To 1977, στα πλαίσια προηγούμενης απόφασης που έλαβε το Συμβούλιο Υπουργών της Σοβιετικής Ένωσης και όριζε την αύξηση τής παραγωγής ενέργειας για τις ανάγκες τής χώρας, δημιουργήθηκε το εργοστάσιο παραγωγής πυρηνικής ενέργειας με το όνομα Τσερνομπίλ (Πλήρες όνομα: Eργοστάσιο Παραγωγής Πυρηνικής Ενέργειας τού Τσερνομπίλ – Βλαντιμίρ Ίλιτς Λένιν), πλησίον τής ουκρανικής πόλης Πριπιάτ (κοντά στα σύνορα τής σημερινής Ουκρανίας, Ρωσίας και Λευκορωσίας), η οποία έγινε γνωστή πλέον και σαν «ατομική πόλη».

Το 1983, θα τεθεί σε λειτουργία, ο τέταρτος στην σειρά πυρηνικός αντιδραστήρας τού εργοστασίου. Τον Φεβρουάριο τού 1986, το περιοδικό «Σοβιετική ζωή», παρουσίαζε το εν λόγω εργοστάσιο ως «πρότυπο ασφαλείας», με την πιθανότητα ατυχήματος, να είναι σχεδόν ανύπαρκτη, παρ’ ότι μέχρι τότε τα ατυχήματα στο Τσερνομπίλ δεν ήταν κάτι το άγνωστο. Τα 30 ατυχήματα (αν και σχετικά μικρής έκτασης) που είχαν συμβεί (σύμφωνα με τα αρχεία τής KGB) μεταξύ τών ετών 1977 και 1983, αποδείκνυαν το ακριβώς αντίθετο. Ότι δηλαδή η κατασκευή τού εργοστασίου ήταν προβληματική. Ειδικά ο μοιραίος αντιδραστήρας υπ’ αριθμόν 4, μπήκε σε λειτουργία εσπευσμένα, για λόγους πολιτικής σκοπιμότητας, με αποτέλεσμα να τεθούν σε δεύτερη μοίρα οι κανόνες ασφαλείας και οι σχεδιαστικές προδιαγραφές.

Τα τραγικό δυστύχημα, θα συμβεί στις 00:23 (ώρα Ελλάδος) την 26η Απριλίου τού 1986, μετά από μια σειρά διαφωνιών και λανθασμένων εκτιμήσεων και χειρισμών τών υπεύθυνων, στα πλαίσια δοκιμών ασφαλείας. Ο αντιδραστήρας υπ’ αριθμόν 4 θα εκραγεί, λόγω υπερθέρμανσης, σκοτώνοντας άμεσα δυο άτομα που βρίσκονταν εκείνη την ώρα στον χώρο τού αντιδραστήρα, σε σύνολο 200 περίπου συνολικά εργαζομένων που βρίσκονταν στο εργοστάσιο.

Η καταστροφή μόλις είχε αρχίσει …
Ανάγνωση ολόκληρου του θέματος…

Καθώς, πολλές είναι οι φωνές ενάντια στην ισλαμική μαντίλα (κάθε μορφής) -και δικαίως-, καλό θα ήταν να θυμίσουμε στους διάφορους χριστιανοταλιμπάν, που επικαλούνται την προσβλητική, για την γυναίκα, αυτή παράδοση (ή όπως αλλιώς θέλετε πέστε την), για να τονίσουν την αντίθεση ανάμεσα στον σκοταδιστικό Ισλαμισμό και τον «φιλελεύθερο» Χριστιανισμό, πως η μαντίλα δεν είναι αποκλειστικό γνώρισμα των μουσουλμάνων γυναικών, αλλά και τών χριστιανών και δη τών Ελληνίδων.

Μήπως μπορεί να φανταστεί κάποιος, την γραφική -με την καλή έννοια- Ελληνίδα γιαγιά τής επαρχίας, χωρίς την μαντίλα της;

Μόνο κάποιος που δεν έχει βγει καθόλου από την Αθήνα, δεν θα έχει δει, ακόμη και σήμερα, αρκετές γυναίκες στα χωριά να φορούν μαντίλες (κι όχι μόνο στο χωράφι για να προστατευθούν από τον ήλιο). Προσωπικά, ακόμη θυμάμαι τις γυναίκες -και ιδίως τις γιαγιάδες- στο χωριό όπου μεγάλωσα, όχι μόνο να φορούν μαντίλα (αυστηρώς μαύρη αν ήταν χήρες), αλλά και να τις δένουν γύρω από το πρόσωπό τους, σχεδόν όπως και οι μουσουλμάνες, αφήνοντας ακάλυπτα μόνο τα μάτια, την μύτη. Και δεν μιλάμε για κάποιο μακρινό παρελθόν, αλλά για κάμποσα χρόνια πριν. Βεβαίως, στις μέρες μας, όλο και πιο λίγες γυναίκες βάζουν την μαντίλα στο κεφάλι τους κι αυτές συνήθως είναι οι γριές. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι μέχρι τώρα, δεν υποχρέωναν τον εαυτό τους να φέρει αυτό το κάλυμμα, όχι τόσο για θρησκευτικούς λόγους, όσο για κοινωνικούς (προφανώς για λόγους σεμνότητας).

Δεν χρειάζεται όμως να έχει κάποιος πλούσια φαντασία, για να κατανοήσει πως και σ’ αυτήν την περίπτωση πρόκειται για ένα θρησκευτικό κατάλοιπο (δεν χρειάζεται να υπενθυμίσουμε την θέση τού Χριστιανισμού για την γυναίκα και τις μισογυνικές απόψεις τών «πατέρων»).

Αλλά ας μην πάμε μακριά…

Θα μπορούσε κάποιος ευσεβής χριστιανός να μάς πει, σε τι διαφέρει -τουλάχιστον οπτικά- μια μουσουλμάνα με μαντίλα από μια καλόγρια;

Σε φωνάζουν «ανθρωπάκο»· κοινό άνθρωπο. Λένε πως χάραξε η εποχή σου, η «Εποχή του Κοινού Ανθρώπου».

Μα δεν είσαι συ που το λες, ανθρωπάκο. Το λένε εκείνοι, οι αντιπρόεδροι των μεγάλων εθνών, οι εργατοπατέρες, οι μετανιωμένοι γιοι των αστών, οι πολιτικοί και οι φιλόσοφοι. Σου προσφέρουν το μέλλον, μα δεν ρωτούν για το παρελθόν σου.

Κι όμως, είσαι κληρονόμος ενός τρομερού παρελθόντος. Τούτη η κληρονομιά καίει στη χούφτα σου σαν διαμάντι φλεγόμενο. Εγώ αυτό έχω να σου πω.

Ο γιατρός, ο τσαγκάρης, ο μηχανικός ή ο εκπαιδευτικός, για να προκόψουν στη δουλειά τους και να κερδίσουν το ψωμί τους, πρέπει να γνωρίζουν τις ελλείψεις τους. Εδώ και κάμποσες δεκαετίες παίρνεις παγκοσμίως τα ηνία στα χέρια σου. Το μέλλον της ανθρωπότητας θα εξαρτηθεί από τις σκέψεις και τις πράξεις σου. Όμως, οι δάσκαλοι κι οι αφέντες σου δεν σου μιλάνε για τον τρόπο που σκέφτεσαι πραγματικά. Δεν σου λένε ποιος είσαι στα αλήθεια. Κανένας δεν τολμά να σε φέρει αντιμέτωπο με τη μοναδική πραγματικότητα που έχει τη δύναμη να σε καταστήσει κύριο του πεπρωμένου σου. Είσαι «ελεύθερος» από μια άποψη μονάχα: Ελεύθερος από την αυτοκριτική, που μπορεί να σε βοηθήσει να κουμαντάρεις τη ζωή σου.

Δεν σ’ άκουσα να παραπονιέσαι ποτέ: «Με εκθειάζετε σαν το μελλοντικό αφέντη του εαυτού μου και του κόσμου μου. Αλλά δε μου λέτε πώς γίνεται κανείς αφέντης του εαυτού του. Δεν μου λέτε ποια είναι τα λάθη και τα ελαττώματα μου, που σφάλλω στον τρόπο που σκέφτομαι και πράττω». Επιτρέπεις στους ισχυρούς να απαιτούν τη δύναμη εν ονόματι «του ανθρωπάκου». Όμως, εσύ ο ίδιος παραμένεις βουβός. Ενισχύεις τους ισχυρούς με περισσότερη δύναμη. Επιλέγεις για εκπροσώπους ανθρώπους αδύναμους και κακοήθεις. Τελικά διαπιστώνεις πάντα, πολύ αργά, πως σ’ έπιασαν κορόιδο …
Ανάγνωση ολόκληρου του θέματος…

Ο Γιάννης κι η Ελένη παντρεύτηκαν πρόσφατα από κεραυνοβόλο έρωτα κι είναι ακόμα μες τα «σιρόπια». Όμως ο Γιάννης έχει αρχίσει να νοσταλγεί και τις μπαρότσαρκες που έβγαινε με τους φίλους του. Οπότε ένα βράδυ λέει στη Ελένη:

– Ξέρεις πιτσουνάκι μου, έλεγα να πήγαινα με τον Αντωνάκη και τον Κώστα για καμιά μπίρα.

Κι η Ελένη:
– Μπίρα θέλει το σπουργιτάκι μου; Ορίστε, διάλεξε όποια προτιμάς!

Κι ανοίγει το ψυγείο και να σου μέσα καμιά δεκαριά είδη μπίρες, ελληνικές και ξένες. …
Ανάγνωση ολόκληρου του θέματος…