Λογικά, προς στιγμήν μπερδευτήκατε, ε;

Πηγή: kommatoskylo.blogspot.com

Ένας οικοδόμος στη Σικελία που η ποινή φυλάκισής του είχε μετατραπεί σε κατ’ οίκον περιορισμό, προσπάθησε να επιστρέψει στην φυλακή προκειμένου να γλιτώσει από τους καυγάδες με την γυναίκα του, όπως μετέδωσαν ιταλικά μέσα ενημέρωσης.

Ο Σάντο Γκαμπίνο, 30 ετών, βρισκόταν στην φυλακή για απόρριψη επικίνδυνων αποβλήτων προτού μετατραπεί η ποινή του σε κατ’ οίκον περιορισμό στο Βιλαμπάτε, μια πόλη κοντά στην πρωτεύουσα της Σικελίας, το Παλέρμο, μετέδωσαν τα ιταλικά πρακτορεία ειδήσεων.

Ο Γκαμπίνο πήγε στο αστυνομικό τμήμα και ζήτησε να επιστρέψει στην φυλακή για να γλιτώσει από τους καυγάδες με την σύζυγό του, που τον κατηγορεί ότι δεν είναι σε θέση να πληρώσει για να ζήσει τα παιδιά του.

Η αστυνομία τον κατηγόρησε για παραβίαση των όρων του κατ’ οίκον περιορισμού και τον ανάγκασε να επιστρέψει σπίτι του.

Πηγή: sigmalive.com

Παρ’ ότι η λέξη «ντούγκλα» (ή ντούγλα), σε συνδυασμό με τα συμφραζόμενα (δηλαδή το μουστάκι), αλλά και ηχητικά, δίνει την εντύπωση ότι πρόκειται για μπούκλα, δηλαδή παραπέμπει σε (στριφο)γυριστό μουστάκι, εν τούτοις η πραγματικότητα δεν είναι ακριβώς έτσι. Η ντούγκλα αποτελεί λάθος προφορά τής αγγλικής λέξης «Douglas», η οποία κανονικά προφέρεται «Ντάγκλας».

Πριν μερικές δεκαετίες, που ήταν τής μόδας το στριφογυριστό («τσιγκελωτό») μουστάκι, οι άντρες χρησιμοποιούσαν κερί για να μπορέσουν να επιτύχουν και να κρατήσουν το σχήμα που ήθελαν. Ένα απ’ τα πιο δημοφιλή κεριά, ήταν το «Douglas», αμερικανικής προελεύσεως. Καθώς όμως για τον μέσο Έλληνα τής εποχής εκείνης, η γνώση τής αγγλικής γλώσσας και γενικότερα η φωνητική απόδοση ξενικών όρων, δεν ήταν και «στα πάνω της», το «Ντάγκλας» έγινε «Ντούγκλας», για να καταλήξει στο «ντούγκλα» (ή ντούγλα).

Κατά μία άλλη εκδοχή, ο όρος οφείλεται στον Αμερικανό ηθοποιό Douglas Fairbanks (1883-1939), ο οποίος είχε δημιουργήσει μόδα με το λεπτό μουστάκι του κι όταν κάποιος ήθελε να αναφερθεί σε τέτοιο μουστάκι, έλεγε «αυτός έχει μουστάκι (α λα) Ντούγκλας».

Για την ιστορία, ο Καπετανάκης «που ‘χει ντούγκλα στο μουστάκι» όπως αναφέρεται στο γνωστό τραγούδι (ερμηνευτής ο Πάνος Μιχαλόπουλος), ήταν υπαρκτό πρόσωπο. Ήταν ακόλουθος του Ελευθέριου Βενιζέλου και κατά την δεκαετία τού 1930, διετέλεσε διευθυντής των φυλακών της Παλαιάς Στρατώνας στο Μοναστηράκι. Ήταν ιδιαίτερα αυστηρός και επιβλητικός. Το μουστάκι του ήταν περιβόητο. Του έκανε ιδιαίτερη περιποίηση και το πρόσεχε σαν τα μάτια του, καθώς όταν κοιμόταν το έβαζε σε…μυστακοθήκη.

Στις πρώτες βουλευτικές εκλογές (στην εποχή του Όθωνα) τα κόμματα μάζευαν άνδρες, που θα φώναζαν «ζήτω» (μπούγιο – κλάκα – αβάντα) επί πληρωμή, όταν έβλεπαν να περνάει ο αρχηγός του κόμματος ή όταν αυτός και οι βουλευτές του έβγαζαν λόγους.

Αυτούς τούς…μισθοφόρους, για να διαπιστώσουν ότι έχουν γερή και δυνατή φωνή, τούς μάζευαν σε μια μάντρα (κοντά στη σημερινή πλατεία Ρηγίλλης) και τους έβαζαν να φωνάζουν «ζήτω» και «μπράβο». Αν η φωνή τους ήταν δυνατή, τούς έδιναν μια δραχμή την ημέρα, αν όχι, τούς έδιωχναν. Δεν έκαναν δηλαδή ούτε για…ζήτω!

Η φράση έγινε περισσότερο γνωστή, όταν την είπε η αδελφή του Χαρίλαου Τρικούπη για τον πολιτικό αντίπαλο τού αδελφού της, τον Θεόδωρο Δεληγιάννη. Λέγεται, λοιπόν, πως η Σοφία Τρικούπη είπε: «Ο κύριος Δεληγιάννης δεν κάμνει ούτε να κραυγάζει -ζήτω- διά τόν αδελφόν μου».
Και για το ιστορικό του πράγματος, προσθέτουμε την απάντηση του Θεόδωρου Δεληγιάννη, όταν το έμαθε: «Συμφωνώ απολύτως προς την ερίτιμον. Λευκοί πολιτικοί, οίος, εγώ, δεν είναι οι κατάλληλοι όχι να ζητωκραυγάζουν, αλλ’ ούτε να έχωσιν οιανδήποτε επαφήν με πολιτευόμενον, ηνιοχούμενον υπό υστερικής γεροντοκόρης».