Όπως δεν είναι τίποτα καινούργιο στον Χριστιανισμό, έτσι δεν είναι καινούργιο και το φαινόμενο της λατρείας των ιερών λειψάνων η οποία θεωρείται στοιχείο της λατρείας των μαρτύρων και των αγίων, και θα παίξει μεγάλο ρόλο στη ζωή των πιστών χριστιανών για δύο ολόκληρες χιλιετίες.

Ιερά λείψανα υπήρχαν από θεούς και ήρωες. Ήδη οι «πρωτόγονοι» διατηρούσαν λείψανα ανθρώπων που είχαν ανώτερες δυνάμεις, συγγενών, φυλάρχων, πολεμιστών, εχθρών, όπως παραδείγματος χάρη τα κρανία που αποκτούσαν οι κυνηγοί κεφαλών. Ή φόραγαν τα λείψανα ως φυλαχτό. Η λατρεία των λειψάνων βασίζεται στην πίστη ότι μέσα στους ήρωες, τους προφήτες, τους μεσσίες· και τους αγίους δρα μια ιδιαίτερη δύναμη η οποία παραμένει ενεργή και μετά το θάνατο τους. Ευρεία λατρεία λειψάνων υπήρχε σε αρκετές προχριστιανικές «ανώτερες θρησκείες».

Στον Ινδουισμό, λείψανα έχουν μόνο μερικές μεταρρυθμιστικές αιρέσεις, οι ραντασβάμις τα ρούχα αρχαίων γκουρού, οι καμπιρπάνθις τις παντόφλες του δασκάλου τους. Αντιθέτως, στον Ζαϊνισμό ή τον Βουδισμό αυτή η λατρεία είναι πολύ ανεπτυγμένη. Λατρεύονται υπολείμματα του σώματος βουδιστών αγίων (sharirika) και χρηστικά αντικείμενα (paribhogika). Και η στάχτη και τα οστά του Βούδα, όπως αργότερα εκείνα πολλών χριστιανών αγίων, μοιράστηκαν ανάμεσα στους κοσμικούς οπαδούς του, σε πολλούς τόπους των Ινδιών εξέθεταν τα δόντια του, τα μαλλιά του, το ραβδί, το παγούρι, όπως και λείψανα των μαθητών του. Σήμερα ακόμη η πόλη Κάντι της Κεϊλάνης ισχυρίζεται ότι έχει στην κατοχή της ένα δόντι του Βούδα (μήκους 5 εκ.), η παγόδα Σουέ Ντάγκον στη Ρανγκούν (Βιρμανία) οχτώ τρίχες του Γκαουτάμα μαζί με ό,τι άφησαν οι μυθικοί προγονοί του. Πολλά τζαμιά διατηρούν τις τρίχες από το γένι του
Μωάμεθ σε γυάλινα μπουκάλια. Αλλά και στον κινέζικο Βουδισμό διατηρούν ιερά οστά, όπως και πλήθος άλλων πραγμάτων που φτάνουν μέχρι μικροσκοπικούς κόκκους σκόνης πτωμάτων.

Ο Ιουδαϊσμός δεν έχει λατρεία λειψάνων. Πώς θα μπορούσε να αναπτυχθεί σ’ ένα λαό, στον οποίο η «Αγία Γραφή» (Δ’ Μωυσής 19,11 κ.εξ.) επιτάσσει: «Όποιος αγγίξει νεκρό, θα είναι ακάθαρτος για εφτά ημέρες». Όποιος μάλιστα δεν καθαριστεί την τρίτη και την έβδομη ημέρα, «όποιος μολύνει και την κατοικία του Κυρίου», «πρέπει να αποκόπτεται από το λαό του Ισραήλ». Ωστόσο η καθολική θεολογία βρίσκει στην Παλαιά Διαθήκη, εκτός πολλών άλλων χριστιανικών στοιχείων, και τη λατρεία των λειψάνων, π.χ. στα σημεία: «Τα κόκκαλα του Ιωσήφ, τα οποία έφεραν τα παιδιά του Ισραήλ από την Αίγυπτο, τα έθαψαν στην πόλη Συχέμ…». Ή «Τα οστά τους (των δικαίων) ας αναδώσουν νέα ζωή από τον τόπο τους» (Σοφ. Σειρ. 46, 12).

Η μαγεία των χριστιανικών λειψάνων έχει επομένως τόση σχέση με τον Ιουδαϊσμό, όση και με τον Ιησού και τους Αποστόλους του. Αντιθέτως υπάρχουν εκπληκτικές ομοιότητες με μια ευρέως διαδεδομένη ειδωλολατρική λατρεία.

Για τους Έλληνες, οι ήρωες ήταν οι γενναίοι του πανάρχαιου παρελθόντος, νικητές σε μάχες, σε αγωνίσματα, ήταν ηγεμόνες, βασιλείς, τις περισσότερες φορές μυθικά πρόσωπα τα οποία ωστόσο σχεδόν όλοι θεωρούσαν πραγματικούς ανθρώπους. Σε αυτούς απέδιδαν την ίδρυση ναών και πόλεων, όλους τους σημαντικούς θεσμούς· σε αυτούς απέδιδαν την καταγωγή τους γένη ευγενών, ο Όμηρος τους ύμνησε και παντού πίστευαν ότι είχαν στην κατοχή τους τα λείψανα τους. Καθώς μάλιστα είχαν και τάφους θεών, του Δία, του Ουρανού, του Διόνυσου, του Απόλλωνα και άλλων, γνώριζαν και λάτρευαν φυσικά και πλήθος μνημείων ηρώων, θρυλικούς τάφους, πηγές, δέντρα, πέτρες, σπήλαια τα οποία έδειχναν οι ξεναγοί.

Τα λείψανα των ηρώων τα διατηρούσαν συνήθως σε τάφους που συχνά ήταν και ο αποκλειστικός τόπος λατρείας τους. Κι όπως έκαναν αργότερα οι χριστιανοί με τα οστά των αγίων τους, έτσι ενταφίαζαν ήδη οι Έλληνες τα οστά των ηρώων τους σε διακεκριμένες θέσεις, παραδείγματος χάρη στο κέντρο της πόλης, αν και κατά τα άλλα δεν έθαβαν σχεδόν καθόλου νεκρούς μέσα στην πόλη λόγω του κινδύνου της μόλυνσης. Κι αν ανέχονταν ακόμη λιγότερο να τους θάβουν στα ιερά, πάλι αποτελούσαν οι ήρωες εξαίρεση, αφού υπήρχαν πολλοί ναοί ή άλση ναών με τάφους ηρώων, ως επί το πλείστον μυθικών, αλλά και ιστορικών προσώπων Ωστόσο, στην ειδωλολατρική αρχαιότητα η λατρεία των σαρκικών λειψάνων ήταν σχεδόν πάντα ταφική λατρεία· μόνο σε μερικές εξαιρετικές περιπτώσεις διατηρούσαν οστά ηρώων εκτός τάφου, σε λειψανοθήκη, παραδείγματος χάρη στην περίπτωση της Ευρώπης στην Κρήτη. Και τα οστά του Πέλοπα στην Ολυμπία και του Τάνταλου στο Άργος αναπαύονταν σε ορειχάλκινο δοχείο. Πάντως, τα περισσότερα τμήματα λειψάνων ήταν τις πιο πολλές φορές σε τάφο. Και όπως η ηρωολατρεία, έτσι και η χριστιανική λατρεία λειψάνων ήταν αρχικά ταφική λατρεία. Οι μάρτυρες των πρώτων αιώνων θάβονταν από τους χριστιανούς σε τάφους και λατρεύονταν εκεί. Χωρίς τάφο κάποιου μάρτυρα δεν υπήρχε λατρεία. Όπως και στους ειδωλολάτρες, έτσι και στους χριστιανούς λειψανοθήκη ήταν αρχικά η σαρκοφάγος. Είτε την τοποθετούσαν στον τάφο είτε παρέμενε θεατή στη θολωτή είσοδο του τάφου, ώστε οι περαστικοί μπορούσαν να τη δουν και να την αγγίξουν, όπως συνέβαινε και σε πολλά ειδωλολατρικά ηρώα.

Στην ηρωολατρεία όπως και στην αγιολατρεία απεικόνιζαν τους τιμώμενους συχνά σε νομίσματα, αν και τους αγίους μόλις κατά τον Μεσαίωνα. Κι όπως οι χριστιανοί έπαιρναν συχνά ονόματα αγίων, ιδιαίτερα από τα τέλη του 3ου αιώνα και μετά, έτσι καθοριζόταν ήδη για τους ειδωλολάτρες η επιλογή ονόματος από κάποιο ήρωα. Ιδιαίτερη δύναμη περνάει μερικές φορές και στα αντικείμενα τα οποία χρησιμοποιούσαν οι ήρωες. Κι αυτή δύναμη μπορεί να μεταδοθεί περαιτέρω. Γενικά όμως κάνει ο ίδιος ο ήρωας θαύματα, ενώ στη χριστιανική πίστη θαύματα κάνουν και τα λείψανα, μεταδίδοντας τη δύναμη την οποία έχουν μέσα τους. Αυτό ισχύει ακόμη και για τμήματα λειψάνων. Όποιος αγγίξει τα οστά μάρτυρα, διδάσκει ο Άγιος Βασίλειος, αποκτά μέσω της δύναμης τους μερίδιο στην αγιοσύνη. Ωστόσο, τα αρχαία λείψανα δεν μοιράζονταν. Δεν εκχωρούνταν κομμάτια λειψάνων. Ούτε υπήρχε παραγωγή τεχνητών λειψάνων -αδιανόητο για τους Έλληνες. Και πρώτα από όλα δεν γνώριζαν καθόλου το εμπόριο λειψάνων, όπως το διεξήγαγαν οι χριστιανοί από τον 4ο αιώνα. Οι ειδωλολάτρες λάτρευαν τα σαρκικά λείψανα, εκτός ελαχίστων εξαιρέσεων, στον τάφο. Θα το θεωρούσαν ασέβεια να διαταράξουν τη γαλήνη του νεκρού. Ναι μεν διαμέλισαν στην αρχαία Αίγυπτο τα οστά του θεού Όσιρη και τα σκόρπισαν στη χώρα -αλλά μόνο στον μύθο. Η μάλλον μοναδική ιστορική εξαίρεση σε προχριστιανική εποχή, το σκόρπισμα των λειψάνων του Μένανδρου, ενός ηγεμόνα της Ινδίας της ελληνιστικής περιόδου, ενός βουδιστή, δεν αφορούσε το σκελετό αλλά την τέφρα.

Η πρώτη μαρτυρία για την αρχή της χριστιανικής λειψανολατρείας είναι η πολλαπλά πλαστογραφημένη αναφορά στο μαρτύριο του …
Ανάγνωση ολόκληρου του θέματος »

Άρθρον Α
Είναι βασικό η δική σου φωνή να είναι η πιο θεόθεν αποκαλυπτική.
Για να είσαι εσύ φίνος χριστιανός, πρέπει οι άλλοι να είναι διαλογής.
Πώς θα το καταφέρεις αυτό ;
Με την επιχείρηση «χωματερή»! Τους «θάβεις» όλους!
Πώς θα το καταφέρεις όμως αυτό και ταυτόχρονα να φαίνεσαι καλός;
Απλό!
Όταν θες να «θάψεις» άλλους δεν υπάρχει πρόβλημα. Μπορείς να «θάβεις» ελεύθερα άθεους, ετερόδοξους, ομόδοξους, γείτονες, ακόμα και συγγενείς ή φίλους.
Αφού λοιπόν τους περάσεις κόσκινο και τους «ξεσκίσεις» κανονικά, στο τέλος θα συμπληρώνεις πάντα «…βέβαια εμείς τους αγαπάμε όλους· ο Κύριος να τους ευλογήσει…».
Τότε είσαι εντάξει! Δεν τρέχει τίποτα! Καθάρισες ρε παιδί μου!

Άρθρον Βου
Όταν θες να δώσεις δόξα στον εαυτό σου μπορείς άνετα να περιαυτολογήσεις όσο θες. Δώσ’ τα όλα. Πες τι φιλανθρωπίες έχεις κάνει, πόσο έχεις τρέξει στο έργο, τι χρήμα ξοδεύεις, τι θαύματα έχουν γίνει κάτω από τα χέρια σου και τέλος πάντων εξήγησε άνετα αλλά έμμεσα στο εκκλησίασμα ότι είσαι ο «superstar» της αδελφότητος! Ένα πράγμα μόνο μη ξεχάσεις…
Μπορείς να περιαυτολογείς όσο θες αλλά στον πρόλογο θα πεις εξάπαντος το εξής: «Και τώρα αδελφοί θα σας πω κάτι για τη δόξα του Κυρίου».

Άρθρον Γου
Θα λες συχνά «αδελφοί μου εγώ είμαι ένα τίποτα… ένα σκουλήκι… ένας τιποτένιος…». Είναι πολύ πιασάρικο αυτό. Συγκινεί τον ακροατή. Είναι πολύ χριστιανουά να λες «είμαι ένα τίποτα… ένα σκουλήκι…» κ.λ.π.
ΦΥΣΙΚΑ εσύ θα λες ότι είσαι τα παραπάνω. Αν σε πει άλλος έτσι, αααα! Είπαμε να το λέμε εμείς. Όχι να μας το λένε οι άλλοι…
Αν κανείς αμφισβητήσει το κύρος και την εξουσία σου στην εκκλησία άσε το «τίποτα» και το «σκουλήκι» στην άκρη, και στείλ’ τον στον…οξαποδώ. Προσοχή μη σου χαλάσει κανείς το πρεστίζζζ…

Άρθρο Δου
Θα λες σε όλους ότι είστε αδέλφια! Θα διακηρύττεις με παρρησία ότι «τα φυσικά σου αδέλφια δεν είναι τίποτα! Τώρα είμαστε εμείς αδέλφια».
Δεν έχει βέβαια σημασία που αν ο ακροατής σου χρειαστεί έναν γιατρό θα τρέχουν τα φυσικά του αδέλφια και όχι εσύ! Εσύ θα το «παίζεις» πάντα ο «big brother»!

Άρθρον Εεεε
Αν κάποιος μπει στο νοσοκομείο δεν υπάρχει πρόβλημα. Ας τον κοιτάξουν οι δικοί του. Εσύ έχεις διακονία λόγου δεν είσαι για τέτοια. Βέβαια αν είναι κάποιος που δεν έχει πιστούς στην οικογένειά του ή ζει μόνος του θα καταλάβει την απουσία σου και μπορεί να γκρινιάξει που δεν πατάς ποτέ! Μη μασάς!…
Εσύ θα πεις ότι εκείνος είναι ο παράξενος λόγω της αρρώστιας και της μοναξιάς του.
Σημασία έχει να ΜΗ φταις εσύ! Πολύ σημαντικό αυτό για το πρεστίζζζζζζ…

Άρθρον Στ’
Αν σε καλέσει η οικογένεια με το ωραίο διαμέρισμα που έχει τζάκι και ωραία σποτ και που ο σύζυγος είναι πολύ κύριος η δε μανδάμ μορφωμένη καλοσυνάτη, σικ και με ευγλωττία, θα πας και θα κάτσεις και θα φας και θα τους μιλήσεις με ζήλο και χαμόγελο για τον Κύριο.
Αν όμως σε καλέσει ο παππούς ο χήρος ο ξεδοντιάρης που είναι και κατιτίς σε άξεστο και μυρίζει σκόρδο, στείλε έναν αδελφό διότι εσύ είσαι πολύ φορτωμένος αυτό το καιρό.
Αν όμως πας… ξεπέτα τον στα γρήγορα!
Μετά μη ξεχάσεις να το διηγηθείς στο κήρυγμα για τη δόξα του Κυρίου!

Άρθρον Ζζζζ
Το Ζζζζ σημαίνει ότι κοιμούνται… Αν ξυπνήσουν θα πέσει οπωρικόν του θέρους ερυθράς αποχρώσεως!

Πηγή: airetik0s.wordpress.com

Μια μέρα συγκεντρώθηκαν σε κάποιο μέρος της γης όλα τα συναισθήματα και όλες οι αξίες του ανθρώπου. Η Τρέλα αφού συστήθηκε 3 φορές στην Ανία, της πρότεινε να παίξουν κρυφτό. Το Ενδιαφέρον σήκωσε το φρύδι και περίμενε να ακούσει, ενώ η Περιέργεια χωρίς να μπορεί να κρατηθεί ρώτησε: «Τι είναι το κρυφτό;».

Ο Ενθουσιασμός άρχισε να χορεύει παρέα με την Ευφορία και η Χαρά άρχισε να πηδάει πάνω κάτω για να καταφέρει να πείσει το Δίλημμα και την Απάθεια -την οποία δεν την ενδιέφερε ποτέ τίποτα- να παίξουν κι αυτοί.

Αλλά υπήρχαν πολύ που δεν ήθελαν να παίξουν: Η Αλήθεια δεν ήθελε να παίξει γιατί ήξερε ότι ούτως ή άλλως κάποια στιγμή θα την αποκάλυπταν, η Υπεροψία έβρισκε το παιχνίδι χαζό και η Ανανδρεία δεν ήθελε να ρισκάρει.

«Ένα, δύο, τρία…», άρχισε να μετράει η Τρέλα. Η πρώτη που κρύφτηκε ήταν η Τεμπελιά. Μιας και βαριόταν κρύφτηκε στον πρώτο βράχο που συνάντησε. Η Πίστη πέταξε στους ουρανούς και η Ζήλια κρύφτηκε στην σκιά του Θριάμβου ο oποίος με την δύναμη του κατάφερε να σκαρφαλώσει στο πιο ψηλό δέντρο. Η Γενναιοδωρία δεν μπορούσε να κρυφτεί γιατί κάθε μέρος που έβρισκε της φαινόταν υπέροχο μέρος για να κρυφτεί κάποιος άλλος φίλος της οπότε την άφηνε ελεύθερη . Και έτσι η Γενναιοδωρία κρύφτηκε σε μια ηλιαχτίδα. Ο Εγωισμός αντιθέτως βρήκε αμέσως κρυψώνα ένα καλά κρυμμένο και βολικό μέρος μόνο για αυτόν. Το Ψέμα πήγε και κρύφτηκε στον πάτο του ωκεανού. Το Πάθος και ο Πόθος κρύφτηκαν μέσα σε ένα ηφαίστειο.

Ο Έρωτας δεν είχε βρει ακόμη κάπου να κρυφτεί. Έβρισκε όλες τις κρυψώνες πιασμένες, ώσπου βρήκε ένα θάμνο από τριαντάφυλλα και κρύφτηκε εκεί.

«…1000!», μέτρησε η Τρέλα και άρχισε να ψάχνει. Την πρώτη που βρήκε ήταν η Τεμπελιά αφού δεν είχε κρυφτεί και πολύ μακριά. Μετά βρήκε την Πίστη που μίλαγε στον ουρανό με τον Θεό για θεολογία. Ένιωσε τον «ρυθμό» του Πόθου και του Πάθους στο βάθος του ηφαιστείου και αφού βρήκε την Ζήλια δεν ήταν καθόλου δύσκολο να βρει και τον Θρίαμβο. Βρήκε πολύ εύκολα το Δίλημμα που δεν είχε ακόμη αποφασίσει που να κρυφτεί.

Σιγά σιγά τους βρήκε όλους εκτός από τον Έρωτα. Η Τρέλα έψαχνε παντού, πίσω από κάθε δένδρο, κάτω από κάθε πέτρα, σε κάθε κορφή βουνού, μα τίποτα. Όταν ήταν σχεδόν έτοιμη να τα παρατήσει βρήκε ένα θάμνο από τριαντάφυλλα και άρχισε να τον κουνάει νευρικά ώσπου άκουσε ένα βογγητό πόνου. Ήταν ο Έρωτας που τα αγκάθια από τα τριαντάφυλλα του είχαν πληγώσει τα μάτια. Η Τρέλα δεν ήξερε πως να επανορθώσει, έκλαιγε, ζήταγε συγνώμη και στο τέλος υποσχέθηκε να γίνει η οδηγός του Έρωτα. Κι έτσι από τότε ο Έρωτας είναι πάντα τυφλός και η Τρέλα πάντα τον συνοδεύει…

Πηγή: Ανώνυμο κείμενο του διαδικτύου.

Είναι Κυριακή πρωί. Μεγάλος αριθμός πολιτών που εργάζεται όλη την προηγούμενη εβδομάδα, περιμένει αυτή την ημέρα για να κοιμηθεί λίγες ώρες παραπάνω, χωρίς το άγχος του «σπαστικού» ξυπνητηριού που τους «αγριεύει» από τα ξημερώματα. Αμ δε όμως… Λογαριάζουν χωρίς τον ξενοδόχο. Η Κυριακή είναι η κατεξοχήν ημέρα της Εκκλησίας και την θέση του ξυπνητηριού παίρνει ο εκκωφαντικός ήχος της καμπάνας, της παρακείμενης εκκλησίας. Γιατί δεν υπάρχει περίπτωση να μην έχει κάπου εκεί κοντά του ο καθένας μια εκκλησία. Είναι όπως και τα φαρμακεία: Ένα σε κάθε γωνία.

Ο χτύπος της καμπάνας, «υπενθυμίζει» στο «ποίμνιο» πως είναι ημέρα εκκλησιασμού. Μια πρακτική, αντίστοιχη εκείνης των μουεζίνηδων που καλούν απ’ τα μεγάφωνα τους πιστούς του Αλλάχ να προσέλθουν στο τζαμί. Τί κι αν ο άλλος δεν είναι θρησκευόμενος, ή ανήκει σε άλλο θρησκευτικό δόγμα; Τί κι αν δεν πιστεύει και δεν επιθυμεί να εκκλησιάζεται; Οφείλει να «λάβει γνώση», ότι από τις 6-7 το πρωί η εκκλησία «είναι ανοιχτά και μας περιμένει». Οφείλει να θυσιάσει τον ύπνο του και την ξεκούρασή του «για του Χριστού την πίστη την αγία».

Η Εκκλησία, μπρος στην τεχνολογική εξέλιξη που συντελείται στις μέρες μας, δεν θα μπορούσε να μείνει αμέτοχη. Έτσι, τα «πατροπαράδοτα» καμπαναριά (που οι ανατολικοί αντέγραψαν απ’ τους δυτικούς, τον 6ο αιώνα), δίνουν σταδιακά την θέση τους σε πιο εξελιγμένες μορφές «αφύπνισης»: Τα ηλεκτρονικά καμπαναριά, τα οποία χειρίζονται οι ιερείς, ως άλλοι DJ, μέσω ενός πίνακα ελέγχου (κονσόλας), που υπάρχει εντός του ναού. Ο ιερέας μπορεί να προγραμματίσει πλέον το άκουσμα της καμπάνας, την διάρκεια, καθώς και να κάνει χρονοδιάγραμμα αναπαραγωγής χτυπήματος «καμπάνας» (όλα αυτά, χωρίς να «κουράζεται», όπως με τον παραδοσιακό τρόπο). Έτσι, το άκουσμα της «παραδοσιακής» καμπάνας, που σε κάποιες περιπτώσεις θα μπορούσε να χαρακτηριστεί έως και υποφερτό, έχει αντικατασταθεί με ηχητικές εγκαταστάσεις, που παίζουν στη διαπασών «μελωδικούς» ήχους καμπάνας, ενώ ταυτόχρονα το περίοικο ποίμνιο είναι υποχρεωμένο να ακούει μέσω των μεγαφώνων, τις ψαλμωδίες των ενίοτε παράφωνων ψαλτών.

Σε παλαιότερες εποχές, το μόνο θετικό που θα μπορούσε να αναγνωρίσει κάποιος στην ύπαρξη και λειτουργία των καμπανών, είναι η χρήση τους ως ένα είδους συναγερμού, που ειδοποιούσε τους περίοικους για κάποιο συμβάν (π.χ. πυρκαγιά). Σήμερα αυτή η χρήση, μάλλον περιττεύει, όπως περιττεύει και η «μόδα» του ηλεκτρονικού ρολογιού που έχουν αρκετές εκκλησίες για να υπενθυμίζουν την ώρα, με ωριαία εκκωφαντικά χτυπήματα, λες κι ο κόσμος δεν έχει ρολόγια πάνω του για να βλέπει την ώρα.

Είναι αρκετοί αυτοί, που αν και αναγνωρίζουν εμμέσως το ενοχλητικό της υποθέσεως, σπεύδουν να δώσουν ωστόσο κι ένα ελαφρυντικό στην Εκκλησία, με την δικαιολογία πως οι καμπάνες δεν χτυπούν σε ώρες κοινής ησυχίας. Η δικαιολογία αυτή δεν στέκει, καθώς εδώ δεν έχουμε να κάνουμε, απλά με ώρες κοινής ησυχίας, αλλά με ηχορύπανση, που, τυπικά τουλάχιστον, τιμωρείται απ’ τον νόμο. Λέμε τυπικά, γιατί στην πράξη, ελάχιστες φορές έχει ενεργοποιηθεί ο νόμος για την ηχορύπανση, όταν αυτό το αδίκημα συντελείται από την Εκκλησία. Ένα άλλο -φαιδρό- αντεπιχείρημα, είναι πως οι καμπάνες δεν ηχορυπαίνουν περισσότερο από τα διάφορα κλαμπς που παίζουν διαπασών μουσική και σε ώρες κοινής ησυχίας. Το «επιχείρημα» αυτό είναι φαιδρό, αφ’ ενός γιατί δεν έχουμε όλοι κι από ένα τέτοιο κλαμπ στη γειτονιά μας (ενώ εκκλησία, κατά 99%, έχουμε) κι αφ’ ετέρου η ύπαρξη της παρανομίας αυτών των κλαμπς, δεν σημαίνει ότι νομιμοποιεί αυτήν της Εκκλησίας.

Πως ορίζεται όμως η ηχορύπανση; Σύμφωνα με τον νόμο, οποιοσδήποτε ήχος ή θόρυβος υπερβαίνει τα 50 db (ντεσιμπέλ), θεωρείται ηχορύπανση. Για να γίνει κατανοητό το μέγεθος των επιπέδων θορύβου, μια κανονική σε ένταση ομιλία κινείται στο όριο των 50 db, το χτύπημα του τηλεφώνου στα 70-80 db, ένας αεροσυμπιεστής (κομπρεσέρ) στα 90-100 db, η διαπασών μουσική των κλαμπς στα 100-110 db και η απογείωση ενός αεροπλάνου πάνω από 140 db. Διάφορες μετρήσεις που έχουν γίνει σε καμπαναριά (ηλεκτρονικά και μη), αναφέρουν κατά μέσον όρο τιμές 80-100 db.

Με άλλα λόγια, δεν διαφέρει σε ένταση ο ήχος που παράγεται από το χτύπημα της καμπάνας, από τον θόρυβο ενός αεροσυμπιεστή που χαλάει τον κόσμο έξω απ’ το σπίτι μας. Αν και στην περίπτωση του αεροσυμπιεστή μπορεί να επιδειχθεί μια σχετική ανοχή, λόγω του πρόσκαιρου του πράγματος, είναι ευνόητο πως δεν γίνεται να μιλάμε για την ίδια ανοχή στην περίπτωση της καμπάνας που ηχεί σε τακτά χρονικά διαστήματα και δίχως εν τέλει ωφέλιμο και δημιουργικό σκοπό (όπως στην περίπτωση του αεροσυμπιεστή). Και για να γίνει πιο κατανοητό, οι καμπάνες των εκκλησιών, δεν εξαιρούνται του νόμου.

Παρ’ ότι πολλοί ενοχλούνται απ’ την ηχητική αυθαιρεσία της Εκκλησίας, ελάχιστοι ενοχλούμενοι καταφεύγουν στην δικαιοσύνη, αφ’ ενός γιατί θα μετατραπούν σε δακτυλοδεικτούμενους, ώς «αντίχριστοι» και «άθεοι» από τους «θρήσκους» συμπολίτες τους (φαινόμενο όχι σπάνιο, ειδικά σε μικρές κοινωνίες), αφ’ ετέρου γιατί το φαινόμενο αυτό (της «ιερής» ηχορύπανσης), αντιμετωπίζεται κι από την ίδια την δικαιοσύνη, ως ένα στοιχείο πολιτιστικής παράδοσης και κληρονομιάς, που θα πρέπει να αντιμετωπίζεται με ανοχή. Χαρακτηριστική της αντίληψης αυτής, είναι μια απόφαση που εκδόθηκε στην Κρήτη, προ λίγων ετών, που υποστήριζε πως λόγω του νοήματος και της σπουδαιότητας της κωδωνοκρουσίας για το σύνολο των πιστών, «… δικαιολογείται η αυξημένη υποχρέωση των αιτούντων για ανοχή ενοχλήσεων (ακόμα και αν υπήρχαν τέτοιες) που προέρχονται από τον ήχο των καμπανών που λειτουργούν με το σύστημα της ηλεκτρικής κωδωνοκρουσίας…».

Η ελληνική πολιτεία, που δεν δίστασε να ρίξει «καμπάνα» σε σχολείο για ηχορύπανση, δείχνει να κωφεύει ακόμη και σε εκκλήσεις του Συνήγορου του Πολίτη να ελέγξει τις εκάστοτε καταγγελίες που γίνονται για την ηχορύπανση που προκαλούν οι καμπάνες των εκκλησιών· έρμαιο του πολιτικού κόστους ή/και της θεοκρατικής αντίληψης, που διακατέχει τον ελληνικό πολιτικό και δικαστικό βίο. Το ερώτημα είναι ως πότε;…

Ενδιαφέροντες σύνδεσμοι:
1. Συνήγορος του Πολίτη (υποθέσεις καταγγελιών [pdf]).
2. Αυτοψία ηχορύπανσης σε χώρους εκκλησίας (1 και 2).
3. Ποινή φυλάκισης σε ιερέα για θόρυβο καμπάνας.
4. Πρόστιμο σε εκκλησία για ηχορύπανση.
5. Ερώτηση σχετικά με την ηχορύπανση από τις καμπάνες εκκλησίας.