Ψάχνοντας για μερικές πληροφορίες στο διαδίκτυο, έπεσα όλως τυχαίως στην ιστοσελίδα του γνωστού και μη εξαιρετέου, Νίκου Δήμου. Εκεί βρήκα μερικές από τις συνεντεύξεις, που έχει δώσει κατά καιρούς. Μπήκα στον πειρασμό κι έριξα μια ματιά σχεδόν σε όλες. Για να είμαι ειλικρινής, περίμενα ότι κάποια σημεία θα με «ερέθιζαν» και δεν έπεσα έξω. Καθώς, εκεί δεν υπάρχει η δυνατότητα σχολιασμού στα όσα λέει, αποφάσισα να μεταφέρω εδώ αποσπασματικά αυτά τα επίμαχα τμήματα των συνεντεύξεων. Με κούρασε λίγο βέβαια, στην διόρθωση, καθώς γράφει τους «Έλληνες» (και τις λοιπές εθνικές ομάδες) με μικρό «ε» (έλληνες). Ανεπίτρεπτο βέβαια για έναν άνθρωπο των γραμμάτων, καθώς ο όρος «Έλληνας», δεν είναι επίθετο.

Οι περισσότερες απαντήσεις δόθηκαν σε συνέντευξη που του πήραν μαθητές.

Με έντονα γράμματα, είναι η ερώτηση, με πλάγια η απάντηση του κυρίου Δήμου και με κόκκινα ο δικός μου σχολιασμός.

Σε προσφορά στην ανθρωπότητα, θεωρείτε τον τουρκικό πολιτισμό ανώτερο απ’ τον ελληνικό;
Όχι. Άλλωστε δεν υπάρχουν «ανώτεροι» πολιτισμοί ούτε ανώτεροι λαοί. Ποιον ελληνικό εννοείτε.
[Υπάρχουν πολλοί ελληνικοί πολιτισμοί κύριε Δήμου, ή περιμένετε να σας το πουν οι μαθητές;]

Τον αρχαιοελληνικό
Αυτόν δεν τον θεωρώ πια μόνο ελληνικό! Ο αρχαίος ελληνικός πολιτισμός είναι πιθανότατα ο μεγαλύτερος πολιτισμός που υπήρξε, αλλά δεν είναι ελληνικός, με την έννοια ότι ανήκει σε μας. Ανήκει στην ανθρωπότητα.
[Η γνωστή «γενναιοδωρία» του κυρίου Δήμου. Ας είναι κάτι ότι θέλει, αρκεί να μην είναι αποκλειστικά ελληνικό. Αλλά κύριε Δήμου, στην προηγούμενη ερώτηση ήσασταν απόλυτος ότι δεν υπάρχουν ανώτεροι πολιτισμοί. Πως κι αναφέρετε τώρα τον ελληνικό πολιτισμό (που δεν είναι ελληνικός για σας, έστω και «μεταφορικά») ως τον «μεγαλύτερο πολιτισμό που υπήρξε»; Σας ξέφυγε, έτσι;]

Εμείς δεν είμαστε συνέχεια των αρχαίων Ελλήνων;
Καμία σχέση! Από πού κι ως πού; Βιολογικά;
[Από πού κι ως πού; Απ’ την ανθρωπολογική έρευνα του Πουλιανού (που μόνο εθνικιστή δεν μπορεί να τον πει κάποιος) ας πούμε, που έγινε παγκοσμίως αποδεκτή. Αλλά γιατί είναι τόσο απόλυτος ο κύριος Δήμου; Μήπως υπάρχει εξήγηση σε επόμενη ερώτηση;]

Εννοείτε ότι έχουν υπάρξει επιμειξίες;
Εκατομμύρια επιμειξίες! Η Αττική, η καρδιά του ελληνικού πολιτισμού, ήταν από τον 11ο αιώνα έρημη. Δεν υπήρχε ψυχή. Είχαν προηγηθεί λιμοί, πειρατές, καταστροφές και οι άνθρωποι είχαν φύγει. Ξέρετε ποιοι ήρθαν να την κατοικήσουν τον 12ο και 13ο αιώνα;
[Εκατομμύρια! Τι μας λέτε κύριε Δήμου; Μη μας κρατάτε όμως σε αγωνία…]

Ποιοι;
Οι Αρβανίτες, οι Αλβανοί! Τα Σπάτα γιατί νομίζετε ότι ονομάζονται έτσι;
[Απίστευτο! Αλήθεια κύριε Δήμου, εσείς έχετε ξεκαθαρίσει την καταγωγή των Αρβανιτών; Γιατί η επιστημονική κοινότητα ακόμα το ψάχνει, με πιο πιθανό να έχουν ελληνική καταγωγή. Και μια λεπτομέρεια κύριε Δήμου. Ο όρος «Αλβανός» δεν υπήρχε τότε. Αλλά όποια καταγωγή κι αν έχουν, πολύ πηδήκουλες δεν ήταν οι Αρβανίτες κύριε Δήμου; 80.000-100.000 περίπου που κατέβηκαν κατά καιρούς, κατάφεραν κατά την γνώμη σας να «μπασταρδέψουν» τους πολυαριθμότερους Έλληνες, ενώ οι ίδιοι έμειναν αγνοί και παρθένοι; Γιατί τα σημερινά δημογραφικά στοιχεία, εμφανίζουν το πολύ 250.000, αναμεμειγμένους και μη, Αρβανίτες]

Γιατί;
Από τον Αλβανό πολέμαρχο Μπούα Σπάτα αρχιστράτηγο της Βενετίας. Ήταν πολύ πλούσιος και είχε αγοράσει όλη αυτή την περιοχή. Πιο δίπλα είχε αγοράσει ο γαμπρός του, ο Λιόπεσης. Γι’ αυτό λεγόταν Λιόπεσι, πριν το μετονομάσουμε σε Παιανία. Τα Κιούρκα είναι ένα αρβανίτικο χωριό, μην κοιτάτε που τώρα λέγονται Αφίδναι. Οι Αφίδναι είναι ένας αρχαιοελληνικός οικισμός, 10 χιλιόμετρα από εκεί –καμία σχέση με τα Κιούρκα. Ακόμα κι ο Παπαρρηγόπουλος, ο εθνικιστής ιστορικός μας, περιγράφει μια φοβερή σκηνή από την Ελληνική Επανάσταση: όταν ο Μαυροκορδάτος έγινε πρωθυπουργός ζήτησε από τον Κουντουριώτη να μαζέψει όλα τα πληρώματα του ελληνικού στόλου για να τους βγάλει λόγο. Βγάζει λόγο, λοιπόν, ο Μαυροκορδάτος και από κάτω δεν υπάρχει καμία αντίδραση. Του λέει ο Κουντουριώτης: «Μινίστρο, να τα πω τώρα εγώ και στη γλώσσα μας;» και τα είπε στα αρβανίτικα. Τότε αυτοί άρχισαν τις ζητωκραυγές. Όλοι οι άντρες του ένδοξου ναυτικού της Ελληνικής Επανάστασης ήταν Αρβανίτες. Ο Μιαούλης ήταν Αρβανίτης. Η Μπουμπουλίνα Αρβανίτισσα. Ο Μπότσαρης, ο Τζιαβέλας, Αρβανίτες. Οι Σουλιώτισσες που χορέψανε τον χορό του Ζαλόγγου Αρβανίτισσες.
[Μπράβο κύριε Δήμου, είστε τέρας ιστορικής γνώσης. Γιατί ξεφτιλίζεστε όμως; Οι Αρβανίτες που ήταν επί το πλείστον δίγλωσσοι, γιατί πανηγύριζαν; Επειδή είχαν (και έχουν) αλβανική συνείδηση, ή μήπως…ελληνική; Το γεγονός ότι αυτοχαρακτηρίζονταν Έλληνες, γιατί δεν το αναφέρετε; Το ότι δεν γνώριζαν καλά κάποιοι την ελληνική γλώσσα, σημαίνει κάτι κύριε Δήμου; Γιατί και οι πρόσφυγες από τον Εύξεινο Πόντο, όταν ήρθαν στην Ελλάδα, δεν μιλούσαν την ελληνική. Αποδεικνύει κάτι αυτό λοιπόν;]

Κι αυτές; (γέλια) …
Ανάγνωση ολόκληρου του θέματος »

Οι Αρβανίτες (στην αρβανίτικη γλώσσα: arbërorë ή arbëreshë) θεωρούνται οι απόγονοι μεταναστών από το Άρβανον (περιοχή της σημερινής κεντρικής και νότιας Αλβανίας), οι οποίοι εγκαταστάθηκαν σε περιοχές της κεντρικής και νότιας Ελλάδας κατά τη διάρκεια του Μεσαίωνα, κυρίως μεταξύ του 13ου αιώνα και του 15ου αιώνα. Οι Αρβανίτες έπαιξαν κυρίαρχο και ουσιαστικό ρόλο τόσο κατά τη διάρκεια της Eλληνικής Επανάστασης του 1821 όσο και στη διαμόρφωση του ελληνικού κράτους στη συνέχεια. Πρωτοαναφέρονται στο βιβλίο της Άννας Κομνηνής, «Αλεξιάδα». Το βιβλίο ασχολείται με τις ταραχές στην περιοχή του Αρβάνου που προκάλεσαν οι Νορμανδοί κατά τη διάρκεια της βασιλείας του πατέρα της, Αυτοκράτορα Αλέξιου Α’ Κομνηνού (1081 –1118). Στην «Ιστορία» (1079 –1080 μ.Χ.), ο Βυζαντινός ιστορικός Μιχαήλ Ατταλιάτης ήταν ο πρώτος που ανέφερε τους Αλβανούς ως έχοντες λάβει μέρος σε εξέγερση εναντίον της Κωνσταντινούπολης το 1043 μ.Χ. και τους Αρβανίτες ως υποτελείς του Δούκα του Δυρραχίου.

Σύμφωνα με μια θεωρία η λέξη Αρβανίτης έχει κοινή προέλευση με τη λέξη «Αλβανός», με αλλαγή των συμφώνων ρ-λ.

Στους περισσότερους Αρβανίτες δεν αρέσει καθόλου να τους λένε Αλβανούς. Στη δεκαετία του 1990 ο Αλβανός Πρόεδρος Σαλί Μπερίσα (Sali Berisha) περιέγραψε τους Αρβανίτες σαν μια αλβανική μειονότητα στην Ελλάδα, προκαλώντας την οργισμένη αντίδραση των Αρβανιτών στα ελληνικά μέσα ενημέρωσης.

Σύμφωνα με τον Αριστείδη Κόλλια, μερικοί Αρβανίτες στο βορειοδυτικό τμήμα της Ηπείρου παραδοσιακά αυτοαποκαλούνται και με την ονομασία Shqiptár, χωρίς να επικαλούνται αλβανική εθνική συνείδηση (Σκιπτάρ=οπλοφόρος (από το λατινικό scipio που σημαίνει ράβδος (εκ του σκήπτρο) και skapt=δόρυ). Οι Αλβανοί αποκαλούν έτσι τους εαυτούς τους σήμερα και την χώρα τους Σκηπερία (Republika e Shqipërisë), αν και προσπαθούν να ταυτίσουν τη λέξη σκιπτάρ=οπλοφόρος με την λέξη σκιπόνιε που σημαίνει αετός). Η λέξη αυτή χρησιμοποιείται επίσης σε μερικά χωριά της Θράκης, όπου οι Αρβανίτες μετανάστευσαν από τα βουνά της Πίνδου κατά τον 19ο αιώνα. Από την άλλη μεριά αυτή η λέξη είναι παντελώς άγνωστη στο κύριο σώμα των Αρβανιτών της νότιας Ελλάδας.

Καταγωγή των Αρβανιτών
Για την καταγωγή των Ελλήνων Αρβανιτών υπάρχουν πολλές θεωρίες οι περισσότερες από τις οποίες δεν είναι και τόσο αξιόπιστες. Η γνώση που έχουμε είναι κατά κύριον λόγον ιστορική και όχι καθαρά επιστημονική. Οι Αρβανίτες ξεκίνησαν από την περιοχή του Αρβάνου (σημερινή Αλβανία). Η περιοχή της σημερινής Αλβανίας είναι η αρχαία Ιλλυρία, κοιτίδα των Δωριέων. Οι Αρβανίτες ήρθαν στην Ελλάδα πριν από την Οθωμανική κατάκτηση και δεν εδέχθησαν την επιρροή της οθωμανικής κυριαρχίας στους λαούς της περιοχής στο ζήτημα της θρησκείας και της κουλτούρας.

Η Αρβανίτικη γλώσσα είναι η γλώσσα που μιλιόταν στην περιοχή της Ιλλυρίας πριν την Οθωμανική κατάκτηση γι’ αυτό και διαφέρουν από τα αλβανικά σε σημαντικό βαθμό. Είναι χαρακτηριστικό ότι οι σημερινοί Αλβανοί χαρακτηρίζουν την αρβανίτικη γλώσσα ως αρχαία αλβανικά. Είναι αξιοσημείωτο επίσης ότι η αρβανίτικη γλώσσα χρησιμοποιεί ελληνικό συντακτικό κι ως γνωστόν το συντακτικό, γλωσσικά δεν «δανείζεται».

Να σημειωθεί εδώ ότι οι μετανάστες εκείνοι, ποτέ δεν ονόμασαν τους εαυτούς τους Αρβανίτες. Αρβανίτες τους ονόμασαν οι γηγενείς της Ελλάδας, όπως συνήθως ονομάζουν κάποιον που πάει από άλλο μέρος, κατά το Σοφικίτες, Βατικιώτες, Υδραίοι, Ποριώτες και άλλοι, από τον τόπο προέλευσης.

Σήμερα οι απόγονοι των Ελλήνων-Αρβανιτών που εγκαταστάθηκαν στην Ελλάδα πριν 650 χρόνια, έστω κι αν κάνουν αρβανίτικους Συνδέσμους και Συλλόγους, δεν δέχονται καν ότι είναι Αρβανίτες-Αλβανοί, αλλά Έλληνες από την Αλβανία.

Από αυτούς τους Έλληνες–Αρβανίτες, που πολλοί εξακολουθούν να χρησιμοποιούν την αρβανίτικη διάλεκτο και στις μέρες μας για τη συνεννόησή τους με τους σημερινούς Αλβανούς οικονομικούς μετανάστες, προήλθε μεγάλος αριθμός αγωνιστών του 1821, όπως αναφέρουν διάφορες πηγές, μεταξύ των οποίων οι:

• Ανδρέας Μιαούλης ή Ανδρέας Βώκος, ναύαρχος, αργότερα πολιτικός.
• Μάρκος Μπότσαρης, Σουλιώτης αγωνιστής και μέλος της Φιλικής Εταιρείας, σκοτώθηκε το 1823 από Τουρκαλβανούς, στο Καρπενήσι.
• Λασκαρίνα Μπουμπουλίνα, η μόνη γυναίκα μέλος της Φιλικής εταιρίας (το καράβι της μάλιστα το βάφτισε με το αρχαιοελληνικό όνομα «Αγαμέμνων»).
• Παύλος Κουντουριώτης, ναύαρχος, αργότερα Πρόεδρος της Δημοκρατίας.
• Θεόδωρος Πάγκαλος, στρατηγός και δικτάτορας.
• Αλέξανδρος Κορυζής, Πρωθυπουργός του ’41, και άλλοι.

Ιλλυρική καταγωγή
Μια από τις απόψεις για την καταγωγή των Αρβανιτών, είναι ότι οι Αρβανίτες που ήρθαν εγκαταστάθηκαν στην Ελλάδα, ήταν αμιγή ιλλυρικά φύλα, δηλαδή Αλβανοί (αν και για πολλούς οι σύνδεση των σημερινών Αλβανών με τους αρχαίους Ιλλυριούς είναι αρκετά συζητήσιμη*), οι οποίοι με το πέρασμα των αιώνων εξελληνίστηκαν και αναμείχθηκαν με τον ελληνικό πληθυσμό, με αποτέλεσμα την ανάπτυξη ελληνικής εθνικής συνείδησης. Οι αντιδράσεις σε αυτή την εκδοχή προέρχονται κυρίως από τους ίδιους τους Αρβανίτες οι οποίοι στην συντριπτική πλειοψηφία δεν δέχονται την περίπτωση της αλβανικής καταγωγής ενώ κατά τη διάρκεια της Ελληνικής Επανάστασης του 1821, με το όνομα Αρβανίτες ονομάζονταν οι Αλβανοί που πολεμούσαν στο πλευρό των Τούρκων κατά των Ελλήνων, δηλαδή οι λεγόμενοι Τουρκαλβανοί, που σημαίνει ότι η ονομασία αυτή δεν χρησιμοποιούνταν για να δηλώσει τους αλβανόφωνους Έλληνες** …
Ανάγνωση ολόκληρου του θέματος »

Οι φόροι πριν από τον 19ο αιώνα ήταν τόσοι πολλοί στην Ελλάδα, ώστε, όσοι δεν είχαν να πληρώσουν, έβγαιναν στο βουνό. Ανάμεσα σ’ αυτούς τους φόρους, υπήρξε και ένας τον οποίον πλήρωνα όσοι είχαν μακρυά…μαλλιά!

Για τη φοβερή αυτή φορολογία, ο ιστορικός Χριστόφορος Άγγελος, γράφει τα εξής χαρακτηριστικά:
«Οι επιβληθέντες φόροι ήσαν αναρίθμητοι, αλλά και άνισοι. Έκτος της δεκάτης, του εγγείου και της διακατοχής των ιδιοκτησιών, εκάστη οικογένεια κατέβαλε χωριστά φόρον καπνού εστίας), δασμόν γάμου, δούλου και δούλης, καταλυμάτων, επαρχιακών εξόδων, καφτανίων, καρφοπετάλλων καί άλλων εκτάκτων. Ενώ δε ούτω βαρείς καθ’ εαυτούς ήσαν οι επιβληθέντες φόροι, έτι βαρύτερους καί αφόρητους καθίστα ο τρόπος της εισπράξεως και η δυναστεία των αποστελλομένων προς τούτο υπαλλήλων ή εκμισθωτών. Φόρος ωσαύτως ετίθετο επί των ραγιάδων (ραγιάς=υπόδουλος εκ της τουρκικής λέξεως “raya”) εκείνων οίτινες έτρεφον μακράν κόμην».

Από τον τελευταίο αυτόν φόρο, έμεινε παροιμιώδης η φράση «Πλήρωσε τα μαλλιά της κεφαλής του», την οποία λέμε σήμερα για κάτι που πληρώνουμε πολύ ακριβά.

Ανοίγοντας σήμερα το e-mail μου, βρήκα ένα μήνυμα από την Google και πιο συγκεκριμένα από το τμήμα διαφημίσεων (Adsense). Στην αρχή θεώρησα πως ήταν ένα από τα ενημερωτικά δελτία που στέλνει κατά καιρούς η Google. Γρήγορα όμως συνειδητοποίησα πως δεν πρόκειται για κάτι τέτοιο. Για να μην τα πολυλογώ, το e-mail αυτό ήταν ουσιαστικά ένα τελεσίγραφο, το οποίο πάνω κάτω έλεγε: Ή κατεβάζεις ένα συγκεκριμένο θέμα ή γίνεται απενεργοποίηση του λογαριασμού σου. Κάνοντας κλικ στον σύνδεσμο που οδηγούσε στο επίμαχο θέμα, διαπιστώνω πως πρόκειται για ένα άρθρο που είχε δημοσιευθεί πριν 2 μήνες. Είχε σαν αντικείμενο τις θηριωδίες των Ναζί και των Εβραίων και γινόταν με φωτογραφίες, αντιπαραβολή του τότε και του τώρα, με σκοπό να καταδείξει, ότι οι Εβραίοι δεν διαφέρουν σχεδόν σε τίποτα με τους τέως δήμιούς τους. Το θέμα ξεκινούσε με την απάτη του Τσβι Νουσμπάουμ, του παιδιού που ήταν γνωστό ως «παιδί του γκέτο» και στην συνέχεια εμφανιζόταν η φωτογραφία του Jamil ad-Durra, που προσπαθούσε απεγνωσμένα να προστατέψει με το κορμί του τον 12χρονο γιο του Mohammed, από τα πυρά Ισραηλινών στρατιωτών. Ακολούθως γινόταν μια αντιπαραβολή αρκετών φωτογραφιών με τις πρακτικές και τις θηριωδίες των Ναζί στη Γερμανία και των Εβραίων στην Παλαιστίνη (ένα μικρό δείγμα, χωρίς τις σκληρές εικόνες, μπορείτε να δείτε εδώ).

Η αλήθεια είναι ότι υπήρχαν και μερικές πολύ σκληρές εικόνες, που όντως «με το γράμμα του νόμου» παραβιάζουν τους όρους που θέτει η Google, προκειμένου να εμφανίζονται οι διαφημίσεις της. Όχι όμως πιο σκληρές απ’ αυτές που προβάλλονται στο YouTube, το οποίο ως γνωστόν είναι ιδιοκτησίας της Google. Η διαφορά βέβαια είναι ότι αυτές οι εικόνες εμφανίζουν τους Εβραίους, μόνο σαν θύματα του «Ολοκαυτώματος» (δείτε ενδεικτικά εδώ, εδώ κι εδώ). Αν κάνετε μια αναζήτηση στο YouTube για τα εγκλήματα στην Παλαιστίνη, οι αντίστοιχες σκληρές εικόνες είναι δυσανάλογα λιγότερες (για ξεκάρφωμα «ξεφεύγουν» κατά κύριον λόγον κάποια ειδησεογραφικά βίντεο).

Οι Εβραίοι, αν και δεν μου είναι συμπαθείς, δεν μπορώ να πω ότι με απασχολούν ιδιαίτερα (είναι ελάχιστα τα θέματα που έχουν δημοσιευθεί εδώ και τους θίγουν). Όμως μ’ αυτά τα «περίεργα» που συμβαίνουν, κάπου συνειδητοποιώ ότι ίσως έχω υποτιμήσει την παρεμβατικότητά τους και τον ρόλο που μπορεί να παίζουν παγκοσμίως. Τέλος πάντων, οι εκβιασμοί δεν πιάνουν. Το θέμα θα επανέλθει, με όλες τις φωτογραφίες, με τρόπο που να μην παραβιάζει τις «αρχές» της Google.

Στις αρχές της γερμανικής Κατοχής, στην Ελλάδα, το 1941, δύο γεγονότα που φέρονται να συνέβησαν στον Ιερό Βράχο της Ακρόπολης, σκόρπισαν ρίγη εθνικής υπερηφάνειας στους Έλληνες, ενώ έγιναν αντικείμενο διεθνούς θαυμασμού απ’ όσους μάχονταν τον Άξονα.

Το πρώτο γεγονός που αναφέρεται, είναι η πτώση από την Ακρόπολη, στις 27 Απριλίου 1941, κάποιου ονόματι Κωνσταντίνου Κουκίδη (γράφεται και Κουκκίδης), ο οποίος εκτελώντας χρέη φρουρού της ελληνικής σημαίας, αρνήθηκε να την υποστείλει και να αναρτήσει στην θέση της την γερμανική με την σβάστικα. Ο Κώστας Κουκίδης φέρεται να τυλίχτηκε με την ελληνική σημαία και να πήδηξε από τον Ιερό Βράχο της Ακρόπολης, βρίσκοντας τραγικό θάνατο. Το δεύτερο γεγονός, αφορά την υποστολή της γερμανικής σημαίας από την Ακρόπολη, έναν περίπου μήνα αργότερα, στις 30 Μαΐου 1941, από τους Μανώλη Γλέζο και Απόστολο Σάντα.

Και οι δυο αυτές περιπτώσεις τόλμης, θάρρους και αυτοθυσίας, παρ’ ότι φαίνεται να έχουν ίχνη αληθείας, εν τούτοις, είναι αμφίβολο αν ανταποκρίνονται 100% στην πραγματικότητα, καθώς υπάρχουν (ή δεν υπάρχουν) στοιχεία που δημιουργούν πολλά ερωτηματικά.

Κωνσταντίνος Κουκίδης
Σχετικά με την περίπτωση του Κωνσταντίνου Κουκίδη, υπάρχουν 2-3 εκδοχές. Η πιο διαδεδομένη, είναι ότι ήταν εύζωνος, ο οποίος ήταν φρουρός στην Ακρόπολη, στις 27 Απριλίου 1941, την πρώτη ημέρα παρουσίας δηλαδή των Γερμανών στην Αθήνα. Όταν ένα γερμανικό απόσπασμα με επικεφαλείς τον λοχαγό Γιάκομπι (Peter Jacoby) και τον υπολοχαγό Έλσνιτς (Georg Elsnits), ανέβηκαν στην Ακρόπολη για να αναρτήσουν την γερμανική σημαία, ζήτησαν από τον Κουκίδη να υποστείλει την ελληνική. Σ’ αυτό το σημείο, σύμφωνα με μια εκδοχή, ο Κουκίδης βουβός και βουρκωμένος κατέβασε την ελληνική σημαία, τύλιξε το κορμί του μ’ αυτή και πήδηξε από την Ακρόπολη. Σύμφωνα με μια άλλη εκδοχή, ο Κουκίδης αρνήθηκε να την υποστείλει και το χρέος αυτό ανέλαβε ένας Γερμανός στρατιώτης, ο οποίος αφού υπέστειλε την ελληνική σημαία, την δίπλωσε και την παρέδωσε στον Κουκίδη που στην συνέχεια πήδηξε μαζί μ’ αυτήν απ’ την Ακρόπολη.

Οι έρευνες που έχουν γίνει έκτοτε, δεν κατάφεραν να ανακαλύψουν κανέναν στρατιώτη ή εύζωνο στα στρατιωτικά αρχεία, με το όνομα Κωνσταντίνος Κουκίδης, προκαλώντας εύλογα ερωτηματικά. Ως απάντηση σ’ αυτή την αδυναμία έρχεται μια άλλη εκδοχή που λέει ότι ο Κουκίδης δεν ήταν στρατιώτης και δεν βρισκόταν μ’ αυτή την ιδιότητα στην Ακρόπολη (κάτι τέτοιο δεν προβλέπονταν ούτως ή άλλως όμως, καθώς είχε ήδη συναφθεί συνθήκη ανακωχής-παράδοσης με την Γερμανία). Ο Κωνσταντίνος Κουκίδης, σύμφωνα με τον συγγραφέα Ιωάννη Γιαννόπουλο (βιβλίο «Μυστική Ακρόπολη»), «Είναι μόλις 17 χρονών και μέλος της Εθνικής Οργάνωσης Νεολαίας (ΕΟΝ). Μόλις χθες (σ.σ: 26 Απριλίου 1941), η τοπική επιτροπή της Νεολαίας του Θησείου απεφάσισε όπως τα νεαρά της μέλη εκτελούν τα καθήκοντα του φρουρού της σημαίας μέχρις ότου το κατοχικό κράτος θα απεφάσιζε -με την συνεργασία των κατοχικών δυνάμεων- το τι θα έμελλε να γίνει».

Πάντως, αργότερα ο Γερμανός στρατηγός φον Στούμε έδωσε διαταγή και στις 3 το μεσημέρι της ίδιας μέρας, της πρώτης μέρας της Κατοχής, υψώθηκε στην Ακρόπολη και το Δημαρχείο και η ελληνική σημαία, δίπλα από τη γερμανική. Σύμφωνα με μια εκδοχή, οι προαναφερθέντες Γερμανοί αξιωματικοί, Γιάκομπι και Έλσνιτς, αναγνωρίζοντας το ηρωικό της πράξεως του Κουκίδη, ζήτησαν άδεια και την έλαβαν από την γερμανική διοίκηση (Βέρμαχτ) να αναρτείται και η ελληνική σημαία στην Ακρόπολη, όπως κι έγινε. Αυτή η εκδοχή όμως δεν φαίνεται να συμφωνεί με το γεγονός (που εμμέσως πάντως, επιβεβαιώνει το συμβάν) ότι γερμανική στρατιωτική διοίκηση Αθηνών υποχρέωσε την κατοχική κυβέρνηση Τσολάκογλου να δημοσιεύσει στον Τύπο ανακοίνωση, σύμφωνα με την οποία ο φρουρός της σημαίας μας, υπέστη έμφραγμα από την συγκίνηση όταν του ζητήθηκε να την παραδώσει.

Κάποια άλλα στοιχεία που φαίνεται να συνηγορούν υπέρ τού ανωτέρω ηρωικού γεγονότος και των οποίων γίνεται επίκληση, είναι τα εξής: …
Ανάγνωση ολόκληρου του θέματος »