Ο Διογένης ο «Κυνικός» (ή Κύων), γνωστός κι ως ο Διογένης ο Σινωπεύς, ήταν Έλληνας φιλόσοφος, που γεννήθηκε στη Σινώπη του Πόντου περίπου το 412 π.Χ. (σύμφωνα με άλλες πηγές το 399 π.Χ.) και θεωρείται ο κυριότερος εκπρόσωπος της Κυνικής Φιλοσοφίας. Σύμφωνα με έναν θρύλο, γεννήθηκε την ημέρα που πέθανε ο Σωκράτης.

Λέγεται ότι οι Σινωπείς τον εξόρισαν γιατί παραχάραξε το τοπικό νόμισμα. Άλλοι πάλι υποστηρίζουν ότι ακολούθησε στην εξορία τον πατέρα του Ικεσία, επόπτη του νομισματοκοπείου της Σινώπης, όταν αυτός κατηγορήθηκε σαν παραχαράκτης. Ο Διογένης λόγω της εξορίας, εγκαταστάθηκε στην Αθήνα ως πολιτικός εξόριστος το 370 π.Χ. Συνήθως, τα καλοκαίρια έμενε στην Κόρινθο και τους χειμώνες στην Αθήνα.

Πολύ γρήγορα εντυπωσιάστηκε από τη διδασκαλία του Αντισθένη, ένας από τους πιο διαπρεπείς μαθητές του Σωκράτη και ζήτησε να γίνει μαθητής του. Λέγεται, ότι εμφανίστηκε μπροστά στον Αντισθένη, σαν τραπεζίτης, παρακαλώντας τον να τον δεχθεί ως μαθητή του. Ο Αντισθένης, φυσικά, αρνήθηκε να διδάξει έναν τραπεζίτη. Ο Διογένης επέμενε για πολύ καιρό. Ο Αντισθένης αποφάσισε να τον δεχθεί μόνο όταν τον είδε να είναι ντυμένος με κουρέλια, να κοιμάται στο χώμα και στις λάσπες, και να περιπλανιέται ζητιανεύοντας μαζί με τους άλλους ζητιάνους. Σύντομα ο Διογένης ξεπέρασε το δάσκαλό του, όχι μόνο σε φήμη, αλλά και στην αυστηρότητα του τρόπου ζωής. Θεωρείται το αρχέτυπο των Κυνικών, και μάλιστα πολλοί του αποδίδουν την καθιέρωση του Κυνικού τρόπου ζωής, αν και ο ίδιος αναγνωρίζει το χρέος του στον Αντισθένη. Η κυνική φιλοσοφία λέγεται έτσι γιατί οι κυνικοί είχαν ως έμβλημά τους τον Κύων (τον σκύλο) και έλεγαν «εμείς διαφέρουμε από τους άλλους σκύλους διότι εμείς δεν δαγκώνουμε τους εχθρούς αλλά τους φίλους, για να τους διορθώσουμε». Οι κυνικοί φιλόσοφοι πρέσβευαν την απόλυτη αμφισβήτηση των πάντων, απέρριπταν κάθε εξουσία και ήθελαν την απόλυτη ελευθερία του ανθρώπου …
Ανάγνωση ολόκληρου του θέματος »

Αποθεώθηκε χθες ο Τούρκος πρωθυπουργός, Ταγίπ Ερντογάν, όταν σε συζήτηση στο Νταβός, τα «έχωσε» στον Ισραηλινό πρόεδρο Σιμόν Πέρες, σε σχέση με τις σφαγές που πραγματοποιούνται στην Παλαιστίνη. Στο τέλος μάλιστα «πήρε το καπελάκι του» κι έφυγε, κερδίζοντας έτσι ολοκληρωτικά τις εντυπώσεις.

Πολλοί απ’ τους Έλληνες, ίσως αισθάνθηκαν την ανάγκη να του πουν και μπράβο γι’ αυτή την στάση που κράτησε απέναντι στον Ισραηλινό πρόεδρο.

Μήπως όμως ο «κουμπάρος» ο Ταγίπ, έγινε κατά κάποιον τρόπο «τσάμπα μάγκας»;
Και τι εννοούμε με αυτή την τούρκικη φράση;
Εντάξει, δεν το συζητάμε, με την κίνησή του αυτή ο Τούρκος πρωθυπουργός, κάπου ικανοποίησε το κοινό αίσθημα των περισσότερων από εμάς και σίγουρα ικανοποίησε το κοινό συναίσθημα του απανταχού μουσουλμανικού κόσμου, οποίος ήταν ο κύριος αποδέκτης του «μηνύματος». Οι φίλοι μας οι Παλαιστίνιοι μάλιστα, εξ αιτίας αυτού του γεγονότος, τον έβαλαν τιμητικά δίπλα στους «ένδοξους Οθωμανούς προγόνους του», με πρώτον και καλύτερο τον σουλτάνο Μωάμεθ Β΄(ναι, αυτός που άλωσε την Κωνσταντινούπολη).

Το να λέμε όμως και «μπράβο Ταγίπ», είναι και λίγο τραβηγμένο.
Φυσικά και να του πούμε μπράβο, αν την ίδια στιγμή τολμούσε και έλεγε δημοσίως, όχι μόνο «τέρμα το Νταβός για μένα», αλλά και «τέρμα στην τουρκοϊσραηλινή συμφωνία», η οποία προβλέπει μεταξύ άλλων στρατιωτική συνεργασία και την ενίσχυση των τουρκικών ενόπλων δυνάμεων με οπλικά συστήματα ισραηλινής κατασκευής.
Άκουσε κανείς κάτι τέτοιο, ή τουλάχιστον αντιλήφθηκε τέτοια πρόθεση; Μάλλον όχι…

Αλλά εκτός αυτού, πως νομιμοποιείται να κάνει τον τιμητή ο Ερντογάν, όταν και η Τουρκία ακολουθεί ανάλογη τακτική μ’ αυτή του Ισραήλ, στην νοτιοανατολική Τουρκία με τους Κούρδους;
Να θυμηθούμε επίσης, ότι η Τουρκία διατηρεί παράνομο κατοχικό στρατό στην βόρεια Κύπρο;

Και κάτι τελευταίο…
Δεν προξένησε σε κανένα εντύπωση, πως οι Τούρκοι έκαναν λόγο για συγγνώμη που ζήτησε εκ των υστέρων ο Πέρες, σε τηλεφωνική συνομιλία που είχε με τον Ερντογάν;
Πόσο λογικό ακούγεται αυτό; Για ποιο πράγμα ζήτησε συγγνώμη άραγε ο ισραηλινός πρόεδρος; Επειδή μιλούσε δυνατά;
Όσο και να διαφωνεί κανείς με την τακτική του Ισραήλ, ο Πέρες έκανε το αυτονόητο, για κάθε ηγέτη χώρας: Υποστήριξε το συμφέρον της χώρας του. Πιστεύει λοιπόν κανείς, ότι υπήρχε πιθανότητα να ζητήσει συγγνώμη γι’ αυτό;
Η διάψευση λοιπόν που ακολούθησε από το Ισραήλ, μάλλον έβαλε τα πράγματα στη σωστή τους διάσταση. Αν βέβαια επιμένουν οι Τούρκοι ότι όντως ελέχθη κάτι τέτοιο, δεν έχουν παρά να δημοσιοποιήσουν την απομαγνητοφωνημένη τηλεφωνική συνομιλία των δύο ηγετών.
Ιδού η Ρόδος, ιδού και το πήδημα.

Κατά τ’ άλλα, λίγη εγκράτεια, από πλευρά Ελλήνων, μάλλον δεν θα έβλαπτε…

Τις ακούμε και τις διαβάζουμε σχεδόν κάθε μέρα. Έχουν αποτυπωθεί τόσο βαθιά στον εγκέφαλό μας, που μερικές φορές νομίζουμε ότι ακούμε ή διαβάζουμε συνεχώς το ίδιο «ρεπορτάζ», με ελάχιστες παραλλαγές και διαφορετικούς μόνο πρωταγωνιστές.
Είναι οι καθιερωμένες δημοσιογραφικές ατάκες-φράσεις «κλισέ», τις οποίες χρησιμοποιεί ο κάθε νεόκοπος και μη δημοσιογράφος που σέβεται τον εαυτό του.
Η εκφώνηση ή αποτύπωση ενός «ρεπορτάζ», μοιάζει με έναν ρόλο που ο εκάστοτε δημοσιογράφος αποστηθίζει το σενάριο που του αναλογεί κι όταν έρχεται η δική του ώρα να βγει στο «σανίδι» (δηλαδή στον «αέρα»), αρχίζει να παπαγαλίζει όλα όσα γνωρίζει.

Φαίνεται, ότι τελικά δεν είναι και τόσο δύσκολο να γίνει κάποιος δημοσιογράφος. Οι προϋποθέσεις δεν είναι και τόσο τρομερές:
Υποτυπώδη δημοσιογραφική δεοντολογία, λίγη εμφάνιση, αρκετό «αέρα», πολύ θράσος και απαραιτήτως απομνημόνευση λέξεων και φράσεων που από μόνες τους μπορούν άνετα να συνθέσουν σε μεγάλο βαθμό ένα εύπεπτο και σοβαροφανές «ρεπορτάζ», για οποιοδήποτε γεγονός.
Και το βασικότερο; Δεν χρειάζεται να μάθει κανείς τι σημαίνει π.χ. λαίλαπα, ή ποιος ήταν ο Μολώχ, πότε χρησιμοποιείται ο όρος «κυριολεκτικά» κλπ, γιατί κανένας δεν θα τον ρωτήσει (αν τον ρωτήσει πάντως, μάλλον την έχει άσχημα).

Εάν έχετε λοιπόν κατά νου, να στραφείτε προς το δημοσιογραφικό «λειτούργημα», μπορείτε κάλλιστα να αρχίσετε την εκπαίδευσή σας από εδώ.
Πάρτε ένα αγγούρι (ή κάτι τέλος πάντως που να προσομοιώνει ένα μικρόφωνο), στηθείτε μπροστά σε έναν καθρέφτη κι αφού πάρετε την κατάλληλη «πόζα», αρχίστε να απαγγέλετε τις ακόλουθες λέξεις και φράσεις, «φορώντας» βέβαια και το ανάλογο ύφος (π.χ. δεν μπορείτε να λέτε «εικόνες βιβλικής καταστροφής» και να χαμογελάτε). Όταν το καταφέρετε (που δεν είναι και δύσκολο), θα έχετε κάνει ήδη το πρώτο μεγάλο βήμα στον τομέα της υποκριτικής τέχνης της δημοσιογραφίας. Τα υπόλοιπα δευτερεύοντα δημοσιογραφικά βήματα, θα πρέπει να τα διδαχτείτε σε κάποιο «εργαστήρι δημοσιογραφίας», ή σε κάποια δραματική σχολή.

Η αστυνομία έχει εξαπολύσει άγριο ανθρωποκυνηγητό για τον εντοπισμό των δραστών.

Άνοιγμα/κλείσιμο της «ψαλίδας» δείχνουν οι τελευταίες δημοσκοπήσεις μεταξύ…

Έρχεται «τσουνάμι»…(απολύσεων, αυξήσεων και γενικώς όλων όσων καταλήγουν σε -ων) (ο ελληνικός όρος «κύμα», προφανώς θεωρείται «μπανάλ» πλέον).

Σφοδρή επίθεση εξαπέλυσε ο πρόεδρος του… (βάλτε όποιο κόμμα θέλετε).

Η πύρινη λαίλαπα κατατρώει τα δάση…

Στο μάτι του κυκλώνα.

Ο στρατηγός άνεμος.

Οι πυροσβέστες καταβάλλουν αγωνιώδεις και υπεράνθρωπες προσπάθειες για να περιορίσουν την έκταση της πυρκαγιάς.

Κυριολεκτικά (και κυριολεκτικά 9 στις 10 φορές δεν κυριολεκτούν) …
Ανάγνωση ολόκληρου του θέματος »

Μια μικρή ομάδα κτηνοτρόφων, μέλη γνωστής οικογένειας στην περιοχή του Πύργου Ηρακλείου Κρήτης, αφού καβάλησαν τα 4Χ4, εισέβαλαν στο τοπικό αστυνομικό τμήμα και απαίτησαν ούτε λίγο ούτε πολύ την απελευθέρωση ενός 21χρονου Αλβανού λαθρομετανάστη (ο οποίος επρόκειτο να απελαθεί), που είχαν στην δούλεψή τους και είχε συλληφθεί λίγες ώρες πριν για παράνομη είσοδο στη χώρα, με το ακλόνητο επιχείρημα ότι…«είχε και δουλειές να κάνει», καθώς έπρεπε να πάει ν’ αρμέξει τα πρόβατα!

Οι βοσκοί μάλιστα ήταν τόσο ανένδοτοι και επιθετικοί, ώστε οι αστυνομικοί κατέβαλαν μεγάλες προσπάθειες για να μην χάσουν τον κρατούμενο μέσα από τα χέρια τους και μπροστά σ’ αυτό το ενδεχόμενο, αναγκάστηκαν να καλέσουν ενισχύσεις.
Οι βοσκοί τότε τράπηκαν σε φυγή για να αποφύγουν τη σύλληψη, ενώ σε βάρος τους σχηματίστηκε δικογραφία για αντίσταση κατά της αρχής.

Με την φράση «από μηχανής θεός» χαρακτηρίζουμε ένα πρόσωπο ή ένα γεγονός, που με την απροσδόκητη εμφάνισή του, δίνει μια λύση ή μια νέα εξέλιξη σε περίπτωση αμηχανίας ή διλήμματος.

Η καταγωγή της έκφρασης αυτής, ανάγεται στην αρχαία ελληνική δραματική ποίηση και ειδικότερα στην τραγωδία. Συγκεκριμένα, σε αρκετές περιπτώσεις ο τραγικός ποιητής οδηγούσε σταδιακά την εξέλιξη του μύθου σ’ ένα σημείο αδιεξόδου, με αποτέλεσμα η εξεύρεση μιας λύσης να είναι πολύ δύσκολη, αν όχι αδύνατη. Τότε, προκειμένου το θεατρικό έργο να φτάσει σε ένα τέλος, συνέβαινε το εξής: εισαγόταν στο μύθο ένα θεϊκό πρόσωπο, που με την παρέμβασή του έδινε μια λύση στο αδιέξοδο και το έργο μπορούσε πλέον να ολοκληρωθεί ομαλά. Η έκφραση «ο από μηχανής θεός» καθιερώθηκε, επειδή αυτό το θεϊκό πρόσωπο εμφανιζόταν στη σκηνή του θεάτρου με τη βοήθεια της «μηχανής», δηλαδή ενός ξύλινου γερανού, ώστε να φαίνεται ότι έρχεται από ψηλά, ή καμιά φορά από καταπακτή, εάν επρόκειτο για θεό του Άδη.

Ουσιαστικά, δηλαδή, πρόκειται για μια περίπτωση επιφάνειας (=θεϊκής εμφάνισης στους θνητούς), που συνέβαινε στο τέλος μιας τραγωδίας, διευκολύνοντας τον τραγικό ποιητή να δώσει μια φυσική λύση στο μύθο του έργου του. Ένα από τα πιο γνωστά παραδείγματα είναι στην τραγωδία του Ευριπίδη «Ιφιγένεια η εν Ταύροις»: όταν στο τέλος ο μύθος οδηγείται σε αδιέξοδο και καμιά λύση δεν είναι άμεσα ορατή, ο τραγικός ποιητής εισάγει στο έργο το πρόσωπο της θεάς Αθηνάς, για να δώσει την οριστική λύση στο μύθο.

Σήμερα, η έκφραση «ο από μηχανής θεός» έχει πλέον περάσει στον καθημερινό λόγο με μεταφορική σημασία. Δηλώνει, όπως αναφέθηκε, το πρόσωπο που παρουσιάζεται ξαφνικά και μας βγάζει από μια ιδιαίτερα δύσκολη και αδιέξοδη κατάσταση. Σε ό,τι αφορά τη λογοτεχνία, ο όρος έχει πλέον διεθνοποιηθεί και έχει ξεφύγει οριστικά από το στενό εννοιολογικό πλαίσιο της αρχαιοελληνικής τραγωδίας. Αυτό οφείλεται και στο γεγονός ότι από τα αρχαία ελληνικά πέρασε στα λατινικά, ως «Deus ex machina», και από εκεί σε όλες σχεδόν τις νεότερες ευρωπαϊκές γλώσσες.
Σήμερα, λοιπόν, η έκφραση «ο από μηχανής θεός» μπορεί να χρησιμοποιηθεί για το τέλος ενός οποιουδήποτε αφηγηματικού έργου, εφόσον ένα πρόσωπο -όχι απαραίτητα θεϊκό- εμφανίζεται ξαφνικά και δίνει λύση στον μύθο, που ως εκείνη τη στιγμή έμοιαζε να περιέρχεται σε αδιέξοδο.

Πηγή: el.wikipedia.org