Σκηνή πρώτη: Ο Ανδρέας Παπανδρέου, με την ανάληψη τής εξουσίας, εκτοξεύει το δημόσιο χρέος στα ύψη…

Σκηνή δεύτερη: …
Ανάγνωση ολόκληρου του θέματος…

Αυτό που νομίζετε ότι είναι…

…
Ανάγνωση ολόκληρου του θέματος…

Είναι στιγμές, που όσο νηφάλιος και ήρεμος κι αν είσαι· όσο κι αν προσπαθείς να σκεφτείς θετικά, υπάρχουν πράγματα που σού ανεβάζουν απότομα την θερμοκρασία, το αίμα τρέχει πιο γρήγορα, τα μηνίγγια αρχίζουν να πονάνε και θες να γαμήσεις το σπίτι τού κάθε ανευθυνοϋπεύθυνου κάφρου που παίζει με ανθρώπινες ζωές στον βωμό μιας δήθεν πολιτικής ή νομοτυπίας ή οτιδήποτε άλλου. Παλιάνθρωποι, που διυλίζουν τον κώνωπα και καταπίνουν την κάμηλο.

Δυστυχώς ο τόπος μας, δεν έχει έλλειψη από τέτοια καθίκια. Και είναι τόσα πολλά στις μέρες μας, που δεν ξέρεις προς τα που να πρωτοξοδεύσεις την «ενέργειά» σου …
Ανάγνωση ολόκληρου του θέματος…

Ένα από τα πολλά υμνητικά και φιλελληνικά κείμενα ξένων που κυκλοφορούν στο Διαδίκτυο, είναι κι ένα που αποδίδεται στον Γερμανό συγγραφέα, ποιητή και ιστορικό, Φρίντριχ Σίλερ (Friedrich von Schiller). Το κείμενο, το οποίο είναι μάλιστα από τα πιο δημοφιλή και διαδεδομένα είναι το ακόλουθο:

Καταραμένε Έλληνα…

 

Όπου να γυρίσω τη σκέψη μου, όπου και να στρέψω τη ψυχή μου, μπροστά μου σε βρίσκω.

 

Τέχνη λαχταρώ, ποίηση, θέατρο, αρχιτεκτονική, εσύ μπροστά μου, πρώτος κι αξεπέραστος.

 

Επιστήμη αναζητώ, μαθηματικά, φιλοσοφία, ιατρική, κορυφαίος και ανυπέρβλητος.

 

Για δημοκρατία διψώ, ισονομία και ισοπαλία, εσύ μπροστά μου, ασυναγώνιστος κι ανεπισκίαστος.

 

Καταραμένε Έλληνα, καταραμένη γνώση…

 

Γιατί να σ’ αγγίξω;

 

Για να αισθανθώ πόσο μικρός είμαι, ασήμαντος, μηδαμινός;

 

Γιατί δεν μ’ αφήνεις στη δυστυχία μου και στην ανεμελιά μου;

Ωστόσο, με το άνωθεν κείμενο, δείχνει να υπάρχει ένα πρόβλημα …
Ανάγνωση ολόκληρου του θέματος…

Μεγάλη δυστυχία είναι να έχει κανείς πολύ καλήν καρδίαν. Το ηξεύρω εκ πείρας, διότι μ᾿ έκαμεν ο Θεός πάρα πολύ ευαίσθητον. Δεν ημπορώ να δω άνθρωπον να πάσχη και να κλαίει, χωρίς να γίνουν τα νεύρα μου άνω κάτω, ούτε να εννοήσω πως κατορθώνουν άλλοι να παρευρίσκωνται εις λυπηρά θεάματα. Αν τύχη ν᾿ αποθάνη γνώριμός των, τρέχουν εις την κηδείαν, ακόμη και αν χιονίζη. Αλλ᾿ εγώ δεν ημπορώ να ιδώ αποθαμένον άνθρωπον όπου εγνώρισα ζωντανόν, χωρίς να με ταράξη η σκέψις ότι κι εγώ θ᾿ αποθάνω. Έπειτα αν οι συγγενείς του εφαίνοντο φρόνιμοι και παρηγορημένοι, τούτο θα μ᾿ επείραζε, διότι δεν αγαπώ τους εγωιστάς. Αν πάλιν έκλαιαν και εθρήνουν, το θέαμα θα μου έκοπτε την όρεξιν η θα χαλούσε την χώνεψίν μου. Το στομάχι μου είναι κι εκείνο ευαίσθητο και δυό πράγματα δεν ημπορεί να χωνέψη, τον αστακόν και τας συγκινήσεις. Τας συγκινήσεις εύκολον είναι να τας αποφύγω, να μην τρώγω όμως αστακόν θα ήτο θυσία τόσον μεγάλη, ώστε μου συμβαίνει πολλές φορές να ξεχάσω πως είμαι βαρυστόμαχος και να θυμηθώ ότι πρέπει κανείς να συγχωρά εις όσους αγαπά τα ελαττώματά των.

Άλλο πράγμα όπου δεν ημπορώ να καταλάβω είναι να υπάρχουν άνθρωποι τόσον σκληρόκαρδοι, ώστε να δέχωνται να παρασταθούν φίλοι των εις μονομαχίαν. Αλλ᾿ εγώ είμαι ευαίσθητος, και μόνη η ιδέα ότι ημπορεί ο φίλος μου ή ο αντίπαλός του να πάθη, με κάμει να ανατριχιάζω. Προ πάντων όταν συλλογίζομαι, ότι την ημέραν της μονομαχίας πρέπει να σηκωθώ εις τας επτά, ας είναι καιρός άσχημος, να χασομερέψω εις τρεχάματα, συνεντεύξεις και συντάξεις πρωτοκόλλων, και ίσως να πληρώσω και αμαξιάτικα με κίνδυνο να τα χάσω, αν τύχη, Θεός φυλάξοι, ο φίλος μου να σκοτωθή …
Ανάγνωση ολόκληρου του θέματος…