Παρόντες ήταν και 200 Ευρωπαίοι μοτοσυκλετιστές.
Ωστόσο μετά από συνάντηση του προέδρου και του συμβουλίου της Κ.Ο.Μ με τον Πρόεδρο της Κυπριακής Δημοκρατίας κ.Γλαύκο Κληρίδη αποφασίστηκε κάτω από έντονο παρασκήνιο να ματαιωθεί η αντικατοχική πορεία. Η κατάσταση είχε ξεφύγει από τα οργανωμένα πλαίσια..Οι μοτοσυκλετιστές άρχισαν να κινούνται προς διάφορες κατευθύνσεις. Στη Δερύνεια άρχισαν οι συγκρούσεις. Μοτοσυκλετιστές και άλλοι διαδηλωτές βρέθηκαν αντιμέτωποι με τις κατοχικές δυνάμεις και τους Γκρίζους Λύκους. Ο πετροπόλεμος δεν άργησε να αρχίσει … Ανάγνωση ολόκληρου του θέματος »
22/03/2008 | 
Σχολιασμός 
Το δράμα που ζει μια νεαρή κοπέλα, στην Αυστραλία, η οποία είναι αλλεργική στο νερό περιέγραψε με δηλώσεις της στα μέσα ενημέρωσης. Η Άσλεϊ Μόρις, που σπουδάζει δημοσιογραφία δεν μπορεί να κολυμπήσει, ή να κάνει μπάνιο, λόγω αυτής της αλλεργίας. Στην παραμικρή επαφή της με το νερό γεμίζει εξανθήματα.
Το 1888 εκτίθεται στην Αθήνα για πρώτη φορά ο πίνακας του Νικόλαου Γύζη (1842-1901) με τίτλο «Ελληνικό Σχολείο εν καιρώ δουλείας», ο οποίος παριστάνει έναν καλόγερο να διδάσκει παιδιά.
Στις αρχές του 1996 η Κυπριακή Ομοσπονδία Μοτοσυκλετιστών ανακοίνωσε την απόφασή της να οργανώσει τον Αύγουστο του 1996 μία μεγαλειώδη αντικατοχική πορεία από το Βερολίνο στην, κατεχόμενη, Κερύνεια με σύνθημα «Απελευθέρωση η μόνη λύση».
