Διαφορετικά ραντεβού με διαφορετικές γυναίκες. Σίγουρα δεν είναι όλες οι γυναίκες ίδιες, και σίγουρα διαφέρουν σε συνήθειες απο χώρα σε χώρα. Δείτε λοιπόν μερικά χαρακτηριστικά, που τα συναντάμε στην πλειοψηφία των γυναικών, αναλόγως τόπου καταγωγής.

Παρακαλούνται οι γυναίκες που θα το διαβάσουν να βάλουν τα όπλα στις θήκες τους :ntomates: Πλακίτσα κάνουμε…

Αμερικανίδα λευκή:
Πρώτο ραντεβού: Το πολύ να πεις καληνύχτα με ένα φιλί.
Δεύτερο ραντεβού: Θα πασπατεύεις μοναχά, και ίσως πάρεις μερικά φιλάκια.
Τρίτο ραντεβού: Μπορεί να έχει sex μα μόνο αν το θέλει, όταν το θέλει και όπως το θέλει.

Έγχρωμη Αμερικανίδα:
Πρώτο ραντεβού: Πληρώνεις ένα πραγματικά ακριβό δείπνο.
Δεύτερο ραντεβού: Πληρώνεις σ’ αυτήν και την φίλη της, ένα πραγματικά ακριβό δείπνο.
Τρίτο ραντεβού: Πληρώνεις το νοίκι της.
Δέκατο ραντεβού: Είναι έγκυος με άλλον.

Ιρλανδέζα:
Πρώτο ραντεβού: Σουρώνετε και οι δυο κάνοντας sex.
Δεύτερο ραντεβού: Σουρώνετε και οι δυο κάνοντας sex.
20ή επέτειος: Σουρώνετε και οι δυο κάνοντας sex.

Ιταλίδα:
Πρώτο ραντεβού: Την πηγαίνεις σε ένα ακριβό και επώνυμο εστιατόριο.
Δεύτερο ραντεβού: Γνωρίζεις τους γονείς της, και η μητέρα της σου μαγειρεύει μακαρόνια και κεφτεδάκια.
Τρίτο ραντεβού: Κάνετε sex, εκείνη θέλει να σε παντρευτεί, και επιμένει σε ένα δαχτυλίδι 3 Καράτια.
5η επέτειος: Έχεις ήδη 5 παιδιά, και το sex το μισείς και σαν σκέψη.
6η επέτειος: Έχεις ήδη άλλη γκόμενα.

Κινέζα:
Πρώτο ραντεβού: Πληρώνεις ένα πανάκριβο γεύμα. Δεν συμβαίνει τίποτε άλλο.
Δεύτερο ραντεβού: Πληρώνεις ένα ακόμη πιο πανάκριβο γεύμα. Δεν συμβαίνει τίποτε άλλο ούτε αυτήν την φορά.
Τρίτο ραντεβού: Δεν πας καθόλου στο τρίτο ραντεβού. Έχεις ήδη καταλάβει, πως ούτε τώρα θα συμβεί κάτι.

Ινδή:
Πρώτο ραντεβού: Γνωρίζεις τους γονείς της
Δεύτερο ραντεβού: Αποφασίζεται η ημερομηνία γάμου
Τρίτο ραντεβού: Πρώτη νύχτα του γάμου.

Μεξικάνα:
Πρώτο ραντεβού: Πληρώνεις ένα πανάκριβο δείπνο, σουρώνεις με Tequila, και κάνετε sex στα πίσω καθίσματα του αυτοκινήτου.
Δεύτερο ραντεβού: Είναι ..έγκυος.
Τρίτο ραντεβού: Μετακομίζει στο σπίτι σου. Μία βδομάδα μετά, μετακομίζουν στο σπίτι σου επίσης, ο πατέρας της, η μητέρα της, η γιαγιά της, η αδερφή της, ο φίλος της αδερφής της με τα τρία τους παιδιά, κι εσύ κοιμάσαι στο διπλανό χωράφι για την υπόλοιπη ζωή σου, η σε κανένα μπαλκόνι, ενώ εσύ θα έχεις συνεχώς την εντύπωση πως, το σπίτι σου μοιάζει με καραβάνι.

Εβραία:
Πρώτο ραντεβού: Ξοδεύεις όλα σου τα υπάρχοντα για να την εντυπωσιάσεις.
Δεύτερο ραντεβού: Κάνεις δάνειο για να κρατήσεις το «image».
Τρίτο ραντεβού: Βρήκε άλλον με περισσότερα.

Γυναίκα από Αραβία:
Πρώτο ραντεβού: Μάννα, πατέρας, αδέρφια, αδερφές, ξαδέρφια, θείοι, θείες, φίλοι και η υπόλοιπη Αραβική κοινότητα του χωριού, το μαθαίνουν σε μιάμιση ώρα το πολύ.
Δεύτερο ραντεβού: Είσαι νεκρός. Σε πυροβόλησαν.
«Τρίτο ραντεβού» δεν υπάρχει…

Πηγή: ai-vres.blogspot.com

Θεωρούμενη το αριστούργημα του Μίλαν Κούντερα, «Η αβάσταχτη ελαφρότητα του Είναι» ακολουθεί τα μεγάλα πρότυπα του μυθιστορήματος-δοκιμίου, τοποθετώντας τη δράση στην Πράγα της δεκαετίας του 1960, των ζοφερότερων χρόνων του τσεχοσλοβακικού κομμουνιστικού καθεστώτος.

Ο κεντρικός του ήρωας, ο Τόμας, επιτυχημένος γιατρός, ασκεί κριτική στο πολιτικό σύστημα με αποτέλεσμα να χάσει τη θέση του. Οι άλλοι σημαντικοί χαρακτήρες του μυθιστορήματος είναι η Τερέζα, σύζυγος του Τόμας και καλλιτεχνική φωτογράφος, η ερωμένη του Σαμπίνα, που θέλει να αποτεφρωθεί μετά τον θάνατό της, και ο εραστής τής Σαμπίνας Φραντς, καθηγητής πανεπιστημίου, βυθισμένος στα βιβλία του, ο οποίος προσπαθεί να απαλλαγεί από το κιτς τής συζύγου του Μαρί-Κλοντ αλλά κατά ειρωνική τύχη πεθαίνει μπροστά της. Το βάρος της ζωής και η αξία της ζωής για τον καθένα από τους παραπάνω χαρακτήρες είναι διαφορετικά, η ζωή όμως για τον Κούντερα έχει μιαν «αβάσταχτη ελαφρότητα». Και αφού ζούμε μόνο μία φορά, τα πάντα μετρούν στην καθημερινότητά μας και στον τρόπο που τη βιώνουμε. Γι’ αυτό και η ζωή αποκτά ένα άλλο βάρος για τον Τόμας που νιώθει ότι κάλλιστα θα μπορούσε να την αλλάξει με μιαν άλλη.

Οι τέσσερις πρωταγωνιστές ζουν τέσσερις ζωές και ωστόσο συνθέτουν έναν κόσμο που στο τέλος παρουσιάζεται ενιαίος αλλά πεπερασμένος, βαρύς παρά την ελαφρότητα της ανθρώπινης ύπαρξης, ένας κόσμος που φεύγει και δεν επιστρέφει. Ο Κούντερα όλα αυτά μας τα προσφέρει με απίστευτα ανάλαφρο χειρισμό, με ένα επίχρισμα χαμογελαστής ειρωνείας, η οποία, χωρίς να ευτελίζει τα συμφραζόμενα, πετυχαίνει να μας κάνει να αισθανθούμε ότι η υπόθεση αφορά όλους μας.

Λήψη αρχείου (2,8 MB)

Από τα αρχαιότατα χρόνια και ως τον Μεσαίωνα, η άμυνα μιας χώρας εναντίον των επιδρομέων, ήταν κυρίως τα τείχη που την κύκλωναν. Τα τείχη αυτά χτιζόντουσαν, συνήθως, με τη βοήθεια των σκλάβων και των αιχμαλώτων που συλλαμβάνονταν στις μάχες. Οι μηχανικοί, όμως, ανήκαν απαραίτητα στο στενό περιβάλλον του άρχοντα ή του βασιλιά, που κυβερνούσε τη χώρα. Τέτοιοι πασίγνωστοι μηχανικοί, ήταν ο Αθηναίος Αριστόθουλος -ένας από αυτούς που έχτισαν τα μεγάλα τείχη του Πειραιά-, ο Λαύσακος, που ήταν στενός φίλος του Κωνσταντίνου του Παλαιολόγου και ο Ναρσής, που υπηρετούσε κοντά στο Λέοντα τον Σγουρό.

Όταν ο τελευταίος, κυνηγημένος οπό τους Φράγκους κλείστηκε στην Ακροκόρινθο, ο Ναρσής τού πρότεινε ένα σχέδιο φρουρίου, που έγινε αμέσως δεκτό. Το χτίσιμό του κράτησε
ολόκληρο χρόνο κι όταν τέλειωσε, αποδείχτηκε πράγματι πως ήταν απόρθητο. Στα τείχη του φρουρίου ο Ναρσής έκανε και μια καινοτομία εκπληκτική για την εποχή του. Σε ορισμένα σημεία, τοποθέτησε μερικούς μυστικούς σωλήνες από κεραμόχωμα, που έφταναν, χωρίς να φαίνονται, ως κάτω στα υπόγεια, το οποία χρησίμευαν για φυλακές. Όταν κανείς,λοιπόν, βρισκόταν πάνω στις επάλξεις του πύργου, από ‘κει ψηλά μπορούσε ν’ ακούσει από μέσα από τους σωλήνες, ό,τι λεγόταν από τους αιχμαλώτους, που ήταν κλεισμένοι εκεί. Ήταν, ας πούμε, ένα είδος…ακουστικών…της εποχής του. Τότε όμως τα έλεγαν «ωτία».

Τη φράση αυτή τη βρίσκουμε ακόμα, στην όπερα του Μπετόβεν «Φιντέλιο». Εκεί υπάρχει το τραγούδι των φυλακισμένων που τελειώνει με τη φράση: «Έχουν και οι τοίχοι αφτιά».

Η φράση αυτή έμεινε παροιμιώδης από το εξής περιστατικό: Σ’ ένα από τα μουσικά απογευματινά που έδινε η βασίλισσα Αμαλία, σύζυγος του Όθωνα, έπαιξε πιάνο και τραγούδησε η ανηψιά του Κωλέττη, που είχε σπουδάσει στην Ευρώπη. Τελειώνοντας, λοιπόν, το τραγούδι με τη φράση: «έχουνε και οι τοίχοι αφτιά», οι αντιοθωνικοί βρήκαν την ευκαιρία να διαδώσουν τη φράση αυτή σαν σύνθημα, λέγοντας, συγχρόνως, να φυλάγονται από τους κατασκόπους των Βαυαρών.

«Με έπιαναν κρίσεις και δεν έβλεπα μπροστά μου. Ο καθένας στη θέση μου το ίδιο μπορεί να έκανε»,
«Θα είσαι ελεύθερη να ζήσεις τη ζωή σου, όπως εσύ το ζήτησες μαζί με τον εραστή σου με τον οποίο σκοτώσατε το Νίκο. Πληρώνω το γεγονός ότι δεν σε μαρτύρησα και βρίσκομαι στη φυλακή αν και είμαι αθώος»,
«Ο Μανώλης για μένα και για τα παιδιά μου είναι αθώος. Δύο αθώες ψυχές βρίσκονται στο χώμα και οι ένοχοι κυκλοφορούν ελεύθεροι»,
«Είμαι ένα μεγάλο κτήνος, αφού κατάφεραν τα χέρια μου με απάνθρωπο τρόπο να κάνουν αυτό που έκαναν. Για μένα δεν έπρεπε να υπάρχει ούτε σωτηρία ούτε λύπηση, μόνο βασανισμός μέχρι να πεθάνω».

Οι παραπάνω φράσεις συνιστούν μερικές μόνο από τις πολλές αντιφάσεις της υπόθεσης που ήρθε στο φως στις 31 Δεκεμβρίου 1993, στο κατώφλι του νέου έτους κι έκανε σκόνη και θρύψαλα το εορταστικό κλίμα της Πρωτοχρονιάς.

Στο Αστυνομικό Τμήμα της Ερμιόνης στην Αργολίδα προσέρχεται ανάστατος ο 40χρονος ελαιοχρωματιστής Μανώλης Δουρής, οικογενειάρχης με επτά παιδιά, προκειμένου να δηλώσει την εξαφάνιση του μικρού γιου του Νίκου, έξι ετών, ο οποίος έφυγε από το σπίτι στις το απόγευμα της ίδιας μέρας και τελικά δεν επέστρεψε ποτέ.

Οι αστυνομικοί, τα μέλη της οικογένειας και αρκετοί γείτονες βγαίνουν στο δρόμο και αναζητούν τον μικρό για ώρες στην ευρύτερη περιοχή. Ίχνος του πουθενά. Η αγωνία για την τύχη του μικρού φτάνει στα ύψη. Τελικά, ξημερώματα πρωτοχρονιάς ο ίδιος ο πατέρας μαζί με το μεγαλύτερο γιο του βρίσκει το παιδί του νεκρό και εμφανώς κακοποιημένο σωματικά και σεξουαλικά, με το πτώμα να είναι πολύ καλά κρυμμένο σε έναν μαντρότοιχο, πίσω από το σπίτι της οικογένειας. Σίγουρα, σε πρώτη σκέψη μοιάζει περίεργο μέρος για να ψάξει κανείς. Σύμφωνα με τον ιατροδικαστή, το παιδί πέθανε από ασφυξία, αφού ο δράστης του έφραξε τις αεροφόρους οδούς, δηλαδή του έκλεισε τη μύτη και το στόμα.

Η πόλη αναστατώνεται από την αγριότητα της πράξης, για πολλές μέρες μετά δεν βλέπει κανείς παιδιά να κυκλοφορούν στο δρόμο μόνα τους. Και μάλιστα, το φαινόμενο επεκτείνεται σε όλη την Ελλάδα, όσο τηλεοπτικοί σταθμοί και έντυπα βομβαρδίζουν το κοινό με αίμα και τρόμο.

Στη κηδεία οι γονείς μοιάζουν τραγικές φιγούρες. Ο πατέρας, ειδικά, κλαίει και οδύρεται συνεχώς μπροστά στις κάμερες που είχαν σπεύσει να καλύψουν το γεγονός της ταφής, παρόλο που πλέον δεν αποτελούσε είδηση.

Στο μεταξύ η αστυνομία προσπαθεί να συλλέξει κάθε είδους στοιχεία που θα την οδηγήσουν στο δράστη του εγκλήματος. Εστιάζει τόσο στον τόπο που βρέθηκε το παιδί, που ενδεχομένως να ήταν ο τόπος της τέλεσης του εγκλήματος, όσο και στις καταθέσεις πολλών και διαφόρων προσώπων, συγγενών του θύματος, γειτόνων και λοιπών. Όσο προχωρούν οι έρευνες εμφανίζεται κάτι που μπορεί να έχει τεράστια σημασία …
Ανάγνωση ολόκληρου του θέματος »