Η «Ανάσταση», το τελευταίο μυθιστόρημα (1899) του Ρώσου συγγραφέα Λέον Τολστόι βασίζεται σε πραγματικά γεγονότα. Είναι η ιστορία της πόρνης Κατιούσα Μάσλοβα που κατηγορείται και καταδικάζεται άδικα για το φόνο ενός πελάτη της. Ο πρίγκιπας Ντμίτρι Ιβάνοβιτς Νεχλιούντοφ -που, πριν από πολύ καιρό, είχε εγκαταλείψει αυτή και το νόθο παιδί τους- παρίσταται ως ένορκος στο δικαστήριο. Όταν η Μάσλοβα καταδικάζεται σε τέσσερα χρόνια καταναγκαστικά έργα στη Σιβηρία, ο πρίγκιπας, υποφέροντας από φοβερές τύψεις, την ακολουθεί στον τόπο του μαρτυρίου της.

Στο μυθιστόρημα αυτό εκδηλώνεται πλήρως η μεγαλοφυΐα του συγγραφέα καθώς και οι μεγαλύτερες εκτροπές του πνεύματός του. Ονόμασε το έργο του αυτό «Ανάσταση» προκειμένου ν΄ αναδείξει την από τάφου έγερση των κατωτέρων ενστίκτων του ανθρώπου καθώς και του εγωισμού και της ηδυπάθειας στη νέα ζωή της αγάπης και του αλτρουισμού. Συγχρόνως ο Τολστόι περιγράφει τα ήθη και τα έθιμα της ανώτερης ρωσικής τάξης της Πετρούπολης και εκδηλώνει την αιώνια γνώμη του ρωσικού λαού περί ανυπαρξίας στο κόσμο ανθρώπινης δικαιοσύνης.

Στην «Ανάσταση», οι προθέσεις του Τολστόι να καταδικάσει την κυβερνητική βία, την αδικία των ανθρώπινων νόμων, την υποκρισία της Εκκλησίας και να επικαλεστεί τη βιβλική εντολή «ου κρίνεις ίνα μην κριθής», προβάλλονται ξεκάθαρα. Με ιδιαίτερη δε ειρωνεία παρουσιάζει ο Τολστόι τη διεξαγωγή της δίκης ενώπιον του ορκωτού δικαστηρίου φθάνοντας στο σημείο μάλιστα με αρκετές ανακρίβειες να καυτηριάζει τη διεξαγωγή κάποιας χριστιανικής θείας λειτουργίας περί μετουσίωσης, βάσει των ορθολογιστικών ιδεών περί Χριστιανισμού και Ευαγγελίου με σαφή αντανάκλαση της αίρεσης του Αρείου. Την περικοπή αυτή που διακωμωδεί το κυριότερο σημείο στη Θεία Λειτουργία είχε αφαιρέσει η ρωσική λογοκρισία κατόπιν επέμβασης της ρωσικής Ιεράς Συνόδου, το 1901, η οποία και μετά τη δημοσίευση του μυθιστορήματος αφόρισε τον συγγραφέα. Το πλήρες κείμενο της «Ανάστασης» του Τολστόι εκδόθηκε μόνο στο Παρίσι, λαθραία αντίτυπα της οποίας έφθασαν στη Ρωσία.

Η «Ανάσταση» παρέχει πλούσιο και αξιόπιστο υλικό σε όσους θα ήθελαν να γνωρίσουν τον απέραντα ηθικό και θρησκευτικό αγώνα ενός από τους μεγαλύτερους στοχαστές του δεύτερου μισού του 19ου αιώνα. Το απαύγασμα των σκέψεων και των βιωμάτων του συγγραφέα είναι συγκεντρωμένο στις σελίδες αυτού του βιβλίου.

Η αγάπη είναι μία ψυχή που κατοικεί σε δύο σώματα.

Η αγάπη είναι η γλώσσα της καρδιάς δεν έχει ανάγκη από λέξεις για να εκφρασθεί. Είναι γραμμένη στα μάτια.

Δεν μπορείς να αγοράσεις την αγάπη, αλλά είναι πιθανόν να την πληρώσεις ακριβά…

Η αγάπη απονέμεται πάντα σαν δώρο, ελεύθερα, πρόθυμα, απροσδόκητα. Προσφέρεται ακόμα και όταν οι άλλοι δεν την αναγνωρίζουν και δεν την εκτιμούν. Δεν αγαπάμε για να μας αγαπήσουν, αγαπάμε γιατί έτσι νιώθουμε…

Η αγάπη είναι μια φωτιά. Αλλά ποτέ δεν ξέρεις, αν θα ζεστάνει τη καρδιά σου ή θα σου κάψει το σπίτι.

Αγάπη είναι εκείνη η συνθήκη κατά την οποία η ευτυχία ενός άλλου προσώπου είναι ουσιαστική για τη δική σου.

Η αγάπη τα απαιτεί όλα και έχει δικαίωμα σε όλα.

Αγάπη είναι αυτό που σου προκαλεί απέραντη και αληθινή ευτυχία σε κάθε στιγμή της ζωής σου…Αυτό πού σε κάνει να πιστεύεις ότι ο κόσμος σου ανήκει!

Αγάπη είναι το φιλί πάνω στο δάκρυ.

Η αγάπη δεν έχει υπέρτατο βαθμό, τα αστέρια δεν έχουν αριθμό και η θάλασσα δεν έχει αναπαμό.

Η αγάπη είναι όπως ένα άγριο τριαντάφυλλο: Πανέμορφη και ήρεμη, αλλά και έτοιμη να χύσει αίμα αμυνόμενη.

Αγάπη είναι να αγαπά σε σένα, όσα εσύ δε μπόρεσες να αγαπήσεις στον εαυτό σου.

H αγάπη δεν ξέρει από αξιοπρέπεια. Η αγάπη είναι μεγαλειώδης και τολμηρή.

Η αγάπη γεννιέται από την ευχαρίστηση που νοιώθουν δυο άνθρωποι, όταν κοιτάζονται. Φουντώνει από την ανάγκη που νιώθουν να βλέπονται. Και ολοκληρώνεται με την αδυναμία τους να αποχωριστούν ο ένας τον άλλο.

Η αγάπη είναι μια αρρώστια του μυαλού. Δίνει αφή στις παραισθήσεις. Κάνει τα κορμιά να αναριγούν. Κάνει τα όνειρα να αιμορραγούν. Τη μοναξιά να τρίζει τις σκάλες τα μεσάνυχτα, και να τρομοκρατεί.

Η αληθινή αγάπη είναι η μόνη ασθένεια της καρδιάς που είναι καλύτερα να την αφήσεις να σε καταλάβει.

Όπου κυριαρχεί η αγάπη δεν υπάρχει θέληση για εξουσία. Εκεί που κυριαρχεί η δύναμη δεν υπάρχει θέση για την αγάπη. Το ένα είναι η σκιά του άλλου.

Η αγάπη είναι ο μεγαλύτερος πόνος, αλλά και ενθουσιασμός που έχει δεχτεί ποτέ η ανθρωπότητα

Αγάπη είναι η δύναμη που μπορεί να διεισδύσει στα σκοτάδια του «εγώ» και να τα διαλύσει.

Η αγάπη συγχωρεί, υπομένει, πονά, συμπάσχει, χαίρεται, τρελαίνεται, και όλα αυτά με φλόγα. Όταν κάθε σημάδι αυταρέσκιας μέσα μας πεθάνει, και μείνει μόνο η θέληση να δοθούμε ολοκληρωτικά σε έναν φίλο, τότε η ψυχή εντελώς γυμνή καταφλέγεται από ευτυχία και αγάπη φλογίζοντας όλους όσους είναι γύρω μας.

Αληθινή αγάπη δεν είναι εκείνη που αντέχει τον μακρόχρονο χωρισμό, αλλά εκείνη που αντέχει την μακρόχρονη οικειότητα.

Το παράδοξο της εποχής μας μέσα στην ιστορία είναι ότι έχουμε ψηλότερα κτήρια, αλλά κοντύτερο ψυχισμό.

Φαρδύτερες λεωφόρους, αλλά στενότερες οπτικές γωνίες.

Σπαταλούμε περισσότερο, αλλά έχουμε λιγότερα.

Αγοράζουμε περισσότερα, αλλά απολαμβάνουμε λιγότερο.

Έχουμε μεγαλύτερα σπίτια και μικρότερες οικογένειες.

Περισσότερες ανέσεις, αλλά λιγότερο χρόνο …
Ανάγνωση ολόκληρου του θέματος »

«Φέρε μου μέλη από το σώμα Αλμπίνο και θα γίνεις πλούσιος».
«Μάγος-γιατρός» της Τανζανίας

«Οι συμμαθητές μου όταν ήμουν στην τάξη νόμιζαν ότι εάν πίεζαν το δέρμα μου με το δάχτυλό τους θα έβγαινε αίμα. Αλλά επειδή ήξερα ότι με δοκίμαζαν, τους άφηνα. Όταν με πίεζαν, είδαν ότι δεν βγαίνει αίμα και τότε καταλάβαιναν ότι είμαι σαν και αυτούς».
Έρνεστ Κιμάγια, πρόεδρος του Συλλόγου Αλμπίνων της Τανζανίας

«Η Βομιλία ρώτησε “Ποιοι είστε;”. “Θα μας γνωρίσεις σύντομα”, απάντησαν. Όταν προσπάθησα να κλείσω την πόρτα, ένας από αυτούς με συνέθλιψε πάνω στον τοίχο με την πόρτα. Ο άλλος έκοψε τον λαιμό της Βομιλίας με μια μασέτα. Μετά άρχισε να της κόβει το δεξί πόδι…».
Τζέμε, μητέρα που είδε την 17χρονη κόρη της να κατακρεουργείται μπροστά στα μάτια της

«Το να είσαι Αλμπίνος, είναι σαν να είσαι ξαπλωμένος σε ένα κρεβάτι νοσοκομείου, περιτριγυρισμένος από ετοιμοθάνατους, ξέροντας πως θα είσαι ο επόμενος…».
Αλφρέντ Καπόλε, πρόεδρος του Τανζανικού Συλλόγου Αλμπίνων της Μουάνζα

«Συνέβη ξαφνικά λόγω της πίστης στη μαγεία, οι μάγοι είναι η πηγή του κακού. Οι άνθρωποι πάνε στους γιατρούς για τη μαγεία και τους λένε τα προβλήματά τους και οι μάγοι λένε “Εάν θέλετε να λύσετε τα προβλήματά σας, πρέπει να έχετε το χέρι ενός Αλμπίνο… Θα είναι πηγή ευημερίας, άρα βρείτε το χέρι ενός Αλμπίνο”. Και το άτομο λέει: “Είναι δύσκολο, πώς να το βρω;”. Και ο μάγος απαντά “Είναι απλό, δώσε μου 2 εκατομμύρια σίλινγκς και θα σου φέρω εγώ το χέρι ενός Αλμπίνο”. Οι μάγοι είναι η πηγή του κακού».
Αλ Σάιμα Κεγκίρ, η πρώτη Αλμπίνο βουλευτής …
Ανάγνωση ολόκληρου του θέματος »