Το 1990 και μετά από σιωπή μισού αιώνα, η Σοβιετική Ένωση παραδέχεται ότι η σφαγή τού Κατίν, όπου πάνω από 20.000 Πολωνοί εκτελέστηκαν το 1940, αποτελούσε δικό της έργο. Μέχρι τότε, η σοβιετική προπαγάνδα, το έγκλημα αυτό το είχε χρεώσει στους Γερμανούς. Μεταπολεμικά, τέτοιες μορφές αντιναζιστικής προπαγάνδας ήταν κι εξακολουθούν να είναι αρκετά διαδεδομένες. Δεδομένου ότι οι Ναζί ξεκίνησαν το αιματοκύλισμα τής Ευρώπης, ο υπερτονισμός τών εγκλημάτων των, ή και η απόδοση σ’ αυτούς πραγμάτων που δεν είχαν κάνει, δεν ήταν ιδιαίτερα δύσκολη υπόθεση, ακόμη και σε περιπτώσεις όπου η προπαγάνδα ήταν αρκετά χονδροκομμένη.

Μια από τις μορφές προπαγάνδας ήταν και η πλαστογράφηση φωτογραφιών κι ως γνωστόν, μια φωτογραφία χίλιες λέξεις. Η παραποίηση τών φωτογραφίων, επιτυγχάνεται κυρίως με δυο τρόπους:
1. Προσθαφαιρώντας στοιχεία τής φωτογραφίας.
2. Αλλάζοντας την επεξηγηματική επιγραφή (λεζάντα), παραποιώντας έτσι, τόπο, χρόνο, πρωταγωνιστές και πραγματικά γεγονότα.

Τέτοιες φωτογραφίες χρημοποιήθηκαν κατά κύριον λόγον από τρεις πηγές.
1. Την σοβιετική προπαγάνδα, όπου, μεταξύ άλλων προφανών σκοπών, κομμουνιστικά και σταλινικά εγκλήματα καταλογίστηκαν στους Ναζί.
2. Γενικότερα από τις συμμαχικές δυνάμεις (και κυρίως από Αμερικανούς και Βρετανούς), όπου δικά τους εγκλήματα ή διάφορες «παράπλευρες απώλειες», χρεώθηκαν στον λογαριασμό τών Γερμανών.
3. Διάφορα ιδρύματα και φορείς, κατά κύριον λόγον εβραϊκά, με σκοπό να τονίσουν το εβραϊκό «Ολοκαύτωμα», αν και τα θύματα τών Ναζί δεν ήταν μόνο Εβραίοι.

Ακολουθούν μερικά παραδείγματα …
Ανάγνωση ολόκληρου του θέματος…

Ερώτηση: Πώς θα σας φαινόταν αν μαθαίνατε ότι ο δάσκαλος των παιδιών σας διαμορφώνει το μάθημά του κατά τέτοιον τρόπο ώστε κάποιοι μαθητές να…μην καταλαβαίνουν μία; Πώς θα αντιδρούσατε αν με τα ίδια σας τ’ αυτιά τον ακούγατε να ομολογεί ότι οι μέθοδοι διδασκαλίας που χρησιμοποιεί, έχουν απώτερο σκοπό την…εξάλειψη και της τελευταίας πιθανότητας οι…κουμπούρες να γίνουν μέτριοι, οι μέτριοι καλοί και οι καλοί άριστοι; Φαντάζομαι, στους περισσότερους από σας και μόνο στη σκέψη ότι θα μπορούσε ποτέ να υπάρχει ένας τόσο διεστραμμένος δάσκαλος, θα σηκώθηκε η τρίχα! Ε κι όμως, αγαπητοί μου φίλοι, ένας τέτοιος δάσκαλος -σύμφωνα πάντα με την ίδια την Αγία Γραφή- ήταν ο Διδάσκαλος των Διδασκάλων…Ιησούς!!

Συγκεκριμένα όπως αναφέρει το «Κατά Μάρκον» (4: 10-12), όταν κάποτε ρώτησαν τον Χριστό γιατί δίδασκε με παραβολές, αυτός έδωσε αυτολεξεί την εξής…θεϊκή απάντηση: «Σ’ εσάς δόθηκε η δυνατότητα να γνωρίσετε τα μυστήρια τής βασιλείας τού Θεού˙ σ’ εκείνους δε έξω όλα δίνονται με παραβολές ώστε οι βλέποντες να βλέπουν αλλά να μην αναγνωρίζουν, και οι ακούοντες ν’ ακούν, αλλά να μην αντιλαμβάνονται, μην τυχόν και μετανοήσουν και τους συγχωρεθούν τα αμαρτήματά τους».

Επαναλαμβάνω τα επίμαχα σημεία μην τυχόν και δεν διάβασα καλά: …
Ανάγνωση ολόκληρου του θέματος…

Σε ένα από τα αποκαλούμενα «ιστορικά βιβλία» τής Αγίας Γραφής και δη τής Παλαιάς Διαθήκης, το «Χρονικών Β’» (ή «Παραλειπομένων Β’»), γίνεται αναφορά σ’ έναν από τούς βασιλιάδες τού Ιούδα, τον Ιωράμ. Σύμφωνα λοιπόν με την Βίβλο, ο Ιωράμ ανέλαβε την βασιλεία σε ηλικία 32 ετών κι αφού βασίλευσε επί οκτώ χρόνια, πέθανε…
«Ήταν ηλικίας 32 χρόνων όταν βασίλευσε· και βασίλευσε στην Ιερουσαλήμ οκτώ χρόνια, και έφυγε χωρίς να είναι ποθητός· και τον έθαψαν στην πόλη τού Δαβίδ, όμως όχι στους τάφους των βασιλιάδων» (Χρονικών Β’, 21: 20).

Με μία απλή αριθμητική πράξη, επιπέδου Α’ Δημοτικού, είναι προφανές ότι ο Ιωράμ πέθανε στην ηλικία τών 40 ετών (32+8=40). Τίποτε αξιοπερίεργο μέχρι εδώ…

Λίγο παρακάτω όμως (για την ακρίβεια, μόλις δυο γραμμές μετά), οι «σοφοί» συγγραφείς τής «θεόπνευστης» Βίβλου, επιχειρούν να δοκιμάσουν την αντοχή της ανθρώπινης νοημοσύνης …
Ανάγνωση ολόκληρου του θέματος…

Τρείς ποντικοί, φίλοι απ’ τα παλιά, έχουν βγει έξω για να τα πουν και να τα πιουν…

Ποτό στο ποτό, κουβέντα στην κουβέντα, τα ποντίκια αρχίζουν σε κάποιο σημείο να καυχιώνται για την τολμηρότητα που τα διακρίνει, συναγωνιζώμενα το ένα με το άλλο σε τερατολογίες.

Λέει λοιπόν το πρώτο ποντίκι: «Εγώ, το πρωί που ξυπνάω, ρίχνω και λίγο ποντικοφάρμακο μέσα στον καφέ μου, για να έρθω στα ίσα μου».

«Αυτό δεν είναι τίποτα!», πετάγεται αμέσως το δεύτερο ποντίκι… «Εγώ, το πρωί που ξυπνάω, αρχίζω αμέσως γυμναστική. Πάω μέσα στην ποντικοπαγίδα, κάνω μερικές ασκήσεις κι αφού φάω και το τυρί, φεύγω ανανεωμένος».

«Ουφ!», κάνει βαριεστημένα το τρίτο ποντίκι… «Βαρέθηκα να ακούω τα ψέμματά σας… Την κάνω σιγά σιγά… Πάω να γαμήσω τη γάτα…».