Το ρητορικό, αλλά και αφελές αυτό ερώτημα, επαναλαμβάνεται συχνά προς τούς επικριτές τού ιουδαιοχριστιανικού φαινομένου, τόσο από αφελείς «πιστούς», όσο κι απ’ τούς επαγγελματίες ψυχοσώστες.

Παρόμοιο θέμα, έθεσε και ο εκδότης τής εφημερίδας «Ελεύθερη Ώρα», Γρηγόρης Μιχαλόπουλος: «ΟΣΟΙ ΓΡΑΦΟΥΝ ΓΙΑ ΤΑ ΕΥΑΓΓΕΛΙΑ ΑΝ ΕΧΟΥΝ ΟΡΧΕΙΣ ΝΑ ΑΝΑΛΥΣΟΥΝ ΚΑΙ ΤΟ ΚΟΡΑΝΙ».

Φαίνεται πως, ο Γρηγόρης Μιχαλόπουλος, ο οποίος ως ένας «ευσεβής» χριστιανός έγινε τρόφιμος τών φυλακών, για υποθέσεις εκβιασμού, επιδιώκει μέσα από τα χριστιανοταλιμπανικά άρθρα τής εφημερίδας του, να εξασφαλίσει μια θέση στον Παράδεισο, μιας και στην επίγεια ζωή τα σκάτωσε λίγο.

Γράφει λοιπόν ο κύριος Μιχαλόπουλος: …
Ανάγνωση ολόκληρου του θέματος…

Όλο και πιο συχνό είναι τα τελευταία χρόνια, το φαινόμενο να αποκαλείται από Έλληνες (τουλάχιστον στη φωνή), η Κωνσταντινούπολη με το τουρκικό της όνομα (και διεθνές ταυτόχρονα): Ιστανμπούλ (ή Ιστάνμπουλ κατά τον ορθό τονισμό).

Το να αποκαλούν έτσι την Κωνσταντινούπολη οι Έλληνες όταν συνομιλούν με ξένους, είναι κάτι το λογικό. Προσωπικά, την αποκαλώ κι εγώ έτσι όταν συζητώ στην αγγλική γλώσσα (και με Τούρκους). Διεθνώς, ο όρος «Κωνσταντινούπολη» έχει επικρατήσει να χρησιμοποιείται κυρίως όταν γίνεται αναφορά στην βυζαντινή περίοδο. Κακώς λοιπόν οι Έλληνες επιμένουν να αγνοούν επιδεικτικά αυτή την λεπτομέρεια. Αυτή την ονομασία έχουν επιλέξει η Τούρκοι για την συμπρωτεύουσά τους κι οφείλεται να γίνεται σεβαστή (άλλο αν αυτοί δεν δείχνουν τον ίδιο σεβασμό και αποκαλούν, ακόμη κι εντός Ελλάδος π.χ. την Κομοτηνή με το οθωμανικό της όνομα: «Κιουμουλτζίνα»).

Το θέμα όμως είναι, τί γίνεται όταν Έλληνες απευθυνόμενοι σε Έλληνες, χρησιμοποιούν επιδεικτικά τον τουρκικό όρο (αρκετοί και λανθασμένα: Ινσταμπούλ ή Ισταμπούλ), αντί για τον καθιερωμένο ελληνικό; …
Ανάγνωση ολόκληρου του θέματος…

Το ότι το ΚΚΕ «προασπίζει» τα δικαιώματα τών εργαζομένων και «αντιμάχεται» το Κεφάλαιο, είναι λίγο πολύ, πράγματα γνωστά. Είναι το κόμμα που «αντιστέκεται» σθεναρά στις απολύσεις υπαλλήλων, στις περικοπές μισθών κ.τ.λ.

Βέβαια, με το «κόμμα τού λαού», υπάρχει ένα «μικρό» πρόβλημα…

Από την μία μάχεται το Κεφάλαιο κι απ’ την άλλη λειτουργεί σαν επιχείρηση (βλέπε «Τυποεκδοτική», «Ριζοσπάστης» και «902»). Και τί επιχείρηση μάλιστα… Που δεν δέχεται καν τον έλεγχο επί τον οικονομικών της.

Πέρα απ’ αυτό όμως, οι άνθρωποι είναι και θρασύτατοι. Έχουν μούτρα και καταγγέλουν τις απολύσεις τών άλλων, όταν η «Περισσός Α.Ε.» προχώρησε προ ολίγων μηνών σε απολύσεις, τόσο στην «Τυποεκδοτική», όσο και στον «Ριζοσπάστη» και τον «902».

Δηλαδή, αν έτσι «προστατεύουν» τούς εργαζόμενους (πολλώ μάλλον τούς δικούς τους), τότε τί θα συνέβαινε εάν δεν τούς «προστάτευαν» και δεν «αγωνίζονταν» για τα δικαιώματά τους;

Είναι φανερό, ότι ανάμεσα στο ανθρώπινο πρόσωπο τού Κομμουνισμού και το απάνθρωπο τού Καπιταλισμού, το ΚΚΕ επέλεξε το δεύτερο, προχωρώντας σε «ανακατανομή του εργατικού δυναμικού» (έτσι βαπτίζονται στην κομμουνιστική γλώσσα οι απολύσεις).

Και καλά βρε «συντρόφια», αφού βρίσκεστε σε οικονομική στενότητα, γιατί δεν περιορίζετε λίγο το κέρδος σας; Αυτά δεν λέτε για τούς άλλους; Δάσκαλε που δίδασκες, δηλαδή, και νόμο δεν εκράτεις;

Αμ κι εκείνο το ΠΑΜΕ; Το είδατε πουθενά να διαδηλώνει και να γυρίζει τον κόσμο ανάποδα;

Α ρε Φαρισαίοι υποκριτές… Λόγια παχιά για το πόπολο, αλλά τα συμφέροντα, συμφέροντα…

Έτυχε πρόσφατα, να υποπέσει στην αντίληψή μου, ένα περιστατικό, κατά το οποίο, ένας ιδιοκτήτης καφετέριας απαγόρεψε την είσοδο σε στρατιώτες, με γελοίες δικαιολογίες.

Το απαράδεκτο αυτό φαινόμενο, δυστυχώς, δεν είναι ούτε πρωτοφανές, ούτε και σπάνιο. Σαν νεοσύλλεκτος στρατιώτης, το είχα βιώσει κι εγώ, όπως κι ενδεχομένως και οι περισσότεροι που έχουν εκπληρώσει την στρατιωτική τους θητεία. Στα μόνα καταστήματα που ήμασταν «ευπρόσδεκτοι», ήταν τα σουβλατζίδικα. Αυτά βλέπετε δεν κινδύνευαν να χαλάσει η «μόστρα» τους από την παρουσία κάποιων παιδιών που δεν βρέθηκαν οικειοθελώς εκεί που βρέθηκαν για να υπηρετήσουν την θητεία τους. Αντιθέτως, τα «καλά μαγαζιά» δεν επιθυμούν να μετατραπεί ο χώρος τους σε «ανθισμένο αρχιδόκαμπο» με έναν σωρό, σεξουαλικά πεινασμένους -υποτίθεται- φαντάρους. Την διαφορά φυσικά, κάνει η στολή εξόδου, γιατί εάν τα ίδια άτομα επισκεφθούν τον ίδιο χώρο με την πολιτική τους περιβολή, πιθανότατα δεν θα συναντήσουν κάποιο πρόβλημα.

Βέβαια, το φαινόμενο αυτό δεν περιορίζεται στους στρατιώτες, αλλά και στους πολίτες. Κυρίως οι «κυριλέ» νυχτερινοί χώροι διασκέδασης, εφαρμόζουν την λεγόμενη «πόρτα», θεωρώντας πως έτσι ανεβάζουν και το «πρεστίζ» τού καταστήματος. Κλασικοί αρχοντοχωριάτες. Έτσι, ο κάθε αστοιχείωτος θα κρίνει αν η εμφάνιση τού πελάτη είναι η «κατάλληλη», ή αν θα περάσει μέσα χωρίς να συνοδεύεται από γκόμενα. Φυσικά, μπορεί να υπάρχουν και λόγοι, για τούς οποίους η άρνηση να είναι εύλογη και δικαιολογημένη, όπως π.χ. η πληρότητα τού χώρου. Δεν συζητάμε όμως για τέτοιες περιπτώσεις, αλλά για απαράδεκτες και γελοίες καταστάσεις.

Το θέμα με τα παραπάνω, είναι ότι τέτοιες τακτικές είναι παράνομες. Κανείς δεν έχει το δικαίωμα να απαγορεύσει την είσοδο σε πελάτη, επειδή δεν τού αρέσει η φάτσα του, ή επειδή εφαρμόζει τούς δικούς του νόμους. Αν τίθεται ζήτημα, καλεί την Αστυνομία. Την Αστυνομία όμως μπορεί να καλέσει κι ο πελάτης όταν βρίσκεται αντιμέτωπος με τέτοιες φαιδρές καταστάσεις και κατά 99% να δικαιωθεί.