Με αφορμή την καταδίκη της Ιταλίας από το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, για την ύπαρξη «εσταυρωμένων» στις σχολικές αίθουσες (μετά από προσφυγή της Soile Lautsi, μιας Ιταλίδας τής οποίας τα παιδιά, παρακολουθούσαν μαθήματα σε δημόσιο σχολείο, γεμάτο «εσταυρωμένους», σε κάθε τάξη, όπως και σε ολόκληρη την Ιταλία), απέναντι σ’ αυτούς που νιώθουν να τούς θίγονται τα «ιερά και τα όσια» (αισθανόμενοι ότι αργά ή γρήγορα, κάτι τέτοιο θα συμβεί και στην Ελλάδα), ίσως θα ήταν χρήσιμο να παρατεθεί το σκεπτικό μιας απόφασης δικαστηρίου στις Η.Π.Α. το 2000.

Η απόφαση αφορά την υπόθεση «Santa Fe Independent School Dist. v. Doe» και συμπυκνώνει μέσα σε λίγες μόνο γραμμές την αιτιολόγηση της μη ύπαρξης θρησκευτικών συμβόλων στα σχολεία.

«School sponsorship of a religious message is impermissible because it sends the ancillary message to members of the audience who are nonadherents “that they are outsiders, not full members of the political community, and an accompanying message to adherents that they are insiders, favored members of the political community».

Δηλαδή:
«Η εναγκάλιση ενός θρησκευτικού μηνύματος από το σχολείο είναι ανεπίτρεπτη διότι στέλνει το συμπληρωματικό μήνυμα προς τα μέλη του ακροατηρίου που είναι αλλόθρησκοι, ότι είναι παρείσακτοι, ότι δεν είναι πλήρως μέλη της πολιτειακής κοινωνίας, και ένα συνοδευτικό μήνυμα προς τους ομόθρησκους ότι εκείνοι είναι αναγνωρισμένα, ευνοούμενα μέλη της πολιτειακής κοινωνίας».
(Το κείμενο και η μετάφραση από τον Διαγόρα τον Μήλιο)

Και για να «δανειστώ» τον συλλογισμό του (τού Διαγόρα), «για να μπορέσουν κάποιες τόσο “λεπτές” έννοιες να ληφθούν σοβαρά υπόψη από τους δικούς μας νομοθέτες θα πρέπει πρώτα να φύγουν από το Σύνταγμα της Ελλάδας οι αισχρότητες περί επικρατούσας θρησκείας κ.λπ.
Βλέπετε, έτσι όπως είναι αυτή τη στιγμή το Σύνταγμα, ο διαχωρισμός των μελών της κοινωνίας σε “παρείσακτα” και “αναγνωρισμένα”, είναι συνταγματικά κατοχυρωμένος».

Ενημέρωση: Τα «μαντάτα» έφτασαν και στην Ελλάδα και κατατέθηκε ήδη προσφυγή για την απομάκρυνση των θρησκευτικών συμβόλων, με βάση την προηγούμενη απόφαση που αφορά την Ιταλία.

«Η βασιμότητα της επίκρισης, ότι οι Αθηναίοι ζούσαν απ’ τους δούλους, δεν έχει αποδειχθεί».
Αθανάσιος Κανελλόπουλος (Σύγχρονες Οικονομικές Σκέψεις των Αρχαίων Ελλήνων)

«Κανείς οραματιστής δεν υπήρξε τόσο ρηξικέλευθος ή τόσο ρομαντικός ώστε να φανταστεί μία ζωή χωρίς δούλους. Οι μεγαλύτεροι διανοούμενοι ή ηθικολόγοι δεν σκέφτηκαν την δουλεία ως κάτι κακό. Αυτό που εκπλήσσει, δεν είναι ότι οι Έλληνες δέχονταν για αιώνες την δουλεία ως κάτι δεδομένο, αλλά ότι τελικά κάποια στιγμή άρχισαν να προβληματίζονται και να την αμφισβητούν».
Έντιθ Χάμιλτον (The Great Age of Greek Literature)

Έχουν γραφτεί πάμπολλα άρθρα και βιβλία παγκοσμίως με θέμα την εκμετάλλευση του ανθρώπου από τον άνθρωπο που στην πλειοψηφία τους ανάγουν την έναρξη του επαίσχυντου θεσμού της δουλείας στην αρχαία Ελλάδα, παρ’ ότι ως θεσμός προϋπήρχε σε όλους τούς αρχαίους πολιτισμούς τού κόσμου, συμπεριλαμβανομένου τού κινεζικού, τού ιαπωνικού, τού πολυνησιακού, τού ινδικού, τών λαών της Αφρικής και τής Νότιας Αμερικής όπως και πολλών λαών τής Ευρώπης, περιλαμβανομένου τού ελληνικού και τού ρωμαϊκού. Θα πρέπει να διευκρινιστεί εξ αρχής, πως η ύπαρξη του θεσμού της δουλείας στον αρχαιοελληνικό κόσμο δεν αμφισβητείται. Είναι γνωστό ότι οι αρχαίες κοινωνίες υπήρξαν δουλοκτητικές. Ο νικημένος εχθρός γίνονταν δούλος του νικητή και παρέμενε στην υπηρεσία του, εκτός εάν οι συγγενείς του τον απελευθέρωναν καταβάλλοντας λύτρα. Δίνεται ιδιαίτερη έμφαση όμως συχνά στη δουλεία στην Αρχαία Ελλάδα, όχι επειδή ήταν σκληρότερη, αλλά επειδή η διεθνής κοινότητα και πολλοί Έλληνες θεωρούν αυτονόητο ότι μια χώρα που διέθετε ανεπτυγμένο πολιτισμό και γέννησε τη δημοκρατία, δεν θα έπρεπε να ανέχεται τη δουλεία.

Από την άλλη όμως δεν θα πρέπει να προκαλείται σύγχυση με τις πιο πρόσφατες μορφές δουλείας (π.χ. Αφρικανοί σκλάβοι στην Αμερική των προηγούμενων αιώνων) και ειδικότερα με τη σχέση κύριου και δούλου και την μεταχείριση του δεύτερου απ’ τον πρώτο. «Στρατόπεδα συγκεντρώσεως» και «φυλακές» δεν υπήρχαν. Ο δορυάλωτος εχθρός δεν ήταν δυνατόν να αφεθεί ελεύθερος, αφού κατά την αναμέτρηση με τον αντίπαλο (σύμφωνα πάντοτε με τα ελληνικά ιδεώδη) δεν νίκησε αλλά ούτε έπεσε μαχόμενος («ἤ τάν ἤ ἐπί τᾶς»). Παραδόθηκε, ανεδείχθη ήσσων, ήττων (κατώτερος, ολιγώτερος), δηλαδή ηττήθηκε. Γι’ αυτό στην αρχαία ελληνική γλώσσα η λέξη «δουλέμπορος» δεν υπάρχει. Δουλεμπορικά πλοία και δουλεμπορικά πρακτορεία είναι πολύ μεταγενέστερα, νεώτερα κατασκευάσματα, ενώ υποτίθεται ότι ο θεσμός της δουλείας έχει πλέον εκλείψει …
Ανάγνωση ολόκληρου του θέματος »

Δεν είναι μόνο πρότυπο γαστρονομικής συμπεριφοράς να ταιριάζεις το κόκκινο κρασί με το κόκκινο κρέας και όχι με το ψάρι. Υπάρχει και επιστημονική εξήγηση.

Οι οινολόγοι έβγαλαν αυτόν τον κανόνα επειδή το κόκκινο κρασί ενισχύει τη γεύση της…ψαρίλας. Μέχρι τώρα κανείς δεν μπορούσε να εξηγήσει ποια κρασιά αντιδρούν γευστικά με το ψάρι και γιατί.

Όπως έδειξαν έρευνες, όσο περισσότερο σίδηρο περιέχει ένα κρασί, τόσο πιο έντονη είναι η επίγευση της ψαρίλας και τόσο πιο πικρή και «μεταλλική» η αίσθηση που μένει στο στόμα. Αντίθετα, κρασιά με χαμηλή περιεκτικότητα σε σίδηρο ταιριάζουν με τα θαλασσινά.

Η ποσότητα σιδήρου σε ένα κρασί εξαρτάται από τη σύνθεση του εδάφους όπου καλλιεργήθηκε το αμπέλι, από τη σκόνη πάνω στα σταφύλια, από την πιθανή μόλυνση κατά τον τρύγο, την μεταφορά και την σύνθλιψη, καθώς και από τις συνθήκες κατά τη ζύμωση.

Ένας άλλος παράγοντας που κάνει το κόκκινο κρασί και τα ψάρια…αταίριαστο ζευγάρι, είναι ότι η ισχυρή γεύση που παράγεται από τις τανίνες στη φλούδα του σταφυλιού, «σκεπάζει» τη ντελικάτη γεύση του ψαριού και των άλλων θαλασσινών.

Πηγή: enet.gr

Ο Μητσοτάκης με τον Παπανδρέου ήταν μαζί σε ένα δείπνο στο μέγαρο Μαξίμου. Ήταν πολύ επίσημο δείπνο κι έτρωγαν στην κυριολεξία με χρυσά κουτάλια!
Κάποια στιγμή λοιπόν, ο Παπανδρέου βλέπει έκπληκτος τον Μητσοτάκη να αρπάζει…μερικά χρυσά κουτάλια και μαχαιροπίρουνα και να τα βάζει στην τσέπη του.
«Τον αλήτη! Κλέβει τα πιρούνια!», σκέφτηκε. Μετά από λίγο όμως το…καλοσκέφτηκε… «Για κάτσε… Πιο έξυπνος είναι ο γκαντέμης; θα πάρω κι εγώ μερικά».

Πάει να τα πάρει από το πιάτο του αλλά έτρεμαν τα χέρια του (ήταν στα τελευταία του) κι έτσι χτυπούσαν τα μαχαιροπίρουνα και τα κουτάλια πάνω στο πιάτο με αποτέλεσμα το γκαρσόνι να τρέχει να τον εξυπηρετήσει, χωρίς έτσι να μπορεί να τα κλέψει μπροστά του. Αυτό γινόταν συνεχώς. Κάποια στιγμή το γκαρσόνι πήγε κοντά του για πολλοστή φορά ρωτώντας τον μήπως ήθελε κάτι.

Τότε ο Ανδρέας του λέει εκνευρισμένος:
– Να σου κάνω ένα μαγικό;
– Βέβαια, ότι θέλετε, του απαντά γεμάτος προθυμία.
– Τα βλέπεις αυτά τα κουτάλια και τα μαχαιροπίρουνα;
– Ναι, τα βλέπω.
– Πάρε τα και βάλε τα στην τσέπη μου…
– Μάλιστα,… απαντάει έκπληκτος το γκαρσόνι και χωρίς δεύτερη κουβέντα τα βάζει στην τσέπη του Παπανδρέου.
– Ωραία, του λέει μετά ο Ανδρέας. Βγάλε τα τώρα από την τσέπη του Μητσοτάκη!